Opinions

Beste Keaton die ik tot nu toe zag met een paar fenomenale stukjes erin. De film duurt niet lang en heeft een lekker tempo, een grappig verhaaltje en verveelt geen moment. Het gedeelte in de bioscoop, waarin keaton op een gegeven moment letterlijk opgaat in de film aldaar, is fenomenaal goed gemaakt en ziet er 85 jaar later nog steeds erg goed uit. Tevens is de scene op de pooltafel, waarbij de bal die kan ontploffen telkens net niet geraakt erg mooi gemaakt en leuk om naar te kijken. Ik kon bij zijn andere films nog geen vier sterren kwijt, maar bij deze kan ik er echt niet meer om heen. Magisch filmpje!

4,0*

Eigenlijk ben ik het volledig hier mee eens. Visueel soms verbluffend mooi, maar qua verhaal en drama heeft de film in mijn ogen maar erg weinig te bieden.

3,0*

Schitterende film van regisseur Akira Kurosawa. Mijn eerste pas, wat hoog tijd werd, maar dit doet zeker smaken naar meer. Ik zag er vooraf net als een hoop anderen een beetje tegenop om de film te zien, vanwege de lengte van maar liefst 207 Minuten, maar achteraf gezien vloog de tijd voorbij. Zelden zo’n fascinerende film gezien als Seven Samurai.

Alles in de film wordt enorm goed uitgewerkt en overal wordt ook goed de tijd voor genomen, zodat je de verschillende karakters van de samoerai goed leert kennen. De film is natuurlijk een actiedrama, maar het is wel fijn dat dit af en toe op een luchtige manier gebracht wordt. Hoewel ik me ook kan voorstellen dat iemand zich eraan stoort, vond ik persoonlijk Toshiro Mifune geweldig in deze film. Wat een enthousiasme en energie stopt hij in zijn rol om op een grappige manier de clown uit te hangen. Soms misschien wat overdreven, maar ik houd daar wel van.
Ook de andere karakters vormden allemaal een aanvulling op elkaar. De persoonlijkheden zijn verschillend, maar eigenlijk allemaal goed ingevuld, wat de film een gave sfeer meegeeft.

Na de zoektocht en de voorbereiding, was de uiteindelijke actie die er kwam, boeiend om te zien Mooi hoe telkens de strategie werd aangepast en hoe de dorpsbewoners en de samoerai dan uiteindelijk de rovers de baas zijn . Ook vond ik het buitengewoon goed in beeld gebracht en betrapte ik mijzelf erop dat ik het jammer vond dat de film was afgelopen.

Geweldige filmbelevenis dus!

De film komt met stip mijn top 10 binnen en ik ga zeker meer Kurosawa’s zien!

5,0*

Zhangke Jia weet in Shijie een prachtige visuele wereld te creëren. De film speelt zich voornamelijk af in een groot themapark in Peking, waar de wereld met al zijn grote gebouwen als het ware is nagebootst. Ik wist helemaal niet dat er zoiets bestond, maar het ziet er in ieder geval indrukwekkend uit. Zo heb je als Chinees nog eens de kans om met de Eiffeltoren op de foto te gaan, zonder dat je ervoor naar Frankrijk moet. Dit park doet de Chinezen snakken naar (westerse rijkdom) en hoewel de hoofdrolspelers in de film dit d.m.v. het werken in het park bijna kunnen aanraken, blijven zij arm.

Toch is het inhoudelijk niet altijd even sterk en zitten er hier en daar wat teveel zijplotjes in. Visueel is het niet alleen dankzij de locatie mooi, maar Zhangke Jia heeft ook andere leuke ideeën. Wanneer men in Shijie een sms’je krijgt, schakelt hij van live-action ineens over op animatie. Dat ziet er erg mooi uit. Toch is deze film net wat minder dan Still Life, die ik anderhalve week geleden zag. Inhoudelijk is het net wat minder krachtig. Het duurt soms ook net wat te lang. Toch heb ik hier bij vlagen best van genoten en Zhangke Jia is een regisseur, die eenvoudig verhaal dankzij zijn regie toch net iets extra’s kan geven, zo bewijst hij ook hiermee.

3,5*

Dit viel me allemaal nog behoorlijk tegen moet ik zeggen. Het concept is geweldig en mede daardoor had ik stiekem gehoopt op een leuke en grappige film. Dat viel in de praktijk nogal tegen.

Oke visueel ziet het er erg mooi uit in de “witte gevangenis”, maar qua humor is het weinig soeps. Er zitten best een paar aardige zaken tussen, maar bijvoorbeeld die scheetgrap is te triest voor woorden. Verder is het hoofdpersonage een enorme schreeuwerd en veel onnozeler dan hij zul je ze niet snel tegenkomen vermoed ik. De flauwe vaak herhalende grappen beginnen om ten duur ook enigszins te vervelen. Zolang hij bijvoorbeeld met het openen van die deur bezig is, is een typisch voorbeeld daarvan.

Wat ik dan nog wel kon waarderen is hoe het Mexicaanse gedeelte van de film uiteindelijk verweven wordt met het Japanse gedeelte. Ik zat me eigenlijk al de hele tijd af te vragen waar dat op sloeg, maar dat was dan nog wel leuk gedaan. Uiteindelijk is het jammer dat de humor van deze film voor mij in ieder geval niet werkt. Ik kan me best voorstellen dat het een ontzettend leuke onzinnige film is, als je de humor er wel in kan ontdekken, maar voor mij is dat helaas niet weggelegd.

2,0*

Ietwat tegenvallende film, die vooral in het begin erg matig is.

In feite is het gewoon een vertelling van het levensverhaal van David Helfgott. De jonge David is niet zo bijster interessant en het eerste halfuur is gewoon ronduit saai te noemen. Zijn vader is de tiran en dat komt duidelijk naar voren. Ik vond zijn vader soms zelfs Hitlerachtige trekjes hebben en dat terwijl zijn afkomst Joods is. Hoe dubbelzinnig is dat! Vanaf het moment dat David breekt met zijn vader en naar Engeland verhuist, wordt de film gelukkig ook beter.

Dat is vooral ook te danken aan Geoffrey Rush die uitstekend speelt en een veel betere David neerzet, dan zijn jongere voorganger. Toch is dat gedeelte van de film plotsklaps ook weer afgelopen en voor je het weet bevinden we ons weer terug in Australië voor het laatste gedeelte van de film. Dat laatste gedeelte van de film is wel het best en daar begon ik zowaar ook wat waardering en sympathie voor David te krijgen.

Toch springt de film wat snel van de hak op de tak, en miste ik vooral een echte oorzaak voor de mentale instorting van David. Natuurlijk komt het mede voort uit de slechte relatie met zijn vader, maar je ziet niet echt hoe David nu autistisch is geworden. Ik denk tenminste dat het autisme is, want het wordt niet echt benoemd in de film. Iets meer aandacht daarvoor had op zich wel fijn geweest. Het is jammer dat het niveau van de film zo wisselend is. Het laatste half uur is echt goed, maar de eerste veertig minuten zijn gewoonweg matig tot slecht. Wat rest is een kleine onvoldoende.

2,5*

” Heeere's Johnny!”

Een prima film, de zoveelste alweer van grootmeester Stanley Kubrick, met een uitblinkende Jack Nicholson.

Wat ten eerste opvalt aan The Shining, is de geweldige locatie, waar het zich grotendeels afspeelt. Kubrick maakt gebruik van opvallende kleuren en daarnaast bevinden zich er enkele opvallende spiegels. Samen met het geweldige camerawerk draagt dit alles bij aan sterke sfeerschepping. Het jongetje op zijn driewieler wordt op een erg sterke manier gevolgd, waardoor je het idee hebt dat je samen met hem door het hotel rijdt. Maar het belangrijkste van alles is dat er een zeer sterk spanningsveld wordt gecreëerd, waardoor The Shining ook daadwerkelijk een erg spannende film wordt. De dreiging is bijna altijd aanwezig.

Die dreiging komt ook van Jack Nicholson zelf. Met een erg sterke acteerprestatie zet hij een rol neer van iemand, die langzaam maar zeker in een gek aan het veranderen is. Hij oogt erg onvoorspelbaar, en juist dat maakt hem zo ontzettend dreigend. Je voelt echt dat hij op een gegeven moment aan het doordraaien is, en zijn vaak overdreven gedrag past daar op een prima manier bij. Alleen de soundtrack ben ik niet helemaal onder de indruk van. Deze is niet slecht en best onaangenaam, maar ik vond het vaak wat aan de eentonige kant. Ook Shelley Duvall levert niet haar beste rol af, al valt ze hier sowieso al in het niets, vergeleken met Nicholson.

Het zijn kleine minpuntjes van een verder zeer sterke film. Kubrick bewijst eens te meer dat hij een ontzettend goede filmmaker is, die altijd en overal zijn eigen weg volgt. Hij bleef ook totaal niet trouw aan het boek van Stephen king, waar King ook niet blij mee was. Dat zal Kubrick een worst zijn geweest, want hij heeft wel meer films gemaakt, die een sterke controverse opriepen. The Shining bewijst ook na ruim dertig jaar nog altijd zijn kracht en is één van de sterkste films in het genre.

4,0*

Een klein, maar fijn drama van Kurosawa, waarin hij maar weer eens gebruik maakt van zijn vast cast Toshirô Mifune en Takashi Shimura. Twee erg fijne acteurs, die hun rol als arts goed spelen. Vooral Mifune is erg overtuigend als sympathieke dokter, die syfilis oploopt. Een rol waarbij hij laat zien ook goed een ingetogen personage te kunnen spelen. Wel vond ik dat er niet erg duidelijk wordt uitgelegd waarop Mifune geen handschoenen droeg bij de bewuste ingreep bij de patiënt. Of dat het risico te groot was, of dat hij gewoon de handschoenen vergat, waardoor hij de ziekte opliep, blijft onduidelijk.

Toch is de mooiste rol van de film weggelegd voor Noriko Sengoku. Ze speelt een verpleegster, die in eerste instantie vrij onsympathiek oogt. Naarmate de film vordert, ontwikkelt haar personage zich op een mooie manier. Vooral de scene waarbij de man aanvalt, die Mifune besmet heeft, is erg mooi. Ik vond de tweede helft ook duidelijk beter dan de eerste. Daar lijkt Kurosawa soms nog niet helemaal te weten waar hij heen wil met het verhaal. In de tweede helft is die twijfel helemaal weg, en komen de personages ook meer tot ontwikkeling.

Zeker niet slecht dus. Zonder de iets mindere eerste helft, had dit zelfs erg goed kunnen worden. Dat zat er helaas niet in, maar het is desondanks behoorlijk aangenaam kijkvoer.

3,5*

Een bij vlagen erg indrukwekkende documentaire over de Holocaust. Het is gewoon beestachtig wat er destijds met de Joden is gebeurd. Regisseur Claude Lanzmann vond dit ook en besteedde diverse jaren, om deze fascinerende documentaire tot stand te brengen.

Ik vond het vooral opvallend dat de documentaire tot stand is gekomen zonder ook maar één keer gebruik te maken van archiefbeelden. Lanzmann reist naar diverse plaatsen en schetst op een sobere manier de verhalen van hoe het er destijds aan toe is gegaan. Zonder beelden uit het verleden te tonen, wordt Shoah echter ook erg indrukwekkend, doordat de interviewden vaak erg gedetailleerd kunnen vertellen hoe alles er aan toe is gegaan. De meeste interviews zijn goed, maar vooral het stuk met Franz Suchomel, waarin hij verteld over de manier van werken in het vernietigingskamp Treblinka, deed me af en toe echt koude rillingen bezorgen.

In de tweede helft worden de interviews wat afwisselender. Wel moet ik zeggen, dat de ene geïnterviewde boeiender informatie heeft te vertellen, dan de andere. Soms zakt Shoah hierdoor iets in, maar voor een film met deze gigantische lengte is dat overigens geen schande. De speelduur vond ik ook niet zo’n heel groot probleem. Ik heb Shoah in drie delen gekeken, maar puur en alleen, omdat het anders gewoonweg niet in te plannen was. Lanzmann heeft in ieder geval iets unieks gemaakt, dat zeker voor mensen die erg geïnteresseerd zijn in alles, wat met de Tweede Wereldoorlog en de Jodenvervolging te maken heeft, een absolute aanrader is.

Een knap stukje inkijk in een stukje zeer duistere geschiedenis dus.

4,0*

All of the men want me, Johnny. But I want you. And you - you want the Pulitzer Prize.

Een erg sterke film over de zoektocht naar een moordenaar in een gesticht, die van begin tot einde boeiend is, uiterst sfeervol, prima acteerwerk kent, en alleen verhaaltechnisch misschien hier en daar een steekje laat vallen. Maar dan nog blijft er een uitermate sterk drama over.

Fuller weet in ieder geval wel hoe je sfeer moet scheppen. Geweldig mooi hoe het gekkenhuis is ingericht en hoe hij telkens de aandacht weet te vestigen op bepaalde zaken. Breck speelt vol overtuiging de rol van journalist Johnny Barrett, die koste wat kost achter de waarheid wil komen. Hij gaat daarbij zover, dat hijzelf langzaam maar zeker ook gek wordt. De mooiste scene daarin, vond ik het moment dat hij zijn vriendin Cathy na een tijdje weer ziet, als zij hem komt bezoeken. Op het moment dat zij hem kust, schrikt hij enorm. Het is echter niet, omdat zijn dekmantel hierdoor kan wegvallen, zoals je op het eerste oog zou denken, maar hij begint juist op dat moment echt te geloven in het nepverhaal, waarbij Cathy doorgaat voor zijn zus. Een prachtig moment, sterk geacteerd en erg verwarrend voor iedereen, inclusief de kijker.

Erg mooi ook, hoe ik op een gegeven moment echt zat mee te leven. De films die daarin slagen zijn vaak de besten. Daarnaast is het gewoon een sterke aanklacht tegen het Amerikaanse systeem van destijds, dat op een originele wijze verpakt is. Het camerawerk is sterk en het thema is nog altijd actueel. Ook duidelijk een film, die inspirerend moet zijn geweest voor andere filmmakers. Ik lees hier al een paar voorbeelden, maar Martin Scorsese’s Shutter Island zie ik nog niet genoemd. Dat lijkt me ook een voorbeeld, die overduidelijk hierdoor geïnspireerd is.

Ik zat te twijfelen tussen een dikke vier sterren of misschien een halfje meer. Aangezien Shock Corridor nog steeds erg in mijn hoofd blijft spoken, wordt het dat laatste. Een zeer mooie klassieker, maar dat moge inmiddels wel duidelijk zijn.

4,5*

Over the top onzin actiefilm, die ook nergens pretendeert meer te zijn. De film dendert in sneltreinvaart aan je voorbij, bevat een paar aardige oneliners en enkele grappig verzonnen situaties. Doet in veel opzichten denken aan Crank, alleen die was net ietsje verfrissender.

3,0*

Een degelijke en onderhoudende thriller, waarmee Sidney Poitier zijn comeback als actuer maakte, na tien jaar niet te hebben geacteerd.

Poiteer doet het prima als FbI agent en ook Berenger speelt één van zijn betere rollen en overtuigt als de ervaren bergbeklimmer. Kisrtie Alley doet het minder en heb ik trouwens ook nooit een goede of leuke actrice gevonden. De regie is degelijk, en de locatie waar het verhaal zich grotendeels afspeelt, is absoluut de moeite waard. Het woeste berglandschap is sowieso een goede locatie voor een thriller als deze. Het is bij vlagen redelijk spannend en ondanks een aantal kleine onwaarschijnlijkheden, blijft het tot het einde toe vrij geloofwaardig.

Leuke film dus, die doet wat het moet doen, namelijk zeven kwartier vermaak bieden.

3,0*

Erg vermakelijke actiefilm, misschien op sommige momenten wat voorspelbaar en standaard, maar qua uitvoering in ieder geval bovengemiddeld. Sfeervolle locaties worden afgewisseld met mooie camerashots van de omgeving en stijlvolle, mooi uitgevoerde actie. Wahlberg is zeker geen wereldacteur, maar perfect geschikt voor een rol als deze, zo blijkt hier. Rest van de acteurs doen het helaas wat minder, waarbij ik vooral Glover vond tegenvallen. Ik heb hem de laatste jaren sowieso trouwens nooit meer op een goede rol kunnen betrappen. Verhaal kent enige plotgaten, maar storend is dit eigenlijk nooit. Als geheel in ieder geval een meer dan prima actiefilm voor twee uur heerlijk popcornvermaak.

3,5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Hotel Rwanda en Sometime in April gezien heb, maar deze film doet daar gelijk erg aan denken. Of je het nu wilt of niet, onbewust maak je toch automatisch de vergelijking met die films.

Shooting Dogs is uiteindelijk toch wel de minste van de drie.Het verhaal is op zich best aangrijpend, maar vooral richting het einde voelt het soms nogal wat gemaakt aan. De beelden zelf zijn wel goed en de regisseur schuwt het niet om alles goed in beeld te brengen, iets wat ik dan altijd weer wel kan waarderen. De muziekkeuze is dan weer wat te vol en overdreven en vond ik de meeste scene's dan juist weer geen goed doen.

Het is wat mij betreft zeker geen slechte film, maar ook geen hele goede. De film mist een bepaalde frisheid en kon mij op de beslissende momenten net niet overtuigen.

2,5*

What would stop me? Fear of dying?

John Wayne is nooit mijn favoriete westernacteur geweest, maar je kunt niet ontkennen dat hij mede ervoor gezorgd heeft, dat het genre destijds populair is geworden. The Shootist is zijn laatste film en daarin speelt hij misschien wel zijn beste rol. Daarnaast is The Shootist gewoon een erg fijne western. Eentje met niet zo heel veel actie, maar wel met een mooi verhaal en sterke karaktervolle personages.

Erg mooi ook dat naast Wayne, zowel James Stewart en Lauren Bacall hier een rol in meespelen. Net als Wayne hebben ook deze twee er al talloze decennia aan films opzitten en beiden zijn goede acteurs en weten hier een krachtige rol neer te zetten. Beiden hebben ook een prima chemie met Wayne. Vooral de scenes, waarin Wayne en Stewart samen zijn, zijn fraai om te zien en leveren hier en daar een leuke verwijzing op naar de goede ouwe tijd. Net zoals The Shootist in feite ook een soort eerbetoon is aan de carrière van John Wayne. Ook de scenes tussen Wayne en Bacall zijn mooi en best bijzonder. Bacall, heeft vanaf het begin een hekel aan Wayne. Dat ze in korte tijd zelfs nog verliefd wordt op hem, lijkt op papier niet geloofwaardig, maar dat is het wel. Door het sterke spel en de uitdieping van de personages, weet Siegel dit juist enorm geloofwaardig te maken en juist dat is mede de kracht van deze western.

Het verhaal verloopt verder wel zo’n beetje als je mag verwachten, maar dat mag de pret niet echt drukken. Ook de rol van Ron Howard was niet slecht, en ik vond het wel leuk, dat hij op het einde”het werk” van Wayne afmaakte, waardoor die scene in zijn geheel nog net wat beter overkwam en ook echt overkwam als een einde van een tijdperk. The Shootist is daardoor met gemak ook een erg goede western te nomen en gelijk ook één van de allerbeste die ik zag met Wayne in de hoofdrol. Bijna 100 minuten boeiende cinema met sterk acteerwerk, fijne verwijzingen naar het verleden en zeker een aanrader voor westernliefhebbers.

4,0*

Heerlijk sfeervol filmpje weer van Lubitsch.

To Be or Not to be vond ik een erg scherpe film. The Shop Around the Corner, is goed vergelijkbaar met die film, omdat er hier ook enorm veel dialoog is, die regelmatig erg dubbelzinnig en/ of grappig is. De humor en de dialogen zijn dan ook het sterke punt van de film. Het tempo is razend hoog en je moet af en toe goed opletten om geen grap te missen. Ook de sfeer is erg fijn, je voelt echt aan de film dat de kerst daar bijna voor de deur staat.

Het verhaal is natuurlijk behoorlijk feel-good, maar op zijn tijd zijn dat soort films best lekker. James Stewart is en blijft toch een van mijn favoriete acteurs en hier laat hij maar weer eens zien waarom. Als er een goudeerlijke goedzak gespeeld moet worden, is er geen betere dan hij. Dit film is leuk en tot op het laatste half uur na is er niets dat er op duidt, dat deze film geen vier sterren van mij zou krijgen. Toch gaat het in het laatste gedeelte van de film nog een beetje mis. Dat komt vooral omdat het romantische gedeelte van de film ietwat slordig uitgewerkt is en op het einde wat afgeraffeld wordt, tenminste zo komt het bij mij over. Als kijker weet je natuurlijk al lang hoe het zit, maar het is wachten op het momenten dat de twee hoofdrolspelers het ook ontdekken. Juist dat moment vond ik tegenvallen en kwam zonder dat ik goed kan uitleggen waarom, niet overtuigd op mij over.

Het is slechts een kleine smet op deze leuke film. Een film die op komisch gebied uiterst geslaagd is, maar op het gebied van romantiek enigszins faalt.

3,5*

Short Cuts is ook wat mijj betreft een bovengemiddelde film, die uiterst vakkundig gemaakt is en die barst van de bekende acteurs. Acteurs en actrices, die allemaal ook goed kunnen acteren en dat in deze film ook laten zien, wat natuurlijk altijd fijn is.

Ik houd op zich wel van films waarin verschillende verhaallijnen zitten, die dan later weer met elkaar verbonden worden. Short Cuts is ook zo'n film natuurlijk en ondanks dat de film ruim drie uur duurt kijkt het aangenaam weg. Toch deed de de film op emotioneel vlak eigenlijk nauwelijks wat met me. Bij sommige films wordt je als het ware de film ingetrokken. Dat deed deze film helaas niet bij mij.

Het einde met die aardbeving is dan wel weer erg mooi. Erg mooi om te zien hoe een ieder op zijn of haar eigen manier op deze situatie reageert. Andere positieve elementen aan de film zijn het uitstekende camerawerk en het visuitje van de drie mannen dat natuurlijk als ontspanning diende, maar uiteindelijk later nog behoorlijk wat spanning teweegbracht.

Ja prima film dus, maar jammer dat ik er niet meer ingezogen werd. Nu blijf ik in mijn waardering steken op bovengemiddeld, anders had er zeker een echt hoge score ingezeten.

3,5*

Shouf Shouf Habibi! is een lekkere luchtige film, die het aan durft om de verschillen en overeenkomsten tussen de Marokkaanse en de Nederlandse cultuur te laten zien. De film kent een aantal leuke fragmenten, vooral de scene waarbij de jongste zoon kattekwaad heeft uitgehaald en voor zijn vader en leraar als tolk fungeert is erg grappig. De film lijkt na een tijdje echter meer te kiezen voor de dramakant, iets wat de regisseur beter niet had kunnen doen. Hierdoor zakt de film een klein beetje in en komt de boodschap die de film heeft ook niet echt over. Het acteerwerk is niet geweldig, maar in een film als deze is dat verder niet zo storend.Leuke film al met al, die misschien nog een hogere score had kunnen hebben als de nadruk de hele film op het komische gedeelte had gelegen!

3,0*

Een vermakelijk filmpje van Chaplin over de Eerste Wereldoorlog.

Het tempo is aan de hoge kant, evenals de grapdichtheid, zoals eigenlijk de meeste films van Chaplin wel zijn. Hoewel het lang niet allemaal even geslaagd is, stopt Chapilin toch een aantal geslaagde grappen in deze film. Die vermomming als boom was bijvoorbeeld wel erg leuk.

De speelduur is erg kort en voor je het weet is de film eigenlijk al weer om dan. Leuk, met een aardig tempo, maar daarbij moet ik zeggen dat ik zeker betere Chaplins heb gezien. Voldoende van mijn kant.

3,0*

Matig actiefilmpje, dat onderhoudend genoeg is om 75 minuten vol te maken, maar goed is het zeker niet. De actiescenes zijn op zich wel redelijk, maar de dialogen en de humor zijn maar erg matigjes aanwezig. Ik zeg niet dat Lundgren een topacteur is, maar Lee bakt er helemaal niets van in deze film. Lundgren doet het nog wel aardig, mede dankzij zijn voorkomen. Kortom een matig actiefilmpje dat nog wel vermaakt, maar inmiddels al lang is ingehaald door veel betere actiefilms op dit gebied, zoals bijvoorbeeld een Ong Bak.

2,0*

De meeste films van Paul Verhoeven kan ik wel waarderen. Hij heeft vaak goede ideeën en weet die vaak ook goed uit te werken, of het nu in Nederland of Hollywood is. Showgirls is een van de uitzonderingen die deze regel bevestigt. Het idee snap ik wel en is ook nog niet zo verkeerd, maar de uitwerking is bijzonder matig.

Berkley, die ik alleen kende van Saved by the Bell zet op zich best een gedurfde rol neer, waarin ze letterlijk en figuurlijk veel van zichzelf moet laten zien. Het acteerwerk is over het geheel redelijk, al is het hier en daar wat aan de overdreven kant. Verhoeven probeert de wereld van de hebzucht en de afgunst neer te zetten. Dat lukt redelijk. Vaak is het echter ook onsamenhangend en rommelig. Inhoudelijk stellen de dialogen ook niet veel voor. Waar ik bij een film als Starship Troopers goed de satire en de humor ervan in zag, daar zie ik dat hier totaal niet.

Uiteindelijk neemt de interesse dan wat af en duurt het allemaal net wat te lang. Showgirls is misschien best een gewaagd experiment, maar persoonlijk vind ik het Verhoeven zijn minste film.

2,0*

Tegenvallende combinatie.

Tja er zijn al best wat geslaagde buddymovies gemaakt, maar deze stelt toch wel wat teleur. De Niro doet het overigens best aardig als chagrijnige rechercheur, maar de film kent gewoon veel te weinig humor om echt leuk te zijn. Ook Eddie Murphy is dat al jaren niet meer. Er zitten een paar goede momenten in deze film, maar die zijn op de vingers van een hand te tellen.

Het eerste gedeelte van de film is nog het best. Naarmate de film vordert zakt de film verder en verder weg. De clichés komen talrijk aan bod en leuk is het op een gegeven moment al lang niet meer.

1,5*

Shrek is en blijft toch een uiterst vermakelijke film, die daarnaast ontzettend goed gemaakt is.

Shrek is het typische voorbeeld van een film die voor elke leeftijd geschikt is. Het is het soms haast magische sprookje van het grote groene monster dat leeft in de middeleeuwen en die er enger uitziet dan dat hij is. De animatie is bij vlagen mooi en er zit een hoop leuke humor in de film, voor zowel jong als oud.

De laatste tien jaar heeft iemand als Eddie Murphie weinig bijzonders meer laten zien, maar voor de stem van Donkey is hij perfect gecast. Hij maakt Donkey zowel grappig als irritant gelijk en tevens een memorabele rol. Sowieso heeft de film leuke bijrolletjes, want ook de wolf en de drie biggetjes, Pinokkio en het koekjesmannetje zijn bijzonder geslaagd.

Topvermaak en wat mij betreft is dit tot nu toe nog altijd de beste en leukste film uit de stal van Dreamworks.

4,0*

Shrek was erg leuk. Daarom waren de verwachtingen bij mij voor dit vervolg best hooggespannen. Shrek 2 weet de verwachtingen gelukkig meer dan waar te maken en slaagt er zelfs bijna in om het eerste deel te overtreffen. Hoewel de film enigszins een herhaling van zetten is blijft het erg vermakelijk, waarbij vooral de bijrolfiguren erg grappig zijn. Puss in Boots is werkelijk een verrijking voor de film en slaagt erin om bijna net zo leuk te zijn als Donkey. De grappen in de film zijn ook talrijk aanwezig. Zo is Donkey natuurlijk weer heerlijk irritant met zijn geklak. De scene waarin iedereen helpt om Shrek en Donkey te bevrijden met o.a. de Mission Impossible scene is een van de leukste die ik ooit in een animatiefilm heb gezien. Het blijft erg leuk vermaak dit. Jammer alleen dat deel drie toch wel een tegenvaller is.

4,0*

Op een gegeven moment moet je gewoon stoppen met een reeks. Ik hoop dat de makers dit na dit deel nu ook beseffen. Shrek 4 is niet geweldig, hoewel het derde deel dat eigenlijk ook al niet meer was. Het verhaaltje vind ik in dit deel nogal vergezocht en het is natuurlijk ook moeilijk om nog een goed verhaal te scheppen als iedereen al gelukkig en voorspoedig leeft.

Maar goed. Het weerzien met de vertrouwde personages is op zich nog niet eens zo verkeerd. Donkey is dan nog wel grappig, maar verder is het allemaal een stuk minder verfrissend en leuk dan vroeger. Repelsteeltje vind ik ook niet echt een leuke toevoeging en vooral de altijd grappige bijpersonages zoals de biggetjes, Pinnokio en de wolf hebben in dit deel maar een marginale rol. Positief is dan nog wel dat vervelende dikke jongetje met zijn superirritante stem.

Toch kijkt het allemaal nog wel redelijk makkelijk weg en verveelt het allemaal niet. Laat Dreamworks nu echter maar weer eens iets nieuws verzinnen, want na dit vierde deel ben ik toch wel een beetje Shrekmoe.

2,5*

Aangezien 2007 het jaar van de vervolgen (vooral derde delen) was, kon ook Shrek niet achterblijven. Maar daar waar Pixar een schitterende animatiefilm afleverde (Ratatouille), faalt Dreamworks toch enigszins met dit derde deel van Shrek. Waar Shrek zes jaar geleden een erg leuk en grappig verhaal was en zijn opvolger misschien nog wel grappiger was, zijn de leuke grappen in dit derde deel bijna op een hand te tellen helaas. Het probleem van Shrek 3 is, dat het allemaal weinig origineel is.Het verhaal heeft weinig om het lijf en de wendingen en het einde zijn niet echt verrassend. Er zitten ondanks mijn negatieve commentaar ook nog best een hoop momenten in de film die je een glimlach op het gelaat brengen. Zo zijn de 3 kinderen van Shrek en Fiona erg leuk en ook Donkey blijft natuurlijk erg grappig. De animatie ziet er daarnaast verder prima uit, maar stiekem had ik net wat meer van de film verwacht. Nu blijft de film steken op een nipte voldoende.

3,0*

Een Film die graag wil meeliften op het succes van Scary Movie. Tenminste, zo lijkt het.

Shriek is echter bij lange na niet zo leuk. Er wordt een spervuur aan grappen op de kijker afgevuurd in de hoop dat er af en toe iets leuks tussen zit. Dat is af en toe ook het geval, maar met de nadruk op af en toe. Vooral in de talloze woordgrappen zit soms nog een geslaagde woordgrap tussen. De manier waarop Prince in deze film te kijk wordt gezet door collega Coolio is nog wel grappig.

Toch zijn de leuke grappen op een hand te tellen en duurt de film nog best lang, doordat het tweede gedeelte van de film helemaal niet leuks meer te bieden heeft, of je moet graag naar Tiffani Amber Thiessen willen kijken.

1,0*

Hoewel dit zeker geen slechte film is, is dit tot nu toe wel de minste Kurosawa, die ik zag.

Net als in veel van zijn andere films maakt Kurosawa hier gebruik van twee van zijn vaste acteurs. Allereerst is daar Toshirô Mifune, die de kunstzinnige schilder Ichirô speelt, wat hij overtuigend op een mooie ingetogen manier doet. Daarnaast is er Takashi Shimura, die als advocaat optreedt van Mifune, omdat hij samen met de beroemde zangeres Miyako op de foto is gezet en er roddels over hen verteld worden, die niet waar zijn. Shimura speelt ook wel goed, al heb ik hem wel eens beter gezien. Zijn rol krijgt uiteindelijk de meeste lading in de film, omdat hij degene is die een innerlijke strijd krijgt te voeren.

Op zich is het onderwerp in de film best interessant en ook nog vrij actueel. De muskieten van de roddelpers doen er ook heden ten dage nog alles aan om beroemdheden op allerlei manieren op de foto te krijgen. Wat deze film wel goed laat zien is dat de reputatie van zo’n persoon altijd geschaad wordt. Het maakt niet uit wat Ichirô ook voor keuze maakt, elke keuze is er wel een, waardoor zijn reputatie op de een of andere manier geschaad wordt. De waarheid is uiteindelijk niet eens zo heel belangrijk, het gaat er meer om hoe het overkomt in de media.

Het is jammer dat het in deze film soms wat erg sentimenteel wordt en er daarnaast regelmatig wat misplaatste humor door de film verweven zit. Dat zal ongetwijfeld bedoeld zijn, om de film de nodige luchtigheid mee te geven, maar hier vind ik het niet altijd even goed uitpakken. Wel zorgt Kurosawa in deze film voor een mooie cinematografie, wat soms mooie beelden oplevert. Ook vond ik het wel leuk dat in het midden gelaten wordt of Ichirô en Miyako nu uiteindelijk verliefd op elkaar worden. Dat geeft de film uiteindelijk nog wel een aardige poëtische lading mee.

3,0*

Ik werd er onlangs door Mochizuki Rokuro op gewezen, dat dit echt een film moest zijn, die in mijn straatje lag. Shussho Iwai was een voor mij op dat moment nog onbekende titel, maar ik heb zijn tip ter harte genomen en gelukkig heeft hij gelijk gekregen, want dit ligt mij wel.

Een verhaal als deze spreekt mij altijd wel aan. Hideo Gosha zorgt van het begin af aan voor een hoop sfeer, die duister is en waarbij je de spanning echt kunt voelen. Het camerawerk is bij vlagen fraai en op een paar kleine inzakmomentjes na, is het bijna continu boeiend. Vooral het begin en het einde vond ik erg goed. Daar ligt het tempo ook een stuk hoger dan in het middenstuk. Verder is de actie, die erin zit erg goed. Lekker hard, grof en goed in beeld gebracht, zoals het ook hoort in dit soort films.

Tatsuya Nakadai speelt tenslotte een prima hoofdrol. In Seppuku deed hij dat destijds ook al en het hanteren van het zwaard gaat hem na al die jaren nog steeds prima af, zo blijkt hier. Dit was in ieder geval een aangename kennismaking met het werk van Hideo Gosha. Ik wil in de toekomst zeker nog meer van hem zien.

4,0*

Een erg goede film dit van Martin Scorsese, waar ik best wel van heb zitten genieten. Shutter Island is een film die een enorm sterke sfeer weet uit te ademen. Het eiland oogt mysterieus, donker,creepy en soms ook erg verlaten. Daarnaast brengt Scorsese alles ook nog eens op fraaie wijze in beeld, waardoor alles eerder genoemde elementen nog wat sterker naar voren komen.

Dan is er het verhaal. Het wordt allemaal erg interessant gebracht en lage tijd ook mysterieus gehouden door Scorsese, waarbij je als kijker steeds wat meer te weten komt. Heerlijk hoe de film mij als kijker een aantal keren wist te verrassen. Het plot zit sowieso erg goed in elkaar en ik moet wel lachen om degenen die beweren alles halverwege al te weten. Volgens mij is dit praktisch onmogelijk omdat Scorsese veel dingen gewoonweg niet verklaart. Daarnaast lees ik hier dat er drie theorieën zijn voor het einde en ik denk dat het eigenlijk allemaal wel zou kunnen. Scorsese laat het mijns inziens voor eigen interpratie open. Vooral omdat hij zowel aanwijzingen geeft dat Di Caprio gek is geworden, maar ook, dat hij juist niet gek is geworden.
Dan vergeet is trouwens nog te zeggen dat Di Caprio gewoon erg sterk speelt en de pak hem beet laatste Zeven jaar sowieso iedere keer wel sterk voor de dag weet te komen in al zijn films. Ook Ben Kingsley is heerlijk overtuigend als de dokter, waarvan je vermoed dat er iets niet aan hem klopt en die net als het eiland zelf, af en toe ook behoorlijk mysterieus oogt.

Echt een film om nog eens te zien en die vermoedelijk dan alleen nog maar beter wordt. Dit "tijd-bommetje", zoals ik de film maar even noem omdat ik er nu nog steeds over na zit te denken, is voor mij nu echter al een zeer goede film, die alles in zich heeft om uiteindelijk een echte klassieker te worden.

4,5*