L'Ultimo Treno della Notte (1975)

Tsja, gejat of niet: het is in geen enkel opzicht inferieur aan Last House on the Left. Sterker nog, op veel vlakken maakt Aldo Lado er een véél beter rape & revenge filmpje van dan Craven dat (toch al zo goed) deed. Met name het einde is een regelrechte kopie, maar ook Flavio Bucci doet wat denken aan David Hess. Met een joekel van een neus en de wilde zwarte lokken. Het zijn slechts enkele van de overeenkomsten, maar in plaats van me daar op te focussen is het veel interessanter om te kijken wat de film eigen maakt. Hoogtepunt is toch wel de rol van Macha Méril als nymfomane. Macha die zich, gehaast doch overtuigend, los weet te trekken uit een politieke discussie in het elitaire hokje (zoals alle treincoupés een weerspiegeling zijn van lagen/groepen in de samenleving) waar ze thuis lijkt, om vervolgens (kort) tegenstribbelend maar welwillend mee te gaan in het wereldje van de zichtbaar ongure Blackie (Bucci). Ze vormt een originele toevoeging aan een door mannen gedomineerde schoften rol. Het brengt een unieke dynamiek in de groep, waarmee Lado duidelijk een voorsprong neemt op genregenoten. Schrijnend is het gesprek van de zusjes over dat het wel fijn is om een man in de buurt te hebben, zeker tijdens zo'n lange reis door het kille Duitsland. Terwijl je als kijker het lot van de dames al lang en breed weet. Wat volgt is weinig graphic, maar de suggestie en (seksuele, masochistische, verslaafde) spanning werkt sensationeel. De score van Morricone is degelijk, vooral omdat de muziek listig één werd gemaakt met de maniakale, drugsverslaafde Curly. Lijkt me een geweldige double bill met Cani Arrabbiati (1974) Wie organiseert de avond?!

Een degelijke rape-revenge thriller die vooral door het concept op een trein te laten doorgaan zich bij de genrefilms weet te nestelen. Exploitation ritje die boeiend blijft door het concept en door het degelijke acteerwerk. Vooral de rol van Macha Méril vond ik wel sterk. Het verloop is wel wat voorspelbaar, maar het slot weet dan toch wel te verrassen. De film weet ook wat verrassend te openen met beelden van een kerstmarkt en daarbij een liedje van Demis Roussos. De wreedheid in de film buigt zich toch vooral op suggestie die uiteindelijk wordt afgesloten met toepasselijke wraakacties.

The last house on the left…. on a train. Herzien op de nieuwe 4K uitgave van 88Films met Dolby Vision. In 1976 gebanned voor een bioscoop release en later kwam deze op de Section 2 Video Nasties List in de UK. Buiten de scene met het mes viel het allemaal wel mee met de schokkende beelden. Hoop is offscreen en ter verbeelding van de kijker. Blijft natuurlijk wel een heftig thema. Cinematografisch een aantal prachtige shots vanaf de trein en ook mooie beelden van Karlstadt (Duitsland) in de mid 70’s. Met de muziek van Ennio Morricone.