Opinions

Redelijke film, maar het houdt allemaal niet over. Het verhaal over corruptie binnen de politie is al vele malen in een film te zien geweest en vaak ook beter. De film is daarnaast best voorspelbaar, want ik had al vrij snel door hoe de vork in de steel zit. Verder bevat de film nogal wat ongeoofwaardige momenten en is het soms wat rommelig. Daarnaast is de film op zich best vermakelijk en onderhoudend. Reeves doet het redelijk, de actie is degelijk en goed in beeld gebracht en de film is op sommige momenten lekker rauw en hard. Verder is Whitaker ook overtuigend in zijn rol. Kortom zeker geen topper, maar door bepaalde elementen onderhoudend genoeg om toch te vermaken.

2,5*

Het eerste uur van de film is veruit het best en leukst en zorgt er voor dat deze film toch nog wel een voldoende scoort, al is het nipt. Vivien Leigh is de hoofdrolspeelster in deze film en weet helaas niet altijd te overtuigen. Af en toe speelt ze veels te overdreven en daarnaast maakt haar personage af en toe rare keuzes, waardoor het een en ander rondom haar persoontje niet altijd overtuigend en vooral ook niet geloofwaardig overkomt. Brando daarentegen speelt enorm sterk. Erg mooi om te zien als hij weer eens door het lint gaat. Verder bestaat de film uit een hoop dialoog, veelal nog best goed, waardoor de film in het tweede gedeelte gelukkig niet helemaal inzakt, al is het einde niet bijzonder sterk. Aardige film, vooral dankzij Brando dus.

3,0*

Matige film, met een script dat door teveel toevalligheden aan elkaar wordt gehouden.

Willis doet het redelijk, maar komt niet in de buurt van zijn “Die Hard” rollen. Tegenspeelster Sarah Jessica Parker is ook niet zo goed op dreef en speelt ook maar matig. Er zit behoorlijk wat actie in, dat door de soms best spectaculaire stunts nog wel vermakelijk is, om naar te kijken.

De uiteindelijke ontknoping is ook niet al te sterk en weinig bevredigend. Hierdoor is Striking Distance maar een standaard filmpje dat alleen door de goede actie nog weet te vermaken, maar verder dus behoorlijk ondermaats is.

2,0*

Aardige film over het wel en wee van twee vrienden, die na de zoveelste tegenslag het leger ingaan. Dit leidt tot de nodige lachwekkende situaties, waarbij de sergeant op een gegeven moment zelfs uit zijn toren geblazen wordt. Hoewel de film vanaf het begin heel voorspelbaar is, doet dat bij deze film weinig aan de pret af, omdat er een hoop geslaagde grappen in zitten. Murray en Oakes zijn goed op dreef en worden daarbij goed terzijde gestaan door John Candy, die een erg leuke bijrol heeft. Vooral de scène van Candy, die het niet kan winnen van vier modder worstelende dames, mag er zijn. Leuk vermaak dus!

3,0*

Een mooie film van Roberto Rossellini, waarin hoofdrolspeelster Ingrid Bergman bevrijd wordt uit de gevangenis, door te trouwen met een Italiaan, maar daarmee is nog niet vrij.

Haar nieuwe onderkomen op Stromboli blijkt echter ook een soort van gevangenis en Bergman is zeker niet blij met de keuze die ze gemaakt heeft. Want wat ze ook probeert, gelukkig wordt ze niet op het eiland en naarmate de film vordert, lijkt de ellende alleen maar toe te nemen. Ellende, die overigens ook wel enigszins haar eigen schuld is, want ze doet nogal eens uit de hoogte tegen de gewone arbeiders en doet zeker in het begin ook niet al teveel moeite om zich aan te passen aan het leven op het eiland.

Visueel is het bij vlagen erg mooi, maar daar staat tegenover dat het niveau niet continu gehandhaafd wordt. De mooiste scene, hier al een paar keer genoemd, is die waar alle inwoners tezamen de vissen binnen halen. Het beeld, geluid en de saamhorigheid van die mensen, wordt hier op een geweldige wijze op camera vastgelegd. Prachtige scene, die deze film alleen al de moeite van het bekijken waard maakt. Verder is het een mooie metafoor op vooroordelen, die mensen van een bepaald iets kunnen hebben, en die vertolkt worden door het personage dat Bergman speelt. De vulkaan vertolkt uiteindelijk een erg belangrijke rol in het verhaal, waarbij het einde wel weer sterk is.

Uiteindelijk best goed, alleen niet de gehele speelduur en Rossellini kan ook nog wel iets beter, zo heeft hij al een paar keer bewezen.

3,5*

Aan de ene kant ben ik verrast door de kwaliteit van deze film, aan de andere kant had ik het stiekem wel gehoopt en verwacht, omdat Herzog me tot nu toe nog niet is tegengevallen. Bruno S. is een geweldige hoofdrolspeler. Knullig en onschuldig ogend, angstig en soms ook niet al te slim. Hij komt ook heel naturel over en naarmate de film vorderde, ging ik een steeds grotere sympathie voor Bruno voelen.

Naast Bruno zijn ook de bijrolspelers erg goed. Vooral die oude man die regelmatig bij hem loopt is goed en soms ook best grappig. Het eerste gedeelte van de film is op zich al best boeiend, maar vooral het tweede gedeelte van de film in Amerika mag er zijn. Langzaam maar zeker zie je Brunoachteruit gaan, al had ik toen nog niet in de gaten dat hij op het einde zo’n keuze zou maken. Herzog zorgt er ook telkens voor dat de film, ondanks alle grauwe ellende en de armoedige sfeer, nooit te dramatisch aanvoelt, door er af en toe ook humor en luchtige elementen in te stoppen. Het laatste half uur is zoals al eerder hier genoemd inderdaad geniaal met enkele zeer sterke en zelfs onvergetelijke scènes. Eerst moest ik even hard lachen om de enorm grappig veiling. Daarna weet de film mij te ontroeren met de zelfmoord van Bruno, om tenslotte te eindigen met een fenomenale scène. Een soort van circus, waarbij 2 kippen, een eend en een konijn, drummen, dansen, piano spelen en vuur blussen.
Fantastisch moment hoor en ik geef gelijk toe dat de film 2 keer heb teruggedraaid om die scène nog twee keer te zien.

Een onvergetelijke film dus wat mij betreft en het feit dat de film nu nog zo sterk in mijn geheugen zit, doet mij besluiten om mijn twijfel tussen vier sterren of een halfje meer, in het voordeel van Bruno te laten uitvallen.

Kleine 4,5* dus.

Ik heb het nooit zo op films met pratende dieren, een uitzondering zoals Babe daargelaten, maar Stuart Little hoort daar helaas niet bij.

Het pratende muisje was me al veel langer bekend, maar ik heb nooit de behoefte gehad om deze te gaan zien. Nu ik met de kleinste regelmatig in het weekend een jeugdfilm kijk, werd het afgelopen weekend dan toch Stuart Little. Wat me in positieve zin opviel was de vloeiende animatie van Stuart. Stuart ziet er mooi uit en het loopt allemaal vlot.

Het verhaaltje zelf vond ik niet zo geweldig. Een muis, die geadopteerd wordt door een modelgezin met een gemene kat. Veel clichés en veel dramatische gebeurtenissen. Vooral de katten vond ik nogal vervelend evenals het irritante broertje van Stuart. Laurie en Davis doen het ook niet geweldig en daarnaast zijn hun karakters wel erg eendimensionaal.

Uiteindelijk bleek Stuart Little wel zo’n beetje te zijn wat ik ervan verwachtte, een kinder/familie film, die niet echt iets voor mij is.

1,5*

Erg leuke film van de Farrely Brothers, al is deze niet altijd zo hilarisch als Dumb and Dumber en There's Something about Mary, maar nog altijd bovengemiddeld leuk. Vooral Damon is lekker op dreef met heerlijk droge grappen. Kinnear doet het ook niet slecht, maar haalt het niveau van Damon niet. Veel van de grappen die voorbij komen hebben betrekking hebben op hun handicap. Grappen over mannen in invalidenwagentjes, een reuze speelgoedbeer, een vriendin die niet weet dat Bob aan iemand vastzit en een leuke vechtpartij in een cafeetje zijn enkele van de leukste grappen. Cher (jawel de zangeres) heeft ook nog een leuke rol waarin ze zichzelf te kijk zet. Ook de cameo van Meryl Streep is het vermelden waard. Erg leuke en frisse komedie, zonder een keer de gebruikelijke Amerikaanse plas en poep humor.

3.5*

Teleurstellende film voor mij. Ik had mij vooraf ingesteld op een trage film, beetje in de stijl van Dolls en traag is de film zeker, maar helaas haalt deze film bij lange na niet het niveau van Dolls.

Visueel ziet de film er goed uit. Goed, met enkele zeer mooie luchtshots, maar daarnaast verder ook niet heel bijzonder. Het eerste gedeelte van de film is nog het best, al is het verhaal erg simpel en de gebeurtenissen weinig bijzonder. Naarmate de film vordert kreeg ik ook geen binding met de karakters. Op de een of andere manier werkt het non-verbale hier niet voor mij, terwijl ik het bijvoorbeeld bij een Ki-duk Kim juist erg mooi vind.

Ook de muziek viel tegen en is erg eentonig en heeft wat mij betreft weinig toegevoegde waarde aan de film. Hoewel ik het einde wel enigszins verwacht had, vond ik dat dan weer wel sterk, zowel verhaaltechnisch als visueel. Ondanks dit gegeven vond ik de film echter in zijn geheel een lange zit en een behoorlijke tegenvaller.

2,0*

Ik blijf af en toe een filmpje uit de Indiase cultuur meepikken. Dit is de tweede film, die ik zie van regisseur Ritwik Ghatak. Een beetje vergelijkbaar met Cloud-Capped Star, al is die laatste toch net dat stukje beter. Deze Indiase film oogt wat “Europeser” qua stijl dan de anderen die ik tot nu toe zag.

Ghatak gebruikt veel close-ups tijdens het filmen, wat er toe bijdraagt dat de cinematografie er netjes en verzorgd uit ziet. De sfeer is soms zelfs een beetje sprookjesachtig en de kenmerkende Indiase muziek, waar ik overigens niet zo’n fan van ben, is hier ook weer in behoorlijke mate aanwezig. Het acteerwerk is ook zeker niet slecht en al deze ingrediënten tezamen, zorgden ervoor dat het allemaal nog best fijn wegkeek.

Het enige echte minpunt was, dat ik er nooit echt bij betrokken werd, en dat het hele gebeuren nogal afstandelijk bleef. Ghatak is echter een regisseur, die best wat in zijn mars heeft, al is zijn eerder genoemde film toch wat meer een aanrader, dan deze Subarnarekha.

3,0*

Pfoe wat een trieste film dit, maar wel erg goed moet ik zeggen.

Festen vond ik destijds wel een redelijke film, maar deze tweede film die ik zie van Thomas Vinterberg is van een hoger niveau. Het verhaal is best wel aangrijpend en laat zien dat een ingrijpende gebeurtenis in iemands jeugd van zeer grote invloed kan zijn op de voortgang van de rest van zijn leven.

Het acteerwerk is van grote klasse, waarbij iedereen, zowel jong en oud, man en vrouw het allemaal erg goed doen. Dat is ook nodig om een film als deze goed te laten werken. Visueel is de film niet zo heel mooi. Waar Festen destijds volgens mij een soort van gelige waas over zich heen had is dat hier een beetje blauwig. Ik snap dat het de film wat soberder maakt, maar dat was niet eens zo nodig hier.

Maar ik moet zeggen dat ik erg van deze film genoten heb. Het begin en het einde van de film zijn van grote klasse en vooral bij het einde kreeg ik toch wel even een brok in mijn keel. Prima gedaan dit.

4,0*

Matige actiefilm met Steven Seagal, wiens carrière met deze film ook weer een stapje de verkeerde kant opging. Tja bij Steven Seagal weet je wat je te wachten staat, Als het meezit veel actie en matig acteerwerk. Ik ben totaal geen fan van zijn films, maar mijn vrouw heeft er een zwak voor en dan kijk je natuurlijk wel eens mee. De eerste 45 minuten van deze film zijn erg vaag, rommelig gefilmd en er valt niet zoveel te genieten. De tweede helft van de film is gelukkig iets beter en dat is vooral te danken aan Vinnie Jones, die een aardige rol neerzet en ook wat humor aan de film toevoegt. Het is echter bij lange na niet genoeg om deze film met een voldoende te waarderen.

2,0*

Blijft een vermakelijke film en Treat Williams is gewoon heerlijk op dreef hier. oogt allemaal erg goedkoop en ongeloofwaardig ook, maar vermakelijk is het allemaal wel. Een Chinees als leider van een bende zwarten komt ook niet echt realistisch over, maar ach het kijkt allemaal lekker weg en verveelt geen moment.

3,0*

Het minste deel uit de reeks. Treat Williams is wel aardig, maar het verhaal slaat deze keer echt nergens op.

Standaard schoolfilm, die de nodige clichés niet schuwt, maar desondanks behoorlijk onderhoudend is. Een en ander is nogal voorspelbaar, maar het kijkt allemaal best aardig weg. Jammer alleen dat Berenger zo matig is. Dan vind ik Williams in de vervolgen toch wel een stuk fijner om naar te kijken. Redelijk kijkvermaak!

2,5*

Overbodig vervolg, net als het derde deel, maar op de een of andere manier is het allemaal nog wel onderhoudend, al laat de geloofwaardigheid zwaar te wensen over. Wel leuk is Patrick Kilpatrick als bad-guy, geen topacteur, maar wel iemand met een sterke uitstraling. Matig, maar wel onderhoudend!

1,5*

Sud Sanaeha was me erg goed bevallen, daarom had ik wel weer zin in een film van Weerasethakul. Tropical Malady is aan ene kant vergelijkbaar, maar aan de andere kant toch ook weer erg anders. Het is duidelijk een film met twee gezichten.

Het eerste gedeelte is mooi gefilmd en behoorlijk romantisch getint, met een liefde tussen twee mannen, die naarmate de tijd verstrijkt steeds meer vorm krijgt. Verhaaltechnisch gebeurt er niet zo heel veel, maar sfeertje is lekker ontspannen en luchtig. Niet bepaald vervelend om naar te kijken.

Het tweede gedeelte is totaal iets anders. Wat me gelijk al opviel, was dat het dezelfde mannen zijn, maar de toon en tijdssetting is heel anders. De ontspannen sfeer is verdwenen en wordt ingewisseld voor een klein beetje spanning. Het tempo is wederom loom, maar ik was best benieuwd waar de soldaat nu achteraan zat. Erg mooi hier zijn ook de constante achtergrond geluiden van de Thaise jungle, die bijdrage aan het mysterieuze sfeertje.

Achteraf vraag je je wel af, waarna je hebt zitten kijken. Afgezien van de acteurs, kon ik verder weinig samenhang tussen de verhalen ontdekken, al is dat ook weer niet zo heel belangrijk. Wel moet ik constateren dat het wel fijn wegkeek, heerlijk ontspannend was en ik me geen seconde verveeld heb.

3,5*

Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, die laatste jaren veel wordt gewaardeerd en schijnbaar goede films maakt. En ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben, want deze Blissfully Yours is mij prima bevallen. Het is moeilijk om dit ergens mee te vergelijken, maar de cameravoering en de langzame lange shots, deden mij enigszins aan het werk van Béla Tarr denken, al is dit allemaal in kleur. Cinematografisch is het in ieder geval dik in orde. Het langzame, lome tempo en de mooie lange shots, zorgden ervoor, dat ik in de tweede helft het heerlijke zwoele sfeertje mee kreeg.

Blissfully Yours bestaat ook in de eerste helft uit dat soort scenes, al vindt er dan nog een soort van actie plaats, al heeft dat ook niet veel om het lijf. Het is ook typisch zo’n film, waarin niet al teveel gebeurt, en die je als kijker echt moet ondergaan, om echt te ervaren hoe zoiets overkomt. Ik vond het eerste gedeelte leuk en redelijk aangenaam, maar de tweede helft is echt ongekend goed. Heerlijk om te merken dat de relaxte sfeer, op een gegeven moment ook echt wordt overgebracht op de kijker zelf. Ik zat echt heerlijk ontspannen te kijken en had op een gegeven moment ook zelf het idee, dat ik op een of ander warm tropisch eiland zat. Helaas haalde de aftiteling me uit die trance, maar een lekker gevoel gaf het in ieder geval wel.

Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, waar ik zeker meer van wil zien. Zelden heb ik zo lekker kunnen ontspannen bij een film, als bij deze. Als je trage, rustige cinema, met een mooie cameravoering en een zeer relaxte sfeer kunt waarderen, dan is dit zeker een aanrader te noemen.

4,0* dik

Standaard actiefilmpje, beetje Die hardachtig inderdaad, maar redelijk onderhoudend.

Van Damme doet het niet onaardig als de brandweerman, die een aanslag moet zien te voorkomen. De actiescènes zijn niet onaardig en het IJshockeystation is een prima locatie voor een film met een onderwerp als deze. Wel leuk gevonden om zoiets samen te laten vallen met een ijshockeywedstrijd. Powers Boothe is trouwens een prima badguy, hoef niet eens zo heel veel bijzonders te doen met zijn fijne natuurlijke uitstraling.

De afloop is verder nergens verrassend en hoewel ik liever het echte ouderwetse knokken zie, was het verder in zijn geheel redelijk.

2,5*

4e film in de Dirty Harry reeks en deze keer besloot niemand minder dan Clint Eastwood zelf de regisseurstaak op zich te nemen. Op zich doet hij dat wel aardig, zei het dat de film t.o.v. de eerdere drie films eigenlijk een soort herhaling van zetten is. Op zich niet erg, want het is allemaal wel weer vermakelijk en de oneliner Go ahead, make my day! mag er zijn. Verder is het simpele wraakverhaaltje redelijk voorspelbaar, maar Harry en zijn Magnum zijn wederom erg cool en zorgen er samen met de prima sfeer voor dat het allemaal erg leuk is en blijft.

3,0*

Leuke roadmovie van Spielberg. Niet heel hoogstaand, maar wel behoorlijk vermakelijk.

Ik lees hier dat iemand het soms nogal kinderlijk vond. Dat idee kreeg ik ook tijdens het kijken. Vooral het personage dat Goldie Hawn neerzet, is door haar gedrag soms ontzettend kinderlijk en zit ook tegen het irritante aan. Johnson en Sacks vind ik ook net wat beter acteren en zetten leuke personages neer.

Spielberg filmt het allemaal wel goed. Vooral de manier waarop hij de totaalshots soms in beeld brengt, is mooi te noemen. Het verhaal ontbeert wel spanning. Hoewel het er soms indrukwekkend uitziet, is het ook wel wat lachwekkend, dat ze met meer dan 50 politieauto’s achter een stelletje kruimeldieven aanzitten, want veel meer dan dat, zijn ze in feite niet. Ik had trouwens een heel blij einde verwacht. Dat dat niet gebeurt, viel me ook mee.

In ieder geval leuk, om deze in ieder geval ook eens gezien te hebben.

3,0*

Altijd leuk om de debuutfilm van één van je favoriete regisseurs te zien. Sommige regisseurs beginnen gelijk sterk, sommigen moeten even los komen en ik denk persoonlijk, dat Kurosawa wat mij betreft onder die laatste categorie valt.

Sugata Sanshiro is soms wat onevenwichtig. Goede momenten wisselen elkaar af met wat mindere. De regie is zeker goed te noemen, maar het acteerwerk is dan weer een stuk minder, al betreft het dan voornamelijk de wat kleinere rollen. De hoofdrol wordt wel goed neergezet door Susumu Fujita. Het verhaal over de strijd tussen judo en jujitsu is ook niet onaardig. Daarnaast is het allemaal sfeervol en zijn voor de scenes, die zich in de buitenlucht afspelen, de moeite van het kijken waard.

Al met al is het zeker geen slecht debuut van Kurosawa. Veel regisseurs zijn al blij met een film als deze, maar Kurosawa heeft zelfs laten zien nog vele malen beter dan dit te kunnen.

3,0*

Mijn eerste kennismaking met Miike en ik weet niet hoe deze zich qua humor en exreemheid verhoudt t.o.v. andere films van deze regisseur, maar deze film is best vermakelijk.

Het begin met Tarantino is wel vermakelijk en deed me enigszins aan Desperado denken, waarin hij ook zo'n soort rolletje speelt. Verder zitten er een aantal aardige verwijzigingen in naar wat klassieke westerns en verder gebeurt er vooral een hoop onzinnigheid, maar vervelen doet het niet.

Ook de setting en aankleding van de film is wel leuk gedaan, met daarnaast een mooi kleurenfilter dat gebruikt wordt. Verder zitten hier doordat de Japanners hier Engels moeten praten, een hoop acteurs in, die aan Jackie Chan doen denken, omdat de Engelse uitspraak soms niet om aan te horen is.

Maar al met al dus wel een geinige film.

3,0*

Erg leuke film dit!

Sullivan's Travels is een sympathieke film met een af en toe echt moordend hoog tempo. Maar gelukkig vliegt de film nergens uit de bocht en blijft het tot het einde toe leuk.

McCrea en Lake vormen een leuk duo en spelen beiden erg goed. daarnast bevat de film prima dialogen en af en toe erg grappige humor. Vooral het moment dat McCrea bij een minderjarige jongen in de auto stapt, die als een raket rijdt, is echt een geweldig leuke scene. Verder oogt de film prima verzorgd met aanstekelijke vrolijke muziek en zijn ook de bijrollen goed uitgewerkt.

Het einde waarbij de boodschap lachen is, wordt ook op een mooie wijze aan de kijker gepresenteerd. Leuk om te ontdekken waar de Coens enige inspiratie vandaan hebben. Ja mijn eerste John Sturges beviel goed en ik wil zeker nog wel meer van hem zien.

4,0*

Suna no Onna is op papier een bijzondere film. In de praktijk is het dat misschien ook wel, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht. Vooral het verhaal sprak me van tevoren enorm aan. Gevangen zitten in een grote kuil in het zand, waar je niet meer uit kunt, klinkt immers enorm beangstigend en werkt behoorlijk claustrofobisch.

Het zand is tevens de grote boeiende factor in de film. Het ziet er immers van nature al bijzonder en geheimzinnig uit en zo komt het in de film ook over. De cinematografie in de film vond ik behoorlijk wisselend. Tegenover de soms prachtige beelden van het bewegende en instortende zand, stonden ook donkere beelden, waarbij niet altijd alles even goed naar voren kwam. Het zou best kunnen dat de regisseur ook hier een bedoeling mee had, maar dat werkte voor mij dan wat minder. Ook het acteerwerk van vooral de mannelijke hoofdrolspeler vond ik af en toe wat minder.

Het eerste uur is het meest boeiend, omdat de spanning en het sterke sfeertje dat in de film zit dan het beste naar voren komen. Het tweede gedeelte van de film zakt dit alles wat naar beneden, net zoals het zand dat telkens weer doet als je zou proberen omhoog te klimmen. Al met al is Suna no Onna een degelijke film met een niet allesdaags verhaal, die uiteindelijk toch nog wel makkelijk een voldoende scoort, want vervelen deed het in ieder geval niet.

3,0*

Wat een film zeg!

Ik had niet verwacht dat er een stomme film zou zijn, die in staat is om mij helemaal in de film te krijgen. Doordat er niet in gepraat wordt, moet een film in mijn ogen qua beelden dan wel erg sterk zijn om dit te bewerkstelligen. Na het zien van deze film, kom ik op mijn eerder oordeel terug, want het kan dus wel! bij een stomme film.

Eigenlijk alles is al over deze film gezegd. Het acteerwerk is meer dan goed, de beelden zijn betoverend mooi. Ik vond vooral de scene waarin O' Brien zit te denken en je dan in zijn gedachten om hem heen de stadsvrouw ziet, een knap stukje filmwerk.

De reden dat ik geen maximale score geef in vanwege de humor, die ruim halverwege op een gegeven moment voorbij komt en mij enigszins uit de film haalde. Vooral die typische herhalingsoefening van de touwtje die afzakten vond ik storend.

Maar verder alle lof voor deze schitterende film!

4,5*

Ook ik wil Wouters graag bedanken voor de uitlening, want ook ik had deze film anders niet snel gezien!

De eerste film van Billy Wilder die ik zag en ik moet zeggen dat de film niet tegenviel. De film toont ons fijntjes de schaduwzijde van Hollywood. Ik heb me er in ieder geval prima mee vermaakt. Wat speelt Gloria Swanson trouwens een geweldige rol. Ook William Holden doet het prima, maar Gloria is natuurlijk wel de ster van deze film.
Daarnaast is de film in mijn ogen ook wel een beetje een ode aan de stomme film. Enkele bekende acteurs uit die tijd komen voorbij in een klein rolletje, zoals bijvoorbeeld Buster Keaton..

De film bevat een paar erg mooie scènes, zoals bijvoorbeeld eentje waarbij ze verkleedt als Charlie Chaplin optreedt. en dit zeer verdienstelijk doet trouwens.
Het is alleen jammer dat de film na een dik uur toch wel een twintigtal minuten enigszins inzakt. Gelukkig herstelt de film op tijd als we het einde naderen. Desondanks is deze film een unieke filmervaring en een film die zich wat mij betreft terecht in het klassiekerrijtje mag scharen.

4,0* (voorlopig)

Toch wel weer een bovengemiddelde film dit van Boyle. Eerste half uur was wennen aan de visuele kleurenpracht van vooral de zon en tot op dat moment oogt het allemaal ook nogal afstandelijk.
Vanaf dat moment wordt de film warmer, niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. De personages krijgen iets meer inhoud en de film wordt langzaamaan ook steeds spannender. Boyle speelt her en der een beetje leentjebuur, maar mixed die verschillende elementen toch tot een eigen frisse film. Het laatste half uur zaten mijn vrouw en ik toch wel erg mee te leven met hoe alles nu zou aflopen. De kapitein van het andere schip die ineens opduikt, is aan de ene kant wat vergezocht, maar weer aan de andere kant de spannig wel te verhogen. Acteerwerk kon er op zich aardig mee door, weinig op aan te merken. De muziekkeuze is erg goed trouwens, iets wat eigenlijk altijd wel goed verzorgd is bij Boyle, net als het prima camerawerk. Een prima vermakelijke film wat mij betreft.

3,5* ruim

Erg leuke film dit.

Dat zag er in eerste instantie niet echt naar uit. Het begon best aardig en Rainn Wilson kan grappig zijn, maar heeft af en toe ook duidelijk moeite om de film te dragen. De eerste helft had zeker zijn momenten, maar zakte af en toe ook wel wat in. En toen was daar ineens Ellen Page die hem komt helpen en als Boltie een verfrissende, overtuigende en erg grappige rol neerzet. Alleen haar overdreven manier van lachen maakte mij al vrolijk. De film krijgt vanaf dat moment meer schwung, wordt leuker en ook duidelijk beter.

De film is niet alleen grappig, maar soms ook best grof en zelfs de gore scènes worden niet vermeden. Iets wat ik vooraf eigenlijk niet verwacht had, maar op zich kon ik het best waarderen. Regisseur James Gunn heeft daarnaast ook duidelijk moeite gedaan om de film een typische comic-sfeer mee te geven en dat is ook wel gelukt. De film wordt hier ook vergeleken met Kick-Ass, wat ook wel logisch is aangezien beide film hetzelfde thema van superheld zonder krachten hanteren. Super is eigenlijk een soort van ruwere versie van Kick-Ass en daarom wat mij betreft ook wat beter.

Vooral het einde van de film is sterk en nog best verrassend. Dat Page dood ging zag ik totaal niet aankomen en dat Wilson uiteindelijk zonder Tyler verder zou gaan, was ook een verrassing maar vond ik wel een sterke keuze. Een fijn en verrassend filmpje moet ik zeggen.

3,5*

Super 8 in een soort mix van verschillende jaren zeventig en tachtig films en ademt wel de typische Steven Spielberg sfeer, wat ook niet heel gek is, aangezien hij hier ook voor een groot gedeelte aan heeft meegewerkt.

De kracht zit hem vooral in de jonge cast, die het goed doen en hun film, die ze in de film proberen te maken is ook veruit het leukste gedeelte van de film. Het gedeelte met de Alien vond ik een stuk minder sterk. Er wordt te snel teveel weggegeven, terwijl het slecht in beeld wordt gebracht.

Desondanks is Super 8 toch wel een alleraardigste film. Een fijne retro jaren tachtig sfeer, met prima bijpassende muziek. een geinig verhaal en leuke rollen van een zeer jonge cast.

3,0*