Opinions

Mijn derde Bergman en na het redelijke Persona en de prima Tystnaden was ik erg hoopvol gestemd voor deze film, maar helaas viel Det Sjunde Inseglet toch behoorlijk tegen.

Laat ik maar met de positieve punten beginnen. Het personage "de dood" is erg interessant en wordt ook erg goed gespeeld. Ook Max von Sydow zet een goede rol neer en de schaakscenes tussen de twee met het bijbehorende praten zijn hoogtepunten van de film, samen met de dansende dood en de dood die een boom omzaagt, wat ik wel een goede scene vond.

Daarentegen staan ook een heel aantal negatieve punten. Ik vond de overdreven humor soms erg storend en weinig subtiel, net als de muziek die soms iets te nadrukkelijk aanwezig was en vooral niet mooi is. Daarnaast was het acteerwerk van de rest van de cast soms ook best wel matig tot slecht. Ook het hele Godsdienstige gebeuren boeide mij maar erg weinig. Verder zaten er nog wel een paar mooie shots in.

In zijn geheel scoort de film echter onvoldoende en hoop ik dat mijn volgende Bergman toch wel weer wat beter te verteren zal zijn.

2,0*

Een behoorlijk zware deprimerende film, maar wel een erg goede en wat mij betreft zelfs Bergman zijn allerbeste. Het begint allemaal nog wel vrij rustig, maar zodra de oorlog losbarst, stapelen de problemen voor de man en vrouw zich op en krijgen we in de tweede helft toch wel een zeer sterke ontknoping te zien.

Vooral het acteerwerk is ontzettend goed. Zowel Ullman als von Sydow spelen zeer sterk en moeten beiden ook buitengewoon diverse rollen spelen, waarin zo’n beetje alle emoties die er zijn wel getoond moeten worden. Dan doen ze beiden vol overtuiging en zonder enige vorm van twijfel. Daarnaast zijn de dialogen zeer sterk in combinatie met de sobere setting. De oorlog waarin ze terechtkomen is een onzekere. Je krijgt niet te zien hoe die begon of afloopt, maar je weet op een gegeven moment zeker datde oorlog hun huwelijk zal verpesten. Juist dat laatste punt verwerkt Bergman op sublieme wijze in dit verhaal.

Visueel ziet het er bij vlagen ook bijzonder fraai uit en de keuze voor zwart-wit is ook uitstekend, omdat het ervoor zorgt dat alles nog wat authentieker overkomt. De loodzware tweede helft is duidelijk het hoogtepunt. Dat oorlog mensen verandert en zelfs levens verpest, zal voor niemand als een verrassing komen, maar de manier waarop dit uitgebeeld wordt is geweldig gedaan. Het is meelevend, meeslepend en de diverse emoties bij de hoofdpersonen, lieten op een gegeven moment mij ook niet meer onberoerd.

Een meesterwerkje dus en eindelijk kan ik Bergman ook eens hoger dan vier sterren geven, al heeft hij nog wel een paar andere films, die er erg dicht tegenaan hinken. Zonder meer een aanrader voor de liefhebbers van Bergman en om te zien dat Bergman ook wel raad weet met het thema oorlog. Overigens is dit wel één erg zware film, dus mocht men dit lezen en eens een film van Bergman willen proberen, dan zou ik eerst met wat luchtigers beginnen, anders kun je er misschien weleens erg door worden afgeschrikt.

4,5*

The Skeleton key is toch wel een fijne thriller waarin gedurende de hele film een lekker mysterieus sfeertje hangt. Het is een goede film, die ook weer niet nagelbijtend spannend is, maar die je toch naar een langzaam maar goed opbouwend begin, leidt naar een spannend einde met een goede, maar toch enigszins verrassende plotwending. Ik had het allemaal van tevoren in ieder geval niet zien aankomen deze keer. Kate Hudson zet een goede sterke rol neer en ook Gena Rowlands weet erg te overtuigen in deze film. Sterk einde ook. Aangenaam tijdvermaak en zeker een bovengemiddelde film is zijn genre!

3,5*

Een soort van Police Academy in de sneeuw, zo zou je deze film wel kunnen omschrijven. Het heeft een beetje dezelfde flauwe soort humor en een hoop pijnlijk ongrappige karakters.

De grappenhoeveelheid is hoog, de voorspelbaarheid van de grappen is echter haast net zo hoog, dus dan weet je eigenlijk wel dat er weinig te lachen valt. Vooral die gast met de gespleten persoonlijk, die d.m.v. twee maskers op zijn hoofd praat via zijn andere persoonlijkheid is te triest voor woorden en daar hoopte ik op een gegeven moment echt bij dat hij zou verongelukken, toen hij op een snowboard van de helling naar beneden suisde. Helaas gebeurde dat niet.

Een paar geslaagde grappen en een grappige hond zorgen ervoor dat de laagste score voor deze film uitblijft. Ook viel de manier waarop alles in beeld wordt gebracht me voor een film als deze niet tegen. Verder is het echter matigheid en armoede troef.

1,5*

Vrij voorspelbare Hitchcock die uit een hoop dialoog bestaat en die qua spanning lang niet zoveel te bieden heeft als een hoop van Hitchcocks andere films. Toch is de film nog wel onderhoudend en is vooral de veilingscene uiterst vermakelijk te noemen. Daarnaast heeft de film niet zo heel veel meer te bieden. Het acteerwerk kan er net mee door en gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het einde nog niet zo slecht.

3,0* nipt

Het viel me allemaal behoorlijk tegen.

Ondanks de interessante en mooie setting duurt het allemaal maar erg lang voordat Hidden op gang komt en die gang is daarnaast ook nog eens van korte duur. Vooral de spanningsboog is totaal niet aanwezig. Een paar voorspelbare schrikmomenten moeten daarvoor zorgen, maar dat lukt dus totaal niet.

Het acteerwerk is wel aardig en hetgene wat hier wel goed gedaan wordt is het mysterieus houden van degene die achter de moorden zit. De moorden zelf zijn weinig spectaculair en ook niet al te sterk in beeld gebracht. Sowieso viel het camerawerk wat tegen. In een setting als deze had je veel kunnen halen, maar Pål Øie weet bij lange na niet het optimale eruit te halen.

De laatste twintig minuten zijn dan misschien nog wel het best. Zowaar wat spanning en ik vond de onthulling van de moordenaar ook niet verkeerd. Dat neemt echter niet weg dat het in zijn geheel allemaal maar matig was. Weinig spannend, niet echt origineel en uiteindelijk ook niet zo heel erg boeiend. De locatie, het acteerwerk en het aardige sfeertje zorgen in ieder geval nog voor wat puntjes.

2,0*

Het was gisteravond een leuk uitje en ook na meer dan één miljoen bezoekers, blijft men Skyfall bezoeken, want de zaal zat gewoon helemaal vol. De verhalen vooraf waren grotendeels positief, dus ik was op zich wel benieuwd, of deze Skyfall het zeer teleurstellende Quantum of Solace zou doen vergeten.

Dat lukt gelukkig goed. Craig is in ieder geval nog steeds een fijne Bond. Sam Mendes is een vakkundig regisseur en weet op momenten een fijn spektakel te maken van deze Skyfall. De openingsscène mag er zijn, en wanneer het geheel gesitueerd is in Shanghai, ziet Skyfall er bij momenten echt zeer fraai uit. Een erg mooie plaats om te zien en vooral bij nacht ziet het er prachtig uit. Wanneer men weer terug gaat naar Londen zakt het verhaal en niveau wel wat in. Het einde met dat gevecht in Schotland, was dan wel weer mooi gemaakt en spannend om te zien.

Het is echter de schurk, die hier de show weet te stelen. Javier Bardem is sowieso een acteur, die ik hoog heb zitten, maar hij zet ook nog eens één van de meest memorabele Bondschurken ooit neer. Hij heeft humor, is sluw en gevaarlijk, uiterst onvoorspelbaar, maar vooral erg geloofwaardig. Ik kreeg op een gegeven moment zowaar een beetje medelijden met hem, ondanks dat ik wel degelijk wist, dat hij een schurk was.

Ja, deze Skyfall is een goede voortzetting op de vernieuwing, die in Casino Royale was ingezet, maar in Quantum of Solace even een flinke terugval had gehad. Er is respect voor het oude thema, maar toch voelt het best lekker fris aan, omdat met veel zaken op een leuke en originele manier omgegaan wordt. Het is jammer van het mindere middenstuk, anders had ik zeker vier sterren aan kwijt gekund. Het is wat mij betreft ook niet de beste Bond ooit, maar gelukkig wel één van de betere uit de reeks.

3,5*

Sl8n8 is nu niet bepaald geweldig te noemen, nee verre van zelfs. De personages weten nauwelijks te boeien, omdat er erg belabberd geacteerd wordt. Alleen Victoria Koblenko en Serge-Henri Valke doen het aardig, de rest is gewoon slecht. Het script is nu ook niet bepaald origineel te noemen en ondanks enkele redelijke schrikmomenten wil de film ook nooit echt spannend of eng worden, iets wat in mijn ogen toch wel een must is voor een horrorfilm. Daarnaast is het camerawerk op sommige momenten rondweg irritant en storend door al het gewiebel. Jammer want ik had vooraf het idee, dat er meer in zat.

2,0*

Een typische tienerkomedie, zoals er in de periode na American Pie diversen van gemaakt zijn.

Qua verhaal en personages is het allemaal ontzettend standaard, maar een aantal leuke grappen en het luchtige sfeertje zorgen ervoor dat de film zijn leuke momenten kent en verder behoorlijk onderhoudend is. Schwartzman heeft een aantal leuke scenes, maar als geheel is het allemaal net te zwak om echt te overtuigen. Toch is het zeker niet de slechtste film in het genre.

2,5*

Een behoorlijk hilarische Allen dit. Je kunt duidelijk merken dat Allen in zijn beginperiode nogal aan het experimenteren was en vaak de slapstickachtige toer opgaat. Het verhaal is deze film is te onnozel voor woorden, maar leuk is de film wel. Het blijft altijd fijn om Allen en Diane Keaton samen in een film te zien en ook hier vormen ze weer een leuk duo. Over Keaton gesproken trouwens. Allens mimiek en slapstickachtige stunts in deze film doen soms erg aan Buster Keaton denken. Die moet haast wel een soort van inspiratie geweest zijn voor een film als deze.

Sleeper is verder een leuke film. Het tempo is hoog evenals de grappen, waarom ik toch wel een aantal keer behoorlijk heb kunnen lachen. Op de momenten dat er niet gesproken wordt op drukke muziek, wordt het soms wel wat erg flauw, maar desondanks heb ik me weer prima vermaakt met deze Allen.

3,5*

Sleepers is een hele aardige film, waarvan het eerste deel verreweg de meeste indruk maakt.

Het camerawerk is mooi en verzorgd en af en toe komen daardoor erg fraaie beelden voorbij. Het acteerwerk is degelijk, wat je ook mag verwachten van een film met zulke grote namen als deze. Vooral Dustin Hoffman en Robert de Niro springen er bovenuit en leveren puike rollen af. Jason Patric is het minste. Hij scoort nog net een voldoende, maar sneeuwt toch ietwat onder bij de rest van de cast. In de tweede helft zakt het niveau echter toch wat naar beneden. Het wordt dan een echt rechtbankdrama. Hoewel ik rechtbankdrama’s altijd wel interessant vind, is het hier soms toch wat onevenwichtig en langdradig. Ondanks dat gegeven, is de uiteindelijke afloop dan wel weer erg bevredigend.

Zo zijn de gevoelens toch een beetje wisselend. Het begint allemaal heel sterk, sfeervol en soms zelfs indrukwekkend. Maar langzaam zakt het allemaal toch behoorlijk in en wordt het zelfs een tikkeltje langdradig. Maar in zijn geheel lang niet slecht uds.

3,0*

Qua animatie en tekenstijl valt Sleeping Beauty gelijk op t.o.v. andere Disney films. Het is allemaal wat donkerder en tevens kleurrijker. Een mooie stijl die er goed uitziet en waardoor het fijn kijken is naar deze animatiefilm. Vooral de boze heks ziet er zeer goed geanimeerd uit.

Helaas is het verhaal zoals al eerder genoemd vrij magertjes. Ook zit er opvallend weinig humor in. De film moet het vooral van de drie feeën hebben qua humor. Hun gefixeerdheid op bepaalde kleuren is wel grappig. Verder houdt het op dat gebied niet over. De hoofdpersonages hebben verder ook weinig invulling in het verhaal. Zowel Doornroosje als de prins hebben maar weinig schermtijd. Op zich best opvallend.

Ja Doornroosje is op enkele punten in ieder geval een unieke Disney film. Als het verhaal en de hoofdpersonages wat beter uitgewerkt waren had er wel een hogere score van mijn kant ingezeten. Nu blijf ik steken op een voldoende.

3,0*

Toch wel een vermakelijke en onderhoudende thriller, die eigenlijk behoorlijk voorspelbaar is, de nodige clichés bevat, maar toch lekker wegkijkt. Roberts acteert niet slecht, maar vooral Bergin is lekker op dreef als haar gestoorde echtgenoot. Er zitten een paar momenten in de film dat hij echt heerlijk psychopatisch weet over te komen. Ook de muziek in de film is best aardig. Visueel is het verder allemaal weinig bijzonder op een enkele scene na. Er zitten verder ook niet echt zwakke puinten in het verhaal en daarom is de film wat mij betreft toch zeker een voldoende waard!

3,0*

Bij het zien van het genre horror kun je hier vooraf nog wel eens de mist in gaan.

Bij horror denkt men vaak aan de woorden eng, spannend, gore en dat soort zaken en dat zijn termen die niet op Sleepy Hollow van toepassing zijn. Maar dat maakt ook niet uit, want desondanks is het toch een sterk werkje. Tim Burton is iemand die als geen andere weet hoe je een sterke sfeer kunt creëren. En de onheilspellende gotische sfeer die hier rondhangt, is echt geweldig. Verder is de setting ook erg mooi.

Johnny Depp is de man die deze film bijna volledig draagt. Hij speelt overtuigend de rol van Ichabod Crane, een apart mannetje, die soms nogal rare methodes heeft om een moord op te lossen. Het is een erg leuk personage, die zorgt voor veel leuke en grappige momenten. Ook Christopher Walken is sterk. Zijn rol is niet groot, maar desondanks weet hij toch indruk te maken als de man zonder hoofd.

Sleepy Hollow is ook alweer zo’n mooi sprookje van Burton. Pure horror is het niet, maar wel een geslaagde mix van fantasy, humor en een vleugje horror.

4,0*

Leuke film!

Ik had van tevoren weinig over de film gelezen, dus ik wist niet echt wat me te wachten stond. Het begin is even inkomen, maar het begint eigenlijk al best leuk met het onoplosbare doolhof van Laurence Olivier. De film speelt zich voornamelijk af op dezelfde locatie en moet het grotendeels hebben van het acteerwerk van Olivier en Michael Caine, die beiden overigens erg goed acteren. Erg leuk om te zien hoe ze elkaar door kennis proberen af te troeven. Ik moet zeggen dat ik niet doorhad dat Caine de detective was. Dat maakte de verrassing des te groter, in een film die sowieso anders in elkaar zit dan ik in het begin dacht.

De derde plotwending zag ik wel aankomen en richting het einde wordt de film wel wat meer voorspelbaar, al blijft het best vermakelijk. Ook een compliment trouwens voor de inrichting van het huis, waar het zich allemaal afspeelt. Al die attributen en geinige speeltjes zorgen automatisch al voor een leuke sfeer. Een soort van “The Game”, maar dan net even anders.

3,5*

Billy Bob Thornton’s regiedebuut mag er best wezen. Als acteur weet het meestal wel te overtuigen, zo ook hier waar hij in de eerste vijtftien minuten mij al weet te overtuigen van het feit dat hij zijn moeder en haar minnaar vermoord heeft. De rustige manier waarop hij deze gruwelijke gebeurtenis vertelt is indrukwekkend om te zien.

De rest van de film is dat niet altijd, maar een goede film is het zeker. Thornton overtuigd in ieder geval zeker en zijn gesprekjes met Frank zijn mooi om te zien. De rest van de cast is ook wel aardig, al vond ik Frank’s stiefvader juist verre van overtuigend en vooral erg gemaakt spelen. De score van de film is wisselend. Soms best goed, soms matig, al is de muziek bij de aftiteling dan wel weer erg sterk.

Het verloop van de film is voorspelbaar, evenals de afloop, maar dat is niet storend, omdat Thornton al vanaf het begin duidelijk maakt dat hij daarna toe werkt. De tweede helft van de film is wel iets minder sterk dan het eerste gedeelte, maar toch blijft de film tot het einde toe interessant. Het blijft ook altijd fijn om de veel te vroeg overleden J.T. Walsh te zien, ook al is zijn aandeel maar klein hier.

3,5*

Oost-Europese films hebben meestal een vrij sombere setting, de films van Kusturica daargelaten, en met Slovenka is het eigenlijk niet anders.

De omgeving oogt arm en troosteloos en het is gelijk al duidelijk dat de mensen het in Slovenië niet altijd even makkelijk hebben. Zo ook hoofdrolspeelster Alexandra, die eigenlijk een soort van dubbelleven leidt en mede hierdoor steeds verder in de problemen raakt. Deze rol wordt gespeeld door Nina Ivanisin die dat op zich goed doet. Wel vond ik het af toe lastig om met haar mee te kunnen leven, al komt dat ook omdat de film zelf ook redelijk afstandelijk blijft, waardoor je als kijker zelf ook nooit echt helemaal bij alle problemen en situaties betrokken raakt.

Toch is het zeker geen slechte film. Het camerawerk is verzorgd, met enkel mooi geschoten plaatjes. Verder schept de film een goed beeld van het zware leven waar men op dat moment in Slovenië onder gebukt gaat. Daarnaast is het niet altijd kommer en kwel in de film en zitten er soms ook wel enkele luchtige momenten tussen verwerkt. Dat merk je vooral op de momenten als Slovenka weer transformeert in Alexandra, waarna vaak ook gelijk de toon van de film verandert.

Het einde van de film is hoopvol en teven een erg mooie scène, waarin muziek, acteerwerk en cinematografie op prachtige wijze samenkomen.

Kleine 3,5*

Toch wel een heerlijk filmpje dit hoor.

Een fijn westernsfeertje gecombineerd met scherpe heldere kleuren en een mooi landschap vormt al een uitstekende basis. Kodi Smit-McPhee speelt een prima hoofdrol en vormt een leuk duo met Fassbinder, die nooit teleurstelt en ook hier iets interessants van zijn personage weet te maken.

Ze komen een hoop uiteenlopende personages tegen, waarvan de meeste boeiend genoeg zijn. De cinematografie is sterk en daarnaast is de speelduur niet te lang, maar ook niet te kort. Het is misschien allemaal wat simpel qua basis, maar erg goed uitgevoerd.

Leuk dat er af en toe van dit soort films gemaakt worden.

4,0*

Mooie film, die erg goed door Boyle in elkaar is gezet, al deed het mij allemaal niet zoveel als ik gehoopt had. De hoofdrolspeler is in ieder geval erg goed gecast en speelt zijn rol erg goed evenals de kinderen die hetzelfde personage in de flashbacks spelen.

Het hele weekend mijonairs gebeuren is een leuk gegeven en geeft de film een extra modern en herkenbaar tintje. Nadeel voor dit gegeven is dat de film over een jaar of twintig misschien juist hierdoor weer wat gedateerd zal ogen. Erg leuke opzet dus van Boyle door juist op die manier via de vragen van het spel het levensverhaal van de jongen te vertellen.

Jamal blijkt er dus helemaal niet voor het geld te zitten, maar ziet het juist als een kans om zijn jeugdliefde terug te vinden. Als je hierin meegetrokken wordt kan ik me goed voorstellen dat je het een topfilm vindt, want het ziet er allemaal erg mooi uit. Fijne moderne Bollywoodmuziek, prima acteerwerk, een op het oog origineel verhaal, mooie beelden soms van met erg afwisselende camerashots.

Ook de aftitelingsscene is erg mooi gedaan en was een erg passend slot van deze film. Ondanks al dit gegeven wist de film mij op de een of andere manier tot te weinig te beroeren. Dat was en is eigenlijk de grootste tegenvaller voor mij van deze film.

3,5*

Een goede sfeervolle, grauwe en minimalistische film, die met weinig middelen toch Behoorlijk wat weet te bereiken.

Het sfeertje van de film is vaak nogal onheilspellend. Je hebt constant het idee dat er wat in de lucht hangt en er wat staat te gebeuren. Daarbij is het camerawerk heel toepasselijk. De vaak woeste en onheilspellende donkere lucht, is net zo onheilspellend als het verhaaltje zelf. Het acteerwerk is naar behoren. Vooral Steffi Peeters doet het erg goed. Ik betrapte me er op dat ik toch wel benieuwd was hoe het alles op een gegeven moment verder zou gaan.

Wel jammer dat de mensen die ze tegenkwamen, niet altijd even interessant waren. Dat had misschien nog iets beter gekund. Toch slaagt Karakatsanis erin de aandacht van de kijker vast te houden, door zijn prima camerawerk en de sterke sfeerschepping. Ik werd er alleen nooit helemaal in meegezogen. Een laatste pluspunt is trouwens de soundtrack. Het is lastig om deze te benoemen, maar het is een stijl en geluid, die ik niet vaak hoor, maar die erg mooi is en prima past bij het sfeertje van Small Gods.

Een goed en interessant debuut dus van door Dimitri Karakatsanis, een regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

Mijn vierde Bergman en ik kan na vier films van hem wel concluderen dat ik een haat liefde verhouding heb met deze regisseur. Daar waar ik Persona en The Seventh Seal echt mindere films vind, kon Tystnaden mij juist erg bekoren en gelukkig Wild Strawberries ook.

Het is de meeste luchtigste film van de vier en ook de warmste. Deze film is erg goed te volgen en de droomscene's en afwisselingen naar het verleden geven een hoop duidelijkheid over het hoofdpersonage. Tijdens zijn "roadtrip" en dromen ondekt hij zeer interessante zaken over zichzelf en na afloop kun je eigenlijk wel concluderen dat hij er een beter mens door is geworden, of er in ieder geval een hoop van heeft geleerd.

Een interessant verhaal, gecombineerd met leuke droomscene's, leuke personages en ook zeker mooie vrouwen zorgen voor een fijne film en eigenlijk nog meer onduidelijkheid voor mij over hoe ik andere Bergman's zal ervaren. Maar dit is een hele goede, zoveel is wel zeker voor mij.

4,0*

Edit: wel raar trouwens dat de rol van zijn moeder werd gespeeld door iemand die in het echt ruim 10 jaar jonger dan hijzelf was.

Ook ik ben het behoorlijk eens met hetgeen hierboven geschreven is. Het eerste deel was al niet geweldig, maar dit vervolg is nog een stukje minder. Veel infantiele humor, die meestal totaal niet leuk is en de echte Smurfen sfeer ontbreekt.

Vooral de smurfen zelf zijn totaal niet leuk en ook hier maakt men er een ontzettend moralistisch verhaaltje van. Het enigste pluspunt blijft Azrael, die ook hier weer voor de leukste momenten zorgt, al zijn dat er helaas niet zoveel.

Nee, erg matig allemaal en nogal smaakloos.

1,5*

Matigheid troef in deze smurfenfilm.

Ik heb vroeger vaak zaak de tekenfilmserie gezien en ik moet zeggen dat dat altijd leuk vermaak was. Aan de ene kant was ik nog wel benieuwd wat ze van deze film gemaakt zouden hebben, aan de andere kant was ik bang dat het iets zou worden zoals Yogi Bear. En dat is het helaas ook geworden.

De film is net als Yogi Bear enorm moralistisch en vooral vaak niet echt grappig. Vooral Gargamel valt erg tegen. Azrael daarentegen is het enige lichtpuntje in deze film en is op sommige momenten wel erg grappig. Het verhaaltje stelt verder niets vooral is vooral veel te moralistisch. De animatie is redelijk, maar de smurfen in de serie zien er eerlijk gezegd beter uit. Nee dit had al met al veel meer kunnen zijn.

2,0*

Goede film van De Palma, die begint met een geweldige openingsscène met een onafgebroken take van wel een minuut of twaalf. Visueel ziet het er prima uit en dat is ook de grootste kracht van dit werkje, dat qua vorm net iets beter is dan inhoudelijk.

Nicolas Cage en Gary Sinise leveren prima acteerprestaties af en samen met het geweldige camerawerk zorgt dit er voor dat de eerste zeventig minuten erg goed en spannend zijn. De moord waar het om draait, wordt hierin vanuit meerdere gezichtspunten bekeken en hierdoor blijft het constant boeiend. Aangezien het verhaal zich slechts op één locatie afspeelt is dat misschien nog wel een groter pluspunt. Tot op dat moment zitten vier sterren er absoluut in.

De laatste vijfentwintig minuten zijn echter toch wat minder. De clou wordt namelijk te snel onthuld, waardoor de spanning ruim voor het einde al is weggeëbd. Dat is wel jammer, want dat kost de film een halve punt. De ontknoping is namelijk ook wat vergezocht. In zijn geheel blijft het echter bovengemiddeld, door de sterke sfeer, het goede acteerwerk en vooral de geweldige cameravoering.

3,5*

Erg vermakelijke onzin!

Bij het horen van de titel Snakes on a plane denk je meteen aan één of andere goedkope B-horrorfilm. Laat dat nou net de bedoeling van de makers geweest zijn. Voeg daar als hoofdrolspeler Samuel L. Jackson bij, die enkele fraaie oneliners tentoonspreid en een cultfilm is geboren. Het verhaal en plot is natuurlijk vrij simpel, maar door de goed in beeld gebrachte slangen en de totale paniek aan boord van het vliegtuig en het feit dat de film zichzelf totaal niet serieus neemt, krijg je een behoorlijk vermakelijke film, die weer voorbij is voordat je het door hebt. De mooiste uitspraak van Samuel L. Jackson is natuurlijk : "I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!" Kortom prima popcorn vermaak en een lekker pulp filmpje zoals deze is op zijn tijd nooit weg.

3,5*

Heerlijke film dit, vol maffe personages, vlotte humor en grappige dialogen.

Lock, Stock and Two Smoking Barrels is al een erg leuke film, maar met Snatch haalt regisseur Guy Ritchie wat mij betreft echt het beste uit zichzelf naar boven. De cast is behoorlijk hetzelfde als van zijn eerste film, maar aangevuld met enkele grote namen. O.a. Statham en Jones zijn weer van de partij en nieuw zijn Brad Pitt en Benicio de Toro. Vooral Pitt is een fantastische toevoeging. Hij straalt enorm veel plezier uit en zijn vertolking van de soms haast onverstaanbare zigeuner Mickey is echt fantastisch. Ik heb altijd wel lol om deze film en zijn grappige personages, maar tegen Pitt kan echt niemand op hier. Geweldig!

Naast de erg leuke humor bevat Snatch een sterke verhaallijn, een vlotte montage en een cast die er duidelijk zin in heeft. Als er lol is op de set, dan zie je dat vaak ook in positieve zin af aan de zin en dit is zo’n typisch voorbeeld daarvan. De actie is goed, soms lekker hard en rauw en de film is ook na de eerste keer nog steeds vermakelijk en verveelt geen moment.

Een erg fijne film om af en toe eens uit de kast te trekken.

4,5*

Typisch zo’n animatiefilm die erg gericht is op kinderen, ook al zou je dat niet direct zeggen als je het begin ziet. Het verhaal is vrij eenvoudig, de reis is best aardig, maar de animatie zelf is niet al te bijzonder. Wel leuk om bepaalde Russische accenten hierin te zien, wat zo’n film dan weer een andere invulling geeft. De personages vond ik zelf niet zo heel bijzonder. Het zijn vooral het kleine wezeltje en de trol, die voor de broodnodige humor moeten zorgen. Dat lukt ze bij vlagen, maar over het algemeen valt het een klein beetje tegen.

De tijdsduur is gelukkig niet al te lang en bij vlagen is het aardig, maar verder kon ik hier niet al te veel mee. Veelal kinderlijke humor, waar de kleine overigens hartelijk om kon lachen, maar het is zeker geen film die de doelgroep overstijgt.

2,0*

Het is allemaal niet zo heel denderend, maar aan de andere kant is het wel behoorlijk onderhoudend. Een typisch misdaadverhaal over drugs, die de bekende wegen nog maar eens bewandelt. Het is echter vooral jammer, dat het allemaal uiteindelijk net wat te lang duurt.

Dwayne Johnson acteert niet onaardig in Snitch. Op de een of andere manier had ik wat meer actie verwacht, maar dat zat er blijkbaar niet in. Aan de ene kant misschien ook wel beter, want de actiescene, die erin zit aan het begin, is niet al te best. Er wordt veel te veel in gesneden en het wordt vrij matig in beeld gebracht.

Het drama is redelijk goed uitgewerkt en mede hierdoor blijft dit verhaaltje anderhalf uur lang best vermakelijk. Alleen richting het einde wordt het allemaal net wat teveel doorgevoerd, waardoor Snitch toch een klein, maar licht vervelend nasmaakje krijgt. Typische middelmaat dit, waarvan er zoveel gemaakt zijn, maar ook weer niet heel slecht.

2,5*

Hoewel ik begrijp dat de film gemaakt is voor kinderen is het een erg matige film. Ik bedoel er worden een heleboel films gemaakt voor kinderen, die ik wel kan waarderen. Deze film mist eigenlijk een totaal gebrek aan originaliteit. Allereerst lijkt de film haast een kopie van Snow Dogs en is het slechts op kleine puntjes een wat ander verhaal. De personages in de film acteren werkelijk waar zo dramatisch en kinderachtig, dat je soms haast moet lachen hoe slecht het wel niet is. Erg matig allemaal, ondanks dat de pups er best lief uitzien.

1,5*

Fijne film toch wel, die erg traag is, maar daardoor krijg je als kijker wel de tijd om de personages goed te leren kennen en die worden behoorlijk goed neergezet, naast het feit dat het sowieso allemaal wel plezierige personages zijn. Weaver speelt prima de rol van autistische vrouw, maar ook Rickman en Moss doen het gewoon meer dan goed. De gebeurtenissen in de film zijn natuurlijk niet mis, maar nergens voelt het geforceerd aan, mede ook omdat de film ook humor en luchtige momenten bevat, iets waar het personage van Weaver grotendeels voor verantwoordelijk is. Het eerste gedeelte van de film is duidelijk het sterkst, met enkele onverwachte gebeurtenissen. Daarna kabbelt de film rustig door naar het einde, maar echt inzakken doet de film gelukkig niet, daar is het spel van de acteurs gewoonweg te goed voor. Toch wel een aanradertje voor de dramaliefhebbers!

3,5*