Madman (1981)

Dat niemand de hot tub scène noemt. Toch tekenend voor hoe Giannone zijn slachtvee presenteert. Een stel gelukzalig, begripvolle oppassers wie ik om die reden best aan een haak wil zie hangen. Verder een kampvuur, eng verhaaltje en voordat je het weet, ligt de keel van de alcoholist open. Lastig doorslikken zo, maar dat komt er toch niet meer van. De Kerstman blijkt een broer te hebben waar hij het liever niet over heeft. In de schaduwen een formidabele verschijning, dichter in beeld een lompe bosjesboer met veel te grote poten en klauwen, die graag met een bijl tekeer gaat. Goed is het allerminst, maar alles bij elkaar (dat is inclusief kwaliteitsbier om de tijd tussen de moorden door te komen) is dit wel te doen. Lollig, onnozel en wat bloederig. Eens kijken of ik ook in de koelkast pas.

Madman. Hij deed me een beetje denken aan de killer Cropsy uit The Burning. Niet geheel toevallig. Later las ik dat de film Madman oorspronkelijk geënt zou worden op de legende van Cropsy. Toen men echter hoorde dat The Burning in de maak was, werd het script herschreven. Madman is een wat vlakke slasher. De kills van de slashende Madman zijn in orde. Eromheen is het allemaal niet erg interessant. Een concrete motivatie voor de activiteiten van Madman ontbreekt. Toegegeven, het gaat in deze film natuurlijk om het slashen en niet om een psychologische analyse, maar ik vind een terugblik naar een traumatische herinnering van een killer altijd een welkome toevoeging in een slasher. Het acteerwerk houdt niet over. Vooral een immer jammerend en krijsend personage met de naam Ellie werkt danig op de zenuwen. Ik vond haar griezeliger dan de titelfiguur. Het verhaal stelt weinig voor. Voorspelbaar zonder enige creatieve invallen. Een rudimentair skelet dat flink rammelt en dat daardoor als voordeel heeft dat het veel mogelijkheden biedt aan Madman om tekeer te gaan. Zo grossieren de personages in domme keuzes opdat de killer lekker kan moorden. Om de tien minuten is het wel raak en is een nieuwe kill logischerwijs het gevolg van een domme zet. De film hanteert een zeer herkenbaar ritme en dat maakt het voor de kijker gemakkelijk om het moment te bepalen dat hij moet opletten. Madman is redelijk vermakelijk door zijn kills. Verder is de film weinig opzienbarend.

Deze slasher gezien op de 4K uitgave van Arrow video, die dezelfde transfer van de original 35mm camera negatives gebruikt als Vinegar Syndrome om hem in de UK uit te brengen. Geen officiële video nasty, maar deze film werd wel destijds van de planken gehaald en in beslag genomen. Verhaal opent rond een kampvuur waar mentor Max (Carl Fredericks) een urban legend verteld aan wat jongeren en begeleiders. Het verhaal gaat over een boer die in het bos woonde en zijn gezin heeft afgeslacht. Hij is daarna door de dorpsbewoners gepakt en opgehangen aan een boom. De volgende morgen was zijn lichaam verdwenen. De geruchten gaan dat zijn naam niet genoemd mag worden, omdat hij je zal horen en niet meer zal laten ontsnappen uit het bos. Natuurlijk is er één grapjas die meteen zijn naam door het bos schreeuwt, and so it begins.. Een 13 in een dozijn slasherfilmpje waar er honderden van waren gemaakt rond die tijd. Alle clichés komen voorbij: - groep die uit elkaar gaat - mensen verdwijnen en gaan één voor één naar elkaar op zoek - wegrennen en struikelen - auto wilt oppeens niet meer starten Waardeloos acteerwerk van bijna de hele cast met de meest debiele beslissingen, met als toppunt het verstoppen in een koelkast.. Alleen Carl Fredericks en Gaylen Ross waren nog enigszins overtuigend. Eén van de karakters werd trouwens T.P. genoemd wat me meteen aan Beavis & Butt-Head deed denken Hoogtepunt van de film was het kampvuur verhaal en de kill met de ophanging aan een boom, wat er best realistisch uitzag. De gore zag er ook wel aardig uit, maar verder snel vergeten deze film.