Opinions

La Seconda Volta is boeiend en heeft een fijne hoofdrol met Nanni Moretti, die ik altijd graag zie acteren.

Ik vond het wel een interessant en goed uitgewerkt verhaal. Moretti is het slachtoffer van een aanslag van 10 jaar geleden en ziet de dader lopen. De dader heeft hier straf voor gekregen en is die op dat moment ook aan het uitzitten. Zij beseft wel enigszins dat ze destijds fout zat, wil haar straf uitzitten en probeert vooruit te kijken. Moretti daarentegen blijft nogal hangen in het verleden. Zijn privéleven is best wel een puinhoop en ook daarvoor probeert hij in een confrontatie de schuld op de vrouw te schuiven. Hierbij lijkt hij te denken dat al zijn problemen opgelost zullen zijn, als zij haar fout toegeeft.

Regisseur Mimmo Calopresti werkt het allemaal op subtiele wijze uit. Het knappe vond ik vooral dat ik op een gegeven moment voor beide personen sympathie voelde. Zowel dader als slachtoffer hebben fouten gemaakt, maar gaan er op andere manier mee om. Het is een goed uitgewerkt drama, zeer geloofwaardig, met goed acteerwerk en totaal niet gekunsteld. Zo zie ik ze graag.

4,0*

Redelijke film, met aardig acteerwerk, die best aardig is, maar soms net een tikketje te traag is en een tikkeltje rommelig en daardoor nooit echt op gang komt. Toch verveelt de film niet, omdat de muziek gewoon bij vlagen erg prettig is om naar te luisteren.

Heb de film trouwens voor 1 Euro bij Bart Smit gekocht en verwachtte dat Christian Bale de hoofdrol zou hebben, omdat hij levensgroot op de Dvd-hoes staat vermeld. hij heeft echter maar een klein rolletje, net als Robin Williams die niet eens in de aftiteling voorkomt!

Maar zeker geen hele slechte film in elk geval.

2,5*

” I am America. I'm a winner who lost every battle, up to and including the war. I am *not* the American nightmare. I am the American Dream. Period. That's why the system works. Because I am the system!”

Het concept is uitermate sterk bedacht, dat moet ik toegeven, maar om zoiets als dit anderhalf uur lang boeiend te houden moet je als regisseur en acteur van goeden huize komen. Hoewel de combinatie Altman/ Baker Hall goud waard is, lukt het ze samen toch net niet helemaal.

Philip Baker Hall doet het in ieder geval erg goed, al begint hij richting het einde wel steeds meer een typetje te worden met al zijn gescheld en razernij, die hij tentoonspreidt. Hij moet het hier helemaal zelf doen, heeft ontzettend veel tekst, maar brengt het in ieder geval overtuigend. Nixon wordt geschetst als een eenzame man, die veel zaken kent die hem dwarsliggen. Diverse geschiedkundige gebeurtenissen komen daarbij naar voren. Als je wat geschiedkundige kennis hebt van Amerika, zoals ik, dan is het allemaal vrij duidelijk.

Het is alleen wel jammer dat de formule hier na een dik uur wel is uitgewerkt. Bij mij tenminste. Het laatste gedeelte vond ik toch een stuk minder interessant en boeiend en het ging mij om ten duur allemaal wel wat tegenstaan. Op zich wel jammer, want dit is typisch zo’n film, die ik beter zou willen vinden, dan dat hij daadwerkelijk is. Altman blijft een regisseur met leuke ideeën, die helaas voor mij niet altijd even goed werken.

2,5*

Ik kan niet ontkennen dat Michael J. Fox zijn rol hier niet met enthousiasme weet in te vullen. Want hoewel niet altijd even goed geacteerd, doet hij zijn best, en weet hij zijn rol op momenten gelukkig van een komische tint te voorzien.

Dat is nodig ook, want veel heeft het verhaal niet om het lijf. Daarnaast is het behoorlijk ongeloofwaardig, hoe zo’n klein mannetje als hij zich hier telkens weer weet te redden. Nu til ik in komedies niet altijd even zwaar aan de geloofwaardigheid, maar het is op zijn minst opvallend te noemen. Verder loopt het verhaal ook redelijk voorspelbaar en vol clichés.

Gelukkig is de muziek niet verkeerd en blijft het allemaal lekker luchtig, waardoor het nooit vervelend wordt en deze The Secret of My Succe$s uiteindelijk nog wel redelijk gemakkelijk wegkijkt. Maar hoogstaand of echt superleuk wordt het helaas nooit.

2,5*

Aardige film, gebaseerd op een verhaal van Stephen King, wat een film vaak net iets interessanter kan maken. Kan, want de film staat of valt natuurlijk met de uitwerking en invulling die de regisseur ervan heeft gemaakt. Die uitwerking is hier zeker niet onaardig. De film heeft een goed begin en middenverhaal en wordt daarbij ondersteund door het zeer goede acteerwerk van zowel Johnny Depp als John Turturro, die in feite beiden de film dragen. Daarnaast is de sfeer van de film best aardig, mede ook dankzij de locatie in het bos. Jammer is wel dat de film op het laatst toch wel in elkaar zakt, mede door gebrek aan originaliteit en de voorspelbaarheid, hoewel het einde, {spoiler] Depp komt er mee weg, dan toch wel weer goed is. Leuk onderhoudend filmpje dus!

3,0*

Heerlijke film dit, met een heerlijke zwoele Argentijnse sfeer, die precies past bij de film. Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar toen ik eenmaal in de film zat was het soms ook wel genieten geblazen.

Het acteerwerk is prima, waarbij de twee hoofdrolspelers een uistekende chemie met elkaar hebben en daarbij geholpen worden door prima dialogen. Het leukste personage is Sandoval, die veel humor heeft, maar daarnaast ook niet op zijn achterhoofd gevallen is.

Verder is het camerwerk erg goed, waarbij de camera soms erg dicht op de personages zit met als hoogtepunt de scene in het River Plate stadion.

Op het eind vallen de puzzelstukjes uiteindelijk op een mooie manier op zijn plaats. Een echte aanrader wat mij betreft.

dikke 4,0*

Wel een aardige film met een aardig bedacht verhaal, al wordt het allemaal op een gegeven moment richting het einde wel erg dramatisch en voelt het soms wat licht geforceerd aan. Ik moet zeggen dat ik die moeder op een gegeven moment ook erg storend begon te vinden met haar gejammer en oh darling dit en dat... Nee gelukkig was het acteerwerk van Hortence en Maurice toch wel een stuk beter en ook realistischer. De muziek van de film was niet slecht, maar verder ook niet echt bijzonder en de film moet het echt van het acteren en het verhaal hebben, want visueel is het net als in Naked van Leigh wederom erg grauw en soms zelfs kleurloos. De film deed me qua emotie eigenlijk niks, maar naast het gejammer van de moeder keek het op zich allemaal wel aardig weg, dus ik kom wel uit op een nipte voldoende.

3,0*

Erg matig, deze Spaanse thriller, die me erg aan Trespass deed denken. Die laatste is echter op diverse vlakken beter dan zijn Europese voorganger.

Zo kan hier het camerawerk best wel goed zijn, met prima dicht op de huid gefilmde shots en een paar aardige split screen momenten, maar het ontbreekt hier aan goede personages. Vooral de slachtoffers zijn allemaal niet even slim, met als dieptepunt de dochter, die door haar constante gekrijs, op een gegeven moment nogal wat irritatie weet op te wekken. Maar ook de overvallers zelf hebben maar weinig overtuiging en zorgden bij mij in ieder geval voor weinig dreiging.

Het eerste gedeelte is sowieso weinig verheffend. Pas in het laatste gedeelte barst het daadwerkelijk los. Dat het slecht af zou lopen past hier op zich wel goed bij. Het maakt het geheel er net wat beter door, maar indrukwekkend is het geenszins. Het mist spanning, kent te zwakke personages, en bevat ook net wat teveel onlogica om echt te kunnen boeien.

2,0*

Ik vond dit wel een leuke experimentele film, waarin de twee vrouwelijke hoofdrolspelers zich lekker kunnen uitleven en net als de regisseuse bijzonder feministische trekjes vertonen.

Het oogt ook typisch jaren zestig en is waarschijnlijk wel hevig beïnvloed door de Franse New Wave cinema, met Godard in het bijzonder. Daisies is een weinig toegankelijke film, omdat er maar zeer weinig plot in het verhaal te ontdekken is. De twee hoofdrolspeelsters giechelen er op los en halen nogal wat streken uit, waarbij het soms wel leuk is, maar soms ook nogal flauw. Regisseuse Vera Chytilová experimenteert er ondertussen ook behoorlijk op los en voorziet Daisies van bijna elk mogelijke kleurenfilter, wat wel een grappige en interessante toevoeging is op het geheel.

Daisies zal geen persoonlijke favoriet van mij worden, maar is wel een grappig experiment geworden. De korte speelduur is een goede keuze gebleken. Het algehele niveau is wel wat wisselend. Soms is het flauw, soms best geslaagd. Ik heb me in ieder geval genoeg vermaakt om hier wel een voldoende aan kwijt te kunnen.

3,0*

Vermakelijke horrorfilm met een aantal lekker smerige scènes. Verder is het weer het bekende verhaal van de tien kleine negertjes waarvan er telkens eentje afvalt. De film weet nergens te verrassen, maar sommige scènes zitten wel goed in elkaar. De scène waarin een meisje door honden wordt opgegeten is bijvoorbeeld lekker creepy om te zien. Kane ziet er trouwens ook behoorlijk angstaanjagend uit.. Het acteerwerk is overigens bedroevend slecht, maar goed dat valt te verwachten met allemaal onbekende acteurs en actrices en is voor mij ook niet altijd belangrijk in een horrorfilm. Het is een redelijke film, maar verder geen film die je snel nog een keer wil bekijken en zeker geen film voor mensen met een zwak hart.

3,0*

Van alle films, die het duo Richard Pryor en Gene Wilder samen heeft gemaakt is dit toch wel de leukste.

Natuurlijk zit er een hoop flauwigheid in, maar gelukkig zijn er genoeg momenten die werken en daardoor kijkt See no Evil, Hear no Evil toch wel lekker weg. De heren zijn ook goed op elkaar ingespeeld en vooral Pryor is heerlijk op dreef als de blinde, die eigenlijk niet wil toegeven dat hij daadwerkelijk blind is. Redelijk wat leuke situaties en veel afwisseling in locaties zorgen ervoor dat het onderhoudend blijft. Wel moet erbij gezegd worden dat de eerste helft wel duidelijk wat beter en leuker is dan de tweede helft.

Grappig trouwens ook dat Kevin Spacey hier nog een bijrolletje in heeft. Toendertijd nog vrij onbekend. Leuke film dus met een zeer goed op elkaar ingespeeld duo.

3,0*

Vijfde deel in de reeks, waarin de moordende pop Chucky zowaar vader is geworden. Hoe verzin je het? Wat volgt is een film die het verder niet van het verhaal en de gore moet hebben maar vooral van de humor, die op sommige momenten gelukkig zeker aanwezig is. Ondanks dit gegeven, mogen sommige moorden er qua grofheid best zijn. Hoewel sommige elementen best wel afgezaagd beginnen te worden, is bijvoorbeeld de openingsscène wel erg verrassend en goed gemaakt als je er verder niet teveel van verwacht is het allemaal nog redelijk onderhoudend en soms best vermakelijk, maar een zesde deel hoeft echt niet meer wat mij betreft!

2,5*

Leuke film met veel vaart, enkele twists, die lekker wegkijkt.

Ik blijf Cage een fijn acteur vinden om te zien, ook al speelt hij de laatste jaren vaak in films die het net niet zijn. Hier speelt hij overtuigend de man, die langzaam aan steeds verder in de problemen komt.

De film heeft een redelijke spanningsopbouw en het verhaal is op enkele ongeloofwaardigheidjes na, niet slecht. Pearce is wel een standaard badguy, maar doet het naar behoren redelijk. De montage is verder ook niet slecht. De actiescenes zagen er overtuigend uit.

Jammer van het ietwat matige einde. Ik heb me echter geen seconde verveeld en behoorlijk geamuseerd met dit best wel vermakelijke filmpje.

3,0*

De vergelijking met Sunset Boulevard is hier natuurlijk niet zo moeilijk te maken. Ook hier gaat het verhaal immers over een filmdiva, wiens hoogtijdagen al lang verleden tijd zijn en die inmiddels behoorlijk in de vergetelheid is geraakt. De strijd met Wilder gaat deze Fassbinder niet winnen, maar Fassbinder geeft hier duidelijk zijn eigen schwung aan, door het verhaal ook echt op het naoorlogse Duitsland te richten.

Die Sehnsucht der Veronika Voss is mooi zwart-wit geschoten en kent een hele opvallende belichting. Een beetje teveel van het goede soms, want soms lijkt alles wel te fonkelen, wat dan wat ten koste gaat van het beeld zelf. Het ziet er wel aprt uit, maar wat Fassbinder zijn bedoel er precies mee was, is me niet helemaal duidelijk. Verder is het wel een aardig verhaal. Het acteerwerk is in orde, maar ik werd verder niet zo in het verhaal gezogen, als gehoopt.

Het is verder allemaal prima kijkbaar en de typisch Fassbinder stijl komt hier ook goed naar voren, maar Veronika Voss behoort wat mij betreft niet tot zijn beste werk.

3,0*

Zeer teleurstellende film!

Meestal houd ik wel van dit soort films, maar dit was echt een tegenvaller van de bovenste plank. De humor is flauwer dan flauw, grotendeels niet leuk en dan worden sommige grappen ook nog eens tig keer herhaald. Ferrell was dan nog wel het minst slechte personage, want zowel Harrelson als Benjamin hadden helemaal niets te bieden. Er valt nauwelijks wat te lachen!

1,0*

Mooie animatiefilm over het meisje Chihiro die allerlei avonturen beleeft in een wereld met de meest uiteenlopende wezens. De kennismaking is in ieder geval goed en naarmate de film vordert krijg je steeds meer sympathie voor Chihiro. Het is jammer dat het verhaal af en toe stokt doordat er vaak zaken bijgehaald worden, die eigenlijk alleen maar afleiden van het basisverhaal. Daardoor is deze film iets te lang in mijn ogen. Maar ondanks dit gezever van mij is het verder een prima animatiefilm en heb ik zeker wel zitten genieten van deze film. Ik ga binnenkort nog meer Ghibli's kijken in ieder geval .

4,0*

Een zeker niet onaardige documentaire, die een goed beeld geeft van de carrière van Senna.

Ik ben nooit een Formule 1 liefhebber geweest en zal dat ook nooit worden. Gemotoriseerde sporten houd ik nu eenmaal niet zo van. Senna is in ieder geval een flamboyante man, die het gevaar af en toe wel opzocht, met uiteindelijk een fatale afloop. Zijn wil om te winnen was in ieder geval groot. Hij zei letterlijk dat hij er niet van hield om op een veilige 4e plek te rijden, als dat ook voldoende zou zijn voor een wereldtitel, maar ook dan liever voor de 1e plek ging. Ik moet zeggen dat sommige zaken me niet eens onbekend waren, maar 160 minuten is wel lang voor zo’n documentaire.

De vete tussen hem en Prost is het meest interessant. Het was een mooie strijd tussen de twee kemphanen, die ondanks dat ze in het zelfde team zaten elkaar letterlijk van de baan af reden. Wat Prost allemaal te vertellen heeft is behoorlijk boeiend. Toch duurt het tussendoor soms wel wat lang. De dramatische afloop op het circuit van Imola is dan wel weer uitermate boeiend. Het blijft toch een gevaarlijke sport, ook al heeft men de veiligheid van de auto’s sindsdien wel sterk verbeterd.

Al met al op momenten best interessant, maar echt geweldig vind het allemaal zeker niet. Jammer voor Senna dat het zo met hem moest eindigen.

3,0*

Ik heb het niet zo op kostuumdrama’s, terwijl het zowat het favoriete genre van mijn vrouw is. Daarom ontkom ik er soms niet aan, zo ook met deze film, die gisteravond op televisie was. Ondanks de lengte was deze nog wel enigszins genietbaar, mede dankzij enkele acteurs. Allereerst zijn er Kate Winslet en Emma Thompson, die beide sterk spelen en in het echt ook zomaar zussen van elkaar zouden kunnen zijn. Daarnaast is er de altijd sterke Alan Rickman, die rustig en ingetogen speelt en eigenlijk ook nooit teleurstelt. Een acteur als Hugh Grant voegt dan juist weer weinig toe aan deze film, maar storend is hij deze keer gelukkig ook niet, omdat zijn beeldtijd gelukkig niet al te groot is. Het verhaal is niet echt bijzonder en iets soortgelijks heb ik al eens in Pride & Prejudice gezien, maar hier wordt het allemaal ietsje beter uitgewerkt. Lee showt ons af en toe wel mooie plaatjes van het Engelse landschap, maar kan er toch niet voor zorgen dat het uiteindelijk allemaal als een soort van lange soap aanvoelt. Ondanks de lengte wordt het einde ook nog behoorlijk afgeraffeld, wat dan ook jammer is. Kortom zeker geen geweldige film, maar toch nog wel enigszins te doen.

2,5*

Mooi gemaakte film, die een prima tijdsbeeld geeft, van het 19e eeuwse Italië in oorlog. De aankleding is ook erg mooi en visueel ziet het er, zoals altijd bij Visconti, mooi en verzorgd uit. Sommige scènes zijn erg mooi gefilmd en cinematografisch is er ook niet zo heel veel op aan te merken.

Toch komt de film bij mij niet verder dan een kleine drie sterren. Het grootste probleem lag hem voor mij in het acteerwerk en wel in het bijzonder dat van Alida Valli. De gehele speelduur mij zij zich schuldig aan overacting in werkelijke elke scène, waarin ze te zien is. Ik vond dat persoonlijk niet zo heel fijn om naar te kijken, en op een gegeven moment begon ze me ook te irriteren. Farley Granger doet het gelukkig wel een stukje beter, al vond ik de romance niet geheel overtuigend.

Senso blijft echter door de andere positieve punten wel redelijk boeiend. Ondanks dat het script vrij mager is, de personages behoorlijk stereotiep en het acteerwerk van Valli ver ondermaats is, heeft Senso dankzij een prima regisseur uiteindelijk nog genoeg te bieden om de filmkijker te vermaken. Ik vond het in ieder geval geen vervelende zit, maar moet echter wel zeggen dat Visconti wel betere films gemaakt heeft.

3,0*

Aardige whodunnit film, hoewel e.e.a. best voorspelbaar is. De film ziet er strak uit, maar het verhaal heeft echter niet bijster veel om het lijf en als je veel films gezien hebt heb je het ongetwijfeld allemaal al eens gezien. Allemaal erg standaard dus, maar dankzij het goede acteerwerk van zowel Douglas als Sutherland weet de film toch nog naar een behoorlijk niveau te stijgen.Onderhoudend en op sommige momenten zelfs nog best spannend en daardoor toch zeker wel een voldoende waard.

3,0*

Mijn tweede Ki-duk Kim na Bom Yeoreum ......... en deze beviel mij toch een stukje beter. Wat mij vooral kon bekoren aan deze film, zijn de af en toe ongelooflijke mooie shots. Schitterend hoe de allemaal verschillend gekleurde huisjes op het water allemaal in beeld worden gebracht. Het leven van beide hoofdrolspelers wordt gekenmerkt door eenzaamheid en bij elkaar vinden ze in feite troost en ook passie en verlangen. Er wordt weinig gepraat, maar de gebruikte non-verbale communicatiemiddelen in de film waren voor mij meer dan voldoende. Ook de rustige mystieke muziek werkte voor mij heerlijk bedwelmend. Wel jammer vond ik de af en toe erg harde scènes met de vissen en de kikker, die op harde wijze van het leven beroofd worden. De film is verder goed te begrijpen, al is de eindscène, voor mij eigenlijk niet te bevatten. Ik snap niet echt waar daar nu mee bedoeld werd?

Verder ben ik na deze film wel nieuwsgieriger geworden naar Bin-Jip, die ik nu dan ook spoedig wil zien.

4,0*

Na de geweldige Ningen no Joken trilogie had ik gisteravond wel weer eens zin in een film van Masaki Kobayashi. Dat werd dus Seppuku. Ik had me vooraf al wel enigszins ingesteld op een film met een behoorlijk laag tempo en dat bleek ook wel uit te komen. Ondanks dat gegeven had ik in het begin ietwat moeite om in de film te komen. Maar goed, gelukkig gebeurde dat wel en dan merk je langzaam maar zeker, dat ook deze Seppuku gewoon een erg sterke film is.

Voor actie hoef je bij deze film niet te zijn, want dat zit er niet zo heel veel in. Al moet wel gezegd worden dat de actiescènes die er inzitten, er verder wel prima uitzien. Deze film kenmerkt zich vooral door veel dialoog en vele flashbacks, waardoor je steeds meer over de hoofdrolspeler en zijn tragische geschiedenis te weten komt. Het acteerwerk is erg goed en het verhaal is triest, maar op sommige momenten zeker indrukwekkend. De zelfmoord met de bamboe is bijvoorbeeld zo’n moment. Tragisch en indrukwekkend tegelijk. Zelfs de stropop, dat iets voodooachtigs had is zo goed gemaakt dat ik er zowat rillingen van kreeg. Dat zag er best creepy uit.

Ja een prima film weer van Kobayashi, die ook in het samourai-genre zijn mannetje weet te staan. Geen vrolijke film dus, maar wel een erg goede.

4,0*

Een goede actiefilm, al werd ik er niet door weggeblazen.

Maar het kijkt allemaal erg lekker weg. Prima uitgangspunt ook. Men neme een flatgebouw, zorgt ervoor dat de good guys in de val komen te zitten, waarna er niets anders resteert dan knokken en zorgen dat je het overleeft.

Uwais deed het in ieder geval meer dan aardig. Goede uitstraling en erg goede vechtmoves. Op dat gebied zat het sowieso wel goed. Veel diversiteit in wapens en actie. Vooral het gevecht met Mad Dog, was erg mooi om te zien.

Tussendoor zat er soms net wat teveel pauze tussendoor. Er zat niet echt een doel achter en daardoor werd het ook nooit echt geweldig, of erg goed. Maar het is fijn kijkvoer, dat moet gezegd worden en die klappen lijken ook allemaal echt heel hard aan te komen, dat doen ze altijd wel goed in Azië.

In het genre zeker een aanrader, maar toch mist het voor mij net datgene om echt een topper te zijn.

3,5*

Iets minder dan het eerste deel en dat heeft vooral te maken met de eenvoud, die uit het verhaal verdwenen is. Evans heeft hier dan wel alle registers open getrokken om zichzelf te overtreffen, maar meer is niet altijd beter. Verder mist het ook ietwat de spanning van het vorige deel. Dat komt natuurlijk ook omdat het claustrofobische sfeertje is verdwenen, al kon dat ook niet anders, omdat men nu wel naar buiten moest.

Qua actie zit het in ieder geval wel goed. Die is keihard en zeer gevarieerd, waarbij de locaties afwisselend zijn en het er vaak erg stijlvol uitziet. Vooral het gevecht in de regen in de gevangenis, ziet er ontzettend mooi uit. Wel is het soms wat onduidelijk wat bepaalde personages doen of wie ze zijn. Uiteindelijk wordt het dan later wel duidelijk, maar dat is dan soms een beetje mosterd na de maaltijd. Ook is het jammer dat sommige personages, zoals Hammer Girl en Bat Boy niet wat meer schermtijd krijgen. De scenes waarin ze voorkomen, zijn overigens wel mooi.

En zo mist dit vervolg een beetje balans. Het mist spanning, intensiteit en heeft slecht geïntroduceerde personages. Daar staan gelukkig de stijlvolle, keiharde actiescènes tegenover, die erg de moeite waard zijn en waarbij elke slag of klap ook echt pijn lijkt te doen. Ik hoop dat Evans het derde deel qua opzet dan ook weer iets eenvoudiger maakt en de goede punten erin houdt. Als hem dat lukt zou het derde deel weleens het beste deel kunnen gaan worden. Het zal nog even afwachten worden, of dat ook daadwerkelijk zo gaat zijn. Want ondanks dat dit vervolg lichtelijk tegenviel, ben ik toch wel benieuwd hoe het straks verder gaat.

3,0*

Het zal waarschijnlijk wel aan mij liggen, want ik lees hier bijna allemaal positieve berichten, en het gemiddelde is ook best goed en daarnaast vonden degenen waarmee ik dit keek het ook best leuk. Ikzelf vond er echter helemaal niets aan.

Het zag er vooral allemaal ontzettend goedkoop uit. De decors, de special effects en de acteurs oogden allemaal nogal tweederangs om het enigszins netjes te zeggen. Er zat echt niemand tussen die er positief bovenuit sprong. Nee de ene speelde nog slechter dan de ander, waarbij die donkere “slechterik” wel het absolute dieptepunt was. Daarnaast oogden de dialogen ook niet al te best. Het oogde allemaal vaak erg houterig en geforceerd. Ik had soms een beetje het idee naar Starship Troopers te zitten kijken, al is het hier helaas niet cynisch bedoeld. Was dat maar zo, want cynisme of enige andere vorm van humor viel hier ook niet in te ontdekken. Ik heb werkelijk waar geen één keer om een opmerking of iets anders moeten lachen.

Dan heb je tenslotte nog de actie. Ja die is misschien nog wel het minst slecht van allemaal, maar ik kan ook niet bepaald zeggen dat ik warm werd van de gevechten en alles wat voorbijkwam. Qua choreografie is het redelijk, maar doordat de rest zo belabberd was, vermaakte ook de actie geen seconde.

Zelden duurde twee uur zo lang en ook zelden heb ik me zo weinig geamuseerd tijdens een film. Fijn dat er een hoop mensen van dit kunnen genieten, maar ik kan het niet en zie ook het goede er niet in terug.

0,5*

''Don't you want somebody to love…”

Geweldig nummer, dat een aantal keren voorbij komt in deze erg leuke film van de Coen broers. Het is een bij vlagen lekkere absurde film, zoals ik ze graag mag zien. Het begin met de hilarische proloog, die ook nog eens in het Hebreeuws of Joods wordt gesproken zou je inderdaad kunnen doen denken dat je met andere film te maken hebt, maar niets is echter minder waar. De Coens hebben namelijk Joods bloed in zich en feite is dit een soort van ode aan hun jeugd, al hebben ze ook best wel kritiek op dit geloof.

De acteurs zijn eigenlijk allen behoorlijk onbekend, al heeft Alan Rickman wel een kleine bijrol. De hoofdrolspeler Larry Gopnik, gespeeld door Michael Stuhlbarg, is een natuurkundeleraar die soms nogal behoorlijk over zich heen laat lopen. Hij heeft het dan ook best moeilijk met een vrouw die van hem wil scheiden, een zoon die allerlei foute dingen doet en hem te pas en te onpas belt voor de slechte tv-ontvangst, een dochter die steelt, een fascistische buurman en niet te vergeten een broer die in feite ook totaal niet spoort. Gelukkig maakt de naakt zonnebadende buurvrouw dit weer een klein beetje goed. Larry’s problemen leiden af en toe tot best wel komische situaties, zeker ook omdat hij een aantal Rabbi’s raadpleegt om ze al zijn problemen voor te leggen al kunnen ze hem ook niet echt verder helpen. Ook leuk is de confrontatie met Sy, die Larry bedriegt met zijn vrouw en zich vervolgens doodleuk aanbiedt als gesprekspartner waar Larry zijn problemen aan kwijt kan. Alsof hij daar dan op zit te wachten.

Verder zijn de dromen van Larry ook best wel grappig. Inktzwart soms en vaak ook heel plotseling, omdat ik vaak pas doorhad dat Larry droomde toen hij wakker werd, omdat ook zijn dromen niet verlopen zoals hij het zou willen. De soundtrack van de film mag er ook zijn, met het al eerder genoemde nummer 'Don't you want somebody to love als uitschieter. Ook de cinematografie is weer uiterst verzorgd en verder is het duidelijk een film die met veel liefde en plezier gemaakt is door de Coens. Let trouwens ook eens op de vele opvallende bijrolspelers met expressionistische gezichtsuitdrukkingen. Die mensen zeggen weinig, maar lijken juist voor hun uitgesproken gezichtsuitdrukkingen gecast te zijn en ook dat komt goed over. Verder moet de film duidelijk niet al te serieus genomen worden en zal misschien wat minder toegankelijk zijn dan andere films van ze, maar feit is wel dat ze ook hier weer duidelijk hun eigen unieke stempel op hebben gedrukt. Verder is het verhaal voor mij vrij duidelijk. In het begin wordt er een vloek uitgesproken, waar Larry en zijn familie niet aan kan ontsnappen. Dat is het voor mij in feite en niet meer en niet minder.

Tja toch best wel genoten van deze film en durf wel te stellen dat deze film tot hun betere films mag worden gerekend, al maken ze in mijn ogen bijna alleen maar goede films. Oh dat nummer blijft maar hangen in je hoofd, zelfs nu nog. ''Don't you want somebody to love la la la la….................…….

Dikke 4,0*

Een fijne Franse thriller, die wat last heeft van een voorspelbaar verhaal, maar dat wel erg goed uitvoert, waardoor het allemaal geen seconde verveelt.

Het acteerwerk is ook in orde. Yvan Attal speelt de hoofdrol prima, waardoor ik al vrij snel sympathie voor hem kreeg. Ook de andere rollen worden goed ingevuld. Het verhaal zit aardig in elkaar en kent een paar leuke plotwendingen.

De actie is in beperkte matig aanwezig, maar het geweld dat je ziet is wel redelijk hard. Ook de spanningsboog is meer dan in orde. Het belangrijkste van allemaal, is dat de grens van de geloofwaardigheid nooit overschreden wordt.

Goede film dus en stiekem best een aanradertje.

3,5*

”You know, you're pretty fuckin' weird for a cop.”

Een mooie film over de corruptie binnen het politiekorps, waarin een jonge Al Pacino uitblinkt en laat zien dat hij gemakkelijk een grote film kan dragen. Twee jaar na Serpico zouden regisseur Lumet en Pacino nogmaals met elkaar samenwerken in Dog Day Afternoon. Serpico mag er echter ook zijn.

Lumet is vooral een regisseur, die zaken heel waarheidsgetrouw lijkt te kunnen weergeven. Dat viel me in enkele van zijn andere films al op, en bij Serpico is het niet anders. Het zijn de details, die het verschil maken tussen een aardige en een erg goede film, en die details zijn bij Serpico meer dan in orde. Allereerst is er de rol van Pacino. Hij vloekt en hij tiert en maakt van Serpico een krachtige sympathieke man, die gelukkig ook zijn onvolkomenheden heeft. Wat ik wel goed vond is vooral de uiterlijke transformatie die hij ondergaat. In het begin ziet hij er nog redelijk normaal uit, maar langzaamaan wordt Serpico een langharige hippie.

Qua opbouw zit het ook wel snor. Lumet besteed veel aandacht aan het verhaal en stopt daar af en toe een goede actiescène tussendoor. Er zit niet altijd veel vaart in, maar dat is niet erg. Het is allemaal boeiend genoeg en daarnaast hangt er vaak een soort van mysterieuze spanning in de lucht. Er gebeurt dan niet altijd wat, maar je hebt wel het idee dat het zomaar mis zou kunnen gaan. Het enige minpunt vond ik al die vriendinnen van Serpico. Dat leidde de aandacht soms wat af en had er ook wel eentje minder kunnen zijn, als je het mij vraagt.

Serpico is daaromheen echter boeiend genoeg. Pacino speelt krachtig, de regie is sterk en er wordt een mooi beeld geschetst van een stad, die in de jaren zeventig in de greep werd gehouden door criminelen en drugsdealers.

4,0*

Best vermakelijk en verre van slecht, maar toch wat minder goed dan gehoopt, vooral omdat het allemaal maar moeilijk op gang komt.

Vooral het verhaal van "The Servant" sprak mij vooraf wel erg aan. De uitwerking is op zich niet verkeerd, maar het duurde vooral nogal lang voordat de boel echt op gang komt. Cinematografisch is het goed. Vooral het camerawerk is sterk en draagt er mede aan bij, dat er langzaam maar zeker een sterk claustrofobisch sfeertje ontstaat. Je krijgt op een gegeven haast het idee dat Tony gevangen zit in zijn eigen huis en ook gevangen zit in de machtsspelletjes van Hugo.

De rol van butler Hugo wordt prima gespeeld door Dirk Bogarde. Vooral zijn maniertjes en veranderingen, die bij hem ontstaan nadat hij langzaam maar zeker de touwtjes in handen krijgt, worden erg goed uitgebeeld. Ook de rest van de cast doet het naar behoren, maar haalt het niet bij Bogarde, die hier duidelijk de show steelt. Verhaaltechnisch komen de veranderingen echter te laat qua tijd en te plots, waardoor het op dat gebied niet helemaal overtuigend aanvoelt. Los daarvan is het allemaal wel sfeervol en is ook de soundtrack passend en niet verkeerd.

Al met een redelijk geslaagde film met een boeiend verhaal en goed acteerwerk, al had de uitwerking op bepaalde punten ook zeker nog wat boeiender kunnen en mogen zijn.

3,0*

Seven Brides for Seven Brothers is een titel, die ik best weleens voorbij heb zien komen. Ik moest altijd denken aan Seven Samurai, vooral ook omdat die film uit hetzelfde jaar komt. Met het jaar en het aantal zeven houden de vergelijkingen echter ook wel snel op. Dit is meer een musical in een western-achtige setting, met een ietwat gedateerd verhaal.

Ik heb niet staan juichen bij het zien van deze film. Ik ben niet zo van de musical en ik vind het al helemaal niet passen bij een western. De stoere, woest kijkende cowboys, de shootouts en andere van dat soort zaken, die je normaal gesproken in een western mag verwachten, zijn hier niet of nauwelijks aanwezig. Logisch natuurlijk, aangezien de nadruk op de muziek ligt, maar ik vind het niet zo passen en geeft het hele gebeuren hier iets flauws mee. Hoewel de muzikale intermezzo’s nogal matig van kwaliteit zijn, vond ik de humor en de vrolijke kleuren dan weer wel redelijk goed gedaan. Het fleurde de boel bij tijd en wijle wat op. Ook wordt het op het einde zowaar nog enigszins romantisch.

Maar fan zal ik hier nooit van worden. Het idee was voor die tijd misschien aardig, maar verder is het allemaal redelijk gedateerd, met matige muziek en een achterhaald verhaal. De humor en de kleurrijke setting zorgde er gelukkig voor dat het nog enigszins de moeite van het kijken waard was.

2,0*