Opinions

De tweede Josef von Sternberg, Marlene Dietrich combinatie die ik zie, en net als Der Blaue Engel, is ook deze Scarlet Empress een erg goede film gebleken. Vooral Dietrich acteert buitengewoon sterk en is erg overtuigend.

Het knappe aan de rol van Dietrich, is vooral de overtuiging, die ze tentoonspreidt in het volwassen worden van haar personage. Zo onzeker ze als Catharina is in het begin, zo enorm veel zelfvertrouwen straalt ze uit aan het einde. Geweldig ook die uitstraling die ze heeft. Ik heb zonder twijfel genoten van haar rol. De film zelf is overigens ook de moeite waard. Erg vlot geschoten, met een mooie dynamische camerastijl. Het tempo is hoog en er zit genoeg leuke humor in. Ook de aankleding kon me wel bekoren. Erg mooie dikke bontachtige kostuums, waardoor je jezelf ook echt in de tijd van de Russische tsaren waant.

Soms is het ook best gewaagd, en ik had ook nergens het idee met een traditionele Hollywoodfilm te maken te hebben. Ook leuk trouwens dat zulke oude films anno nu nog enorm kunnen boeien. Dietrich is toch wel een uitstekende actrice, daar ben ik nu helemaal wel van overtuigd. Ik wil zowel van haar als van von Sternberg nog wel meer films zien. Dat heeft deze Scarlet Empress in ieder geval al bewerkstelligd.

4,0*

De eerste de beste is op de Scary Movie films absoluut van toepassing.

Dit eerste deel is gewoon een erg leuke parodie, dat moet gezegd worden. Parodieën zijn altijd het leukst als je de films die ze parodiëren ook gezien hebben dat was voor mij hier zeker het geval. De film blijft ook na diverse keren nog steeds leuk, al moet je bij komedies oppassen dat je een film niet te vaak ziet, anders kan de humor soms wel eens verdwijnen.

Dit was de film waarin ik Anna Faris voor het eerst zag. Ik vond haar gelijk leuk spelen. Heerlijk enthousiast en met een onnozelheid, die erg grappig overkomt. Leukste scène is voor mij het moment dat de moordenaar in het huis van Cindy is en niet weet waar hij zich moet verstoppen. Dat blijft een enorm hilarische scène.

Scary Movie is duidelijk een van de betere en leukere parodiefilms.

3,5*

Dit tweede deel is een heel stuk minder dan zijn voorganger en tevens de slechtste van de vier delen.

De Wayans slaan hier volledig door in hun grappen. Alles is te overdreven, subtiliteit is niet aanwezig en daardoor mist zowat elke grap zijn doel. Het barst van de vrouw/homo grappen. Verder bestaat de film deze keer ook meer uit losse sketches en vormt veel minder een geheel. Alleen het personage Hanson is goed gevonden en die grappen rondom hem waren wel geslaagd.

1,5*

Scary Movie is een leuke komedie. Scary Movie 2 viel zwaar tegen, door de af en toe erg overdreven en smakeloze humor. Voor Scary Movie 3 werd de regie overgenomen door David Zucker en dat bleek een gouden zet, want dit deel slaagt erin het niveau van deel een weer te benaderen. Als je de films: Signs, 8 mile, The Matrix Reloaded en the Ring hebt gezien, want is de film nog wat leuker, want met die films wordt hier vooral de draak gestoken. Leuk is ook dat Pamela Anderson en Michael Jackson de nodige zelfspot hebben in deze film. Verder doen onder andere ook nog Charlie Sheen, Leslie Nielsen, Denise Richards en Jenny McCarthy mee in deze film, die uiterst vermakelijk is en haast een verademing met het zwakke tweede deel.

3,0*

Zolang er nieuwe films gemaakt worden, kan er een parodie op gemaakt worden en die zijn er dan ook volop, maar de Scary Movie films zijn vaak net wat beter dan andere parodieën. De films zijn meestal nog leuker als je de originele films gezien hebt. In Scary Movie 4 worden o.a. Saw, War of the worlds, The Grudge en The Village behoorlijk op de hak genomen. Het verhaal is eigenlijk te flauw voor worden, maar toch is het leuk. De grappen en grollen zijn weer talrijk in deze film, Ook Michael Jackson en president Bush worden weer eens op de hak genome. De film is zeker leuk, maar zit is zijn geheel net wat minder in elkaar dan deel 1 en 3. De allerleukste scène is ongetwijfeld het einde van de film waarin Tom Cruise nog belachelijker wordt gemaakt, dan hij zelf al deed bij zijn verschijning in de Oprah Winfrey show. Leuke onzin al met al.

een kleine 3,0*

Vergelijkbaar met het tweede deel en daarmee ongeveer de slechtste van de reeks. Het is echt ontzettend jammer, dat iemand als Anna Farris niet meer mee doet. Zij speelde altijd ontzettend droog en had een goed gevoel voor komische timing. Dat is bij de vrouwen in dit deel in ieder geval totaal niet aanwezig.

Er wordt een spervuur aan grappen op de kijker afgevuurd, maar het merendeel is niet geslaagd te noemen. De verwijzingen naar films als Mama, The Cabin in the Woods, Rise of the Planet of the Apes, Black Swan en nog enkele anderen zijn niet te missen, maar meestal niet geslaagd. Leukste moment is het gevecht op het gazon, waar ik dan toch nog even goed kon lachen. Verder hield het helaas niet over. Alleen Simon Rex wist nog wat van zijn rol te maken, de anderen kunnen er totaal niets van.

Het is gelukkig niet zo erg als A Haunted House, maar leuk wordt het bijna nergens. Flauw, voorspelbaar, zwakke grappen en het gemis van Farris doen zich hier duidelijk gelden in de score. Een leuke parodie maken, blijkt anno 2013 erg lastig.

1,5*

Het debuut van Fellini en ik kan niet bepaald zeggen dat ik onder de indruk ben. Het probleem van deze film is vooral dat het een komedie is, maar dat ik de humor er vaak niet van inzag. Het is allemaal wat te simpel en te vlak om echt te vermaken. De sjeik zelf is dan nog wel het meest vermakelijk met zijn zogenaamde macho-gedrag. Ivan vind ik daarentegen juist weer niet zo leuk, al is hij wel inventief in het misleiden van zijn familie. Gelukkig is de film dan nog wel redelijk sfeervol eerst in Rome, maar later ook op de filmlocatie. Redelijk onderhoudend, maar verder een vrij nietszeggende film die me niet lang zal bijblijven.

2,5*

Erg sterke Bergman, met boeiende dialogen en sterk acteerwerk.

Want wat Liv Ullman hier laat zien is echt geweldig. Echt een enorm sterke rol, waarbij haar houding, haar uitstraling, haar manier van praten en vooral ook haar non-verbale gedrag echt zeer goed en overtuigend worden neergezet. Sowieso moet het acteerwerk bij een film als deze goed zijn, omdat de film leunt op de dialogen en daar een kleine drie uur (de versie ik zag) uit bestaat.

Ik wist dat het een zware film zou worden, maar had desondanks even moeite om in de film te komen. Vanaf het begin wordt de kijker overspoeld met de gesprekken over huwelijk, trouw en alles wat erbij hoort. De film begint vrij vrolijk en positief, maar wordt naarmate de film vordert somberder en zwaarder. Waar je in het begin denkt dat het een sterk en gelukkig huwelijk is, daar kom je er gedurende de film achter dat dit slechts schijn is en het huwelijk van de twee hoofdpersonen veel wankeler is, dan ik in eerste instantie dacht. Wel is het erg realistisch geschetst. Het gaat in feite over twee mensen die niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar lijken te kunnen. Bergman registreert dit of erg fijne wijze.

Fijne Bergman dus, soms best zwaar, maar absoluut de moeite waard.

4,0*

Vermakelijke film, soms een tikkeltje langdradig, maar die momenten zijn gelukkig schaars en over het algemeen kijkt de film erg fijn weg. Dat is vooral te danken aan Al Pacino, die werkelijk een sublieme rol neerzet als zeer eigenwijze blinde man, die wel van een drankje houdt en niet te beroerd is te zeggen waar het op staat. De dialogen tussen hem en O'Donnell zijn gemiddeld van een hoog niveau en de reis van de twee is sowieso best leuk om te volgen. Daarnaast is het hele gebeuren soms wat ongeloofwaardig, maar nergens op een manier dat het echt storend wordt. Bovengemiddelde film dus, vooral dankzij het sublieme optreden van Al Pacino.

3,5*

Frank: "Wall to wall with John Daniels."
Charlie: "Uh, don't you mean Jack Daniels?"
Frank: "He may be Jack to you son, but when you've known him for as long as I have."

Leuke Nederlandse film over een gezin dat ontspoort en helemaal uit elkaar valt.

Het leuke aan de film is dat deze zichzelf niet helemaal serieus neemt, waardoor het allemaal erg vermakelijk is om te zien. Peter Faber is best grappig en daarnaast zit ook nog een aardig rolletje in voor Rijk de Gooijer als schreeuwerige baas van Faber, die denkt dat hij Johns kinderen wel een lesje kan leren. Of dat ook lukt, is echter maar zeer de vraag.

Misschien oogt het hier en daar iets gedateerd, maar verder een aardige film voor het hele gezin, die geen moment verveelt en tegelijk een lesje opvoedkunde biedt.

3,0*

Een erg mooie film van Spielberg, die je in feite mee terugneemt naar de Tweede Wereld Oorlog en mij het gevoel gaf, dat ik zelf ook bij ben geweest.

Het is natuurlijk vreselijk wat er allemaal met de Joden is gebeurd. Spielberg slaagt er hier als geen ander in, om deze gruwelijkheden te laten zien en alleen daardoor krijg je al veel medeleven met die mensen. Het is niet niks wat ze allemaal te verduren krijgen, en Spielberg neemt er goed de tijd voor, om alles zo uitgebreid mogelijk te belichten. Op sommige momenten voelde en proefde je haast de angst, zo echt kwam het soms over.

Het acteerwerk is erg goed. Liam Neeson speelt een sterke Schindler. Hij wordt hier en daar misschien iets te positief neergezet, maar dat is gelukkig nooit storend en bij een verhaal als deze, valt dat op zich nog wel goed te begrijpen. Ben Kingsley is ook goed en weet zijn personage ook voldoende diepgang mee te geven. Toch maakte Ralph Fiennes op mij nog de meeste indruk. Erg knap, dat ik ondanks de slechtheid van hem op momenten toch zijn gedrag en handelingen kon begrijpen, al blijft het allemaal natuurlijk hartstikke fout wat hij gedaan heeft.

Visueel ziet het er allemaal erg mooi en verzorgd uit. Het zwart-wit gebruik is een erg goede keuze en maakt het geheel nog wat authentieker. Daarom is het wel jammer dat er voortdurend Engels werd gesproken. Niet dat het heel storend was, maar de “echte” talen hadden de film een nog sterkere authenticiteit gegeven. De muziek is overigens wel erg sterk en verschrikkelijk meeslepend. Vooral het nummer op het einde, waarbij de Schindler-Joden een steen op Schindler’s graf leggen is een geweldige keuze.

Schindler’s List is een krachtige film, die duidelijk behoort tot het beste werk van Spielberg en die zich terecht mag scharen in het rijtje filmklassiekers. De drie uur dat het duurt, vliegt voorbij en in zijn geheel maakt het uiteindelijk erg veel indruk.

4,5*

Redelijke film, maar het houdt niet over. Ik was vroeger een fervent fan van de boeken, maar in de film zie ik er weinig van terug. Het verhaal van de film is maar matig en vertoont nauwelijks overeenkomsten met de boeken en hier hebben ze ineens een buurmeisje i.p.v. buurjongen Cor. De tweeling lijkt wel erg op Hielke en Sietse maar kan totaal niet acteren. Alles komt er erg gemaakt uit en overtuigend is het allemaal niet. De Jong, die zichzelf als smid cast en Maarten Spanjer als Gerben zijn daarentegen totaal miscast, omdat ze qua uiterlijk in niets aan de personages uit de boeken doen denken. Toch spelen zij hun rol juist wel weer aardig, waarbij vooral Spanjer soms verrassend leuk is. Verder is de film behoorlijk onderhoudend en bevat de film een hoop aardige cameo's van bekende Nederlanders.

2,5* hoger kan ik helaas echt niet geven

Niet echt goed dit, wat heet, maar ik had nog erger verwacht. Het romantische gedeelte van de film werkt totaal niet, maar ondanks dat er een hoop flauwigheid in de film verwerkt zit, is de film op momenten soms nog best grappig. De meest positieve elementen zijn vooral Bracha van Doesburgh en de vader van Nordip. De eerste oogt verfrissend in deze film en de tweede is erg grappig. De personages die frank lammers en Tygo Gernandt slaan echt alles en zijn juist weer totaal niet grappig. Verder is de muziek vrij beroerd en kijkt het allemaal nog wel redelijk weg. Gelukkig duurt de film ook niet te lang.

2,0*

Heerlijke luchtige feel-good komedie waar ik destijds met nauwelijks verwachtingen naar ging kijken en die leuker is dan ik ooit had verwacht. Dat is in eerste instantie te danken aan Jack Black, die in deze film op een leuke en geheel eigen wijze manier, invulling geeft aan zijn rol van Dewey Finn. Het lijkt wel alsof de film speciaal voor hem geschreven is, zoveel enthousiasme straalt hij uit. Daarnaast doet ook Joan Cusack het goed als in eerste instantie bekakte directrice, die langzaam maar zeker ontdooit. Verder bevat de film ook nog lekkere Rock & Roll muziek en zakt ondanks het ietwat voorspelbare verhaal nooit in.

3,5*

Lang geleden dat ik een De Sica gezien had, maar ik had er wel weer zin in. Sciuscià leek mij op papier een mooi en interessant verhaal en gelukkig bleek het dat in de praktijk ook te zijn.

Het naoorlogse tijdsbeeld dat wordt geschetst door De Sica is sterk. Ik houd ook wel van dat soort films, waarvan de mensen na de oorlog in armoede zijn achtergebleven en die hun stad en leven langzaamaan weer proberen op te bouwen. De kinderlijke onschuld, verandert hier al snel, als de volwassenen zich ermee gaan bemoeien.

De Sica bouwt het drama sterk op met een paar erg sterke scènes. Vooral de manier waarop de twee jongens tegen elkaar worden uitgespeeld, is krachtig en zielig tegelijk. Ook het dramatische einde met de dood van één van hen, was erg krachtig.

Een erg goede film dus, van een prima regisseur.

4,0*

Een mooie film, die uiteindelijk steeds boeiender weet te worden.

Het begint allemaal vrij aardig, met een interessant verhaal, waarvan ik wel dacht te weten hoe het een en ander in elkaar zat. Naarmate het verhaal vordert lijkt La Sconiosciuta daar ook op af te stevenen, maar tussendoor gooit de regisseur er af en toe een paar kleine maar sterke twists doorheen, waardoor het verhaal steeds weer een andere wending krijgt. Ondertussen weet Tornatore de geloofwaardigheid van het geheel te allen tijde te behouden, waardoor er een spannende sfeervolle en meelevende thriller ontstaat.

Visueel ziet het er prima uit en het camerawerk is ook meer dan in orde. Het enige puntje van kritiek dat ik heb zijn de flashbacks, die iets te talrijk zijn en er daarnaast ook niet altijd even mooi uitzien. Maar verder loopt het gewoon allemaal erg lekker. De muziek is mooi, maar ik zag pas bij de aftiteling dat het van Ennio Morricone afkomstig wel. Opvallend, want meestal hoor ik gelijk dat iets van hem afkomstig is. Ook het acteerwerk in meer dan in orde. Kseniya Rappoport weet de hoofdrol met verve te dragen en is in alle fases van haar leven overtuigend.

Ik heb me geen seconde verveeld en bijna de gehele speelduur uitermate geboeid zitten kijken. Dan heb je als maker blijkbaar een hoop goed gedaan, en scoor je dus zeker punten.

4,0*

Matig filmpje dat erg rommelig in elkaar zit. De positieve punten zijn de hond Scooby-Doo die erg leuk gemaakt is en bij vlagen best grappig is en zijn baasje Shaggy, die best goed neergezet wordt door Matthew Lillard. De rest is maar matig en verder wordt het ook nooit echt leuk.

2,0* voor Scooby en Shaggy.

Leuke luchtige film. Mijn eerste Woody Allen pas trouwens. Op de een of andere manier heeft hij me nooit zo aangesproken, maar je moet alles eens geprobeerd hebben in het leven zegt men, dus bij deze. Het is een vrij simpel verhaaltje eigenlijk, met een plot dat niet zo moeilijk te doorgronden is, al heb ik ook het idee dat het plot maar bijzaak is. Het draait vooral om de dialoog, de humor en de wisselwerking tussen Allen en Johansson en die is alledrie voldoende aanwezig. Er zitten soms leuke dialogen tussen, aardige humor en de drukke Allen en de rustige Johansson vullen elkaar goed aan. Op een paar moment zakt de film een beetje in, maar het einde is dan wel weer sterk. Als Allen dood is, nog even aan zijn mededoden vertellen dat hij niet kon wennen aan het linksrijden in Groot-Brittanië.
Aardig begin en er zullen nog wel meer Allens volgen, dat is zeker.

3,0*

Vermakelijke film, die qua verhaal niet zo heel bijzonder is, maar qua namen het nodige te bieden heeft.

Edward Norton, Robert de Niro en Marlon Brando samen in een film, is toch een mooi stelletje bij elkaar. Brando heeft niet zo heel veel speeltijd, maar doet het degelijk, evenals de Niro. Norton is echter degene die de beste rol neerzet. Inhoudelijk is het echter niet zo heel bijzonder. De opzet richting de uiteindelijke overval neemt behoorlijk wat tijd in beslag en is niet altijd even interessant. De overval zelf is wel goed en op sommige momenten best spannend.

De twist aan het einde is best goed en geeft de film nog een leuke wending mee. Uiteindelijk is het degelijk werk niet meer en niet minder. Ondanks, of beter gezegd dankzij de cast.

3,0*

Dwayne Johnson krijgt met deze film zijn rip-off van “The Mummy” films en qua film is het nog minder dan het matige “The Mummy Returns”.

De film heeft dezelfde setting als de twee andere films, maar speelt zich duidelijk in een verder verleden af. Dwayne Johnson moet het vooral van zijn voorkomen en vechterskwaliteiten hebben, want qua acteerwerk is het hier niet al te best, hoewel hij op zich best een goede uitstraling heeft. Het clichématige verhaal is duidelijk bijzaak en de film mikt vooral op de actie. De actie bestaat deze keer voor de afwisseling ook uit zwaardgevechten. Helaas zijn deze scènes niet altijd even goed. De choreografie is matig, waardoor de scènes vaak rommelig en eentonig overkomen.

Verder heeft de film een behoorlijk gebrek aan humor. Waar de andere twee film nog echt leuke personages hadden, daar is in deze film ook niets van over. Het enige echt positieve aan de film is de aankleding en de decors, die er mooi uitzien en je werkelijk het gevoel geven in een ander land en andere tijd te zijn. Als geheel is de film echter ronduit slecht.

1,5*

Heerlijk maf filmpje dit!

Ongelooflijk hoe een film van nu het heerlijke game gevoel van begin jaren negentig weer naar boven kan roepen. Ik heb twee uur lang met een dikke grijns zitten kijken. Het ene idee is nog creatiever dan het andere en Edgar Wright is een regisseur die wel weet weet hoe hij mij aan het lachen moet maken.

Michael Cera is perfect gecast voor de hoofdrol en voelt precies aan wat hij moet doen. De bewegingen, de moves, de oneliners en vooral de enorm gave geluidjes, die soms terug doen denken aan de Super Mario tijd, maken het geheel helemaal af.

Alleen de muziek kon me niet altijd even goed bekoren en het laatste gedeelte van de film is iets meer van hetzelfde, maar eigenlijk heb ik me ook daar geen seconde verveelt.

Wat mij betreft is deze film een soort van wondermiddel. Zeg maar een soort van 15 jaar jonger in 110 minuten. Heerlijk gevoel en voor mij een mooie afsluiter van dit jaar.

4,0*

Leuke slasherfilm, die dit genre dat op sterven na dood was, weer deed herleven.

De film is zelf natuurlijk een slasherfilm, maar daarnaast zowel een ode, als een soort van parodie op het genre.

De cast is erg goed. Neve Campbell draagt als Sidney de film. De moordenaar in de film wil haar te pakken krijgen, maar voordat hij daar is zijn we heel wat kills verder. Courtney Cox, speelt de mooie maar irritante journaliste Gale Weathers, maar de show wordt gestolen door David Arquette. Hij zet de ietwat suffige agent Dewey met veel gevoel neer en komt daardoor regelmatig grappig uit de hoek.

De film bevat een hoop clichés, maar speelt hier op sommige momenten bewust mee. Craven weet hoe een horrorfilm in elkaar moet zitte,n en laat dat hier eindelijk weer eens zien. Vooral de moordenaar, die constant het Ghostface masker op heeft is sterk gevonden. Een minpunt is wel dat de film spanning ontbeert, maar daar staat gelukkig een hoop sfeer tegenover.

Een kleine klassieker toch wel en een vermakelijke film.

3,5* ruim

Een verplicht vervolg, dat het niveau van deel 1 niet haalt, maar nog redelijk vermakelijk is.

Wat wel erg leuk is aan deze film, is de discussie over hoe een sequel eruit zou moeten zien. Dat soort relativerende humor zit ook in de eerste film en zorgde er onder andere voor dat die film zo leuk wegkeek. Gelukkig zijn dit soort ingrediënten ook in deze film aanwezig.

Daarnaast speelt dezelfde cast weer de hoofdrol. David Arquette blijft toch het leukst als die ietwat suffige agent Dewey. Toch is deze film minder dan het eerste deel omdat de scherpte toch wat weg lijkt. Daarnaast is de twist in deze film toch een stuk geforceerder en vooral minder sterk. Ook het verplichte einde lijkt er snel aan geschreven te zijn.

Toch verveelt het allemaal niet, en kijkt het desondanks nog wel redelijk makkelijk weg.

2,5*

De minste film uit de reeks, deel vier is een tikkeltje beter.

Het blijft leuk om Sidney, Dewey en Gale in ieder deel te zien terugkeren, maar de scherpte is er in dit deel wel helemaal af. Je blijft echter wel mee puzzelen om te zien wie de dader deze keer weer zou kunnen zijn. Daar valt voor mij in deze film nog de meeste voldoening uit te halen.

Maar verhaaltechnisch zit deze film niet zo heel sterk in elkaar. Het lijkt gecompliceerd gemaakt te zijn onder het motto van: “Laten we het verhaal maar zo ingewikkeld mogelijk proberen te maken, dan vallen de plotgaten niet op.” Dat is niet echt gelukt. Qua sfeer is de film wat minder en de lengte doet deze film ook niet echt goed, omdat er best wat saaie stukken in voor komen. Spannend is deze film al helemaal niet.

Nee, een behoorlijk matige film dit, ik kan er helaas niet meer van maken.

1,5*

Scream vond ik 15 jaar geleden een erg leuke film. Toen ik de film vorig jaar weer eens zag was dat nog steeds zo. Deel 2 en 3 waren een stukje minder.

15 jaar na dato komt Craven met een vierde deel. Er is in de loop der jaren veel verandert en stiekem was ik best benieuwd hoe het verder zou gaan. Dat valt toch behoorlijk tegen.

Craven doet aan de ene kant een herhalingsoefening, waarbij hij nieuwe zaken probeert in te passen, maar dat lukt allemaal niet zo goed. De grootste minpunten van de film zijn de moorden, die standaard en weinig verrassend zijn. Daarnaast is het script matig en voorspelbaar. En de nieuwe personages zijn voor 95% vervelend en niet interesant, met als absolute dieptepunt de filmliefhebbers, die Jamie Kennedy proberen na te doen, maar daarin gruwelijk de boot in gaan.

De sfeer is op zich verder nog wel aardig evenals wat verwijzingen naar andere horrorfilms, maar de koek lijkt nu al weer op. Het was leuk dat Craven het probeerde, maar hij faalt jammerlijk en lijkt, zoals in deze film een paar keer wordt aangehaald, juist zelf de persoon die in het verleden is blijven hangen.

kleine 2,0*

Se7en is en blijft een fantastische thriller, dat vond ik de eerste keer en ook de twee andere keren dat ik hem zeg. Fincher’s eerste film is meteen een schot in de roos, waarmee hij zich in één klap op de kaart zet en bewijst het vakmanschap van regisseur, erg goed in de vingers te hebben.

Op papier lijkt het een eenvoudig verhaal, waarbij een seriemoordenaar opgespoord moet worden, maar de uitwerking zegt zoveel meer. Dat is in de eerste plaats te danken aan de acteurs die prima werk afleveren. Morgan Freeman speelt een voor hem vertrouwde rol, maar wel eentje waar hij erg goed in is. Hij wordt echter bijgestaan door de geweldige Brad Pitt, die de rol van jonge detective met zeer veel overtuiging speelt. Het spel tussen beiden is sterk, evenals de dialogen en daarnaast zetten ze sterke, geloofwaardige en vooral ook heel menselijke personages neer.

Naast goed acteerwerk bevat Se7en ook een sterke, duistere en grimmige sfeer. New York wordt prachtig in beeld gebracht door Fincher en dat draagt flink bij aan de sfeer en de spanning. Want spannend is het zeker. De moorden zijn best luguber en stiekem ben je de eerste keer best benieuwd hoe het in elkaar zit. Maar ook bij herziening blijft het spannend en boeiend, en dat tekent vaak de echte toppers. Op het moment dat Spacey zich aangeeft, wordt het alleen nog maar beter. Wat een fenomenale rol trouwens, als we het toch over uitstekend acteerwerk hebben en wat een geweldige wending. Vanaf dat moment wordt het allemaal erg spannend, tot de uiteindelijke afloop die origineel is, maar tevens inslaat als een bom.

Een prima script, een sterke regie en uitstekend acteerwerk zorgen voor een spannende en buitengewoon goede thriller.

4,5*

Mooie western met adembenemend mooie beelden. Visueel is het af en toe echt genieten geblazen. Verder vond ik Wayne in deze film erg goed spelen. In feite is het natuurlijk af en toe een klootzak eerste klas, maar hij weet zijn rol zo neer te zetten dat je op het einde toch respect voor hem hebt. De eindscene was sowieso erg mooi trouwens.

Helaas vond ook ik het acteerwerk van de rest van de cast (op Hunter na) erg matig. Die gast die een beetje gek was en voor de komische noot moest zorgen was niet bepaald grappig. Ook het gegil van de vrouwen als er bijvoorbeeld Indianen aankwamen kwam totaal niet realistisch over.

Toch vond ik het verhaal, de beelden en de gehele film meer dan in orde en heb ik me uitstekend vermaakt met deze western.

4,0*

Aardige documentaire, waarvan ik overigens al wist dat Sugar Man nog in leven is. Dat haalt de kracht van alles wel enigszins weg en tevens is de herkijkwaarde hiervan dan ook bijzonder laag.

Los daarvan is het wel een aardig verhaal, al heb ik de indruk dat het hier en daar wel wat opgeblazen wordt. Van die verhalen dat het de nieuwe Elvis zou zijn en dat soort verhalen, vind ik nogal van die losse kreten. Het is aardige muziek, maar echt heel bijzonder mooi vond ik het zelf dan weer niet. De zoektocht naar informatie over Sugar Man is op zich best vermakelijk, vooral ook omdat de mensen die ermee bezig zijn er helemaal in op lijken te gaan. Het moment dat die gast verteld dat hij midden in de nachtgebeld werd door “Sugar Man” was wat dat betreft wel sterk.

Rodriguez zelf is een erg sympathieke gast, die met weinig tevreden lijkt te zijn. Dat soort mensen kan ik altijd wel waarderen en maakt het allemaal gelijk weer een stukje boeiender. Verder kijkt het allemaal wel gemakkelijk weg, al komt dat vooral doordat de tweede helft wat interessanter is, maar echt super enthousiast of wild wordt ik hier verder niet van.

3,0*

Matige film, die wel aardig wegkijkt, maar nergens goed wordt.

Nicolas Cage, begint tegenwoordig een soort van Samuel L. Jackson te worden. Die nam vroeger namelijk ook zowat elke rol aan. Dat lijkt Cage tegenwoordig ook te doen. Cage is hier trouwens weinig bijzonder net als de rest van de cast. Alleen Ron pearlman komt soms nog wel grappig uit de hoe met enkele oneliners.

Het verhaal is wel aardig, maar tegelijkertijd stelt het niet zoveel voor. Het tempo is hoog, maar desondanks heeft de film moeite om in het begin los te komen. Dat gebeurt eigenlijk pas halverwege, al de film ook echt wat sfeer krijgt en de actie echt vorm krijgt. De actie is trouwens erg wisselvallig, evenals de CGI van de film. Sommige zaken, zoals de wolven zien er prima uit, maar bijvoorbeeld de gevechten aan het begin van de film zien er juist weer erg matig uit.

Uiteindelijk zorgen het tempo, enkele sfeervolle momenten en Pearlman ervoor dat de film nog wat punten scoort. Een ietwat minder serieuze aanpak had de film misschien wel beter gedaan. Nu is het einde wel wat dramatisch, wat eigenlijk niet zo goed werkt na al het voorafgaande.

2,0*

Een redelijke film, die in mijn ogen meer thriller dan horror is, maar daar valt over te twisten.

Het begin is traag, met zeer weinig dialoog en het zijn vooral de weerzinwekkende beelden, die spreken. Het draait hier om het meisje Angel, die we door middel van flashbacks langzaam maar zeker wat beter leren kennen. Ondanks dat haar leven verre van fijn is, heeft ze het vergeleken met de andere vrouwen in het bordeel, zo slecht nog niet.

Ik moet wel zeggen dat ik een beetje klaar ben met dat bruin/gele kleurenfilter. Dat wordt te pas en te onpas gebruikt in dit soort films en geeft het eerder een goedkope look, in plaats van een realistische. Verder blijft het allemaal vrij tam tot het laatste half uur. Het tempo wordt dan hoger en ondanks dat het einde niet als een verrassing komt, is de weg er naar toe nog best vermakelijk.

Wel jammer dat er maar zeer weinig spanningsboog is. Ook lijkt het me vrij simpel voor Angel om al eerder te ontsnappen, want goed beveiligd was dat bordeel nu ook weer niet. Ach ja, het keek wel aardig weg, maar is niet bepaald eng, spannend of vernieuwend.

2,5*