Silver Linings Playbook (2012)

Boy met psychische problemen meets girl met psychische problemen. Pat (Bradley Cooper) heeft het vooral lastig met impulsbeheersing. Hij flapt er ongepaste opmerkingen uit en tijdens een woedeaanval kan hij z'n agressie niet beheersen. Hij is geconditioneerd om agressief te worden bij het nochtans lieftallige My Cherie Amour en hoort dat liedje soms als het er niet is. Z'n gewoonte om in een vuilniszak te joggen is onzinnig, want dat helpt niet om meer vet te verbranden. Z'n probleem met agressiebeheersing heeft hij geërfd van z'n vader (Robert De Niro). Deze heeft het meestal over football, omdat hij gesprekken over ernstiger onderwerpen moeilijk aankan. Wanneer het toch tot zo'n gesprek komt, begint hij te huilen - een spontaan initiatief van De Niro tijdens een zoveelste take. Wat voor problemen Tiffany (Jennifer Lawrence) ook heeft, een gebrek aan assertiviteit is er niet bij. Zij is degene die het initiatief neemt. Hoewel ze football haat, leert ze de nodige gegevens van buiten om bij de bijgelovige vader op een goed blaadje te komen. De dansscènes waren goed ingestudeerd en mooi van choreografie. Dansen als therapie kan beter werken dan pillen slikken, omdat Pat en Tiffany daarmee een doel voor ogen hebben en tegelijk elkaar vinden. Dit is gebaseerd op de debuutroman van Matthew Quick. Hij worstelde met depressie en z'n vader was geobsedeerd door de Philadelphia Eagles. In het boek heet het hoofdpersonage Pat Peoples en wordt er geen diagnose vermeld. De camera maakt driemaal een volledige cirkelbeweging rond Bradley Cooper: eerst rond hem alleen, dan wanneer ze tijdens een dansrepetitie zelf rondjes draaien en dan tijdens een kus - wat aan Vertigo doet denken. Tijdens de aftiteling had ik liever het volledige liedje van Jessie J gehoord.

Een kinderfilm voor volwassenen. Zo voelt Silver Linings Playbook te veel aan. Sympathieke underdogs werken toe naar een (dubbele!) climax, je voelt de plotpunten van ver aankomen, maar hé, ze laten zich niet onderuit halen! En zo komen we stapje voor stapje dichter bij een voorspelbaar einde. Wat houdt de boel dan wel recht? De acteurs. Jennifer Lawrence draagt de film als een ongrijpbare verschijning, Bradley Cooper overtuigt als een man die op obsessieve wijze zijn leven weer op de rails wil krijgen en Robert De Niro bokst hier wat onder zijn gewicht in een bijrol, maar charmeert als vader die ook zijn beperkingen heeft. Daarvoor kijken we al eens een film.

Romantische dramedy over Pat die na een psychiatrische behandeling probeert zijn gewone leven weer op te pakken. Cinematografie niet bijzonder, vooral binnenscѐnes in de kliniek, thuis en bij het uitgaan, buitenscѐnes tijdens het joggen op straat. Wel aardige filmmuziek. Cast: Bradley Cooper speelt zijn rol zeer overtuigend en Jennifer Laurence is ook goed als zijn vrouwelijke tegenspeelster. Plot: Pat wordt na 8 maanden ontslagen uit de psychiatrische kliniek en denkt de draad van zijn leven weer te kunnen oppakken. Zijn vrouw heeft echter al eerder een nieuwe draad opgepakt. In zijn streven naar de ideale partner te worden, ontmoet hij Tiffany, die ook tegenslagen heeft gehad. Voor deelname aan een danswedstrijd vraagt ze Pat als haar partner..... Resumé: deze film heb ik gekeken op de laatste Netflix-dag. Het was een aparte film, ik ken Bradley Cooper niet als acteur, maar vond hem goed spelen: de stemmingswisselingen, het verstoorde dag-nachtritme, de emotionele uitbarstingen, de verwardheid, zijn obsessie.... De ontmoeting met de beschadigde Tiffany vond ik goed gekozen, echter het verhaal van de danswedstrijd vond ik niet geloofwaardig. Als het plot daar anders was geweest, had ik misschien een hogere beoordeling gegeven, nu net voldoende. Die hoge waardering snap ik dus ook niet helemaal. Boodschap: probeer jezelf niet te veranderen voor een ander, want op ieder (scheef) potje past wel een dekseltje.......