Shock Waves (1977)

Het idee is leuk, maar de uitvoering helaas een stuk minder. Met het gegeven van nazi-zombie-supersoldaten en zeker met de eilandsetting die het heeft had het een kneiter van een culthorror op kunnen leveren, maar hier was toch niet zo veel aan. Het voornamelijkste euvel is eigenlijk dat er niet zoveel gebeurt; de eerste drie kwartier überhaupt niet, en daarna zijn er ook maar mondjesmaat interessantere scenes. En nee, dat is niet omdat er sfeer opgebouwd moet worden of dat het een slowburner of iets dergelijks is. Als de 'zombies' ook langzaamaan ten tonele verschijnen wordt het af en toe nog wel aardig, al komen ze niet heel bedreigend over, is er weinig echte spanning en al helemaal weinig gore of geweld. Nog wel een aantal leuke momenten, hoor, met name als de soldaten uit het water komen ziet het er af en toe best cool uit. En de setting op en rond een klein eilandje is ook leuk gedaan. Maar alles bij elkaar is dit toch een tegenvallend werkje.

Deze cultfavoriet moet het vooral hebben van suspense en een paar behoorlijk effectieve shockmomenten. Van gore of extreem geweld is nauwelijks sprake, maar dat is helemaal geen bezwaar. Het verhaal betreft een groep vrienden die op mysterieuze wijze stranden op een eiland en geterroriseerd worden door Nazi-zombies die uit een scheepswrak - dat pas is boven komen drijven - zijn ontsnapt. John Carradine heeft een klein rolletje aan het begin van de film en Peter Cushing is uitstekend als de enige bewoner van het eiland, een man met een bijzonder twijfelachtig verleden. Het acteerwerk van de mannelijke hoofdrolspelers is niet al te best en de sexy Brooke Adams en D.J. Sidney hebben weinig te doen, maar dit is goed geregisseerd, fraai gefilmd - met onderwaterfotografie van Irving Pare - en voorzien van een sfeervolle muzikale score door Richard Einhorn.

Een aardige film die het vooral moet hebben van de interactie tussen de personages, bedreigd door een externe vijand. De externe vijand bestaat in dit geval uit een korps nazi zombies die niet zo schrikwekkend overkomen. Dat heeft zeker ook te maken met de talrijke dagscenes wat sowieso minder sfeer geeft voor een horrorfilm. Nachtscenes kosten meer geld en misschien was dat geld niet aanwezig in deze low budget affaire. Toch zijn er ook pluspunten, zoals de mooie locatie en de aanwezigheid van legende Peter Cushing. Last but not least heb ik genoten van de soundtrack. Een creatie van Richard Einhorn en pioneerend met elektronica. Koude donkere klanken afkomstig van primitieve analoge synths. Eén van de eerste soundtracks van deze soort. Deze heeft recentelijk ook een release op vinyl gekregen wat wijst op het cultgehalte van de film en muziek. Voor mij heeft de muziek weliswaar meer waarde dan de film zelf.