Opinions

Charlize Theron is niet de enige die hier door het ijs zakt (wat een beschamende scène is dát), alles en iedereen doet het. Oliedom verhaaltje, een score die maar blijft tetteren en al vanaf het moment dat Rudy en Ashley elkaar ontmoeten, volkomen hulpeloos geacteerd. Frankenheimer krijgt helemaal niks voor elkaar, zelfs Farina loopt er verloren bij. Het scenario maakt zich in het slot nog eens een forse tikkel belachelijker. Een misbaksel. Pow wow.

Zwarte humor in zes shorts. Droog geserveerd met uitspattingen. Filmpje ziet er goed uit, heeft lollige muziek en is best scherp geschreven. Ook als een verhaaltje niet een stevige punch in huis heeft, is er altijd wel iets dat aanspreekt. Las Ratas bijvoorbeeld. Is het niet de kok, dan toch wel de die gozer die het restaurant binnenkomt. Ontzettende lul. Idem voor La Propuesta, die een grappige draai in petto heeft als er eentje de hakken in het zand zet.

Hasta que la muerte nos separe is de trouwerij die ik zo graag eens wil meemaken, terwijl de frustratie in Bombita van het scherm af spat. Pasternak, die het bal opent, had best nog wat langer mogen duren. Een gemene, zeker het laatste shot. El más fuerte is de short die me over de gehele lijn het best beviel. Onbeschofte eikel die niet alleen een lekke band voor de kiezen krijgt. Dat wordt al snel hilarisch met ook een heerlijke afsluiter. Ja, leuke omnibus.

Net als 30 Days of Night gebaseerd op een comic van Steve Niles. Waar daar onmiddellijk helder was waarom het tot bioscoopfilm werd gepromoveerd, is hier nauwelijks duidelijk waarom dit een TV film is geworden. Het volgt vooral platgereden paden (tenzij je slapende zombies een vondst vindt) en is qua uitvoering en verloop aan de belabberde en onnozele kant. Lachwekkend zonder dat er iets te lachen valt. Afgezien van het kleine autootje dan.

Op andere vlakken valt er ook niet veel te halen. Het casino hotel hint naar een mall, maar die gedachte vervliegt weer snel vanwege een erbarmelijke niveau. Brak sfeertje met een dom gezelschap en een score die af en toe als een geluidsbrij aandoet. Niet veel viezigheid, de zombies maken weinig indruk en andere effecten zijn pover tot ridicuul. Misschien valt er wat dat betreft nog iets te lachen: let op het auto ongeluk. Enfin, geen beste beurt dit.

Aha. Het irritante kind was dus Hayden Panettiere. Best knap dat ze het zo heeft kunnen spelen, maar best vervelend om naar te kijken. Net zoals het vervelend is als de score weer eens aanzwengelt en de emo-meter tot in het rood begint uit te slaan. Wat ook jammer is, is dat angry black man Julius (ook een aha-moment) te snel en te gemakkelijk van toon verandert.

Enfin, alles wat een feel good film goed laat voelen, zit er in. Normaal gesproken onverteerbaar, maar bij sportdrama met een historisch tintje slaat bij mij de mildheid toe. Taking it for the team, zoiets. RTT zit verder wel prima in elkaar. Film ziet er best goed uit, lekkere soundtrack en twee acteurs die de rest op sleeptouw nemen. Hier en daar wat humor en uiteraard de nodige football fun met wat forse tackles. Weinig op aan te merken.

Het heeft zowaar ook nog een scherp randje: The world don't give a damn about how sensitive these kids are, especially the black kids. You ain't doin' these kids a favor by patronizing them. You're crippling them; you're crippling them for life. En als Boone het zegt..

Fraai verpakte film met een precair onderwerp en een goedkoop scenario dat via simpele middelen iets probeert te zeggen. En te scoren. Zo is daar Anwars vrouw, een Amerikaanse die daarbij hoogzwanger is en zich vastloopt op enkele koppige ambtenaren met strakke kaken die op weerbarstige wijze de dienst uitmaken. Rondom Gyllenhaal gaat het aanvankelijk wat draaglijker, al kan je er donder op zeggen dat de wroeging toe zal slaan bij zijn stem in het kapittel.

Hij is niet de enige die af en toe wordt ingeschakeld om argumenten rondom het thema simpelweg op te dreunen. De Noord Afrikaanse plotlijn heeft al met al een soortgelijke functie. Als daar ook nog eens een tranentrekker uit wordt getrokken, is er van het bittere oogmerk niets meer over. Hood doet z'n best om zo lang mogelijk stemmig en oprecht uit de hoek te komen, zodat de film nog vrij lang tijd te billijken is, maar bij de dubbele climax vliegt het definitief uit de bocht.

Leuke ideeën verzopen in iets wat nog het meest op een compromis lijkt. Zodra Sapochnik lekker maf uit de hoek komt, is het eigenlijk een heerlijke film. Het onderliggende verhaal leent zich er ook helemaal voor, maar door vervelend familiedrama, een gezapig liefdesdingetje en een slepende transitie die nooit van de grond komt, dooft het vlammetje al snel.

Op z'n beste momenten een leuke botsing tussen sci-fi en soulmuziek, een dosis zwarte humor en een aantal toffe scènes (de witte kamer, de gang (Oldboy Light zeg maar)), maar ze zijn dusdanig schaars dat het ontbreekt aan impact. Een film die het midden houdt tussen freaky en publieksvriendelijk. Het mist daarmee beide doelen.

Knap staaltje psychologische horror over een meisje dat nagels verzorgd, maar ondertussen haar eigen afbijt. Dat het niet helemaal lekker zit met Carole is al duidelijk vanaf de optiteling met een close up van haar oog en een pulserend ritme uit de speakers. Niet de enige keer dat het camerawerk haar mentale toestand ragfijn vastlegt. De eerste blik op haar gezicht zegt alles.

Dat is ook meteen mijn voornaamste bezwaar tegen Repulsion. Polanski is meteen al erg druk bezig met het optuigen van zijn getroubleerde hoofdrol en Deneuve zet fors aan met haar ongemakkelijke gedrag en holle gezichtsuitdrukkingen. Een paar hints waren wel voldoende geweest. Beetje lastig om zo mee te gaan in haar wereld, dat lukt beter eens zuslief op vakantie gaat.

Als ze zichzelf meer en meer afzondert, past Deneuve's houding beter en Polanski weet wel raad met de waanideeën, het appartement en haar aftakeling. De agressieve jazz die af en toe komt spoken voor mij niet zo gehoeven, maar de horror mag er zijn en in plaats van Carole te verzuipen in dramatisch gedoe, houdt hij vast aan het tragische. De ogen op de foto zijn priemend.

Audiovisueel bombardement dat naadloos aansluit bij de gejaagde wereld van verslaafden. Aan wat dan ook. De hip hop montage geeft de film een gierende energie die het zelden kwijtraakt en als Lux Aeterna weer eens langskomt, staan de haren recht overeind. Zeldzaam krachtig leitmotiv. Het neigt hier en daar wel eens naar spielerei, maar wanneer Aranofsky z'n cast verder over het randje duwt, is er geen houden meer aan. Knap dat de personages binnen al deze drukte toch nog impact met zich meebrengen. En hoe. De winter is niks minder dan een misselijkmakende helletocht richting mentale en fysieke aftakeling. Een optater van jewelste. Geweldige film.

Dit was nog eens een coole binnenkomer, alhoewel ik de allergrootste euforie rondom Reservoir Dogs nooit heb gedeeld. Inmiddels begint het wat van z'n glans te verliezen. Wellicht slachtoffer van z'n eigen succes. Te vaak gezien, gehoord, nagedaan, zoiets. Uiteraard zijn er nog een aantal aardige dialogen over van alles en nog wat te vinden, maar veel van het overige verbale geblaf weet onderhand niet zoveel indruk meer te maken.

Dat de overval zelf nooit in beeld komt en het zich richt op met name de nasleep, blijft een sterk onderdeel. De backstories van enkelen daarentegen behoorlijk taai. Laat de film eerder slenteren dan dat het het van extra munitie voorziet. Het lekkerste speelt zich toch af in die loods. Gaaf hoe Blonde daar wordt geïntroduceerd met die terugtrekkende camera als White en Pink elkaar te lijf gaan. Een merkwaardig acteur, die Madsen.

Buiten films van Tarantino vaak niet te doen. Keitel, Buscemi en Roth zijn, ook hier, stuk voor stuk betere acteurs, maar hij is toch maar mooi bijna de blikvanger met zijn onverschillige houding en dé scène. Daar zit, samen met de openingstrack, ook de beste muziekkeuze. Opvallend genoeg komt er verder niet zo gek veel terecht van K-Billy's Super Sounds of the Seventies. Mr. Pink zorgt, o.a. met zijn drift, voor de leukste momenten.

Jumpy? Nou, nee. Als je maar telkens zo'n luide en ook waardeloze soundtrack laat loeien, is een nerveus, claustrofobisch sfeertje snel naar de knoppen. Ondanks wat schrikeffectjes wordt het dan ook nergens nagelbijten. En dat voor een film die met een ondergronds complex, ondoden en een spooky huiscomputer (duimen omhoog voor het hologrammetje en bijbehorend stemmetje) alle ingrediënten heeft voor een stevige riller. Anderson krijgt het maar niet voor elkaar.

Ook niet middels de toch al niet zo boeiende flashbacks. Het wordt zelfs een beetje beschamend als hij meent terug te moeten flashen naar een eerdere opmerking in de film. Dan lijk je toch erg weinig vertrouwen in je publiek te hebben.. Wel leuk is de scène met de lift, kwam bekend voor. Net als Alice's outfit. De scène in de gang is natuurlijk best aardig en de eindbaas heeft wat dreiging, maar iets onvergetelijks ontbreekt. Het slot is nog wel een fijne teaser.

Het is te hopen dat het 3D effect nog iets heeft opgeleverd, want verder heeft Anderson niet erg z'n best gedaan. Of juist wel en kan hij niet beter. Hoe dan ook, ondanks alle 'hippe' actie houdt het op bij een apathisch filmpje met een kop en een staart die zo pretentieus van opzet zijn, dat ze het coole en zelfs het ridicule overstijgen. Oervervelende schurken zijn niet ongebruikelijk bij deze reeks, maar de zonnebril slaat alles.

Wat er tussenin zit, is eigenlijk tekenend. Er moet toch wat te maken zijn van zoveel bloeddorst rondom een gevangenis, maar de zombies met hun nieuwe eigenschap flitsen voorbij. Axeman sjokt de film in, maar even later wordt hij er net zo simpel weer uitgepoeierd. In amper drie minuten, grotendeels (wéér) in slowmotion en (wéér) met die verschrikkelijke soundtrack op de achtergrond. Totaal niet creepy of wat dan ook.

Misschien dat je dat moet halen uit de mistflarden, maar tegen die tijd is er al geen redden meer aan. Het wordt zelfs (wéér) beschamend als er eentje in het slot nog even uit de doeken doet hoe het zat. Alsof we dat niet doorhadden. Wat Matrix gedoe en stuntwerk (dat er regelmatig ook nog eens onbeholpen uitziet) in iets dat verder verstoken is van sfeer en bevlogenheid. Veel toeters en bellen, maar er zit geen leven in.

Nemesis! Die vervelende mutant ben ik eerder tegengekomen.. Toen nog eens met kriebels, hier eigenlijk niet. Hij ziet er wat rubberig uit, maar die ratelende minigun mag er toch wel zijn. Spijtig dat hij uiteindelijk een nogal belachelijk deathmatch met Alice krijgt toebedeeld. Een forse tegenvaller in een film die misschien niet zozeer beter is dan z'n voorganger, maar wel iets anders en ook wel iets aantrekkelijker, alhoewel de ambiance van de game weer ver weg blijft.

De no-nonsense, actievolle aanpak smoort natuurlijk enkele vorm van spanning en bepaalde sfeervolle locaties (de straten, de kerk en de school) worden hiermee bepaald niet optimaal benut, maar het levert nog wel wat aardig knal- en stuntwerk op. De muziek is ook wat minder prominent aanwezig. Nemesis had wellicht beter gepast in een lome zenuwsloper, maar dit actieprentje is nog redelijk verteerbaar. Al is het laatste half uur van minder allooi.

Ook op dit deel is weer het nodige aan te merken, maar wanneer het dan eens uitpakt, is het meteen ook een tikkel beter dan de voorgangers. Het neemt een paar van de betere elementen uit het eerste deel mee, komt ook wat ruwer voor de dag met de zombies en er hangt zowaar een desolaat sfeertje in de stoffige lucht.

De woestijn levert in ieder geval een paar fraaie momenten op, al had Mulcahy met iets meer geduld wellicht nog wat meer kunnen doen met het in zand ondergedompelde Las Vegas. Ook dit deel blijft wat dat betreft wat onevenwichtig, maar er is een eindbaas met een iets beter lot dan Nemesis. Alles bij elkaar dus ook net iets beter.

Vreemde gewaarwording, deze Rest Stop. Van de man die onder meer X-Files schreef. Je zou het niet zeggen of misschien ook juist wel, want wat er allemaal gebeurt is maar moeilijk te bevatten. De dialogen werken niet mee, op de hoofdrolspeelster is het nodige aan te merken en Shiban is weinig consistent in zijn toonzetting. Er zijn nogal wat zaken die etteren.

Toch is het ook niet allemaal kommer en kwel. De film heeft enkele freaky momenten (zoals de onnodig lang wauwelende agent die een eerste headshot 'overleeft') en omdat het zo'n vage zooi is, ook wel iets boeiends. Van verveling of ergernis was bij mij eigenlijk ook geen sprake, eerlijk gezegd. Na afloop wel iets van bovennatuurlijke besluiteloosheid. Te grillig voor een voldoende.

Ongeveer dezelfde slotsom als het eerste deel; groots is het allemaal niet, er valt het nodige op aan te merken, maar vervelen of ergeren doet het nou ook weer niet. Wel is er een ander verschil. Waar deel 1 in nevelen gehuld bleef, legt dit deel het mysterie wel bloot.

Niet dat dat de film naar een hoger plan tilt, daarvoor blijft het te schraal. Zo vergeet het een tergend spelletje tussen killer en zijn roadkill op te voeren. Een gespannen sfeertje haalt het dan ook niet. Wel is er de nodige en gebruikelijke horror-gein zodat het niet helemaal in elkaar zakt. Had wel wat freakier gemogen, maar wel te doen voor een keertje.

Doldwaze nonsens in een gammele tomatenklucht die heel wat grappen en grollen afvuurt. Veel losse flodders uiteraard, maar zeker ook een aantal die goed zijn voor een (glim)lach. Vooral wanneer het film in het algemeen op de hak neemt. De special effects bijvoorbeeld.

Verder wel aardig om een jonge George Clooney te zien stuntelen. La Mistal kan er dan weliswaar helemaal niets van, fijn gevormd is ze wel. Het slaat natuurlijk allemaal helemaal nergens op, maar het is ook geen straf om deze uit te zitten. Al duurt het wel iets te lang.

Duidelijk anders van opzet dan de overige delen en ontsierd door een flutverhaal met belabberde personages. Opening is best aardig met onder meer de ingegroeide zombie, maar daarna wordt wel heel ruim de tijd genomen om e.o.a. puppy love op te voeren. Oersaai en onnozel gedoe. Het veert pas weer op als Julie op de poster gaat lijken en er volgt zowaar nog wat leuke viezigheid.

Zo'n hapje uit een lip is een hele opluchting na 3 kwartier kwakkelen. Idem voor het kwispelende ruggenwerveltje, leuk knipoogje naar het eerste deel. Toch nog een paar erg geinige zombies voorbij zien komen. De idiote 'draai' in het slot (kwam over als een onverwachte verlenging) slaat helemaal nergens op. Had nog wat kunnen zijn als Julie haar Curt daarna uitgebreid had opgepeuzeld, maar ook dat mocht niet zo zijn. Filmpje heeft eenvoudigweg teveel bagger aan boord om enige indruk te maken.

Een herhalingsoefening, maar zó veel flauwer dan z'n voorganger. Het lijkt soms wel op een blijspel met verrotte poppen. De humor is vaker gaar dan raak, het dynamische duo uit het eerste deel maakt een zeer irritante comeback en Doc Mandel is geen schim van Ernie Kaltenbrunner. Een overdosis ongein met veel te veel gekrijs. En een Michael Jackson-zombie.

Altijd een soft spot voor dit zombie-werkje gehad. Er zit toch veel lol en fun in. Simpel maar doeltreffend en erg charmant met een grappig duo dat de film opent.

Memorabel is een groot woord, maar het heeft wel enkele dingetjes die bij blijven. De teer-zombie met z'n grote ogen, de coole Ernie Kaltenbrunner en de roodharige punkchick die steeds maar weer opduikt zijn prima vondsten. Zelfde geldt voor het oude dametje met de kwispelende ruggenwervel.

Toch verliest het wat aantrekkingskracht naarmate de film vordert. De creativiteit sijpelt er als het ware uit. Einde is dan wel weer ok. Toegegeven, het ziet er niet uit, maar het idee is lekker droog en kansloos. Mja, ik blijf het een sympathiek filmpje vinden.

Talentenshow van DiCaprio, Iñárritu en Lubezki. Met Hardy als knappe vierde, al is het jammer dat hij meteen al de botte lul staat uit te hangen. Klein smetje. Geen last van Leo's babyface hier, die is keurig verstopt achter veel vies haar en een masker van fysieke en mentale pijn. Die houdt hij ruim 2½ uur op. Zwaarmoedig ding dus en dat wil zich hier en daar wel eens tegen de film keren. Het zal een verhaaltje in een verhaaltje zijn en daarom zo moeten, maar zo laat een letterlijk koude film me figuurlijk ook net wat te koud om er een echt mooie score van te maken. De scène met de beer lijkt de blikvanger te zijn. Dan noem ik die met het paard.

Geen cement tussen de steentjes. Voelt in alles als iets dat dik over de twee uur zou moeten gaan, Lau perst het samen in krap anderhalf uur en dan krijg je eentje die als het moet toeslaan, een machteloze indruk achterlaat. Je merkt het rond Sonny wanneer hij twee keer een dreun krijgt te verwerken. Het is hard, het is genadeloos, maar enige impact, ho maar.

En dat is dan je hoofdrol. De rest van de cast bakt er ook niet veel van, al had ik met ze te doen. Tijd om er iets van te maken is er nauwelijks en de dialogen die ze voor de kiezen krijgen, zijn af en toe echt bar en boos. Veel te gekunsteld. Dat de Chinezen destijds niet serieus werden genomen krijg je ook zomaar ettelijke malen door je strot geramd. Subtiel is anders.

Wat het nog enigszins op de been houdt, is een stroom van fors geweld die door Flushing vloeit. Daarbij heeft het al vrij snel een shoot-out die indruk maakt. Zowel in beeld als in geluid, des te frappanter dat de muziek daarna steeds problematischer wordt. Nee, het werkt allemaal niet. Wat dat betreft is die 90 minuutjes op de teller zo gek nog niet. Niet al te best.

Klein van opzet, maar wel iets waar vrij veel rendement uit wordt getrokken. Via fluitende kogels met inslagen die voelbaar zijn en de droge manier waarop de jager even de film in komt wandelen, weet het samen met de fraaie setting al vrij snel een vuist te maken.

Ook fijn dat López-Gallego zich niet vergaloppeert aan overdadige muziek en vrij geraffineerd te werk gaat. Zo´n scène als die rondom de politieauto wordt absoluut enerverend door de manier waarop hij Quim en Bea onder de lens neemt, terwijl het gevaar uit de speakers galmt.

De onthulling is nog een ijzersterke, maar daarna sluipen er toch wat schoonheidsfoutjes in. De first person shooter-shots zijn weliswaar kort, maar hoe dan ook belachelijk en het einde mist wat peper. Het had een iets beter lot verdiend. Desalniettemin een prima survival.

Na de eerste twee delen niet iets om van te watertanden. Twohy's werelden ogen wat te goedkoop, zijn CGI beesten te mal en wat hij zoal rondom de hoofdrol verzint, kan me veelal gestolen worden. Ook dit derde deel ontkomt niet aan dat soort zaken. Necromongers bijvoorbeeld. Echt, Twohy, kappen met die onzin.

En, warempel, na pakweg een half uur doet hij dat ook nog. Ineens wordt het dan iets wat elke Riddick film zou moeten zijn. Een simpel en destructief plotje met een superieure Diesel, stalen kinnen met bloed op de agenda, een zooi hongerige aliens en een get the fuck off this-rock mentaliteit. Meer hoeft dat niet te zijn.

Dan gaat er nog wel eens wat fout. Deze Santana is een droeftoeter, het gaat wel eens iets te showy en wat zou het fijn zijn als er nog eens iemand een echt imponerend buitenaards beest creëert, maar vooruit. De film is op z'n best wanneer Riddick de jacht opent en zijn premiejagers de duimschroeven stevig aandraait.

Verreweg de voornaamste troef, de dreiging van de Furyan, al behoort hij een belofte zoals die ten aanzien van Dahl natuurlijk wel na te komen, zoals de finale venijniger had gemogen dan het ouderwetse slagveld waarin het nu ontaardt. Erger is het einde van de DC. Laat dat alsjeblieft geen indicatie zijn voor wat volgt.

​Niet onaardig. Op momenten een nerveuze horror, maar dat is het wat te weinig. Zo'n korrelig en versleten VHS bandje is al gauw spooky en van de gezichtsuitdrukkingen kan je de rillingen krijgen. Visueel niet zo denderend, beetje kaal afgewerkt, maar wel een prima klankband die kippenvel veroorzaakt. Het spel is meteen op de wagen en het verhaaltje is op zich niet verkeerd, maar neemt halverwege wel zoveel tijd in beslag, dat het daar de teugels enigszins laat vieren. Met niet veel meer onder de pet dan de dreiging van een vloek begint het zo toch een beetje te sukkelen. Het venijn zit 'm gelukkig in de staart waar Nakata z'n meest memorabele scène tevoorschijn tovert met onder meer een griezelig loopje.

Geen idee wat Carlton Leach allemaal over zichzelf loslaat in zijn biografie, maar het zal wel niet veel zijn geweest getuige deze film. Op het vlak van personages gebeurt slechts het hoogst noodzakelijke en dat pleit eigenlijk wel voor de Gilbeys. Hadden ze bepaalde rollen een meer dramatisch laagje of iets dergelijks opgesmeerd, had dit ongetwijfeld een lachwekkende vertoning geworden. Diepgaand gedoe en licht ontvlambare criminelen die zichzelf dagelijks volstouwen met drugs en steroiden gaan nu eenmaal niet samen. En zo ligt de focus op een aantal fases in Leach's leven die vooral gevuld zijn met rauw geweld, zowel verbaal als fysiek.

Zeer vlot aan elkaar gebabbeld door een voice over, met een soundtrack als feest der herkenning en scènes boordevol tomeloze agressie met klappen die je voelt. Best knap gemaakt ook. Zo'n sequensje als die van een rave richting gezin draait als een tierelier. Sowieso wordt het ietwat fragmentarische karakter veelal getackeld door het behoorlijke tempo. Pat Tate steelt stiekem de show met een paar memorabele momenten en de manier waarop de Rettendon moorden worden aangekaart, duurt misschien net wat te lang, maar valt wel te prijzen. Al met al een energieke en kernachtige brok Britse misdaad met onbehouwen kerels en cunts.

IJverig zijn ze wel, daar bij DreamWorks, al komt er zelden iets vandaan dat echt de moeite waard is. Ook deze is weer snel vergeten. Beetje gemakkelijk scoren met grote kindervrienden. Zet er een donkere boef met een grootscheeps plan tegenover voor de bibbertjes, voorzie er eentje met een lading sentiment voor de bewogenheid en je weet op voorhand hoe dit zo ongeveer gaat uitpakken. Soms een poging tot een iets andere toon dan te doen gebruikelijk, maar het is te weinig om er een punt van te maken.

De animatie wil maar niet sprankelen, de vier saai uitgewerkte Guardians al helemaal niet. Santa doet de hele film zelfs denken aan een kozak die elk moment zo'n dansje in kan zetten. Voor Jack Frost valt weinig sympathie op te brengen, Law verknalt de schurk en de rest van de voice cast maakt geen indruk. Daar heeft Sandy geen last van en met name bij hem probeert Ramsey zich nog te redden met enkele magisch bedoelde momentjes, maar veel zoden zet het niet aan de dijk. Niets bijzonders te zien hier.

Apies kijken. En het moet gezegd, ze zien er hier verdomd fraai uit, waardoor het al vrij snel wat krediet opbouwt. Is ook wel nodig, want er kleeft toch al gauw iets kolderieks aan zo'n beestenboel en het scenario staat redelijk bol van de standaard elementen. Op de rode draad, en veel meer is er niet, valt ook weinig beweging te bespeuren.

Wat zo ongeveer de bedoeling is van Caeser, is al snel duidelijk en het duurt nogal even eer dat punt wordt bereikt. Alhoewel Heston's tekst goed is voor een grijns, mist het dan ook nog eens een luchtige insteek. De buurman leek even de klos te zijn, maar dat wordt 'm toch ook niet helemaal. Iets minder serieus had soms best gemogen.

Toch werkt het allemaal wel. Het ziet er allemaal erg plezierig uit en na het intro is het even ongegeneerd hartenstelen met de opgroeiende chimpansee. En eigenlijk ook wel met Lithgow. Leuk om die kerel weer eens te zien. Verder staat de cast toch vooral in het teken van de apen. Met uiteraard hier en daar ook wat weke momentjes.

Toch, de keren dat het echt te koddig dreigt te worden, zet Wyatt het meestal net op tijd weer in z'n vooruit. Daar zit onderweg nog wel een zwak onderdeeltje in (hij piept er even tussenuit) en het is soms ook wel wat een malle bende, maar ik heb me kostelijk vermaakt met de vallende bladeren en de bombastische oproer die de finale kleurt.

Schatzoeken met een vleugje Da Vinci Code / Indiana Jones. Zoiets. Veel ren- en springwerk, enkele lugubere lijken, een opvallende scène in een supermarkt, toffe locaties en een uitbundige visuele stijl. Toch werkt het uiteindelijk allemaal voor geen meter.

Voornamelijk omdat het scenario een onnavolgbare bende is. Een warrige opmaat krijgt nog een redelijk vervolg wanneer duidelijk wordt hoe het zit met de slachtoffers, maar de finale is een verplicht en onnozel nummertje dat op geen enkel vlak overtuigt.

Onderhoudende vossenjacht in een schitterende omgeving. Vooral de scène in het ijspaleis is wat dat betreft noemenswaardig. Het einde had inderdaad iets bescheidener gekund en het knokpartijtje is verre van op z'n plaats. De rest van de mix werkt stukken beter.

Moorden met een lugubere rand, soms zelfs een creepy sfeertje, maar ook weer avontuurlijk, mede door de muziek, en luchtig vanwege wat humoristische input. Reno en Cassel vormen nog eens een geinig duo in een film die lange tijd prettig draait en er fraai uitziet.

Mannen met hoeden in een kletterende regenbui; een garantie voor een mooi plaatje. Zo ook hier. film ziet er erg elegant uit. Fijne fotografie, veel donker met gaaf gebruik van licht en ook enkele foefjes (de afrekeningen in het slot, nice) die zeker werken. Wat dat betreft bijzonder sterk, maar daarmee is de enige échte plus wel genoemd. Zo is de bijna non-stop pingelende score een doorn in het oor. Excessief, op zijn zachtst gezegd.

Verder, van start tot finish, een groot gebrek aan bezieling, al wordt het gaandeweg wel ietsje beter. Verhalend is het al vrij simpel, maar de ontwikkelingen blijven ook futloos. Vertolkingen en dialogen zijn stijf en stroef met oervervelende dramatiek en weinig imponerend geweld tot gevolg. Mendes weet hier nergens teweeg te brengen. Resultaat is een vooral slome film.