Opinions

Onderhoudend en enigszins vermakelijk, maar met net teveel zwakke puntjes, waardoor de score uiteindelijk toch naar de negatieve kant uitvalt. Vooral het einde, waarbij de killer na een messteek vol in zijn been en een pistoolschot van een meter! afstand er nog zo vrolijk bijloopt. Dat vond ik net even teveel van het goede.

Verder is de busrit zelf best vermakelijk te noemen, mede ook doordat de dames op zich niet heel slecht spelen. Daarnaast moet ik eerlijk zeggen dat ik wending van Andy naar bad guy, even niet zag aankomen en op zich wel aardig vond.

Ik vond het alleen niet zo heel spannend. Daarvoor deden de personages mij te weinig en vond ik hun ontsnappingspogingen ook maar halfbakken. Tot de allerlaatste wending zat Shuttle ook nog op een voldoende, maar die vond ik net wat teveel van het goede. Een aardige thriller met een paar mooie scenes, maar met een wat mindere bad guy en een einde dat duidelijk net wat te laat komt.

2,5*

Best een vermakelijke prent, deze Side Effects. Het begin is traag, maar wel redelijk sfeervol en een niet-onaardige soundtrack.

Ook het acteerwerk is zeker niet slecht, en vooral Jude Law en Mara Rooney doen het goed. Ik vond het verhaal ook best interessant, omdat je je inderdaad kunt afvragen wat de invloed van pillen op zo’n extreme gebeurtenis zou kunnen zijn. Ik vind het in het echt soms ook best duister, wat er nu precies in die farmaceutische wereld allemaal gebeurt. Het heeft wel iets mysterieus en dat weet Soderbergh redelijk goed over te brengen.

In de tweede helft komt er echter,een vrij onverwachte twist, die wat meer plotgericht is, maar het geheel er niet altijd even logischer op maakt. Het tempo wordt iets hoger en de spanning wordt gepoogd iets op te voeren, maar hier en daar laat Soderbergh wel een klein plotgaatje vallen. Toch is dit niet al te storend en blijft Side Effects tot het einde toe best vermakelijk, ondanks dat het niveau nooit echt heel hoog wordt.

Overigens is het wel jammer dat Soderbergh ermee ophoudt. Ik vind het altijd wel een regisseur met goede ideeën, al werkt hij het soms niet altijd even goed uit. Side Effects is in ieder geval een degelijke afsluiter van zijn oeuvre.

3,0*

Een erg leuke film dit, waarvan je ook duidelijk kunt zien, dat het van de regisseur van About Schmidt is, wat zeker een compliment is.

Paul Giamatti is iemand die op sommige momenten echt supergoed kan acteren en gelukkig is deze film zo’n moment waarop hij zijn kwaliteiten volop tentoonspreid. Echt een supergoede rol zet hij hier neer. Thomas Haden Church is ook lekker bezig als de man die eerst zaken doet en dan pas nadenkt, wat op den duur natuurlijk de nodige irritatie oproept. Zijn rol is wat komischer dan die van Giamatti en dat zorgt er ook gelijk voor dat de scènes tussen de twee hoofdrolspelers vaak erg goed zijn.

Verder kent de film een heerlijk rustig tempo, waarbij de meeste scènes worden ondersteund door lekkere rustgevende muziek, die waarschijnlijk net zo ontspannen werkt als het drinken van een goed glas wijn. Al kan ik hier niet echt over meepraten, want ik houd niet zo van wijn en geef liever de voorkeur aan een lekker biertje. Ondanks dat ik dus verder niets met wijnen heb zijn de dialogen van hoog niveau en blijft de film constant interessant. Dat komt ook doordat de personages de nodige diepgang meekrijgen en al hun handelingen echt zo typisch menselijk zijn.

De film weet ook goed de balans tussen drama en komedie te vinden. Ik heb regelmatig met een glimlach naar alles zitten kijken, maar het hoogtepunt qua humor zit toch wel richting het einde van de film. Twee scènes springen er voor mij dan wel echt uit. Het moment dat Giamatti de portemonnee van Church gaat terughalen is erg komisch, maar helemaal dubbel van het lachen lag ik bij het moment dat ze de auto bewust tegen een boom willen laten aanrijden en die auto de boom mist en in een slootje daarachter rijdt.

Dikke 4,0*

Na onlangs een erg goede Haneke gezien te hebben, ben ik toch nog maar eens op zoek gegaan naar andere films van hem, om te kijken of er misschien toch nog meer goeds tussen zit. Zo kwam ik uit bij zijn debuutfilm. En het moet gezegd worden, dat ook Der Siebente Kontinent indruk maakt, al heeft de film wel lang nodig om op gang te komen.

In het begin maken we kennis met het gezin en hoewel het redelijk afstandelijk gefilmd is, leren we de mensen toch redelijk goed kennen. Het repetitieve van alle dagelijkse handelingen die ze beleven is aan de ene kant erg vermoeiend om te zien, maar geeft aan de andere kant wel enorm goed weer in welke sleur het gezin terecht is gekomen. Ze hebben totaal geen zin in bepaalde zaken en dat zie je duidelijk terug. Uiteindelijk trekt Haneke in het laatste half uur de registers vol open en wordt er toegewerkt naar een einde, dat ik niet direct zag aankomen, maar mij ook wel een beetje verbluft achterliet.

De manier waaropze afscheid nemen van het leven is indrukwekkend. Alle herinneringen worden gewist, bezittingen vernield, geld door de wc gespoeld met net zo’n levenloze wijze als ze zelf in het leven staan. Het zorgt ervoor dat de film in ieder geval goed blijft hangen en erg goed overkomt. Der Siebente Kontinent is dus wederom een erg sterke film van Haneke en voor een debuutfilm zelfs heel erg goed. De boodschap werkt en uiteindelijk snap ik door het einde ook Haneke zijn manier van filmen in het eerste gedeelte. Dat is misschien even doorbijten in het begin, maar uiteindelijk krijg je daar wel iets indrukwekkends voor terug.

4,0*

Goede degelijke film, die er lang in slaagt om spannend te blijven.

Best een interessant onderwerp ook, omdat het terrorisme in 1998 nog niet zo heel actueel was, maar enkele jaren later wel degelijk werkelijkheid werd. Het is een vrij standaard thriller, maar wel eentje die redelijk goed uitgevoerd wordt. Denzel Washington en Annette Bening spelen behoorlijk goed. Bruce Willis heeft weinig te doen, maar overtuigt niet in de korte speelduur die hij heeft als soldatenleider. Jammer ook dat de soldaten hier nogal cliché als slechteriken worden afgeschilderd.

Toch vermaakt het allemaal wel en is het op momenten ook best spannend. De aanslagen zijn indrukwekkend en realistisch en geven een prima beeld van hoe het er daadwerkelijk aan toe zou kunnen gaan. Jammer dat het op het einde allemaal een beetje inzakt, maar al met al is The Siege een prima wegkijker. Niet groots, niet heel goed, maar wel aardig en absoluut vermakelijk.

3,0*

The Sight heeft weinig nieuws onder de zon te bieden, maar weet allerlei bekende elementen op een aardige manier met elkaar te verweven, waardoor er toch nog een redelijke film uit voortkomt.

Andrew McCarthy speelt een redelijke hoofdrol als de man, die geesten kan zien en door hen wordt geroepen om een seriemoordenaar te ontmaskeren. Het begin is alleraardigst en kent ook een paar goede schrikmomenten. Hier en daar zit er wat humor doorheen verweven, waardoor het allemaal wat fijner wegkijkt. Daarna zakt het niveau wel heel langzaam iets naar beneden. Het verhaal en de uitwerking is wel redelijk standaard. Spanning zit er ook wel in, maar het is niet dat je op het puntje van je stoel zit. De setting is mooi en Londen geeft zo’n verhaal als dit net dat kleine beetje extra.

Toch is het bij elkaar opgeteld allemaal niet goed genoeg om echt indruk te maken. Het is gelukkig vrij onderhoudend en nergens vervelend en dat is al heel wat waard bij dit soort verhaaltjes.

2,5*

Ik ben totaal geen fan van Shyamalan. Zijn films teren vaak op een trucje en zijn vaak ondermaats, vandaar dat ik de meeste van zijn films ook met een onvoldoende beoordeeld heb.

Signs is echter de uitzondering en hoewel het geen topfilm is, in ieder geval een stukje beter dan de rest van zijn oeuvre. Vooral de suggestieve spanning die hij hier creëert is op momenten best sterk. De film is daarnaast op momenten redelijk sfeervol en de zogenaamde twist wordt deze keer een stuk subtieler gebracht, dan is zijn vorige films.

Het acteerwerk is naar behoren. Gibson is degelijk, terwijl Phoenix op sommige momenten erg goed is. Wel zijn de dialogen soms wat aan de mindere kant. Shyamalan duikt hier zelf trouwens ook op in een klein rolletje. Signs is dus een film met positieve en negatieve elementen, maar de manier waarop hier spanning wordt geschept zorgt ervoor dat Signs uiteindelijk redelijk goed beviel.

3,0*

Uitstekende thriller, die inmiddels een klassiekerstatus heeft verworven. En terecht, want het is een prima film.

Dat is in de eerste plaats te danken aan Anthony Hopkins. Hopkins zet hier één van de allerbeste acteerprestaties uit de geschiedenis neer als de gestoorde Dr. Hannibal Lecter, die aan de andere kant ook enorm sluw en slim is, waardoor hij enorm gevaarlijk is. Dat zie je ook terug, want alleen al van zijn manier van praten, gaat een ongelofelijke dreiging uit. Zijn achtergrond blijft mysterieus en ook dat maakt zijn personage sterker. Teveel informatie zou hier niet goed zijn geweest vermoed ik. Hij krijgt prima tegenspel van Jodie Foster, die Clarice Starling speelt, die Hannibal moet ondervragen. Beide personages worden erg sterk neergezet en de dialogen tussen de twee zijn van een enorm hoog niveau.

Wat Silence of the Lambs verder zo goed maakt, is het feit dat de film gewoon razend spannend is. Hannibal is enorm eng en daarnaast is de gehele spanningsopbouw sowieso erg sterk. Er zitten een aantal ontzettend sterke scènes in, waarbij de ontsnapping van hem, bijna geniaal te noemen is. De muzikale ondersteuning is ook goed en draagt bij aan de sterke sfeer, die duister is en waarbij je het gevoel hebt dat er een constante soort van dreiging in de lucht hangt.

Ja echt een zeer sterke film dus, die het voorbeeld is geweest voor tal van andere films. De lat werd hierdoor enorm hoog gelegd en hoewel de twee opvolgers ook best vermakelijk zijn, kwamen zij beiden niet in de buurt van het niveau van Silence of the Lambs.

4,5*

Erg matige film met een dertien in een dozijn verhaal, dat bovendien ook nog eens niet goed is uitgewerkt. Een twist is natuurlijk leuk, maar deze film bevat teveel plot en twistwendingen, waardoor de film uiteindelijk verdrinkt in zijn eigen verhaal. Dudikoff is nog wel aardig, maar het acteerwerk is verder ook matig tot slecht te noemen. Zitten een paar redelijke actiescenes in, maar dan heb je het ook wel gehad.

1,5*

Teleurstellende film

Verfilmingen van videogames leveren vaak niet al te beste films op en Silent hill is daar mede een goed voorbeeld van. De eerste dertig minuten van de film is de film best spannend en qua verhaal goed opgebouwd. Als Rose in het plaatsje echter op zoek gaat naar Sharon wordt de film na een tijdje snel minder en soms bijna lachwekkend. De meest debiele wezens lopen in het plaatsje rond en jagen Rose en mijn vrouw de stuipen op het lijf, terwijl ik het zelf allemaal erg lachwekkend vond. Dat hoeft niet altijd erg te zijn, maar wel als een film serieus bedoeld is en dat is bij Silent Hill wel de intentie. Een horrorfilm moet eng zijn, maar door de slechte special effects en de rare zeer nep ogende wezens wordt Silent Hill dat eigenlijk geen moment. Jammer ook dat Sean Bean zo'n kleine rol heeft, ook dat maakte het er niet beter op.

2,0*

Ik had hier stiekem wel iets meer van verwacht, maar ondanks het aardige camerawerk, komt de sfeer er nooit echt lekker in. Het is enigszins onderhoudend en verveelt alleen richting het einde een beetje, maar echt veel te genieten valt er niet.

Het is allemaal wat harder en bruter dan verwacht, wat op zich wel fijn is. Vooral het moment, waarbij er eentjede houtversnipperaar in gaat, was goed. Helaas zijn de rest van de kills dat niet. Ze ogen hard, maar zijn veelal nogal van hetzelfde laken een pak.

Daarnaast ontbeert Silent Night humor en spanning. Enkele de foute dominee liet mij nog een paar keer flink glimlachen met zijn foute teksten. De rest van de personages stelt bar weinig voor, inclusief McDowell, die in zijn carrière nogal wat opvallende dieptepunten kent.

2,0*

Silver Bullet, is een ruim twintig jaar oude horrorfilm, waarvan de effecten vandaag de dag toch enigszins gedateerd zijn. Het verhaal is niet bijzonder, maar Corey Haim en de grappige Garey Busey geven er in ieder geval een hele aardige aanvulling aan. Als kijker heb je al snel door wie de weerwolf is en doordat een en ander af en toe wat kinderachtig gebracht wordt, is de film nooit echt heel erg spannend.

Ook de weerwolf ziet er soms wel behoorlijk nep uit. De muziek en de sfeer is echter niet verkeerd en zorgen samen met de leuke rollen van Haim en Busey ervoor dat deze film het toch waard is om een keer gezien te worden.

2,5*

Silver Linings Playbook is zo’n zeldzame film die erin slaagt om diverse genres op een heerlijke en natuurlijke wijze met elkaar te vermengen. Het heeft vooral ook een sterk geschreven script, die de acteurs in staat stelt om gemakkelijker en beter te presteren, wat je hier ook wel ziet, want in elke acteurscategorie was wel iemand van deze film genomineerd. Best terecht ook, want er wordt gewoon erg lekker gespeeld. De bijrollen zijn goed verzorgd en iemand als de Niro heb ik in jaren niet met zoveel plezier zien spelen, ook al is het misschien een rol die hem erg goed ligt.

Het zijn echter de twee hoofdrolspelers, die de meeste aandacht opeisen. Bradley Cooper speelt overtuigend de rol van de man, die na diverse psychische problemen uit het verleden, weer langzaam een toekomst probeert uit te stippelen, alleen kan hij de gedachten aan zijn ex maar niet uit zijn hoofd krijgen. Zijn spel is innemend en hij heeft een sterke chemie met Lawrence. Jennifer Lawrence steelt echter de show in Silver Linings Playbook. Toen ik de film gisteravond zag, was zij nog genomineerd en nu blijkt ze de Oscar dus ook gewonnen te hebben. En terecht. Ik had het vooraf niet gedacht, maar Lawrence speelt echt formidabel De manier waarop zijn haar personage vorm en inhoud weet te geven en daarbij ook nog eens de meest diverse uitstralingen weet te creëren is echt geweldig om te zien. Ze heeft iets mysterieus en ongrijpbaars hier, en acteert daarnaast gewoon geweldig.

David O. Russell slaagt er daarnaast goed in om het geheel constant boeiend te houden. De soundtrack is rustig, maar uiterst aangenaam en het blijft allemaal de volle twee uur boeien. Het drama wordt nooit te erg en de acteurs maken van hun personages echte mensen van vlees en bloed en geen typetjes. Ook heeft dit alles een zekere mate van onvoorspelbaarheid. Vooral door de gedragingen en het verleden van beide hoofdpersonages is het niet altijd zeker wat er gaat gebeuren. Hierdoor zit er ook nog onbewust een bepaalde spanning in het verhaal.

Het moge duidelijk zijn dat Silver Linings Playbook me positief verrast heeft. Ik had een leuk tussendoortje verwacht, maar het bleek veel meer dan dat te zijn. Het is één van de beste romantische komedies van de laatste jaren. Het script is goed geschreven en het acteerwerk is buitengewoon sterk. Dat zorgt er voor dat het allemaal prima in balans is, en ik een uitermate fijne twee uur hieraan beleeft heb.

4,0* dik

Hele aardige Nederlandse film, die een zwaar en moeilijk onderwerp op een luchtige manier weet te brengen. Er zit behoorlijk wat humor in de film en het is vanaf het begin duidelijk dat Simon een enorm positief ingesteld persoon is. Cees geel zet Simonaan de ene kant prima neer, maar slaagt erbij mij echter niet in op het einde die emotie op te wekken op dit een topfilm te vinden. Ik vond de acteerprestatie van Marcel Hensema eigenlijk nog wel een stukje sterker. Als je film je pakt zul je het hoogstwaarschijnlijk een topfilm vinden, dat kan ik me wel voorstellen. De film pakte mij niet, maar desondanks is het een goed gemaakte bovengemiddelde Nederlandse film met een goed verhaal en een duidelijke boodschap.

3,5*

Het wordt hieronder al eerder aangehaald, maar het eerste waar ik aan dacht bij het zien van deze film was Life of Brian, gezien de setting en enkele opvallende scènes.

De film kent af en toe een heerlijk surrealistisch sfeertje en heeft in de persoon van Simon een interessant hoofdpersonage. Het meest boeiend envermakelijk zijn de momenten dat Simon verleid wordt door de duivel die zelfs een blote borst niet schuwt om Simon van de pilaar af te krijgen.

Net toen ik me afvroeg hoe dit allemaal zou aflopen, kwam er ineens een vleigtuig over en keren we terug in een of andere dansclub in het heden. Best goed gedaan. Het filmpje zels vond ik niet groots, maar wel erg vermakelijk. Een Ruime voldoende wat mij betreft.

3,5*

Mooie film, die qua setting in de sneeuw inderdaad aan Fargo doet denken, maar daar houdt het dan ook wel mee op wat mij betreft.

A Simple plan is een heerlijke film om naar te kijken. Gewone mensen, die vanwege een grote som geld ineens rare beslissingen gaan nemen, waardoor alles uiteindelijk totaal uit de hand loopt. De film heeft een aantal goede plotwendingen en bevat zelfs wat zwarte humor. Ik was vooral onder de indruk van BB Thornton, die een zeer goede rol neerzet als simpele broer. Ook de andere acteurs doen het verder trouwens prima. Na de film denk je als het ware na over wat je zelf in zo'n situatie zou doen.

Dikke 4,0* in ieder geval

Heerlijke animatiefilm vol absurde, leuke humor, die af en toe zeer origineel is en voor de fans van de serie heel herkenbaar overkomt. Het verhaal is lekker vlot en snel en je krijgt eigenlijk precies wat je kan verwachten. Ik heb echt een paar dubbel gelegen van het lachen en vooral de Spiderbigscene is geniaal. Kortom prima animatiefilm, waarvan ze er wat mij betreft nog wel eentje van mogen maken.

4,0*

Robert Rodriguez durft het altijd aan om aparte films te maken, wat hem bijvoorbeeld erg goed lukte met Desperado. Deze film van hem is echter ook een groot succes te noemen. Rodriguez gebruikt in deze film de zwart-wit stijl, aangevuld met geaccentueerd geel, rood en blauw. Het verhaal van de film lijkt wel een beetje op Pulp fiction, omdat hier ook 3 verhaallijnen recht door elkaar heen lopen. Tevens is het een film, die barst van het harde geweld, maar dat wordt vaak met een knipoog gebracht. De film is duidelijk niet gemaakt om serieus over te komen, maar juist voor het vermaak en dat is er volop aanwezig. Ik moest het eerste half uur wel wennen aan de zwart/wit stijl, maar als je er eenmaal inzit is het af en toe best wel genieten geblazen van de mooie en grappige scènes. Bruce Willis is gewoon cool en Mickey Rourke speelt top. Verder zijn ook Clive Owen en Benicio del Toro meer dan goed. Toch vond ik het op een gegeven moment wel genoeg en ging alles me op het eind een tikkeltje tegenstaan.Het laatste verhaal was wat mij betreft ook duidelijk het minst interessant. In zijn geheel is het echter prima popcornvermaak!

3,5*

Best een degelijke film, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht.

De film is op sommige momenten bikkelhard en daarin zit zeker het sterke gedeelte van de film. Sommige scènes worden niet mooier gemaakt dan ze zijn en dat is op zich wel boeiend om te zien. Verder ziet de film er visueel soms ook erg mooi uit, waarbij vooral de treinrit er op dat gebied duidelijk bovenuit steekt.

Het grote probleem van de film zit hem vooral in de personages die ik niet altijd even goed uitgewerkt vind. Het liefdesverhaal vond ik soms ietwat ongeloofwaardig, tenminste de tijd waarbij het meisje alweer verliefd wordt op een ander. Daarnaast deden de personages mij niet zo heel veel. Dat Smiley uiteindelijk Willy dood, was op zich best een sterke scène, maar gevoelsmatig deed mij het totaal niets. En zo had ik de gehele film in feite geen binding met de personages. Ik keek van een afstand toe, maar de film kwam nooit echt dichtbij.

Ondanks dit minpunt is het verder wel een aardige film om te zien. Er gebeurt van alles en ik heb me geen seconde verveelt, maar impact maakt de film eigenlijk nooit en dat is eigenlijk wel jammer, want voor mij gevoel had er anders meer in gezeten.

3,0*

Dit viel me allemaal nog reuze mee. Ik had van tevoren een film vol saaie muziek en musicals verwacht, maar dat bleek gelukkig iets minder het geval dan verwacht. Het verhaal zelf is best aardig verzonnen. Oke, de nummers in de film zijn zeker niet altijd even goed, maar mede doordat deze film ook over het medium film ging, bleef het aardig om te volgen.

Verder speelt Gene Kelly ook een sterke rol, waar veel charisma en uitstraling vanuit gaat. Jean Hagen is, hoe irritant haar rol ook was, wel perfect gecast, want een irritante piepstem heeft ze zeker.

Ondanks dat ik het einde wel een beetje zag aankomen, kon ik er wel van genieten en is het toch wel het enige geschikte einde van deze bij vlagen nog best aardige musical. Ik ben geen fan en zal ook zeker niet snel fan worden, maar een voldoende is hiervoor meer dan gerechtvaardigd.

3,0*

Een matige thriller, die zijn goede momenten kent, maar op sommige punten duidelijk tekort schiet.

Ik stoorde me vooral aan het personage dat Jennifer Jason Leigh neerzet. Ze acteert zelf niet slecht, maar de manier waarop Allie met bepaalde zaken omgaat, vond ik op sommige momenten nogal storend en ongeloofwaardig. Bridget Fonda is overigens wel erg sterk in haar rol van psychotische Hedy. Vooral de manier waarop zij mensen weet in te palmen is goed gedaan.

De spanningsopbouw is redelijk. Niet geweldig, want sommige zaken worden nogal knullig afgedaan. Zo vond ik het feit dat de de ex Hedy niet herkent tijdens het vrijen, maar haar aanziet voor Allie, nogal makkelijk gaan. Zo zaten er nog wel een paar van dat soort momenten in. Wel is het onderhoudend en aardig sfeervol.

De spanningsopbouw en vooral de ontzettend naïeve Allie schieten echter tekort om dit op een voldoende uit te laten komen.

2,5*

Zeker niet slecht, maar ook niet de topper waarop ik stiekem gehoopt had.

De eerste helft is in ieder geval het best. De sfeer wordt langzaam, maar goed opgebouwd en er zitten een aantal sterke schrikmomenten in. Zolang het mysterieus blijft, is het ook erg spannend. Sowieso vind ik het bij dit soort films altijd wel fijn als er nog een beetje mysterie overblijft. Vanaf het moment datMr. Boogie in beeld komt, zakt het met de spanning en de mysterie toch enigszins in. Sowieso vind ik de demoon niet echt angst inboezemen. Ook wordt dan beetje de ontknoping wel duidelijk. Overigens wel mooi dat het niet goed afloopt, maar toch had er mijn inziens meer uitgehaald kunnen worden.

De acteurs doen het overigens niet verkeerd. Hawke doet het best aardig evenals de rest van de cast. Het idee is ook zeker niet slecht en qua schrikmomenten zijn er aantal ook absoluut geslaagd. Het is echter de tamme tweede helft en de ontrafeling van het mysterie, die de spanning weghaalt, en Sinister qua niveau toch ietwat naar benden weet te halen.

Toch is het over het geheel gezien gelukkig nog net geslaagd te noemen, want daarvoor doet Sinister gelukkig ook veel wel goed.

3,0*

Sint is zo’n beetje de film geworden die ik dacht dat het zou zijn.

Het is geen superspannende film, maar wel een vermakelijk onzinfilmpje met een paar vermakelijke kills en wel wat aardige humor. De personages doen totaal niet terzake en dienen slechts als opvulling. Ik had het wel leuk gevonden als Sint het gewoon zou overleven, maar dat zat er helaas niet in.

Het verhaal is goed bedacht en achteraf is het opvallend dat hier nooit eerder iets mee is gedaan. Sint is verder een redelijk sfeervol filmpje met best een paar spannende scènes, een paar goede schrikmomenten en een paar aardige kills. Groots wordt de film nooit, maar het belangrijkste is dat een film als deze vermaakt en daar voldoet Sint de gehele speelduur aan. Alleen het einde voelde een beetje afgeraffeld aan en daarom had de film wat mij betreft nog wel 10 minuten langer mogen duren.

Toch een makkelijke voldoende en respect voor Maas dat hij deze film heeft gemaakt. De pepernoten zullen vast goed smaken dit jaar.

3,0*

Wat een drama is dit zeg.

Gisterochtend deze film met het gehele gezin gekeken, maar zelfs de jongste vond er niet veel aan. En daar valt veel voor te zeggen, want de film stelt echt helemaal niets voor.

Nu moet je bij een sinterklaasfilm de lat ook niet te hoog leggen, maar bij deze film is de lat blijkbaar de grond ingeboord, want dit slaat echt alles. Half bekend Nederland in een film stoppen is leuk voor het aangezicht moet men gedacht hebben, maar dat maakt nog geen goede film. Vergeleken met de slimheid van sommige personages in deze film zijn “B2” en “Vlugge Japie” uit Bassie en Adriaan genieën. De boeven Joris en Boris zijn de onnozelheid zelve, maar vooral pijnlijk ongrappig, zoals elke poging tot humor in de film.

Het verhaal is daarnaast een samenraapsel van loshangende fragmenten, en een geheel lijkt niet of nauwelijks aanwezig, om over de sfeer nog maar niet te spreken. Na dit hoop ik, dat het maar weer snel 6 December mag worden.

0,5*

Een film die mij nooit echt heeft kunnen bekoren. Ik heb de film een keer met mijn vrouw meegekeken, die deze al zo'n tien keer gezien heeft geloof ik. Het acteerwerk en de aankleding van de film is niet slecht, maar het hele verhaal en afloop rondom Sissi is toch wel zo mierzoet, dat ik er niet echt van kon genieten. Ik heb niet altijd iets tegen zo'n afloop, maar hier lag het er allemaal gewoon wel erg dik bovenop. Niet echt mijn ding dit dus.

2,0*

Een redelijke komedie met een voorspelbaar verhaaltje en vooral veel druk acterende vrouwen, of beter gezegd nonnen.

Whoopi Goldberg zal nooit mijn favoriete actrice worden, maar hier heeft ze haar momenten. Het idee is verder wel aardig, en de film heeft soms zo zijn charmante momenten. Iemand als Keitel speelt zijn rol trouwens erg goed, maar komt nogal weinig in het stuk voor.

Op een gegeven moment duurt het soms net wat te lang. Ook zitten er vaak net teveel flauwe momenten in om het heel leuk te maken. De muzikale bijdrage vond ik niet altijd even goed, behalve het eindnummer, die is toch wel erg vrolijk en leuk.

Het had op sommige momenten wat leuker en scherper gekund, maar op zich viel het me nog mee, want ik had stiekem veel erger verwacht.

2,5*

Qua scenario al een stuk minder origineel, maar ook de uitvoering is gewoon veel minder leuk. Niet dat ik het eerste deel nu zo geweldig vond, maar het had ergens nog wel een bepaalde frisheid en er zaten nog best wat geslaagde grappen tussen.

Dit tweede deel is gewoonweg een stuk minder leuk, waarbij de muziek ook wat tegenvalt en het voor 90% een herhaling van zetten lijkt. Wel is het aardig om een aantal bekende mensen nog in een piepjong rolletje te zien, waarbij ik dan vooral denk aan Lauryn Hill en Jennifer Love Hewitt.

Maar niet echt een geslaagd vervolg dus.

1,5*

Leuke spectaculaire film, op een manier zoals eigenlijk alleen Chow ze kan maken.

Kung Fu en voetbal is vrij aparte combinatie, maar op de een of andere manier werkt het wel. De film heeft een snel tempo, redelijke aparte en ook grappige personages en een fijne overdreven stijl. Als ik ervoor in de stemming ben, vind ik dit soort filmpjes op zijn tijd heerlijk. Er zit ook af en toe wel wat flauwigheid door de film heen, maar gelukkig overheerst het leuke en de vrolijkheid. De effecten zijn behoorlijk goed, soms wat overdreven nep, maar dat is vooral ook een stijl van Chow, die ervoor zorgt dat je films al deze ook niet al te serieus moet nemen.

Ik blijf Kung Fu Hustle nog wel een stukje beter en leuker vinden, maar deze Shaolin Soccer komt in ieder geval aardig in de buurt.

3,5*

Leuk filmpje dit Iron Monkey!

Chinezen hebben een apart soort humor. Het is altijd even wennen, maar vaak uiteindelijk wel leuk. Zo ook hier. Het verhaaltje stelt niet bar veel voor, maar het zijn vooral de gevechten en de manier waarop het in beeld is gebracht, die indruk maken.

Yen en Yu zijn erg goede vechters en laten dat in deze film ook volop zien. Je kunt het hier zo gek niet bedenken of ze gebruiken het hier. De eerste zestig minuten zat de film voor mij op een voldoende, maar dankzij het zeer spectaculaire halfuurtje, dat barst van de mooi over the top gevechten doe ik er nog een halfje bij. Erg mooi gedaan en vooral het eindgevecht op die brandende palen mag er zeker zijn.

3,5*

Redelijke thriller, die weinig verschilt van Shyamalans Unbreakable.

En dan heb ik het niet over Bruce Willis, die in beide films speelt, maar vooral de opbouw van het verhaal, die behoorlijk wat overeenkomsten vertoont. Lange tijd vraag je jezelf af wat er nu precies aan de hand is, tot er een grote twist aan het einde komt, waar natuurlijk al veel over geschreven en gezegd is.

Laat is vooropstellen dat de twist goed is en de boodschap versterkt. Het probleem is echter dat het gebeuren voor de twist niet altijd even boeiend is. Qua sfeer is het niet geweldig en ook de schrikeffecten zijn niet altijd even goed. Osmont speelt overigens wel sterk, Willis is redelijk, maar wordt in enkele scènes met Osmont same,n duidelijk weggespeeld door het jongetje. In het middenstuk zitten ook serieus wat saaiere stukken en Shyamalan slaagt er daar ook niet in om het de gele speelduur boeiend te houden.

Uiteindelijk kom ik uit op een gemiddelde score. De film leunt erg op de twist, die sterk is, maar daarvoor is het lang niet altijd even goed.

2,5*