Shock Corridor (1963)

Te beschrijven als een kille en claustrofobische One Flew... Er zijn drie getuigen die de protagonist wil verhoren op de schaarse momenten wanneer zij even bij zinnen zijn. Opmerkelijk aan deze film is dat de maatschappelijke kritiek tot uiting wordt gebracht door de 'geschiften'. Over cynische ondertonen gesproken.

Wie houdt van pure, visuele cinema zal zijn ogen niet van het scherm af kunnen houden bij het zien van Samuel Fullers bizarre, controversiële, intrigerende en spannende thriller. Johnny Barrett [Peter Breck] is een onderzoeksjournalist die vastberaden is de identiteit te onthullen van de dader van een moord in een inrichting. De politie heeft drie kroongetuigen verhoord, maar dat zijn allemaal patiënten wiens getuigenis onsamenhangend en onbetrouwbaar is bevonden. Johnny besluit undercover te gaan door een psychiater ervan te overtuigen dat hij incestueuze fantasieën heeft over zijn 'zus', in werkelijkheid zijn strippervriendin Cathy [Constance Towers] zodat hij wordt opgenomen in de inrichting waar de moord is gepleegd. Daar probeert hij het vertrouwen van de drie getuigen te winnen, maar daarvoor moet hij zowel tegenover de staf als zijn medepatiënten in zijn rol blijven. De scènes waarin we in het hoofd kijken van de patiënten zijn verbluffende cinematografische meesterwerkjes en er is duidelijk veel aandacht besteed aan de unieke persoonlijkheden (en tics) van iedere patiënt. Zo is er een man die constant één arm recht vooruit steekt, een patiënt met een passie voor opera en Johnny maakt ook onbedoeld kennis met de nymfomanen, die hun eigen afdeling hebben. Fuller is eruit om je als kijker uit je comfort zone te halen en slaagt daar keer op keer in, vooral wanneer Hari Rhodes zijn intrede doet in een extreem gewaagde - maar briljante gespeelde - rol die anno 2019 nog steeds bijzonder controversieel is.

Een man met een IQ van 140 die iedereen om de tuin wil leiden door zichzelf te laten opsluiten in een psychiatrisch ziekenhuis om een moord op te lossen. Het lijkt een intrigerend plot, maar hoe langer ik naar de film keek, hoe meer vragen ik me stelde. Het verhaal rammelt langs alle kanten al vond ik het al bij al wel nog boeiend genoeg om het te volgen. Ik weet niet wat goed denken van de acteerprestaties. Niet makkelijk in deze context. Theatraal of net niet? Alvast erg expressief, dat is het minste dat je ervan kan zeggen. Hier en daar een kort fragment in kleur, maar geen idee wat daar de reden voor was. Visueel vond ik het wel niet slecht. Lange klinische gangen, de camera ook dicht op de huid. Het gaf soms een beklemmend ongemakkelijk gevoel. Een geforceerd en eigenlijk vrij simpel plot dat eindigt met een voorspelbaar karma. Moeilijk te beoordelen, het lijkt wel een guilthy pleasure.