Sanshô Dayû (1954)

De film is toch wel verouderd en ik had niet meteen een band met de personages. Maar het verhaal staat er nog wel en visueel kent de film zeker haar momenten. Ik hou wel van dit soort films. De oerlelijke affiche met meer tekst dan beeld, nodigt ook niet meteen uit om de film op te zoeken. Liefhebbers van Kurosawa zullen hier ook wel van genieten.

Ongeveer van hetzelfde niveau als Tales of Ugetsu. Ditmaal zonder bovennatuurlijke elementen, maar i.i.g. beklemmend en meeslepend tot aan het bitterzoete einde. Dat het leven een strijd is wordt in deze 'Jidaigeki' op confronterende wijze onderstreept. Het is een verhaal over middeleeuws (on)recht, zelfopoffering, individualisme en verlossing waarin de kinderen van een halsstarrige gouverneur in de slavernij belanden. Mizoguchi neemt duidelijk de tijd om het relaas uit de doeken te doen en creëert een bij wijlen dromerige sfeer die de fabel versterkt. Ook het camerawerk is verrassend goed, met veel crane shots en long takes die de personages centreren en het publiek probeert te betrekken met de beelden. Het acteerwerk is over het algemeen ingetogen en ligt in lijn met de sombere/fatalistische ondertoon. Verteerbaar, zij het enigszins uitgesponnen.

Meer dan degelijk Middeleeuws familie-epos uit Japan alweer. Veel onrecht en ellende was het deel van vele boeren uit die tijd. Wanneer je als gezagsdrager ook van je sokkel tuimelt, is niemand nog veilig. Het gezin van Tamaki wordt uit elkaar gescheurd. Zij een prostituee, de kinderen worden slaven en de vader blijft achter. Van die laatste werd niets meer vernomen. Het plot is mooi te volgen. Prima in beeld gebracht ook, Wraakroepend ook allemaal, maar dit is geen wraakfilm, maar een vrij sereen portret van getekende kinderen. Wel wat overacting bij momenten, maar dat wordt tegelijkertijd gecompenseerd door de setting van het riet en het water. Geen meesterwerk, maar ik bleef geboeid kijken naar de film met enkele prima scènes zoals de vlucht, de gevangenneming en uiteindelijk de ontsnapping.