Opinions

Met deze poster en de opening bestaat de kans dat je op je honger blijft zitten. Er is iemand die meisjes afmaakt, maar met een slasher of iets dergelijks heeft het weinig van doen en het duurt even voordat je het echt een thriller kunt noemen. Quid heeft zo z'n verdenkingen, maar ook niet meer dan dat. Dus lult hij veel tegen zichzelf, z'n dingo, een babbelende liftster en met ene Hitch. Of Pamela. Dat is Jamie Lee Curtis, die achteraf een wat te klein rolletje heeft gekregen.

Het is lange tijd eigenlijk best een gezellig en handig geschreven filmpje. Rear Window op wielen. Naast het griezelige groene busje blijft Quid maar steeds dezelfde rare typetjes tegenkomen, zelfs het nieuws op de radio doet leuk mee en de muziek vliegt alle kanten op. Meer raadselachtig dan iets anders, echt spannend wil het dan ook niet meer worden, maar als de duisternis invalt, wordt het allemaal wel wat enerverender. De finale in het steegje mag er echt wel zijn.

Niet onaardig voor een snel en goedkoop gemaakte TV film. Begin is nog twijfelachtig. De humor daar is niet echt aan mij besteed, al is het wel lomp genoeg om niet echt een obstakel te vormen. Rodriguez is ook wat overdadig in de weer met z'n rock 'n' roll, maar de energieke editing valt op en David Arquette is geen onaardige kettingrokende greaseball.

Halverwege is het, zonder dat het echt een noemenswaardig plotje heeft, redelijk op stoom en in het afsluitende deel, waar Rodriguez afrekent met de idyllische jaren '50, gaan er nog wat remmen los. De cameo van Kevin McCarthy is geweldig, The Ramblers krijgen wat ze verdienen en de confrontatie tussen beide kemphanen is verrassend stevig.

Onzin moet ratelen, ook als het satirisch is en dat heeft Verhoeven meteen voor elkaar met het journaal, de commercial en het doorzeefde slachtoffer. Via Dick, I'm very disappointed slaat de lol-meter zelfs nog dieper in het rood. De schwung van die vliegende start raakt het onderweg wel eens kwijt, maar het wordt keer op keer gecounterd met soortgelijke gein, leuke details en lompe, brute actie. Een lekkere dosis dik aangezette fun met een vooruitziende blik, een aantal prima gecaste bad guys en behoorlijk wat groffe wapenfeiten. In de Director's Cut althans.

Ergens in het begin zit een scène waar zo'n grote ED-209 een jongetje, slechts bewapend met een mes, compleet doorzeeft. Goed, dat had nog wel wat groffer kunnen zijn, met een lijkje of zo, maar toch. Het is het soort lompe, zwarte humor die zo'n remake of reboot zomaar stevig aan de praat kan krijgen.

Die momentjes zijn er meer. The Novak Element doet een poging in die richting en wanneer Murphy als zijnde RoboCop wordt ontmanteld, behalve een hoofd en longen is er niet veel meer van de mens over, zie ik daar de lol ook nog wel van in. Helaas is het allemaal veel te spaarzaam om het te laten ratelen.

Zoals Verhoeven dat wel lukte. Alsof Padilha, of wie er dan ook maar aan de touwtjes trok, daar niet volle bak op durft in te zetten. Wanneer het zich dan ook nog eens terugtrekt in min of meer serieus gezeur rondom emoties en het gezinnetje, terwijl de opbouw al zo fors is, is het laatste restje fut er ook aan.

Ik zie de pogingen wel, zoals het geboefte, maar de film mist de overgave en drive om met z'n onzin weg te komen. Ook erg teleurstellend wat Padilha met z'n actie doet. Ronduit belabberd. Technisch is het er allemaal op vooruit gegaan, natuurlijk, maar je hebt er weinig aan met deze creatieve achteruitgang.

I got a bad feeling on this one. Leuke knipoog naar McGinley. Niet de enige bekende kop in deze mooie cast. De grote drie spreken voor zich, waarvan Cage altijd wel op dreef is als hij zich een beetje mag aanstellen. Zo ook hier als lab rat. De film heb ik wel eens iets hoger aangeslagen. Er gaan anno nu toch wat dingetjes schuren. Het zwangere vrouwtje én een dochtertje is wel erg gezocht. De laatste had zo geschrapt kunnen worden.

Bay's humor is problematisch, al heeft hij het hier, afgezien van de kapper, nog redelijk onder controle. Eenmaal op de rots heeft het her en der z'n dubieuze momentjes, met name de rol van Hummel daar is een smetje. Neemt niet weg dat het meeste wordt ondervangen door actie en vaart. Sowieso wel opvallend hoeveel tempo Bay vanaf de start genereert en dan heb je het al met al nog altijd over een ruim acceptabele actie-thriller.

Goeie survival horror, mindere kroko horror. Zodra het beest in vol ornaat te zien is, moet Rogue pas op de plaats maken. Niet vanwege de verschijning, hij ziet er eigenlijk best overtuigend uit, het is meer het type film dat het op dat moment is geworden. De koene held en zo. Het zou McLean hebben gesierd als hij Kate had afgeschreven en de viervoeter als aas had ingezet.

Dat doet-ie dan jammer genoeg niet, maar alles daarvoor zit best redelijk in elkaar. Er gaat vanzelf eens iets mis met zo'n groepje, er is er altijd eentje die in blinde paniek de gekste dingen doet en er is drama dat geen zoden aan de dijk zet, maar is het is geen verkeerd gezelschap om mee de rivier af te dalen en vast te zitten op dat eilandje. De Nat Geo Wild plaatjes zijn ook fraai.

Laire, tsja. Een soort World of Warcraft in het echie, niet echt aan mij besteed. Scott heet Wheeler, maar komt weer eens niet verder dan Stifler. Na een paar scènes is Sweeney vooral een irritante verschijning. Precies hetzelfde effect bij Ronnie. Dat tekeningetje is nog wel leuk, maar een paar f-bombs later en de lol is er wel af.

Personages met een lage houdbaarheid. Omdat de hele club dan ook nog eens bijdraait in een zeer lauwe finale, heeft Role Models niet veel meer waarde dan Rudd die het wel droog doet, de motoriek van Mintz-Plasse doet en enkele lollige oplevinkjes.

Beetje jeugdsentiment. Vond 'm geweldig vanwege de fantastische sport en daar blijft het anno nu ook een beetje bij. Op zich natuurlijk wel aardig om in een futuristische film (destijds dan toch) terug te grijpen op een oud Romeinse tijdverdrijf met als doel om de futility of individual effort aan te tonen. Enfin, de potjes rollerball zien er nog altijd goed uit, ze worden alleen maar harder en het sfeertje daar is helemaal in orde. Film opent wat dat betreft ook ijzersterk met Bach's muziek.

De kritische noot is wat minder verzorgd. Zolang Jewison het relateert aan zijn gladiatoren (het veranderen van de regels, de populariteit van de kampioen) gaat het allemaal nog wel, buiten de sport heeft het meer wisselend succes. Jonathan's vrouwen is dan nog wel een leuk idee, maat wat verderop (Zero bijv.) wordt het soms een tikje drammerig. Had op dat vlak wel wat bondiger gekund, maar voor Rollerball zou ik nog wel eens naar een stadion willen. Met iets strakkere regels dan.

Film met gewelddadig als faam, actie als labeltje en wraakfilm als omschrijving. Ik wist het vooraf niet, want zonder voorkennis opgezet. Misschien is dat het, maar ca. twee derde van de film is een behoorlijk net, beheerst drama over een teruggekeerde Vietnam veteraan in het Amerika van toen. Een besloten en niet zo spraakzame kerel, deze Rane en Devane is gezegend met een karakterkop.

Die had je meer in die jaren. Wanneer de jacht wordt geopend, zeker verderop, als Tommy Lee Jones zich er weer mee mag bemoeien, krijgt het nog een bepaalde fatalistische noot mee. Vond het op dat vlak zeker niet verkeerd. Verder doet het z'n reputatie eer aan. Flynn heeft een paar keiharde, smerige en kogelrijke streken in petto. In veelal smoezelige omstandigheden. Al met al goed te doen.

Bakvisvoer. Tamme, lauwe thriller met een beetje uitstraling, verder zit er geen geur of smaak aan dit onding. Kelly kan al niet veel meer dan mooi zijn, maar ook de psycho van het stel blijft maar steeds door de mand vallen als het er eens toe doet. Dat geldt eveneens voor de regie.

De douche-scène is een teken aan de wand. Veel te onhandig om iets van spanning te creëren en het echte venijn wordt buiten beeld gelaten. De rest is van hetzelfde laken een pak met doorzichtige bijrolletjes, beroerde muziek en de moord op Jason als dieptepunt. Waardeloos.

Blijft toch merkwaardig, een promotie van een toneelstuk tot film om er vervolgens weer van alles aan te doen om het als het bronmateriaal over te laten komen. Je kan je afvragen of er veel intensiteit wordt gewonnen met de ellenlange shots. Toch trekt Hitchcock je een keer naar binnen; als hij de camera bij de kist laat pauzeren, daarmee de werkster volgt, terwijl ondertussen de aanwezigheden op de achtergrond over het slachtoffer praten. Maakt 't ineens best benauwd.

Dat geldt wat minder voor de plot, dat verder weinig verrassing kent. Het teert dan ook vooral op de twee daders, hun relatie en het spanningsveld die de aanwezigheid van Rupert Cadell oproept. Granger wil nog wel eens over het randje gaan, Dall (de vleesgeworden arrogantie) en Stewart (gevat en sluw) zijn daarentegen superieur. Levert een tintelend duel op met een effectieve afronding. Niet al te swingend, maar wel een compact en boeiend schouwspel.

The great horror with no horror in it. Wat er is, speelt zich vooral op psychologisch vlak af en waar zoiets tegenwoordig waarschijnlijk in negentig minuten met een paar boe!-momentjes zou zijn geramd, neemt Polanski ruimschoots de tijd om het boek uit de doeken te doen. Afgezien van een sprong en een nogal onsmakelijke droom is het bijna 'gezellig' met deze New Yorkers.

Zoals de buurvrouw. Opdringerig kletskopje met breipennen die over mensen heen walst. Brr. Polanski voedt ondertussen het idee van foute boel met elementen die inmiddels in talloze horrors zijn verteld. Daar kan zijn Rosemary's Baby niks aan doen, bovendien draait het aan de drama kant best aardig met Mia Farrow als teer en hulpeloos vogeltje dat wordt geïsoleerd.

Dat nieuwe kapsel en dat bleke gezichtje is misschien wel het engste dat de film te bieden heeft, maar Polanski is handig genoeg om Rosemary en z'n film te laten schommelen tussen waan en werkelijkheid, terwijl hij hier en daar een prikje uitdeelt. Zoals de man achter de telefooncel. Geen uitzonderlijke film (meer?) wat mij betreft, maar solide genoeg om niet te vervelen.

Pokerfilmpje volgens de Rocky formule. Het ziet er allemaal best gelikt uit met ook een behoorlijke cast, maar met personages die niet of nauwelijks te harden zijn. Het scenario doet z'n stinkende best om Damons lulletje rozenwater in de slachtofferrol te krijgen en dat levert een aaneenschakeling van stupiditeiten, gammel gemotiveerde beslissingen en knap irritant gedrag op.

Het gedoe rondom het zeurende vriendinnetje is al rompslomp, maar wat Norton allemaal uitvreet, spant de kroon. Al ver voor het politiepotje een kapot geschreven karakter. Ondertussen probeert de voice over recht te lullen wat krom is, maar echt veel zoden aan de dijk zet het niet en het geschmier van Malkovich is slechts even leuk. Vluchtige, smakeloze hap, deze Rounders.

Een soort moderne western in de Australische outback. Dystopisch, desolaat en stoffig waar je weg kunt komen met moord en mensen niet of nauwelijks nog iets om elkaar of wat dan ook geven. Aan de hand van een bescheiden plot laat Michôd zijn outlaws door het dorre land zwerven, hij trekt de sfeerkaart en doet dat met verve, alhoewel dat hier en daar ook wel eens kan gaan knagen.

Probleem met films als deze is dat het nog wel eens iets te opzichtig wil wentelen in z'n bleke, verstilde en sombere stemming. The Rover heeft daar ook last van. Misschien dat ik het dan net niet intrigerend genoeg vind om er helemaal in op te gaan. Hoe dan ook, je prikt er als kijker op bepaalde momenten dan toch enigszins doorheen. Net als tijdens het geboeide gesprekje op de legerbasis.

Je voelt in alles dat Pearce daar iets over de kern van de film vertelt. Bittere kerel en een mooie rol, dat wel. Pattinson doet het leuk als naïeve simpleton. Een troosteloze film, die af en toe wordt opgeschrikt door meedogenloos geweld en het heeft een zeer opvallende, bonte soundtrack die al in het eerste kwartier stevig van zich laat horen. Onderdeel van een bijzonder sterke opening.

Merkwaardige familie met een dito effect. De presentatie van de Tenenbaums mag er in ieder geval zijn. Vlotte introductie met Baldwin die je bijpraat en een strak gemodelleerde aankleding die hun wereldje meteen een eigen karakter geeft. Details genoeg om je aan te vergapen, maar wanneer het dan allemaal eenmaal staat, blijft er toch niet zo gek veel over.

Geen personage of verhaallijn die de boel op sleeptouw weet te nemen, waardoor de dramedy maar mondjesmaat van de grond komt. Chas en de kinderen blijken nog het meest effectief op beide vlakken, Stiller heeft uiteindelijk ook de beste line te pakken. Een geraffineerde film, zonder meer, ik wil 'm bij wijze van spreken graag goed vinden, maar die brug weet 't niet helemaal te slaan.

Aanstekelijk. Compleet bezopen natuurlijk, maar daar trekt Robert zich niks van aan. Zijn eerste omwentelingen zijn nog wat onwennig, maar het pientere autobandje leert snel. Hij slaapt, drinkt, doucht én sloopt. Van inleiding tot slot kurkdroog gebracht, net zoals het publiek dat zich vergaapt aan de rollende hoofdrolspeler.

Een geinige insteek met een randje dat in het slot scherp wordt uitgespeeld met de bemoeial in de rolstoel. Dupieux weerstaat ook nog eens de verleiding om het van extra topping te voorzien. Rubber vliegt nergens uit de bocht, blijft keurig binnen de grenzen van het absurde en dat maakt het wel zo charmant. Klein maar fijn.

Waste the motherfuckers! Het had zomaar een kreet jegens de makers kunnen zijn na het (her)zien van deze. Pas bij de intrede van Biggs kon ik me deze weer enigszins herinneren en tegen die tijd is ook wel duidelijk waarom. Een wel heel goedkoop opgezet verhaal, doorspekt met talloze momenten die uiteindelijk uitmonden in beschamend effectbejag. Die close ups (we gaan nú kijken hoe het personage zich voelt) zijn bijvoorbeeld echt niet te harden.

Het oppervlakkige drama dat Jones meezeult is ook veel te dun om serieus te nemen. Het maakt zo'n vechtpartijtje met Jackson natuurlijk volkomen belachelijk, maar ook de rest is zo doorzichtig dat het de hele rechtszaak tot een voorspelbaar en daarmee totaal oninteressant gegeven degradeert. En dat niet alleen, het wordt zelfs even walgelijk wanneer blijkt waarom er een éénbenig meisje in de film rondhuppelt. Een stuitende signatuur die het volhoudt tot in het slot.

Eigenzinnig werkje. Opvallende fotografie en niet alleen vanwege het zwart-wit. Coppola is maar druk in de weer met schaduwen, nevel en drukke wolken. Het geeft het samen met het bonte gezelschap aan semi theatrale personages een licht dromerig en soms zelfs zweverig karakter.

De iets te driftige muziek valt hier en daar uit de toon, maar het levert alles bij elkaar best wel wat moois op. Sowieso zijn de momentjes rondom het vriendinnetje erg aardig en de mysterieuze Rourke kent een fijne entree met de motor move in de toch al fraaie confrontatie in de garage.

Zo heeft het een vrij straf eerste deel, maar wanneer de relatie tussen beide broers meer en meer wordt uitgespeeld, druppelt de fut er uit. Zo sterk en boeiend is het duo (met name Rusty James) niet en dat euvel wordt ook niet meer weggenomen door de vechtvisjes. Een nachtkaarsje.

Lullig sci-fi filmpje dat het niet van z'n aankleding, verhaal of sfeer moet hebben. Geen idee wat het dan wel moet zijn. Sterren misschien. Tom Selleck kijkt steeds heel moeilijk, Gene Simmons kijkt steeds heel gemeen. Dat zal dan de baddie zijn. Vooral dat laatste komt nogal lachwekkend over. Dat geldt ook voor de robotjes. Spannende scène, daar ergens in het begin. Een op hol geslagen robot die een heel gezin aan het uitmoorden is, alleen de baby is nog thuis, maar als je 'm ziet is het een doos op wielen met een wapen in een grijparm. Een Magnum, want dat is kennelijk leuk. Een film zonder flair en drive, maar het heeft nog wel twee opvallende momenten in huis. Er is iets met een bullet cam en als Ramsay vast komt te zitten op hoogte is het ineens helemaal stil. Zowaar iets dat werkt.

De close-up van Manny in de isoleercel en het grapje van de gevangene daarna. Jammer dat het vanaf de uitbraak die animo laat varen, want op het gebied van actie en spanning scoort het ook weer niet bijster hoog. Bovendien valt tussen beide hoofdrollen niet zo veel te beleven.

Voight heeft z'n verbeten kop nog mee, maar Roberts is vooral ontiegelijk irritant zonder leuk te worden. Stiekem is het John P. Ryan die zorgt voor het meeste plezier. Als het duo breekt, bereikt de Runaway Train een dieptepuntje, maar het poëtische slot tilt het naar een nipte voldoende.

Gesneden koek dat zich er wel erg gemakkelijk van afmaakt. Luchtig, dat wel, humoristisch dan weer niet. Scott is ronduit vervelend. Nu zal dat de bedoeling zijn geweest, maar lollig is het allerminst. Ook niet in combinatie met Johnson. Weinig echt leuke momenten (die apen, zij wel) wat dat betreft, dialogen vallen ook erg tegen. Het wordt zelfs een beetje treurig tijdens de pee-scène. Onderbroekenlol van niks, zoals die Schotse piloot een typetje van niks is.

Met de actie gaat het wat beter. Lomp (intro), ruig (die val met de jeep) en zelfs een poging tot een stijlvol knokpartijtje met de rebellen. Oké, de zwevende Rock ziet er wat mal uit, maar toch niet onaardig bedacht. Verder nog een beetje Indiana Jones, een beetje Commando, een beetje Chistopher Walken en dat is het dan wel zo ongeveer voor wat betreft deze Rundown. Geen straf om naar te kijken, dat niet, maar het ontbreek toch wel aan de nodige inspiratie.

Grauwe, troosteloze bende daar ergens in België. Daar waar beesten niet de enige beesten zijn. Ik heb het niet zo op flashbacks, vaak niet veel meer dan een plottooltje om snel wat informatie te verschaffen of om de boel wat kleffer te maken. Roskam heeft er eentje die niet alleen je maag net zo laat draaien als hij met die trap doet, het zet de film in zekere zin op z'n kop.

Tot dan toe een schimmig kijkje in de obscure wereld van de hormonenmaffia, vervolgens een volbloed tragedie over een verminkte kerel, gebouwd als een stier, maar zonder kloten. Alhoewel, gekloot zijt ge altijd, dat dan weer wel. Schoenaerts neemt de film op zijn brede schouders als zwijgzame vetmester, enerzijds geknakt, anderzijds altijd op het punt van ontploffen.

Een absolute meerwaarde in een cast, ik ken ze niet, die sowieso wel wordt bevolkt door koppen die je direct zou linken aan dit soort gespuis. Behalve beide Filippini's, die maken er een potje van. Serieuze misser van Roskam. Het getuigenverhoor bijvoorbeeld. Dat kolderieke gedoe doe je maar in een ander type film. Daarnaast doet de politieagente iets teveel haar best.

De kalme fotografie in vale kleuren past heel wat beter, de muziek had net als die slow motions nog iets geraffineerder gekund en er is misschien ook wel een flashbackje teveel. Schoonheidsfoutjes zullen we maar zeggen, die Roskam wegpoetst als de bom barst. Rundskop zal taai zijn als je niet helemaal mee bent, ik vond het vooral een fascinerend portret van arme Jacky.

Film light of iets dergelijks, in de wondere wereld van het online gokken en het snelle geld. Zonnige locaties, weelderige omstandigheden met knappe mensen en stapels cash. Visueel aardig verzorgd, zonder dat het aan franje doet, maar met een aantal bekende koppen lijkt het op deze manier heel wat.

Totdat het balletje gaat rollen. Nu is het in de kern al een vrij routineus verhaaltje, maar Furman weet het ook op geen enkele wijze enige vorm van elan of gewicht mee te geven. Alsof hij alleen maar bezig is om van A naar B en weer verder te laten gaan. Wat er ook gebeurt, het heeft niets om het lijf.

Het scenario maakt zich er ook nog eens gemakkelijk vanaf met de eye candy van dienst. Veel doorzichtiger dan zo krijg je het niet, terwijl Timberlake niet verder komt dan wat schaapachtige blikken. Met een goede regisseur in een bijrolletje gaat het nog wel, maar een filmpje als dit dragen zit er niet in.

Zijn voice over maakt het allemaal nog een pak suffer. Bijpraten over wat we net gezien hebben, is sowieso geen goed idee en het wordt een beetje potsierlijk wanneer het leven soms net een spelletje poker blijkt te zijn. Het heeft z'n tempo en speelduur mee, maar dan nog is het een geestdodend product.

Heerlijk opgeblazen dystopische actie onzin, al gaat het wel ergens over. Dat lijkt me verder wel duidelijk, maar de hoofdmoot is toch die enorme Schwarzenegger, lompe actie en een héle dikke dosis lol rondom de spelshow. De foute en hier en daar bijdehante one-liners vliegen je om de oren, het promo-videootje van Captain Freedom (Jesse Ventura!) is een giller, Climbing For Dollars kan zo naar Eyeworks (met een kleine aanpassing, iets met sterren of zo) en Killian is onvergetelijk en droog.

Hello, this is Killian. Give me the Justice Department, Entertainment Division. Dat ís grappig, net zoals het postertje van The Hate Boat in z'n kantoor. Of wat te denken van bestemmingen als Tutuville en Mandelaburg. Met Miss Venezuela, een gierend tempo, Harold Faltermeyer's gepingel en de meest kleurrijke stalkers die ook echt in een game thuis horen, slaat de fun-meter nog altijd regelmatig in het dieprood. Hoogtepuntje (en dat mag letterlijk worden genomen) is wanneer Buzzsaw iets voelt zagen.

Weinig animo hier voor deze Lumet. Jammer, want hij mag er best zijn. Wie voor een klopjacht van de FBI gaat, is er aan voor de moeite. De film spitst zich toe op het leven van een familie op de vlucht en, meer specifiek, de getalenteerde zoon die op zo'n leeftijd komt. Een oprechte worp, ik kan er althans weinig vals sentiment in vinden. Misschien dat de puppy love er iets te dik op ligt, maar problematisch wordt dat nou ook weer niet. Phoenix doet het inderdaad leuk, idem voor z'n meisje. Het gesprekje tussen Annie en haar vader is raak en het einde, nou ja, het is niet zozeer wat er gebeurt, maar meer wat er achter schuil gaat. Best treurig. Al met al een innemende film.

Beverly Hills Cop, 48 Hours, Lethal Weapon; een film die z'n stinkende best doet om het motortje van dat soort hits te vinden, maar dat wil niet echt lukken. Hyams is een actieregisseur, terwijl de film maar al te graag ook een komedie wil zijn. Als dat wil slagen heeft dat iets met je hoofdrollen te maken. Hines slaat zich er aardig doorheen, Crystal komt heel wat minder voor de dag. Vooral als hij vol voor de grap gaat. Met als dieptepunt die imitaties. Oef..

Als hij dat achterwege laat, komt-ie gek genoeg veel beter over. Tekenend voor de film. De humor en het buddy gehalte zijn te geforceerd, het komt zelfs regelmatig de actie regelmatig komt verstoren met van die schijtlollige opmerkingen tussen de capriolen door. Ergerlijk. Verder zijn die segmenten wel goed te pruimen, Hyams tovert een paar aardige fratsen op dito locaties tevoorschijn, maar zijn duo is niet sterk genoeg om dit over de streep te trekken.

Overdonderende actiethriller met weinig vet om het lijf. Met zo'n mishandeld jochie en wat moeders in de buurt, had het zomaar kunnen verzanden in oeverloos drama of ander geslijm, maar Kramer beperkt het tot een minimum en houdt het tempo bijna onverminderd hoog. Slechts een keertje maakt hij even pas op de plaats, maar dat wordt opgevolgd door de geweldige Jet Ice scène. Film opent al ijzersterk met een druk gefilmde shoot-out. Leuk, zo'n schot door een matras. Visueel sowieso een erg aantrekkelijke film.

Neem alleen al de manier waarop enkele malen wordt terug geschakeld naar eerdere gebeurtenissen of de talloze zoompjes. Een verhaaltje van niks natuurlijk, maar wie maalt om logica als het volledig ondergeschikt is aan leuke opgeblazen, energieke onzin met markante figuren. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met die flamboyante Mack Daddy en het smetteloze gezin. Alleen die woning al. Het heeft ook nog eens een schitterende aftiteling. Al met al eentje die naar meer smaakt. En pucks zijn hard. Heel hard.

Zwarte humor. Film heeft wel wat weg van een keiharde trap in het kruis van mensen die vanwege luxe problemen maar al te graag het bankje van de psychiater opzoeken, terwijl ze ondertussen de grip op de alledaagse, belangrijke dingen, opvoeding bijvoorbeeld, allang totaal kwijt zijn.

Moeder dus, die droomt van roem, maar met haar grillige gedrag haar gezin en zichzelf de prak in rijdt. Met enige hulp van de zielenknijper, die voor alles een pilletje heeft en niet schroomt om zijn patiënten een poging tot zelfmoord voor te schrijven. Het gaat van verknipt tot nog verknipter.

De film is best leuk aangekleed, kleur speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, maar het vervalt stilaan in hetzelfde patroon, waar de meer onderhuidse, fijnzinnige grappen lijken te verzuipen in de excentrieke wereldje van de patriarch. Het scoort van minder naar nog minder en sporadisch.

Van een masturbatorium (ja, leuk) tot een verticale drol (nee, te lomp). Het zal ook wel komen omdat het dramaturgisch allemaal niet erg aanslaat, zoals tijdens de schreeuw scène. Prima geacteerd, maar van een klik met het spul is geen sprake. Het bloedt na verloop van tijd een beetje dood.

Dol en hartelijk avontuurtje. Ben altijd wat huiverig voor de term slapstick, maar bij Lupin de Derde en zijn capriolen past het allemaal uitstekend. Een schalkse, goedlachse dief met het hart op de goede plaats en superduper bakkebaarden. Toch is het vooral de soundtrack die de film in de zeventiger jaren plaatst.

Soms wat vreemde geluidjes, maar onder meer de vrolijke jazz deuntjes krijgen de overhand en geven het een dosis plezier, iets dat Miyazaki al vanaf de opening op beeld tovert met die volgepropte Fiat 500. Het verhaaltje doet precies wat het moet doen. Van de ene bokkensprong naar de andere en weer verder.

Best een bonte mix eigenlijk. Enerzijds klassieke elementen als een kasteel en bijbehorende hofhouding en best coole ninja achtigen, anderzijds een bende valsemunters waar Interpol op jaagt en kogels met enige regelmaat rondvliegen. De poster is wat dat betreft veelzeggend. Wonderwel werkt het allemaal ook nog.

Misschien dat Lupins sidekicks iets meer aandacht hadden kunnen krijgen en het heeft alles bij elkaar net iets te weinig animo om over de gehele speelduur op volle toeren te blijven draaien, maar het slot heeft wel wat met die enorme klok. Tamelijk grof wat die wijzers doen. Guitig en avontuurlijk debuut van de legende.

Howard die zich nog maar eens waagt aan een waargebeurd verhaaltje. Je verwacht het niet. Niet de enige parallel die te trekken is met enkele van zijn vorige films. Die vond ik dan vaak niet zo goed en met dat in het achterhoofd is dit lange tijd een meevaller. Ron weet zowaar wat flair en animo in zijn film te stoppen.

Het oogt ook allemaal wat fleuriger, heeft een scheutje humor en het jakkert door z'n set-up heen. Hoe het wereldje en de hoofdpersonen worden voorgesteld is dan misschien niet al te subtiel, zo wordt het wel een vlotte film die de rivaliteit tussen een flamboyante playboy en gedreven professional snel draaiende heeft.

Weinig mis met de hoofdrollen, al zit Brühl met Lauda's accentje opgescheept. Als hij te lang aan het woord is, gaat het zeuren. Vond de keuze van zijn voice-over dan ook niet zo geslaagd. Het heldere commentaar is ook zoiets. Misschien een detail, maar dat had blikkerig mogen klinken. Het was per slot van rekening 1976.

De races? Ach ja, niet onaardig. Ik verwacht van Howard op dat vlak niet zoveel, al geloof ik wel dat hij daar veel zorg aan heeft besteed. Het sounddesign is in ieder geval een meerwaarde. Iets dat minder uit de verf komt, is mens versus brullende machine en hoe die te temmen. Een soort subtekst die wel eens ontbreekt.

De sport verloor destijds regelmatig een coureur, maar dat aspect blijft tijdens de Grand Prix achterwege. Geen echt grote bezwaren, dat komt pas wanneer Howard zich niet meer kan inhouden. Na Lauda's crash slaat de emo meter met Zimmer erbij weer te vaak in het rood. Onnodig, dit F1 seizoen had alles al in zich.

Dramedy à la Wes Anderson en in zijn wereld gaat het er allemaal wat excentrieker aan toe. Iets rondom een driehoeksverhouding waarin elk persoon in een andere fase van hun leven verkeert en zo zijn of haar eigen complicaties heeft. De strak gekadreerde, bijna feeërieke shots zijn hier en daar al aanwezig en de muziek van Mothersbaugh pruttelt vrolijk mee. Ik kan ook wel wat met die oude rocksongs, zeker wanneer The Who hun medley inzet en de haantjes los gaan.

Probleempje is de spil van dit alles. Schwartzman kan er weinig aan doen, zijn personage wil simpelweg maar niet al te sympathiek worden. Murray daarentegen zit gegoten in dit rolletje en Williams doet precies wat ze moet doen: lief zijn. En een beetje pittig. Filmpje kabbelt aardig voort met een mild grappig karakter, maar zonder vaak een grote lach te scoren. Al mag het block van Herman er wel zijn. Al met al toch net iets te weinig innemend om er helemaal in op te gaan.