Opinions

Leuk om te zien dat er al zo lang geleden geëxperimenteerd werd. Cocteau had in ieder geval durf en probeert hier iets origineels te laten zien, wat hem grotendeels ook wel lukt. Visueel ziet het er leuk uit, ook al oogt het op sommige punten wel verouderd.

Het surrealisme wordt weliswaar op een leuke manier uitgebeeld, maar het echte wow gevoel ontbreekt hier wel. In de tweede helft wordt het ook een tikkeltje herhalend, maar gelukkig duurt het allemaal niet te lang, waardoor het ook nooit ging storen of irriteren. Aardig dus, maar zeker niet zo goed als zijn latere La Belle et la Bête.

3,0*

Na drie goede tot zeer goede films van Apichatpong Weerasethakul, is deze vierde een lichte tegenvaller te noemen.

Ik vond het idee om twee parallelle werelden naast elkaar te laten lopen en met elkaar te vergelijken wel een goede. Zoals altijd is het tempo traag, al zit er deze keer wel opvallend veel dialoog in. Het openingsgesprek tussen de dokter en haar patiënt vond ik ietwat geforceerd overkomen. Daarna wordt het rustiger en probeert Weerasethakul de kijker, zoals altijd, mee te nemen in zijn dromerige wereld.

Helaas vond ik die wereld hier iets minder boeiend dan normaal. Aardige momenten worden afgewisseld met minder boeiende momenten. Wat ik dan wel weer even mooi vond, is dat in het tweede deel de mensen in het ziekenhuis grotendeels hetzelfde zijn. Vooral de opening maakte me weer erg scherp. Daarna zakt ook dit gedeelte langzaam maar zeker weg. Alleen richting het einde haalt Weerasethakul nog een keer alles uit de kast en weet met een fantastisch gefilmde laatste vijf minuten, deze film in ieder geval op een waardige manier af te sluiten.

Het is echter niet genoeg om de boel nog te redden. Sang Sattawat is minder intrigerend, minder dromerig en vooral ook minder goed dan gehoopt.

2,5*

Mooie statisch geschoten film met fraai kleurgebruik en enkele scènes met sterke zwarte humor. Het grote probleem van de film voor mij is echter dat het allemaal op een gegeven moment te kil en ver weg blijft. Het begint allemaal vrij aardig, maar naarmate de film vordert wordt het allemaal steeds minder boeiender. De scènes kwamen op mij over als losse fragmenten, zonder enige vorm van samenhang met elkaar buiten natuurlijk de acteurs en het statische camerawerk om. Gelukkig zaten er af en toe best wat absurde scènes in, maar die momenten waren helaas te schaars om de hele film te kunnen blijven boeien. Misschien dat een herziening er ooit verandering in brengt. Visueel dus dik in orde, maar qua verhaal helaas te afstandelijk wat mij betreft.

2,5*

Goede film, al vind ik deze niet zo indrukwekkend als enkele andere films van Ozu.

Wat me opvalt in zijn films, is dat de thema’s van zijn films vaak overeen komen. In deze film gaat het over een vrouw die op redelijk late leeftijd nog bij haar vader woont, die het tijd vind voor haar om een man te zoeken. Ozu maakt de sfeer in deze film wat luchtiger. De serieuze onderwerpen worden in deze film nogal eens besproken met een alcoholische versnapering erbij en dat maakt de film op sommige momenten ook grappig. Chishu Ryu is een fijn vertrouwd gezicht, die hier de vader speelt en een fijne rustige uitstraling heeft. Vooral het oude mannetje waar de vader nogal eens een drankje mee drinkt is erg grappig als hij aangeschoten is.

Verder is het camerawerk mooi. Zoals in al zijn films gebruikt Ozu een laag camerastandpunt, van waaruit hij alle gebeurtenissen binnen de familie op een mooie manier vastlegt. Indrukwekkend is het deze keer niet, maar het is vooral de herkenbaarheid van de relatie tussen ouders en kinderen en omgekeerd, die Ozu in zijn films vaak zo goed uitwerkt. Sanma no Aji is een fijne film, met een aangenaam rustig tempo, op momenten erg luchtig en die de relaties binnen een familie op duidelijke en vooral herkenbare wijze weergeeft.

3,5*

Een interessante documentaire, die zeker niet slecht is, maar echt superenthousiast kan ik er niet van worden.

Het is vooral een soort van filosofische beeldvertelling, waarbij een aantal plaatsen en landen naar voren komen, met Tokio als middelpunt van het verhaal. Sommige zaken zijn duidelijk boeiender en mooier dan andere momenten. Voor mij was het hoogtepunt duidelijk het bezoek aan San Francisco, waarbij Marker op zoek gaat naar alle locaties van Hitchcocks Vertigo. Erg leuk om te zien.

Daaromheen is het soms dus wel boeiend en soms wat minder. Chris Marker heeft in ieder geval een vrij sterke eigen stijl. Bij zijn korte film La Jetee werkte dat beter. Sans Soleil heeft absoluut zijn momenten, maar mist in zijn geheel teveel om echt een topper te zijn.

3,0*

Sans Toit ni Loi is de derde film die ik zie van Agnès Varda. Hoewel elke film van een andere decennium is, valt de stijl van Varda wel te herkennen. Die is veelal sober, soms neigend naar het minimalistische.

De stijl past hier wel goed bij het onderwerp. Het maakt het leven van de zwerfster, waar niemand echt oprechte interesse lijkt te hebben, nog net wat grauwer en minder aangenaam. Sandrine Bonnaire speelt een prima hoofdrol. Ik kreeg op sommige momenten best wel wat medelijden met haar. Dat uitzichtloze leven is vervelend en eentonig en dat maakt Varda ook goed kenbaar door bepaalde zaken ook te herhalen.

Het niveau is erg constant. Weinig echt hoogtepunten, geen dieptepunten, maar door de eerder genoemde zaken wel bovengemiddeld goed.

3,5*

Een erg mooie film deze Mizoguchi en zelfs nog een tikkeltje beter dan Ugetsu Monogatari, die ik ook een erg goede film vond.

Sanshô Dayû is een dramafilm die de emoties goed op mij weet over te brengen. De drie hoofdrolspelers, moeder Tamaki en haar twee kinderen worden op een wrede manier uit elkaar gehaald en daarna is het nog maar de vraag of ze elkaar ooit terug zullen zien. Allemaal krijgen ze een flinke hoop narigheid over zich heen en vooral de kinderen hebben het erg zwaar, omdat ze slaven worden van de erg wrede Sanshô Dayû. Sanshô is echt een bikkelhard personage en behoort tot de top van de allerslechtste schurken aller tijden.

Naast een interessant verhaal en prima acteerwerk van de hoofdrolspelers, beschikt deze film ook over een erg mooie cinematografie. Het beboste en heuvelachtige landschap met enkele meertjes is natuurlijk bij uitstek geschikt voor mooie plaatjes en Mizoguchi maakt hier dan ook zorgvuldig gebruik van, waardoor er in deze film soms echt prachtige beelden over het scherm voorbijkomen. Na driekwart heeft de film een kleine dip, om in het laatste kwartier uiteindelijk sterk af te sluiten.

Ja best wel genoten van deze film. Eens kijken of we nog een Mizoguchi kunnen vinden.

4,0*

Een zeer matig filmpje, dat echt alleen leuk is voor de allerkleinsten, want voor de anderen valt er niet echt veel te genieten. Wat vooral opvalt is de ontzettend slechte CGI. De noordpool en de rendieren zien er echt ontzettend nep uit.

Verder is het verhaal zo standaard als maar zijn kan, mierzoet en vol vervelende muziek en ander geneuzel. Het is dat we de film 's middags met zijn allen hebben gekeken. Was het avond geweest, dan was ik er ongetwijfeld bij in slaap gevallen.

1,0* voor de hondjes

Vrij waardeloze kerstfilm helaas, wat vooral komt door het feit dat ik Tim Allen totaal niet te harden vind in deze film. Wat een pijnlijk ongrappige acteur is het toch en dat wordt hier weer eens even goed duidelijk. Positieve punten zijn dat de film het tweede gedelte gelukkig ietsje beter wordt en dat het rendier dat soms wat zegt best grappig is.

1,5*

Tjonge jonge wat een film. Zelden zoiets slechts gezien, maar daardoor op sommige punten wel weer leuk, maar meer dan anderhalve ster kan ik er echt niet voor geven. Enne die Goldberg kan echt niet acteren

Heerlijke film dit. Soms zijn er van die trage films, waarbij juist dat trage zorgt voor het aangename en deze Sanxia Haoren is er, wat mij betreft, ook eentje van. Er zit veel meer diepgang in het verhaal, dan je in eerste instantie zou denken. Volgens mij zijn er bij een volgende keer, nog wel wat zaken te ontdekken.

Ik vond het verhaal interessant om te volgen. We zien een aantal mensen, die staan voor verandering in hun leven en die twijfelen over het maken van bepaalde keuzes. Daarnaast komt het liefdesthema hierin ook mooi naar voren. De locatie met dat water, die dam en al die huisjes is echt schitterend. Daarnaast is de cinematografie bij vlagen ook erg mooi.

Grappig trouwens, dat er af en toe van die surrealistische momenten voorkomen. Dat geeft het geheel iets dromerigs en zorgt voor een heel aparte, maar bijzondere aangename sfeer. Platform was destijds een leuke keuze om mee te beginnen, maar hiermee bewijst Zhangke Jia toch echt een erg goede regisseur te zijn. Ik wil in de toekomst dan ook zeker nog meer van hem zien.

4,0*

De laatste langspeelfilm van Bergman, die een rijke carrière als regisseur heeft gehad. Er zitten een paar pareltjes tussen en misschien nog wel meer, aangezien ik nog lang niet alles van de beste man gezien heb.

Saraband is zowaar een vervolg op Scener ur ett Äktenskap. Daar ben ik pas sinds kort achter gekomen en toen was ik gelijk geïnteresseerd, aangezien ik die laatstgenoemde een van Bergmans beste films vind.

Dat niveau haalt Saraband niet, maar het is desondanks wel interessant om te zien wat er van het leven van Marrianne en Johan geworden is. Bergman maakt er maar weer eens een zwaar drama van, waarin de oudjes nog een keer kunnen laten zien wat ze waard zijn. Dat is nog steeds veel, want het acteerwerk is goed. Het drama is vrij krachtig, soms intens, maar ten alle tijde voldoende en meestal meer dan dat.

3,5*

Sasom i en Spegel is de derde film van Bergman die ik zie, waarbij de afwezigheid van God een hoofdrol speelt.

Net als bij de andere twee films is het een interessant thema en ook redelijk goed uitgewerkt door Bergman. Toch behoren de films uit deze trilogie wat mij betreft niet tot Bergmans beste films. Bij deze film zat ik vrij snel in het verhaal. Het acteerwerk is goed en vooral het personage van Karin is boeiend uitgewerkt en wordt erg goed gespeeld door Harriet Andersson. Ze worstelt niet alleen met haar ziekte, maar ook met haar zoektocht naar God. Ik kreeg op een gegeven moment ook best wat medelijden met haar.

De film heeft daarnaast cinematografisch ook best wat te bieden. Af en toe worden er mooie beelden van het eiland, waarop ze zich bevinden, vertoond. Toch werd ik uiteindelijk niet helemaal geraakt door de film. Het was boeiend om te zien, maar op de een of andere manier werd ik niet gepakt, iets dat ik bij andere Bergmans gelukkig wel een aantal keer heb meegemaakt.

Desalniettemin een goede film dit. Boeiend, maar net niet meeslepend genoeg.

3,5*

Tjonge dit was me een slechte film zeg. Ik had vooraf ook niets anders verwacht, maar op de een of andere manier hadden we wel zin in een slecht onzinfilmpje.

Gelijk van het begin af aan wordt je als kijker geconfronteerd met letterlijk wazige beelden. Ondanks de scherpe telivisie van tegenwoordig lijkt het of we naar een film kijken, die afgespeeld wordt op een videoband en geschoten met een camera, waar constant vuil op de lens zat.

Desondanks wordt het door de vele slechte zaken soms nog wel vermakelijk. Zeker als de "apen" helemaal los gaan. Op dat moment komen er trouwens ook een paar onwaarschijnlijk slechte Sfx voorbij, wat je anno 2005 niet voor mogelijk zou houden. daarnaast is de afloop behoorlijk voorspelbaar.

1,0* voor het vermaak

Zo zeg, dit was me de zit wel zeg. 435 minuten film! Ik heb al wat lange films gezien, maar deze spant tot nu toe de kroon, al zeg ik gelijk dat ik Sátántangó in twee keer gezien heb, want anders is die bijna niet in te plannen. Maar op zich maakt dat niet zo heel veel uit. Waar ik de eerste keer nogal moeite had om in de film te komen, zat ik er de tweede keer vrij snel in.

Verhaaltechnisch is er niet zo bijster veel te vertellen over Sátántangó. Tenminste, het gaat over twee dagen van een aantal mensen uit een dorpje in Hongarije. Mensen die graag wat drinken, mensen uit alle dag gegrepen en mensen die uiteindelijk wel aanspreken, omdat ze zo van dichtbij gevolgd worden en je ze echt van top tot teen leert kennen.

Visueel ben ik echt onder de indruk. Er zitten een aantal geweldige camerashots in de film en de fraaie zwart-wit fotografie maakt alles daarbij nog veel mooier. Ik heb een zwak voor zwart-wit, maar weet 100% zeker dat deze film in kleur niet mooier zou zijn geweest, want dat bestaat gewoon niet.

Ook de muziek mag er zijn. Die accordeonachtige soundtrack is erg mooi en heeft op momenten een soort van hypnotiserende werking. Als er ergens halverwege het verhaal in het café dan minutenlang gedanst wordt op deze accordeonmuziek, zit ik echt onwijs te genieten. Wat mij betreft echt het absolute hoogtepunt van Sátántangó, waarbij beeld, geluid en de acteurs op geweldige wijze samen komen. Het is trouwens ook nog een leuke scene, want ik moest er af en toe ook om lachen, zoals er trouwens nog wel meer aardige humor door de film heen zit verweven.

Toch moet ik ook zeggen dat er af en toe wel wat mindere stukjes tussendoor zaten en dat het laatste uur niet het sterkst is. Zoiets is misschien ook net wat teveel gevraagd bij een film van meer dan 7 uur, maar het weerhoudt mij er net van, om meer dan vier sterren te geven.

Sátántangó is echter wel een unieke belevenis. Je moet hem niet zomaar gaan kijken, want de film is lang en je moet er wel voor in de stemming zijn. Ben je dat, dan krijg je gegarandeerd iets moois te zien, dat er op audiovisueel gebied op momenten echt fantastisch uitziet. Werckmeister Harmóniák was een aantal maanden geleden al een meer dan aardige kennismaking met het werk van Tarr en Sátántangó is zelfs nog een stuk beter.

4,0*

Saturday Night Fever is niet mijn film gebleken. Waar ik bij een film als Grease nog enigszins gepakt werd door de vrolijke muziek, daar was dat hier geenszins het geval.

Ook ik heb maar weinig met de discomuziek, die ik niet echt mooi vind. De combinatie met het dansen, oogt verder ook maar weinig bijzonder. Ik geloof best dat Travolta erg goed danst, maar het doet mij vrij weinig en ik vond het op den duur best vermoeiend om naar te kijken.

Het verhaal is, zoals zo vaak bij dit soort films, aan de magere kant. Er worden wel wat pogingen ondernomen om het een en ander uit te diepen aan de hand van enkele maatschappelijke thema's, maar dat komt nooit echt goed uit de verf, omdat de personages over het algemeen redelijk oppervlakkig blijven.

Dit is mijn ding niet, dat is wel duidelijk. Ik kreeg het er in ieder geval nooit echt warm van, laat staan dat ik gepakt werd door de koorts.

1,5*

Leuke en vermakelijke film van Stone, die door het ietwat wisselende niveau helaas nooit echt top wordt.

Met een stijlvol begin, wordt door Stone meteen de toon gezet, maar daarna duurt het eventjes voordat Savages los komt. Het komt wat moeizaam op gang en daardoor duurt Savages ook gewoon wat te lang, al is het betere gedeelte duidelijk wel de tweede helft. De locatie is erg mooi en doordat Stone hier goed gebruik van maakt, is het een zomers en sfeervolle film geworden. Het geweld is soms lekker hard en de actie die erin voorkomt is goed en erg plezierig om naar te kijken.

Het acteerwerk is nogal wisselend. De beide mannen in de hoofdrol vallen wat tegen en missen het charisma en uitstraling voor de rol die ze spelen. Blake Lively is een mooie verschijning, doet het iets beter, maar mist duidelijk nog wat ervaring voor een grote rol als deze. Gelukkig zijn er nog de oudere acteurs, die het wel goed doen. Salma Hayek speelt een leuke rol als schurkenleidster met veel uitstraling en ook best wat dreiging. John Travolta heb ik de laatste tien jaar niet zo goed zien acteren en zet overtuigend een corrupte DEA-agent neer. De show wordt echter gestolen door Benicio del Toro als rechterhand van Hayek. Hij is tegelijkertijd dreigend en grappig en weet zijn rol van veel schwung te voorzien, zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen.

Het einde is best origineel en goed en kon ik in het in de toon van het verhaal ook best waarderen. Al met al zeker niet slecht, alleen jammer dat de eerste helft wat minder is en de twee hoofdrolspelers niet al te best zijn, anders had deze Savages nog weleens veel beter kunnen zijn, want regisseren kan Stone verder nog best.

3,0*

Het meesterwerk van Steven Spielberg en duidelijk zijn beste film.

Tevens moet ik vaststellen dat ik Saving Private Ryan al diverse keren gezien heb en dat de indruk iedere keer toch telkens weer groot was. Vooral het openingsstuk met de landing van de geallieerden op Normandië is van een waanzinnig hoog niveau. Zo gedetailleerd, zo erg en zo heftig om te zien hoeveel doden er onder geallieerden wel niet zijn gevallen tijdens die aanval. De stijl is documentaireachtig, de strijd is heftig en de beelden zijn soms behoorlijk gruwelijk en ogen gewoonweg levensecht. De ingewanden vliegen soms letterlijk in het rond en de ene scène is nog indrukwekkender dan de andere.

Daarna begint in feite het eigenlijke verhaal met de zoektocht naar Ryan, waarbij we kennismaken met de hoofdrolspelers. Op het oog lijkt het een stereotype groep van soldaten, maar door het prima acteerwerk krijgen de personages body en diepgang mee. Hierdoor leef je ook beter mee met deze mannen van vlees en bloed. Mijn complimenten ook voor Tom Hanks. Ik vind hem niet altijd goed, maar hier kreeg hij me mee, en speelt hij erg goed. Hetzelfde geldt voor Barry Pepper, Tom Sizemore, Giovanni Ribisi, Edward Burns en Matt Damon, die de overige rollen prima invulling geven. De samenwerking tussen de mannen is goed en vooral ontzettend geloofwaardig.

Ook de cinematografie is erg goed. Naast de sterke opening komen ook in de rest van het verhaal sterke shots voor, waarbij het landschap regelmatig op erg fraaie wijze in beeld wordt gebracht. Net als in het begin heb je ook later soms het idee dat je deel uitmaakt van de strijd en het oorlogsgebeuren. En in tegenstelling tot een War Horse, laat Spielberg de Duitsers hier gewoon Duits praten, zoals het hoort en wat de authenticiteit alleen maar ten goede komt.

Ja Saving Private Ryan is een krachtige film. Eentje die mij gemakkelijk keer op keer weer weet mee te slepen en waar na al die jaren nog niet de slijt op lijkt te zitten. Indrukwekkend van begin tot einde met uitstekend acteerwerk, een mooie cinematografie en buitengewoon goed gemaakt.

5,0*

Saw is en blijft toch wel een briljante film. Het is allemaal zeer ingenieus bedacht en de combinatie tussen spanning en gore is welhaast perfect in deze film. De eerste is vaak de beste en dat gaat ook zeker voor Saw op. Waar de vervolgen veelal vermakelijk zijn en de nadruk daar vooral op de vallen ligt, zit het beste verhaal gewoon in dit eerste deel.

De soms zieke spelletjes, die gespeeld worden met de onwetende slachtoffers. De originele valstrikken en het boeiende verhaal met grandioze ontknoping zorgen er bij mij voor dat deze film eigenlijk nooit gaat vervelen. Het acteerwerk is zeker niet altijd even goed, waarbij vooral Danny Glover een beetje door de mand valt, maar echter voldoende overtuigend genoeg om niet storend of ongeloofwaardig te worden.

Het einde is wat mij betreft nog steeds fenomenaal. Het is misschien een klein beetje over the top, maar ook bij een herziening was ik nog steeds een beetje verbluft, ondanks dat ik natuurlijk al wist hoe alles zou aflopen. Ik vraag me af hoelang ze nog door zullen gaan met het uitmelken van de reeks, maar dit eerste deel zal zeker niet meer overtroffen worden, laat staan geëvenaard!

4,5*

Toch wel duidelijk het minste deel uit de reeks dit. Er zitten misschien wel weer wat aardige vallen bij, maar verder heeft dit deel weinig te bieden. Vooral de verloop van de verhaallijn begint nu echt lachwekkend te worden.

Waar het ook aan ontbreekt is sfeer. Elk voorgaand deel had nog wel een bepaalde sfeer, de een meer dan de andere, maar ook dat is hier helemaal weg. Ook het camerawerk is vaak erg matig. Verder is het verloop van de film deze keer uiterst voorspelbaar, want de plotwending, waarbij Dr. Gordon aan het eind ineens opduikt en Hoffman alsnog pakt, kon ik voor het begin van de film al aangeven en ik denk velen met mij. Sowieso te stupide voor woorden dat Gordon gaat meehelpen met Jigsaw, terwijl het natuurlijk veel logischer was geweest als Gordon wraak had genomen op Jigsaw. Maar goed het verhaal lijkt sowieso al bijzaak te zijn geworden sinds deel 4.

En ik denk niet dat dit het laatste deel is, want ook met deze film is een hoop verdiend en in Hollywood melken ze nu eenmaal graag iets uit.

1,0*

Na het succes van Saw kon het natuurlijk niet uitblijven dat er een vervolg op zou komen. Deze keer worden acht mensen in een afgesloten huis opgesloten dat zich langzaam vult met een dodelijk gas. Saw II doet wat dat betreft een beetje aan Cube denken, waar mensen er ook een voor een aangaan door diverse dodelijke vallen. Waar Saw het moest hebben van de spanning en het geweldige plot op het eind, is Saw II meer een soort van "slasher-movie", waarbij het voor de kijker als het ware kiezen is wie de volgende is die er aan gaat. Aangezien de karakters geen diepgang bezitten doen die nauwelijks terzake en gaat het vooral om de goor en de originaliteit van de vallen. Dat is dik in orde, want vermakelijk is het allemaal zeker wel. Er zit behoorlijk wat vaart in de film, met goede originele bloederige scènes en ook de plotwending aan het eind van deze film is best goed gedaan. Saw II is daarom zeker geen afgezaagde film, al is dit misschien wel een erg flauw woordgrapje .

3,0*

Het derde deel uit de Saw reeks gaat verder waar deel twee ophield en is tot mijn verrassing een stukje beter en origineler dan het tweede deel.Waar dit derde deel de spanning mist van de eerste twee delen, wordt dit goed gemaakt door zeer lugubere beelden en wederom mooi gemaakte moordmachines. De film blikt regelmatig terug en verschaft op deze manier ook meer duidelijkheid over het hoe en waarom van alles. Het knappe van dit deel is echter dat het ondanks dat je alles wel denkt te weten op het einde toch verrast wordt met een zeer goede plotwending. Knap gemaakt in ieder geval en het had wat mij betreft een mooi einde geweest van de reeks, al is dat inmiddels ijdele hoop gebleken.

3,5*

Minste deel van de reeks. Sommige vallen zijn best origineel, maar het verhaal is mager en sommige wendingen zijn gewoon erg slecht. Het is allemaal meer van hetzelfde, maar minder origineel en goed als eerdere delen. Jammer dat het nu een erg uitgemolken reeks gaat worden.

2,0*

Na het tegenvallende vierde deel waren mijn verwachtingen omtrent deze film toch behoorlijk naar beneden bijgesteld. Ondanks dit gegeven, betrapte ik mijzelf erop toch wel weer nieuwsgierig te zijn naar deze film. De film viel mij reuze mee moet ik zeggen. De kijker komt weer wat meer te weten over de achtergrond van Jigsaw en dit maakt een en ander mijns inziens. toch wel een stuk duidelijker. Daarnaast bevat ook deze film de gebruikelijke gore met een aantal aardig verzonnen vallen. Het einde vond ik best sterk, ondanks dat het misschien enigszins voorspelbaar was. Ook zet het natuurlijk de deur naar een deel 6 wagenwijd open. Beter dan het erg tegenvallende 4e deel in ieder geval en prima onderhoudend.

3,0*

Dit deel is wel ongeveer wat ik ervan verwacht had. Na het wat betere vijfde deel zakt het allemaal qua verhaal wel in. Wederom zijn er talloze flashbacks waarin we weer wat meer over het leven van Jigsaw te weten komen. Het lijkt op een gegeven moment allemaal wel erg ver gezocht en het dat er telkens weer nieuwe hulpjes van Jigsaw bijkomen begint nu ook wel een beetje te vervelen. Gelukkig doet de film dat nog niet. Dat komt vooral doordat deze film zich weer grotendeels richt op de gruwelijke vallen, die er goed uitzien en soms lekker bloederig zijn. Het acteerwerk is gewoon slecht met Costas Mandylor voorop, die trouwens een stuk dikker geworden is volgens mij. Het voorloop is voorspelbaar, maar wel vermakelijk, al ben ik net als na het vierde deel wel weer even klaar met de reeks. Maar goed ik weet van mezelf dat ik ook een deel zeven weer ga bekijken. Ach ja tot over een klein jaar zullen we maar weer zeggen.

2,5*

Matige komedie, die niet zo heel veel bijzonders te bieden heeft.

Graham en Klein zijn redelijk, maar hebben niet echt veel chemie met elkaar. Klein is sowieso geen geweldig acteur en echt grappig is het ook niet. Hetzelfde geldt voor Graham, al heeft zij dan de nog wat betere momenten in deze film. Toch heeft de film nog een aantal best grappige scènes. Dat is vooral te danken aan Richard Jenkins, die de gehandicapte vader van Graham speelt. Hij kan zich maar moeilijk verstaanbaar maken en wordt soms nogal gekleineerd door zijn vrouw, wat best leuk is, al gunde ik hem wel zijn wraak aan het einde van de film.

Geen memorabele film dus. Veel flauwigheid, maar gelukkig ook nog wel een aantal leuke momenten. Het redt de film echter niet.

2,0*

Zware kost, deze Sayat Nova en tevens zeer ontoegankelijk. Maar als je dit van tevoren weet, je erop instelt, en er eens even goed voor gaat zitten, dat krijg je in ieder geval iets aparts, maar tegelijkertijd ook best wel unieks voorgeschoteld.

Het is een soort van historisch mozaïek over het leven van Sayat Nova, een 18e-eeuwse Armeense dichter, waar ik hiervoor overigens ook nog nooit van gehoord had. Sayat Nova is in ieder geval erg abstract, maar ik vond het niet onplezierig om naar te kijken. Vooral het mooie kleurgebruik mag er zijn en sommige scenes, zoals bijvoorbeeld de eind scène, zijn ook echt mooi. Verder zitten er veel gedichten en poëzie tussendoor en vallen de tableau-achtige achtergronden ook enorm op.

Het is echt zo’n film die je moet ondergaan. Afstandelijk en abstract, maar wel erg kunstzinnig, soms erg mooi en zeker geen straf om te mogen bekijken.

3,5*

Stijlvolle film, die een zeer moeilijk en zwaar beladen onderwerp als volledige verlamming op een heldere, maar tevens soms enigszins luchtige manier naar voren brengt. Mijn eerste gedachte is dat ik op ten duur compleet gek zou worden als je alleen maar je ene oog kan bewegen, een erg enge gedachte lijkt me dat.

Maar de stijl van de film is dus erg sterk. Erg goed om in het begin je net zo te laten voelen als Jean-Dominique, door de film vanuit letterlijk zijn oogpunt te filmen. Verder heeft de film een mooi kleurenfilter en mooie beelden van Jean's fantasie. Langzaam maar zeker kom je meer te weten over Jean, maar toch blijft het voor mijn gevoel enigszins afstandelijk.

Verder is de muziek redelijk en maakt het moment dat Jean verlamd raakt een behoorlijke indruk, tevens zowat de sterkste scene van de film. In zijn geheel is het voor mij minder indrukwekkend en gevoel opwekkend dan een Mar Adentro, maar boeiend om te zien is het zeker.

3,5*

Aardige gangsterfilm uit de dertiger jaren, waarin Paul Muni er in slaagt , om in deze film in zijn personage op een boeiende manier neer te zetten. Met veel enthousiasme en scherpte zet hij zijn rol neer. De film is bij vlagen best sfeervol en heeft ook een aantal goede dialogen. Ook de actiescènes mogen er voor die tijd zeker zijn. Toch is deze versie niet beter dan de remake. Die is grimmiger, vuriger en meer beangstigend. Deze film maakt de fout door er af en toe van die slapstickachtige momenten in te stoppen, iets waar meer films uit deze periode zich schuldig aan maken. Dit leidt toch enigszins van het hoofdverhaal af en haalt het vuur, voor zover aanwezig toch wel enigszins uit de film. Toch is deze originele versie best aardig en heb ik er zeker met plezier naar gekeken.

3,0*

”You know what? Fuck you! How about that?”

Scarface wordt hier door velen op handen gedragen. Op zich is het niet moeilijk te raden waarom dat zo is. Een rise en fall verhaal spreekt vaak wel aan en Al Pacino speelt hier een charismatische, soms wat over-the-top rol als Tony Montana, die voor velen onvergetelijk is en hij doet het dan ook niet slecht, al vind ik persoonlijk dat hij het soms wel een beetje teveel overdrijft. Het blijft hier ondanks de lange speelduur vooral ook een bordkartonnen personage, die maar weinig uitdieping krijgt, iets wat ik eigenlijk wel jammer vind. Verder ben ik ook niet zo onder de indruk van Michelle Pfeiffer, die hier zijn vrouw speelt. Ze doet het redelijk, maar ook zeker niet meer dan dat.

De film heeft verder een typische jaren ‘80 uitstraling en dito aankleding. Best leuk om te zien, evenals de bijpassende muziek, maar groots wordt het nooit. Vooral het rise verhaaltje is nog best vermakelijk om te volgen. Het middenstuk is lang uitgesponnen en dat is ook het minste stuk. Hier en daar duurt het behoorlijk lang en persoonlijk het er wel iets meer vaart in gemogen richting het einde. Er zitten een hoop gewelddadige beelden in en ook redelijk wat verhaallijntjes, die verder niet zo heel interessant zijn. Toch is de manier waarop er een beeld wordt geschetst van de coke-handel in de jaren ’80 best leuk.

Ik moet trouwens wel enorm lachen om het einde. Tony Montana wordt in zijn huis aangevallen, maar ook nadat hij al door tientallen kogels doorzeeft is, blijft hij schreeuwen en schieten. Dat is zo lachwekkend, dat het hele gebeuren ook niet meer serieus te nemen is. Een hoop mensen vinden dit mooi, maar persoonlijk vond ik het de slechtste scène van de hele film. Uiteindelijk is Scarface voor mij zeker niet de topper die het voor vele anderen wel is. Ik kan best begrijpen wat mensen eraan aanspreekt, maar persoonlijk zie ik liever een Goodfellas, die toch in bijna elk opzicht beter is dan Scarface.

Verder is het wel opvallend dat Scarface mij minder bevalt. Maffiafilm en films van De Palma bevallen mij altijd erg goed, maar dit vind ik zelfs één van zijn minste films. Scarface begint veelbelovend en heeft een prima opbouw. Het mindere middenstuk en het zwakke einde zorgen uiteindelijk toch voor een kleine teleurstelling. Best aardig al met al, maar zeker niet top.

3,0*