Opinions

Echt weer een erg leuke Buster Keaton film. Het eerste half uur is redelijk vermakelijk en ook redelijk serieus van toon. Hoewel het allemaal niet verveeld, lijkt het er tot dan zeker niet op dat deze film bij mij op vier sterren gaat uitkomen. Dat gebeurt echter wel en wordt veroorzaakt door de werkelijk geniale laatste 20 minuten,die een dolle achtbaanrit zijn, waar ik een paar keer echt dubbel heb gelegen van het lachen en waarin Keaton echt fantastische stunts uithaalt. Die duizenden vrouwen achter hem aan, de bijen, het prikkeldraad, de vallende boom, de rotsen en ga zo maar door! Het is echt het leukste stukje dat ik ooit in een stomme film heb gezien en Keaton bewijst ook in deze film met zijn spectaculaire stunts meer weer eens wat voor een waaghals hij was.

Erg leuk dus en Seven Chances hoort samen met Sherlock Jr. tot Keaton’s beste werk.

4,0*

Aardige film, maar de film mist toch duidelijk iets om een topper te zijn. Will Smith is in ieder geval erg goed en overtuigd hier duidelijk in zijn rol van neerslachtige man, die niet altijd even positief in het leven lijkt te staan. Het verhaal is in het begin wat onduidelijk, maar na een tijdje blijkt het toch niet zo moeilijk om alle puzzelstukjes op zijn plaats te leggen. Het middenstuk is ook het grootste minpunt van deze film. Men brengt tal van hints naar de kijker, waardoor de meesten waarschijnlijk het raadsel voor het einde opgelost hebben. Hierdoor verliest het op zich best wel sterke einde toch een groot gedeelte van haar kracht. Het acteerwerk is verder dik in orde, met een sterke Smith dus, een goede Dawson en aardige bijrolletjes van Barry Pepper en vooral Woody Harrelson. Jammer alleen dat het geheel soms wat te zoetsappig wordt en dat er wat mij betreft weer een enigszins overbodig liefdesverhaaltje in moet zitten. Regisseur Gabriele Muccino heeft op papier best veel potentie, maar het komt er tot nu toe (nog) niet helemaal uit.

3,0*

Seven Psychopaths heeft zonder meer een origineel uitgangspunt, dat de potentie heeft om erg goed te kunnen worden. Helaas komt dat er niet helemaal uit en blijft het ondanks een aardige rij namen in de cast, slecht bij enkele zeer leuke momenten.

En dat is dan ook grotendeels te danken aan Sam Rockwell, die een erg grappig personage weet neer te zetten. Hoofdrolspeler Colin Farrell is toch een stuk minder goed en daarnaast komt ook Woody Harrelson niet helemaal goed uit de verf. Christopher Walken heeft nog wel zijn momenten. Ik vond vooral de opbouw in de eerste helft vrij goed gedaan. In de tweede helft komt het er allemaal niet zo goed uit.

Visueel is het allemaal niet onaardig en de sfeer is ook wel aardig neergezet, maar meer dan leuk wordt het eigenlijk nooit. Een beetje vergelijkbaar met In Bruges, die ik ook aardig leuk vond, maar verder geen topper.

3,0*

Maar weer eens een Wilder gezien en ze blijven bevallen.

Wat slaagt Billy Wilder er toch iedere keer weer in om een heerlijk luchtig sfeertje in de film te scheppen. Ook in The Seven Year Itch lukt dat weer. Met hoofdrolspeler Tom Ewell was ik van tevoren niet zo heel erg bekend. Hij speelt echter een leuk personage, wiens levendige fantasie ervoor zorgt dat de film leuke humor bevat.

Marilyn Monroe zal nooit mijn favoriete actrice worden. In deze film vind ik haar ook niet geweldig. Wat echter wel goed en belangrijk is voor deze film, is de chemie tussen haar en Ewell. Die is volop aanwezig en zorgt ervoor dat de scenes tussen de twee goed werken.

Enig minpunt is dat de fantasie van Ewell soms net wat te ver doorgaat, waardoor de humor dan niet altijd even goed werkt. Ondanks dat gegeven is The Seven Year Itch gewoon een fijne film en ook leuk om te weten dat het beroemde Monroe-moment uit deze film afkomstig is. Dat wist ik namelijk niet.

3,5*

Leuk filmpje, dat redelijk goed uit de verf komt.

Britten zijn vaak wat beter in het mixen van horror met komedie dan de Amerikanen, als je het mij vraagt. Het begint allemaal vrij aardig met wat geslaagde humor en een fijne kennismaking met de personages.

Naarmate de film vordert zakt de humor echter wat naar de achtergrond. Er volgt een wat voorspelbaar verhaaltje, dat echter voldoende geslaagde horrorelementen bevat. Hoewele de balans op een gegeven moment een beetje uit de film is, blijft het allemaal behoorlijk vermakelijk om naar te kijken.

Aardige gore, redelijk wat actie en zelfs wat spanning zorgen ervoor dat het allemaal prima wegkijkt. Super is het zeker niet, maar er zijn weinig of geen storende elementen en dat is al een vrij groot pluspunt.

3,0*

Een echte tienerkomedie, zoals ze die begin deze eeuw ook veel maakten, al is deze dan van een iets later tijdperk. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik dit nog leuk zou vinden, maar Sex Drive was bij vlagen eigenlijk best grappig.

Leuke intro, leuke situaties en vooral ook leuke personages zorgen ervoor dat er nog best wat te lachen valt. Het plotje is op zich best voorspelbaar, maar dat mag de pret niet zo drukken. Zuckerman doet het niet slecht in de hoofdrol, maar ik vond vooral de rol van Marsden, die zijn bazige broer speelt erg grappig. Ook Seth Green als de Amish man, mag niet onvermeld blijven. Sowieso was dat hele gebeuren bij de Amish best grappig.

Soms wordt het wel wat flauw en vooral de plas en poepgrappen zijn wat minder leuk, maar daar staat gelukkig voldoende geslaagde humor tegenover. Zelfs de wat lange speelduur voor een komedie als deze, was dit keer niet eens zo erg.

3,0*

Hoewel de film met veel enthousiasme gebracht wordt en de opzet best origineel te noemen is kon ik me maar weinig in de film inleven. Elisabeth Margoni is best goed in haar rol, maar vooral de mannen stellen erg teleur en komen totaal niet uit de verf. Alleen de pastoor slaagt er nog een beetje in om er iets van te maken.Ook vond ik het verhaal soms erg onlogisch en daardoor behoorlijk ongeloofwaardig. Alsof je iedereen door overspel te plegen gelukkig zou kunnen maken? Het afwisselen van kleur naar zwart wit is trouwens leuk gevonden en gaf goed de sfeer neer die er op dat moment in het dorpje heerste. Een aantal aardige mooie shots, de prima muziek en het leuke positieve en vooral enthousiaste einde maken het uiteindelijk nog een klein beetje goed. Het is echter te weinig voor een voldoende.

2,5*

Shadow of a Doubt behoort wat mij betreft in ieder geval zeker tot de betere films van Hitchcock. Een film die de spanning geleidelijk aan goed opbouwt, sterk acteerwerk bevat, prima dialogen en ook nog eens de nodige humor en een sterke sfeer bezit. Vooral Joseph Cotton, die mij in The Third man ook in positieve zin opviel, laat in deze film duidelijk zien goed een slechterik te kunnen spelen. Teresa Wright doet echter nauwelijks voor hem onder en vooral de scènes met dit tweetal zijn erg goed uitgevoerd. De onderhuidse spanning tussen het tweetal is op sommige momenten gewoon duidelijk voelbaar. Jammer alleen is dat het einde op zich wel sterk is, alleen de manier waarop Cotton uiteindelijk onder de trein belandt, ziet er dan wel weer behoorlijk knullig uit. Maar goed dat mag de pret niet drukken, want ik heb hier verder erg van genoten.

4,0*

Prima debuutfilm van Cassavetes.

Onlangs heb ik een box aangeschaft met daarin een vijftal films van John Cassavetes. Voornamelijk omdat ik “A Woman under the Influence” echt een zeer sterke film vind en dacht en hoopte dat de rest van zijn oeuvre mij ook wel zou kunnen bekoren. Dat blijkt met Shadows gelukkig ook te kloppen. Want hoewel het niveau van “A Woman..” nooit wordt gehaald is dit toch een zeer prettige film, die heerlijk wegkijkt.

Ik had een tiental minuutjes nodig om in de film te komen. En ik heb het woord hier in een aantal andere reviews al voorbij zien komen, maar relaxt is inderdaad het woord waar ik aan denk bij deze film. De film is super sfeervol en ik kan niet anders dan zeggen dat het gewoon allemaal erg fijn is om te kijken naar te gebeurtenissen die op het scherm voorbij komen. Er lijkt trouwens ook niet echt een begin of einde aan de film aanwezig te zijn. De personages zijn echt heel naturel en samen met de goede dialogen en de fijne jazz-muziek wordt een uiterst relaxte sfeer gecreëerd door Cassavetes. Het acteerwerk is, ondanks dat er veel geïmproviseerd moest worden en veel onbekende acteurs in meespelen, erg goed.

Wel valt op dat de film soms een beetje rommelig overkomt. Daarnaast zien sommige scènes er vrij ruw uit. Maar aan de andere kant heeft dat ruwe wel weer iets aparts, iets ongrijpbaars. De film lijkt in ieder geval met veel liefde gemaakt en het enthousiasme straalt ervan af. Een uniek filmervaring en een bewijs dat Cassavetes een gedurfd filmmaker was.

4,0*

Leuke film, dankzij hoofdrolspeler Richard Roundtree, die van Shaft een coole badass motherfucker weet te maken. Leuk om te zien hoe droog hij iedere keer uit de hoek weet te komen. Of het nu en vriend of een vijand is, hij pakt ze allemaal wel een keertje aan op zijn geheel eigen wijze.

De titelsong is erg ster en ontzettend herkenbaar. De rest van de film ben ik trouwens niet zo heel erg van onder de indruk. Het sfeertje is wel oke, maar het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor.En tussen de leuke momenten van Roundtree, zakt het soms ook een klein beetje in. De actie is dan wel weer goed en op momenten best hard.

Kortom zeker niet slecht, maar ook weer niet zo heel geweldig.

3,0*

Shaft is, zoals wel bekend, een remake van de gelijknamige film uit de jaren zeventig, die ik overigens zelf nog nooit gezien heb. Misschien moet ik dat ooit maar eens een keertje doen.

Shaft moet doorgaan voor een coole zwarte actieheld en wat dat betreft is Samuel L. Jackson perfect gecast. Jackson doet het uitstekend en maakt van Shaft een leuk personage. Verder heeft Christian bale een prima rol, waarbij hij net als in American Psycho een soort van yup moet spelen. Dat gaat hem net als in die film ook hier uitstekend af.

Toch is Shaft verder geen geweldige film. Naast het prima acteerwerk stelt het verhaaltje maar bijster weinig voor. De actie die er in zit is oke, maar soms lijkt het geheel in de film te ontbreken en oogt het allemaal als losstaande scènes, die overigens allemaal niet eens zo heel slecht zijn. Toch gaat de film hier uiteindelijk niet door ten onder. Het verhaal is namelijk ook grotendeels bijzaak, al ben ik van mening dat een beter uitgewerkt verhaal de positieve elementen nog sterker had gemaakt. Het is een smetje op een film die verder wel oké en best cool is. De muziek is trouwens ook lekker jaren ’70.

3,0*

Een erg slechte film, die pretendeert een komedie te zijn, maar die helaas echt nergens leuk wordt. Dat is voral te danken aan Tim Allen, die pijnlijk ongrappig is, in deze voorspelbare familiefilm. Verder zijn de effecten vaak ondermaats en is het af en toe net wat te duidelijk te zien welke dieren nep zijn en welke niet. Verder zijn de persoanges allemaal erg standaard en typisch Amerikaans. Downey Jr. is de enige die zich een beetje aan de malaise onttrekt, maar ik vraag me wel af wat iemand als hij in een film als deze te zoeken heeft. Flauw, slap en mat, dat lijkt me wel de juiste bewoording voor deze film en stop Allen alsje blieft nooit meer in een komedie, want grappig is hij immers niet.

1,0*

Kostuumdrama’s zijn niet altijd mijn ding, maar meestal valt er nog wel wat uit te halen voor me. Shakespeare in Love won maar liefs 7 Oscars, maar ik vond het helemaal niets. Het enige echte pluspunt vond ik de rol van Gwyneth Paltrow, die zich letterlijk en figuurlijk echt helemaal laat gaan in haar rol en echt zeer overtuigend speelt.

Maar verder? Het hele verhaal kon mij verder niet zo heel veel boeien en achteraf gezien was het een erg lange zit. Ik zal niet zeggen dat het acteerwerk en de dialogen ondermaats waren, maar op de een of andere manier konden de andere personages mijn interesse niet opwekken. Humor kon ik er ook niet echt in ontdekken, maar dat zal ook wel aan mij liggen, want mijn partner zat toch een aantal keren flink te lachen.

Ik kan nog wel even doorgaan met klagen, maar dan wordt het zo’n oeverloos lang verhaal. Deze film ligt echt totaal niet in mijn straatje, maar Paltrow zorgt ervoor dat ik toch niet op de laagste score uitkomt. Daarmee is eigenlijk alles wel gezegd.

1,0*

Een heerlijke debuutfilm van Danny Boyle, waarmee hij zijn talent al gelijk laat zien. De camera gebruikt hij regelmatig op een drukke, maar fijne manier en daarnaast weet hij het visuele goed te combineren met een alleraardigst verhaal, die prima in balans is en tevens ook nog eens een hoop leuke humor bevat. De film deed mij erg aan A Simple Plan denken, wat ik overigens ook een erg fijne film vind. De drie hoofdrolspelers doen het alleraardigst en blijven leuk om te volgen, omdat ze alledrie zo totaal verschillend van elkaar zijn.

Het plot is uiteindelijk behoorlijk goed uitgewerkt door Boyle. Soms ietwat ongeloofwaardig, maar vooral behoorlijk onvoorspelbaar en mede door dat laatste blijft de film tot en met de laatste minuut boeien. Erg leuk om dan uiteindelijk in het laatste shot te zien waar het geld is gebleven. “So close and just so far away” is hier duidelijk van toepassing. Erg leuke film dus en zeker een aanrader in het genre.

4,0*

Matige film, die een stuk minder grappig is dan eerdere komedies van de Farrely’s zoals Dumb & Dumber en There’s Something about Mary.

Wat mij opvalt is dat in de films van de Farrely’s vaak personen voorkomen met een lichamelijke of geestelijke handicap. In deze film is dat iets minder het geval hoewel je het veels te dik zijn natuurlijk wel kunt aanmerken als een soort van handicap. Jack Black heeft soms zijn momenten maar komt hier toch vaak net iets te kort om deze film echt te kunnen dragen. Aan de ene kant probeert de film vooral grappen te maken over het uiterlijk van mensen, maar aan de andere kant ligt de moraal van de film over dat het innerlijk belangrijker is dan het uiterlijk er soms wel heel dik bovenop.

Ik miste in deze film vooral ook leuke bijrolspelers. De trailer was destijds niet onaardig, maar het feit dat de leukste grappen al in de trailer te zien waren is vaak geen goed teken. Zo ook hier dus.

2,0*

Ik had deze film al een tijdje op het oog om te kijken, maar ik bleef het uitstellen. Ergens was ik onbewust misschien bang dat die erg zou tegenvallen of zo. Gisteravond heb ik me er toch maar aan gewaagd en ik moet zeggen dat het een aardige en vooral interessante film is, maar ook niet meer dan dat.

Ik vond het met die seksverslaving aanvankelijk nogal meevallen. Hij maakt zich schuldig aan porno kijken en zichzelf aftrekken, maar op dat punt is hij vast niet uniek. Wel levert Fassbinder van begin tot einde een erg sterke acteerprestatie af. Vooral de scènes, waarbij de wanhoop haast van zijn gezicht afstraalt, worden erg goed gespeeld door hem. Daarnaast wordt alles op een uitermate fijne wijze in beeld gebracht. Dat regisseur Steve McQueen weet hoe je een camera moet hanteren staat buiten kijf . Mede daardoor maakt het me ook wel een klein beetje nieuwsgierig naar zijn debuutfilm.

Toch ben ik niet totaal onder de indruk van Shame. Ondanks de goede punten blijft het wel erg afstandelijk en werd ik er uiteindelijk niet in meegezogen, ook al zagen de zelfmoordpoging van zijn zusje en de scène in de homobar, er dan wel weer erg goed uit. Shame is ook zeker geen slechte film, maar op de één of andere manier komt de seksverslaving van de hoofdrolspeler nooit helemaal goed uit de verf. Het is bij wijze van spreken alsof alle middelen daarvoor aanwezig zijn, maar er net niet voldoende lijm wordt gebruikt om ze aan elkaar vast te maken, waardoor het niet goed vast blijft zitten.

3,0*

Mooie western dit. Shane is een behoorlijk mysterieus personage, iemand die op het oog vriendelijk lijkt en dat ook is, maar bij wie je door zijn manier van reageren weet dat hij een of ander duister verleden, waar veel geweld in voor kwam, moet hebben. Hij oogt als een echte held in de ogen van het jongetje Joey, door wiens ogen we de film ook regelmatig bekeken zien worden. Ik snap best dat sommigen hem irritant vinden, maar juist door hem ontdekken wij als kijker ook enigszins hoe Shane nu daadwerkelijk is. Van Heflin speelt verder ook goed, evenals de bad guys, maar wat is het een aangenaam wederzien met Jean Arthur. In deze film is ze de 50 inmiddels gepasseerd, maar ze oogt nog net zo charmant en innemend als in Mr. Smith Goes to Washington. Wat een geweldige actrice is dat toch.

Verder heeft de film mooie landschappen en ook zeker een ietwat diepere laag, waar het meeste hier al wel over verteld is. Wat betreft het einde ben ik het vooral met Mr. Blonde eens. Ik had het idee dat Shane tegenover Joey vooral zijn eigen mythe in stand probeerde te houden. Hij bloedde, deed tegenover Joey alsof er niets aan de hand was en reed weg, nog steeds een held in de ogen van de ogen. Ik had het idee dat hij eenmaal uit het oog van de jongen van zijn paard zal afvallen en sterven, omdat hij veel zwaarder gewond is dan hij wilde toegeven tegenover de jongen. Ik weet het, het is maar een veronderstelling van me, maar toch heb ik sterk het idee dat het zo is afgelopen.

Maar al met al een fijne en soms best wel harde western, waar Peckinpah zeker inspiratie uit gehaald moet hebben, omdat de scheidslijn tussen goed en kwaad in deze film ook al behoorlijk dun is.

4,0* en wat is het toch een mooi genre.

Een mooie sfeervolle film, die zich grotendeels afspeelt in een locomotief. Een mooie locatie die vaak al bijdraagt aan een mooie sfeer en dat gebeurt ook hier.

Hoewel de opzet van het verhaal vrij eenvoudig is, slaagt von Sternberg erin om het boeiend te houden. Dat komt grotendeels door het uitstekende acteerwerk van Marlene Dietrich, die een grote verscheidenheid aan emoties moeiteloos aan de kijker weet over te brengen. De dialogen zijn ook van een goed niveau en von Sternberg brengt het allemaal prima in beeld.

Verder is het allemaal erg onderhoudend, verveelt het geen seconde, maar mis ik net dat grootse wat een film echt bijzonder of uitzonderlijk goed maakt. Der Blaue Engel had dat bijvoorbeeld wel, maar hier is dat net niet aanwezig.

3,5*

Redelijk vervolg met meer actie dan het eerste deel, maar toch wordt het niveau van het eerste deel eigenlijk nooit gehaald. Het is grotendeels een herhaling van het eerste deel, al speelt de film zich deze keer grotendeels af in Engeland i.p.v. in het wilde westen. De grappen zijn net wat flauwer en minder scherp en je hebt het idee het allemaal al eens gezien te hebben. Wilson & Chan werkt nog wel als duo en de film is wel onderhoudend, maar in zijn geheel toch te zwak om deel een te kunnen evenaren.

2,5*

Leuke actiekomedie met een leuk en fris ogend duo.

Jackie Chan is iemand die je wel in dit soort films kunt verwachten. Veel actie en humor is iets wat Chan graag maakt. In deze film vormt hij een duo met Owen Wilson en dat werkt erg goed.

Chan en Wilson hebben vanaf het begin een sterke chemie met elkaar en daarnaast druipt het enthousiasme er bij de twee vanaf. Vooral Wilson is echt geweldig in zijn rol van charmante oplichter. Het tempo van de film is redelijk hoog, de dialogen soms best grappig en daarnaast zit er een hoop vermakelijke actie in de film verwerkt. De westernsetting is mooi en de verwijzingen naar diverse westerns, die in de film verwerkt zitten, zijn ook erg goed gedaan. Soms is de humor flauw, maar grotendeels werkt het gelukkig allemaal goed.

Prima vermaak dus en een stuk scherper en leuker dan het iets minder vervolg, genaamd Shanghai Knights.

3,5*

Het blijft leuk om af en toe zo’n wat ouder kungfu filmpje mee te pakken, al is de een duidelijk wat leuker en daarmee vaak ook beter, dan de ander.

Deze 36th Chamber of Shaolin is best vermakelijk, maar behoort wat mij betreft niet tot de betere films in het genre. Het verhaal is best aardig, maar vooral de gevechten vond ik hier en daar toch een klein beetje tegenvallen. Ook het eerste gedeelte wordt ietwat lang uitgesponnen en is niet al te sterk. Vanaf het moment dat de hoofdrolspeler in de tempel aankomt, wordt het allemaal een stuk leuker. De gevechten daar en de trainingen zijn leuk om te volgen en de stijlen van de verschillende kamers zijn goed uitgewerkt en ook echt steeds een trede zwaarder.

Het uiteindelijke eindgevecht is niet onaardig, maar haalt niet het niveau van het leuke middenstuk. 36th Chamber of Shaolin is zeker vermakelijk en kent op zich geen vervelende momenten, maar haalt het in mijn ogen niet bij diverse andere klassiekers in het genre.

3,0*

Shark Attack is de zoveelste haaienfilm die probeert het schitterende Jaws te benaderen, maar in de verste verte niet in de buurt komt.

Maar goed wat wil je ook met iemand als Casper van Dien in de hoofdrol. Als je iemand wilt zien, die slecht acteerwerk aflevert, dan moet je hier eens op hem letten. Verder is er trouwens ook maar bar weinig positiefs te ontdekken. De special effects zijn ontzettend matig. Het script is ondermaats en zelfs de haaien lijken er niet altijd zin in te hebben. Om over spanning nog maar te zwijgen. Een idee is dan nog om er vrouwelijk schoon en/ of naakt in te stoppen, maar ook dat gebeurt hier niet.

Shark Attack is in alles dus zwaar ondermaats, en wat mij betreft kan dit gelijk aan de haaien worden gevoerd.

0,5*

Teleurstellende animatiefilm, die duidelijk achterblijft bij andere films uit deze categorie. Allereerst moet ik zeggen dat Shark's Tale qua animatie best mooi gemaakt is en er goed en verzorgd uitziet. Het probleem met deze film is echter, dat de film op het gebied van grappen voor volwassenen toch wel enigszins tekort schiet. Ik heb een paar keer moeten lachen, maar dat was het dan ook wel. Verder is de hiphopmuziek verre van mooi en begint het hele "ghetto" gebeuren op een gegeven moment wel te vervelen. De vegetarische haai Lenny is trouwens wel grappig, maar verder waren de meeste vissen ook niet interessant of leuk. Slechte timing van deze film trouwens om op te willen boksen tegen Finding Nemo!

1,5*

Beste film ooit. Hierbij vergeleken stelt Jaws niks meer voor. De effecten zijn super, het acteerwerk is geweldig. Kortom anderhalf uur genieten.

oftewel 5,0 *

PS: lees mijn reactie tegenovergesteld en je weet precies hoe ik over deze film denk

Hilarische zeer originele film is dit gewoon. Ik heb de film nu twee keer gezien en de tweede keer was het allemaal nog net zo leuk als de eerste keer. Het knappe van de film is niet alleen dat de film wua humor erg geslaagd is, maar ook dat de gore prima uit de verf komt. De zombies zien er prima uit en de film heeft zelfs nog aardige schrikmomenten. Simon Pegg is trouwens echt een openbaring in deze film. Geniaal hoe hilaisch hij zijn rol hier neerzet. Shaun is echt een zeer leuk personage. Ik vind de scene dat Shaun naar de supermarkt gaat op het moment dat idereen in zijn omgeving en in de supermarkt veranderd is trouwens echt geniaal. Ik lig iedere keer weer in een deuk als ik dat fragment zie. Het blijft dus allemaal erg leuk.

4,0*

”That's the beauty of music. They can't get that from you...”

Gisteren heb ik The Shawshank Redemption voor het eerst in vijf jaar weer eens gezien. Het zal ongeveer de vijfde of zesde keer in totaal zijn. Ruim voor mijn tijd op moviemeter, vond ik het reeds een indrukwekkende verfilming, en na al die jaren blijft het nog steeds erg fijn om naar te kijken. Ondanks dat mijn smaak in de loop der jaren veranderd is, en er toch zeker een heel aantal films zijn die ik beter vind, blijft The Shawshank Redemption redelijk goed overeind staan.

Er zijn meerdere factoren, die hier verantwoordelijk voor zijn. Allereerst zijn het de acteurs die voortreffelijk werk leveren. Tim Robbins zet een sterke rol neer als de onschuldige Andy Dufresne, die zich door zijn goede gedrag steeds meer gerespecteerd weet binnen de muren van Shawshank. Hij maakt zich onmisbaar en weet echt een personage neer te zetten, waar je sterk mee meeleeft. Morgan Freeman is bijna net zo goed als Red, die bevriend raakt met Andy. Ondanks dat hij in films vaak eenzelfde soort rol speelt, is hij daar erg goed in. Hij weet zijn personage veel warmte te doen uitstralen en komt net als Robbins geloofwaardig over. Morgan Freeman neemt daarnaast ook nog eens de voice-over voor zijn rekening en ook dat is fijn, want Freeman heeft misschien wel de allerfijnste vertelstem die er is. Het is altijd heerlijk om naar te luisteren en hier is dat niet anders.

Ook de bijrollen zijn verder goed ingevuld. Zo’n foute gevangenisdirecteur, is misschien wel een tikkeltje cliché, maar persoonlijk kon mij dat weinig storen. De regie is overigens vrij degelijk, maar Darabont weet wel goed, wat hij op welk moment moet benadrukken, zodat de bijbehorende boodschap vaak krachtig overkomt. Zo blijft de scène, waarbij ze met zijn allen een biertje op het dak van de gevangenis drinken, voor mij nog altijd een erg mooi moment, waarbij de camera er op een fraaie manier omheen draait. Hetzelfde geldt voor de ontsnapping van Andy. Ik heb zelden iemand zo verbaast zien kijken als daar.

Natuurlijk worden sommige zaken binnen de gevangenis wel een klein beetje geromantiseerd. The Shawshank Redemption lijkt echter ook een film te willen zijn, die de mensen hoop geeft en die duidelijk wil laten blijken dat gerechtigheid mogelijk is. Darabont doet dat op zo’n sterke manier dat blijkbaar bijna iedereen hiermee wegloopt. Ik had persoonlijk niet verwacht dat alles nog zo krachtig zou overkomen, maar gelukkig heb ik me vergist en werd ik toch weer redelijk overdonderd.

Verder heb ik er weinig op aan te merken. De afwaardering gaat er dus niet van komen en de volle score blijft gewoon staan, waarbij die vijf sterren zeker ook meer dan verdiend zijn te noemen.

5,0*

” You're not quite "Army" yet, miss... or you'd know never to apologize... it's a sign of weakness.”

Een vermakelijke western, met een goede rol van John Wayne, dat in combinatie met de leuke dialogen ervoor zorgt, dat dit nog een goed bekijkbare western is geworden.

Want het verhaal zelf vond ik niet al te veel voorstellen. Een oude kapitein, die nog een keer een grote opdracht aan moet gaan, vlak voordat hij met pensioen gaat is wat dat betreft niets nieuws onder de zon. Er wordt veel gepraat en de actie komt pas laat opzetten. Richting het einde zit overigens een zeer amusante knokpartij in de saloon en ook het gevecht met de Indianen, mag er nog best zijn.

She Whore a Yellow Ribbon, is uiteindelijk een zeer degelijke film gebleken. Het komt wat moeizaam op gang, kent niet al teveel hoogtepunten, maar de soms best leuke oneliners en het zeer vermakelijke laatste half uur, maken dit nog zeker wel de moeite waard.

3,0*

Hele mooie stomme film en tevens veruit de oudste Chinese film, die ik zag.

Hoewel de “talkies” in 1934 inmiddels al helemaal in waren, werd er blijkbaar af en toe nog een stomme film gemaakt. Het verhaal daarentegen is juist verrassend scherp en sterk en enige zoetsappigheid hoef je hier dan ook absoluut niet te verwachten. Het acteerwerk is sterk, vooral Lingyu Ruan blinkt hier echt uit. Aziaten acteren vaak een stukje ingetogener dan westerlingen en dat past hier heel goed. Verder zijn de beelden helder, is het camerawerk mooi en verzorgd en wordt het verhaal ook niet verstoord door teveel stukjes tekst tussendoor.

Weinig op aan te merken dus. Boeiende cinema, dat 80 jaar later nog gemakkelijk overeind blijft, zoals het de betere films betaamd.

4,0*

De 3e film pas die ik zie van Guy Ritchie en ik weet eigenlijk niet waarom, want de eerste twee vond ik meer dan goed en ook Sherlock Holmes is meer dan de moeite waard. Het leuke aan deze film is dat Ritchie erin slaagt van een standaard detectiveverhaal uit de klassieke tijd uit te werken tot een moderne coole film, met leuke dialogen en een flitsende Sherlock Holmes, die zelfs wel een robbertje kan vechten.

De sfeer van de film is soms heerlijk luchtig en mede daarom is Robert Downey Jr. eigenlijk de perfecte Holmes. Hij geeft het personage charme, humor en een goede vlotte uitstraling mee en laat wederom zien een erg goed acteur te zijn, die zijn personage genoeg geloofwaardigheid weet mee te geven. Daarnaast is er Jude Law, die hem perfect aanvult als Dr. Watson en eveneens op sommige momenten best grappig is.

De film bevat een hoop vaart, actie en humor en vooral de grote kolos waar Holmes een paar keer mee vecht is een leuke aanvulling op de film. De sfeer is heerlijk, mede ook door de fantastische muziek, waarbij Hans Zimmer en de Ierse volksmuziek mooi met elkaar worden verweven.

Ik heb me uitstekend vermaakt met deze leuke film en ik moet nu toch dringend eens werk gaan maken van Ritchie’s overige werk.In het onvermijdelijke vervolg, met Pitt als bad-guy ,heb ik trouwens erg veel zin.

4,0*

Erg leuk vervolg met spetterende actiescènes.

Het personage Sherlock Holmes heeft me altijd geboeid en de wending die Ritchie er twee jaar geleden aan gaf was een hele goede. Holmes in een nieuw jasje. In dit tweede deel zet hij die lijn door en maakt er een film van die zowat gelijkwaardig is aan de vorige film.

Robert Downey Jr. is een acteur met een geweldige uitstraling en dat laat hij hier wederom zien. Hij vormt een prima tandem met Watson, die in dit vervolg terecht wat meer aandacht krijgt. Jude Law doet het ook prima en weet Holmes zelfs een paar keer te redden, wat zijn personage sterker maakt, en laat zien over leuke humor te beschikken. Noomi Rapace maakt hier een aardig Hollywood debuut,maar vooral de rol van Stephen Fry als de broer van Sherlock is erg vermakelijk.

Professor Moriarty is hier een uitstekende bad-guy en zijn strijd met Holmes gedurende de film is boeiend om te volgen. Er gaat veel dreiging van hem uit en ik had constant het idee dat hij niet voor Holmes hoefde onder te doen qua slimheid. Het eindgevecht met het schaakspel als middelpunt is bijzonder origineel en werkte ook nog eens bijzonder goed.

De actiescènes in de film zijn talrijk en zien er erg sterk uit. Vooral de scene in de trein en de fantastische achtervolging in het bos zijn om van te smullen zo mooi gemaakt. Het enige echte minpunt van de film is dat het eerste half uurtje wat gezapig is en de film daardoor wat moeite heeft om op gang te komen.

Verder is het gewoon een prima film en als Ritchie er nog een keer zin in heeft mogen ze van mij ook best met een derde deel komen. Graag zelfs.

4,0*