Opinions

Matige komedie, die vooral mikt op de hondenliefhebbers.

Het verhaaltje is redelijk, maar de humor is veelal flauw en de afloop is natuurlijk uitermate voorspelbaar. Cuba Gooding Jr. is van een aardige acteur in wording, de laatste tien jaar veroordeeld tot dit soort films, waarin hij vaak bewijst, niet echt een komisch talent te zijn. Zo ook in deze film waarin hij vaker irritant dan echt leuk voor de dag komt. James Coburn doet het aardig, maar je vraagt je af wat hij in een film als deze te zoeken heeft. Gelukkig zijn er nog de honden, die hun best doen en zeker leuk zijn om te zien. De film zelf heeft zijn momentjes, dankzij vooral een grappig bijrolletje van Sisqo, maar goed is dit zoete drama nergens.

De honden, Sisqo en de mooie omgeving zorgen ervoor, dat deze film nog redelijk uit te zitten is.

2,0*

Ik heb bij vlagen best wel genoten van deze toch wel meer dan aardige film. Door diverse goede bijrolletjes was ik wel eens benieuwd hoe Barry Pepper het als dragende kracht in een film zou doen en hiervoor slaagt hij met vlag en wimpel. Pepper speelt overtuigend de rol van man uit ‘de bewoonde wereld” die in contact komt met een eskimomeisje en noodgedwongen op elkaar aangewezen zijn en geeft zijn personage diepgang mee. Ook het meisje speelt goed en in combinatie met de soms schitterende beelden van de soms ruige natuur levert dit bij vlagen een sterke film op. De film is erg traag, maar straalt mede daardoor een soort van enorme rust uit. Jammer is het dan ook dat die rust af en toe wreed verstoord wordt door de niet zo sterke soundtrack, die af en toe een beetje te nadrukkelijk aanwezig is en mij daardoor uit de film haalde. Toch is dit een typische voorbeeld van een film, die door de acteurs en het mooie camerawerk de film boven de middelmoot doet uitstijgen. Best van genoten dus.

3,5*

Sneeuwwitje en de zeven dwergen, was de eerste avondvullende film die Disney uitbracht en was waarschijnlijk de aanleiding voor het grote succes dat hierna volgde voor Disney. Het kostte misschien wat geld en waarschijnlijk nog meer moeite maar het resultaat mocht er dan ook zijn. Het verhaal is vrij simpel, maar het zijn de karakters en alles wat er om heen gebeurd dat deze animatiefilm toch boeiend weet te maken. De afloop is natuurlijk bekend. Sneeuwwitje heeft een sprookjesachtig verhaal, mooi getekende karakters, waarbij vooral de zeven dwergen er in nog positievere zin uitspringen. De liedjes in deze animatiefilm zijn ook erg leuk en toepasselijk. Kortom Sneeuwwitje was de voorbode naar een hele reeks zeer succesvolle Disneyfilms, waarvan de een natuurlijk wat beter is dan de andere. Sneeuwwitje is echter onvergetelijk!

4,0*

Toch best een fijne film dit. Heeft wel wat kleine minpuntjes en is niet altijd overtuigend, maar heeft bovenal een paar grote pluspunten.

Het concept is erg goed en het camerawerk mag er ook absoluut zijn. Wat ik ook erg leuk vond, is dat elke cabine wel een soort van nieuwe wereld lijkt. Die verwachting, zorgde bij mij ook voor een bepaalde nieuwsgierigheid.

De actie is goed, maar ook de maatschappijkritiek is niet verkeerd. De beelden buiten de trein zijn wel iets minder, maar gelukkig wordt daar niet teveel de focus op gelegd. Personages zijn niet onaardig en ik moest wel lachen om het kolderieke personage dat Tilda Swinton hier neerzet. Ik vermoed dat dit ook de bedoeling was.

Al met al erg leuk en vermakelijk en op sommige vlakken zelfs bijzonder origineel.

3,5*

Dit was niet veel soeps.

De eerste 2 Snuf de Hond films waren ook niet van een heel hoog niveau, maar vermaakten wel en hadden een aardige hoofdrolspeler. Dan heb ik het natuurlijk niet over de hond, want dat is zowat de enige die hier wel voldoet. Nee na twee films is de oude Tom vervangen door een nieuwe Tom en dat is toch een behoorlijke miscast. Het knaapje kan totaal niet acteren en mist ook een bepaalde uitstraling.

Daarnaast is het verhaal is deze film te kinderachtig en doorzichtig voor woorden. Er zitten zoveel onlogische zaken en enorm doorzichtige zaken in de film, dat je haast denkt dat deze film gericht is op 0-4 jarigen, i.p.v. de wat oudere jeugd. Dat maakt de film op momenten zo slecht dat er ook wel weer wat te lachen valt, ook al is het allemaal onbedoeld. De agente op hoge hakken is soms wel lachen evenals de commissaris van pak hem beet 180 kilo. Ook de boevenvader heeft in al zijn overacting wel iets grappigs over zich heen.

Daar houdt het dan ook wel mee op. Hopelijk is de vierde film beter, maar ik houd mijn hart vast gezien het feit dat de cast voor die film weer hetzelfde is.

1,0*

Dit vond ik altijd het beste boek uit de Snuf de Hond reeks, maar de film is helaas geen topper. Het verhaal is allemaal iets "te gemaakt" in deze film en loopt nooit echt vlot. De sfeer van de film is best aardig en het hele gegeven rond 'Vliegende Volckert' is lekker mysterieus opgezet. Helaas worden sommige zaken nogal kinderachtig neergezet, waardoor van echte spanning eigenlijk nooit sprake is. De acteerprestaties zijn ook niet geweldig, maar is zijn geheel is de film behoorlijk onderhoudend. Jammer alleen dat ik ook na het zien van deze film de voorkeur aan het boek blijf geven.

2,5*

Matige film, maar wel een stukje beter dan Snuf en de IJsvogel, dus dat is al heel wat.

Waar Snuf en de ijsvogel bol stond van de onlogische zaken, heeft deze film daar iets minder last van. Deze film is sfeervoller en kent zelfs bij vlagen een aardige regie, waarbij vooral de flashbacks in het verleden er positief uitspringen. Helaas is het acteerwerk in deze film ook erg matig, met als dieptepunt de hoofdrolspeler, die Tom echt dramatisch neerzet. Verder kijkt het wel aardig weg, ook omdat het verhaal deze keer wat interessanter is, al lagen sommige scènes er wel weer erg dik bovenop.

De eerste twee delen blijven het best, maar deze komt tenminste enigszins in de buurt.

2,0*

Redelijke film, maaar toch niet zo als ik verwacht had. Het boek was destijds erg spannend en daar merkte ik in deze film helaas niet al teveel van. Alles is behoorlijk voorspelbaar en sommige zaken niet altijd even realistisch. De aankleding van de film is best goed en eigenlijk weinig op aan te merken. Het acteerwerk is redelijk, al is de keuze van een Nederlander als Duitse commandant natuurlijk wel erg slecht. Verder is het best een vermakelijke film.

2,5*

Een erg fijne film toch wel weer van David Fincher. Laat ik voorop stellen dat ik niets met Facebook en dat soort sites heb en doe. Daarom leek mij het onderwerp vooraf ook niet bijster interessant, maar met Fincher aan het roer moest het toch wel wat worden dacht ik.

En terecht zo bleek, want The Social Network is een boeiende film die drama en humor goed afwisselt en prima in balans is. Jesse Eisenberg zet een prima hoofdrol neer, acteert overtuigend en speelt een personage dat erg weet te boeien. Daarnaast worden ook de andere rollen goed ingevuld door vooral Garfield, maar ook Timberlake laat zien dat hij best kan acteren.

Dat de film verder zo lekker wegkijkt komt ook de fijne en soms best wel scherpe dialogen, de prima montage en een vlotte soundtrack. Verder is het allemaal lekker luchtig en verveelt het geen moment. Ook ik ben net als enkele anderen echter van mening dat de film net die topscène mist om echt memorabel te worden. Een prima film is het echter desondanks zeer zeker wel.

4,0*

El Sol del Membrillo is een documentaire, die wel enig zitvlak van de kijker vereist. Het is een lastige film, waarbij ik wel even mijn tijd nodig had, om er in te komen. Toen ik dat eenmaal was, zie je het verhaal van een schilder, die een boom na wil schilderen, zijn ontmoetingen met zijn vrouw en vrienden en vooral ook de manier waarop hij te werk gaat.

Hoewel het niveau enigszins wisselend iets, heeft het op sommige momenten wel iets fascinerends. Erice is duidelijk een regisseur, die de tijd er goed voor neemt om een film te maken en aangezien hij slechts 6 films in 43 jaar heeft geregisseerd, doet hij daarom enigszins aan Terrence Malick denken.

El Sol del Membrillo is zeker niet slecht, al moet je zeker wel van contemplatieve cinema houden. De manier waarop men hier de schoonheid van de natuur weet te waarderen, maakte het voor mij uiteindelijk wel de moeite waard al is het zeker ook niet zo indrukwekkend als gehoopt.

3,0*

‘Womit haben Sie das geschrieben?’ “Mit scheisse, Herr Direktor!”

Een erg mooie film van Paul Verhoeven, over het verzet in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, die terecht wordt gezien als één van de beste Nederlandse films aller tijden.

Het fijne is vooral, dat er een erg breed beeld wordt geschetst van de totale oorlog. Diverse soorten mensen komen aan bod en het is interessant en erg mooi om te zien hoe iedereen zijn of haar keuze in deze strijd maakt. Daarnaast schetst Soldaat van Oranje een vrij reëel beeld van het verzet in de Tweede Wereld Oorlog. Tevens roept deze film een gevoel van patriottisme bij me op. Ook al waren we bezet, er waren Nederlanders, die bleven strijden voor het goede. Daar is Soldaat van Oranje sinds de eerste keer dat ik hem zag, bij mij symbool voor blijven staan.

Verhoeven weet er daarnaast ook een soort van jongensavontuur van te maken. Jonge mannen komen in de oorlog, zijn aanvankelijk niet al te serieus, maar veranderen door de harde oorlog in echte mannen. Jeroen Krabbé speelt goed, maar vooral Rutger Hauer doet het uitstekend. Daarnaast worden de personages vrij goed uitgewerkt. Rijk de Gooyer heeft misschien nog wel de leukste rol van allemaal, als een erg sadistische Gestapo-officier. Hij speelt iets te overdreven, maar juist dat maakt zijn personage op momenten onbedoeld grappig. De rest van de cast doet het allemaal naar behoren, al zitten tussen de kleinere rolletjes soms wel wat mindere acteerprestaties.

Ook de soundtrack mag er zijn. Die is krachtig en draait bij aan het meeslepende gevoel dat Soldaat van Oranje op sommige momenten heeft. Tussendoor zit er af en toe best een wat minder moment in. Ondanks dat de film richting het einde wat afzwakt, blijft Soldaat van Oranje vrijwel de gehele speelduur de moeite van het kijken waard. Het is een drama en een avontuur op zich, maar Verhoeven weet alles ook te voorzien van wat luchtige momenten, waardoor dit nooit een zware film wordt. Visueel is het allemaal in orde en alles is redelijk tot goed in beeld gebracht. Verhaaltechnisch komt de boodschap in ieder geval meer dan goed over.

Soldaat van Oranje boeit en is behoorlijk meeslepend. Het is een mooi, maar zeer hard avontuur van een zevental verschillende studenten, voor wie de Tweede Wereld Oorlog uiteindelijk pas de echte ontgroening bleek.

4,0*

Een leuk verhaaltje en een frisse, luchtige sfeer, maken van I Soliti Ignoti een fijne wegkijker. Hoogstaand is of wordt het nergens, maar vermakelijk is het best wel.

Het heeft allemaal niet zo veel om het lijf en hoewel je eigenlijk al snel weet hoe het allemaal zal aflopen, drukt dat de pret niet echt. De humor is best lollig, al zit er tussendoor ook best een hoop flauwigheid verweven. Ik moest echter wel hard lachen om het moment dat eentje, een oud vrouwtje van haar tasje probeert te beroven, wat mislukt, waarna hij tijdens het wegrennen onder een tram komt en het leven laat. Dat klinkt misschien tragisch, maar was het echter totaal niet.

Leuk trouwens om zowel Marcello Mastroianni en Claudia Cardinale in een bijrolletje te zien. Allebei nog erg jong en allebei duidelijk nog het beste van hun carrière voor zich.

3,0*

Een vrij standaard drama, met de nodige schrikmomenten. De schrikmomenten zijn nog niet zo slecht en zorgen ervoor, dat het soms nog een beetje spannend is.

Het verhaal zelf heeft een vrij voorspelbaar verloop en het is niet zo moeilijk om te bedenken hoe alles nu precies in de steel zit. Het acteerwerk kon er voor een film als deze wel mee door. De lat ligt niet echt hoog, maar als tieners zoals deze niet irritant zijn, doen ze al een hoop goed.

Verder is het wel onderhoudend en ook nog best wel sfeervol. Verder zijn er vrij weinig hoogtepunten, maar gelukkig ook niet echt dieptepunten. Al met al is het vrij redelijk dus.

2,5*

Mijn vierde Tarkovsky alweer (na Stalker, Andrey Rublyov en Zerkalo) en ik blijf het een fascinerende regisseur vinden. Ik vond dit achteraf toch wel Tarkovsky’s meest toegankelijke film al blijft het enorm goed omletten, omdat je zoals altijd erg veel voorgeschoteld krijgt.

Het mooie van deze film vond ik dat er eindelijk een karakter was, Chris, met wie je kunt meeleven en die oor de kijker behoorlijk toegankelijk is, iets wat ik in zijn andere films eigenlijk nooit heb gehad. De vragen over de zin en de betekenis van het leven en alles daaromheen zijn erg interessant uitgewerkt.

Visueel is het vaak weer erg mooi, met lange shots en een fijne mysterieuze, soms zelfs spannende sfeer, die prima ondersteund wordt door muziek van Bach. De overloop tussen beelden in zwart/wit geschoten naar kleur en andersom zag er ook erg goed uit. De acteurs doen het ook prima, waarbij Natalya Bondarchuk er echt uitspringt met alle emotie die ze in haar rol weet te leggen. Zeer overtuigend.

Na het zeer sterke eerste gedeelte, zakt de film helaas in het tweede gedeelte toch een klein beetje in. Het wordt op sommige momenten ietwat langdradig en de film oogt net wat minder krachtig dan het eerste gedeelte. Het einde van de film is daarentegen dan wel weer subliem en een schitterende scene. Sterke film dus, die vier welverdiende sterren waard is!

4,0*

Ik ben geen fan van het werk van Minnelli en ik ben geen fan van Sinatra.

Dan lijkt het me logisch, dat ik toch met enige huivering aan deze Some Came Running begon. Hoewel het allemaal nog redelijk goed door te komen is, ben ik hier zeker niet van onder de indruk. Hoewel Sinatra hier redelijk speelt, zal ik nooit fan van de man worden. Qua acteren is het aardig, waarbij vooral Shirley MacLaine de boel omhoog weet te duwen met haar energieke spel.

Voor de rest wordt het eigenlijk nooit echt heel boeiend. Het verhaal kabbelt soms maar wat voort, zonder dat ik het idee had, dat er nu echt iets heel interessants aan het gebeuren was. Hierdoor voelde het op sommige momenten ook nog wel wat langdradig aan. Alleen de laatste tien minuten waren nog wel aardig sterk.

Some Came Running is redelijk, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Leuke film, al zakt het niveau soms een klein beetje in.

De term horror is niet echt op zijn plaats hier, want afgezien van een paar aardige kills, gebeurt er dat gebied vrij weinig in de film. Leuk is die op sommige momenten echter wel, met dank aan enkele leuke personages en wat goed geslaagde (zwarte) humor.

Qua personages zijn vooral de sheriff en Amy erg leuk. Die eerste heeft een aantal erg droge opmerkingen en de tweede is gewoon een leuke extraverte meid. De muziek is ook niet onaardig en het sfeertje mag er zijn.

Toch zakt het tussendoor soms wel wat weg en heeft de film niet altijd een constant niveau, al zijn de inzakkingen gelukkig vaak maar van korte duur. De afloop was uiteindelijk niet echt moeilijk te raden, maar stiekem hoopte ik wel dat het zo zou eindigen, dus wat dat betreft is daar weinig op aan te merken.

Uiteindelijk best een geslaagd werkje, al komt het op kleine puntjes net tekort. Vermakelijk is het in ieder geval zeker.

3,0*

Toch een behoorlijke tegenvaller deze film van Billy Wilder. De eerste 10 minuten zijn nog best aardig, maar daarna werd de film minder met voorspelbare grappen en dito afloop.

Tony Curtis vond ik het meest tegenvallen. Zijn overdreven pogingen om grappig proberen te zijn. Het ergst vond ik nog wel zijn verkleedpartij als kapitein, met een bijna net zo irritante Monroe, die hem steeds leuker gaat vinden ernaast. Monroe vind ik trouwens ook maar erg matig acteren hier.

Jack Lemmon zet in mijn ogen dan nog het leukste personage neer en wist in zijn enthousiasme zelfs nog een paar keer een glimlach op mijn gezicht te krijgen. Verder vond ik de muziek ook niet altijd even goed. Jammer, want ik had na Sunset Boulevard toch meer van deze film verwacht. Ik hoop dat het bij deze ene misser blijft, want ik ben nog wel van plan om meer van Wilder te gaan zien.

2,0*

Behoorlijk fijne thriller, die zowel aan Rear Window, als aan Body Double doet denken. Rear Window is van de buitencategorie, maar aan Body Double is de film behoorlijk gelijkwaardig.

Het sfeertje is lekker retro en de film bouwt de spanning goed op. De eerste drie kwartier valt het allemaal nog wel mee, maar in het tweede gedeelte van de film zitten een paar sterke scènes en wordt de spanning ook duidelijk voelbaar en intenser.

Het acteerwerk is goed. Lauren Hutton overtuigt in haar rol en haar vasthoudendheid. De muziek is goed, zoals we gewend zijn bij Carpenter. ik ben trouwens best verrast om te lezen, dat dit een tv-film is, want dat zie je er niet direct aan af.

Kortom een film die prima in het oeuvre van Carpenter past.

3,5*

Hele aardige romantische komedie met een prima Jack Nicholson en een net zo goede Diane Keaton. Het spel tussen de twee is prima en er is duidelijk een chemie te bespeuren. Ook het verhaal is, howel voorspelbaar best leuk verzonnen. Jammer alleen van de rol van Keanu Reeves, die totaal verbleekt naast de andere hoofdrolspelers. Ook zwakt de film richting het einde toch helaas wat af. In zijn geheel echter best vermakelijk.

3,0*

Aardige film, maar het voegt inderdaad weinig toe, wat we na het zien van Hotel Rwanda nog niet wisten. Het verhaal is verder niet slecht, maar soms wat onevenwichtig en een beetje rommelig. Zat verder goed in elkaar, alleen de beelden van het Witte huis kwamen inderdaad een beetje amateuristisch over.

3,0*

Sommaren med Monika is een goede vroege Bergman, die in tegenstelling tot veel van zijn films erg toegankelijk is en een simpel, maar leuk verhaal heeft.

Harriet Andersson is het grote pluspunt hier en acteert ondanks haar jeugdige leeftijd al zeer volwassen. Bergman weet hier een lekkere zomerse sfeer te scheppen, waarin het in eerste instantie erg verliefde jonge stelletje helemaal in op kan gaan. Fijne shots van de weide lucht, de zee en het zomerse landschap en een leuk stel, die ik het geluk best gunde.

Dat het richting het einde alsnog misgaat tussen de twee, zag je al van ver aankomen, maar voelde alsnog vervelend. Het is het typische voorbeeld van een relatie, die een zomerse vakantieliefde is, waar men elkaar liefheeft en ziet op de meest fijne momenten en waar men bij tegenslag, in dit geval de vrouw, al vrij snel het bijltje erbij neer gooit. Al met al best een prettige wegkijker. Niet top, maar wel bovengemiddeld goed.

3,5*

Ingmar Bergman was blijkbaar iemand, die erg veel met de zomer op had, want dit is al zijn derde film die ik zie, waarin het woord zomer in de titel voorkomt. Deze keer is het een terugblik van een ballerina op een zomer uit haar jeugd, waar ze mooie herinneringen aan heeft.

Ik vond het wel een aardige film. Niet zo sterk als veel van Bergmans latere werk, maar vooral erg degelijk. Af en maakt hij hier erg mooie close-ups van de mensen en verder zit het filmisch ook wel goed in elkaar, al is het hier nog niet bijzonder mooi. Maj-Britt Nilsson speelt een sterke hoofdrol. Een rol, die niet zo heel gemakkelijk is, aangezien zij zowel een vijftienjarig meisje, als een achtentwintigjarige vrouw moet spelen, maar de wisseling tussen beide leeftijden gaat haar vrij goed af.

Het is een charmant filmpje. Nergens memorabel, maar constant op een acceptabel niveau en heeft zeker een paar sterke momenten, met een fijne hoofdrolspeelster.

3,0*

Dat Ingmar Bergman af en toe wat minder zware films maakt, wist ik wel, maar toch was ik nog wel enigszins verrast met dit uitermate luchtige tussendoortje, dat verre van zwaar is. Maar dat is helemaal niet erg, en ook wel eens lekker om te kunnen constateren.

Het is een leuke film, die ook enigszins doet denken aan Woody Allen zijn Midsummer Night’s Seks Comedy. Niet geheel verwonderlijk, want Allen haalde in die tijd weleens vaker zijn inspiratie voor zijn films bij Bergman vandaan. Terug naar deze film maar weer. Smiles of a Summer Night is een romantische komedie, die het vooral moet hebben van de interactie tussen de acteurs en de dialogen. Hoewel het soms wat toneelachtig oogt, loopt dat overigens allemaal wel vrij lekker. Niet alles is even goed, maar het niveau is goed genoeg om mij af en toe toch een glimlach te bezorgen.

Wel is het typisch zo’n film, die niet echt lang blijft hangen, maar dat is ook niet erg. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg, heeft een aantal erg vermakelijke scenes, en is zeker aangenaam tijdverdrijf. Misschien is het wel de meest ideale film om aan te beginnen, als je nog nooit wat van Bergman gezien hebt.

3,0*

Heerlijke luchtige film van Kitano!

Mijn tweede film die ik zie van Kitano na Dolls en wederom weet hij mij zowat de hele filmduur te boeien. Het begin van de film is lekker hard en dat bevalt me meestal wel. Het verhaaltje stelt niet zoveel veel, maar dat maakt uit omdat de film niet serieus bedoeld is en vooral veel sfeer en humor bevat.

Die sfeer en humor is vooral in het middenstuk van de film van een ongekend hoog niveau. Wat een geweldige scénes op het strand levert dit op. Het vuurwerk op elkaar schieten, een frisbee uit de lucht proberen te schieten en nog enkele andere hilarische spelletjes, worden door Kitano op een fantastische manier aan de kijker gepresenteerd. Ik vond het werkelijk jammer dat dit moment op een gegeven moment afgelopen was.

Kitano zelf is ook plezierig om naar te kijken. Gewoon een coole vent, die erg relaxed overkomt en enorm veel uitstraling bevat, zonder daar zelf al te veel woorden aan vuil te maken. Ook de muziek is goed gekozen en weet sommige scénes duidelijk te versterken.

Leuke film dus en dat maakt mij nog nieuwsgieriger naar ander werk van Kitano, waarvan er spoeddig meer gaan volgen, dat is wel zeker!

4,0* dik!

Heerlijke animatiefilm, ik kan niet anders zeggen.

De animatie is bijzonder. Heel anders dan van de bekendere films van de laatste jaren, met vooral erg mooie achtergronden. De personages en de verhaalopbouw was nog wel even wennen. Het eerste half uur was redelijk, maar meeslepend is het dan nog nergens. Vanaf dat moment komt Song of the Sea echter los en wist mij langzaam maar zeker mee te slepen in een mooi mythologisch verhaal, dat erg creatief en fantasierijk is.

De sfeer is geweldig, waarbij vooral de muziek van een ongekende meerwaarde is. Het laatste half uur is echt heel goed en het hernieuwde afscheid van de moeder, raakte me zelfs meer, dan ik van tevoren had kunnen vermoeden. De details zijn allemaal mooi uitgewerkt, waarbij de aftiteling er ook erg verzorgd uitziet en nog maar eens een keer dat prachtige nummer bevat.

Kortom erg goed dus. Mooie animatie, prachtige muziek en een heerlijk Keltisch sfeertje. Een echte aanrader, voor zowel jong en oud.

4,5*

Mooi debuut van Takeshi Kitano, waarin hij gelukkig het geweld niet schuwt, net als in de meeste van zijn andere films.

De titel Violent Cop geeft precies weer waar de film over gaat, namelijk een agent die het geweld niet schuwt. Kitano speelt het personage zelf en doet dat niet onverdienstelijk. Hij zet een keiharde agent neer, die in feite totaal onvoorspelbaar is en er richting het einde zelfs niet voor terugdeinst, om zijn eigen zus van het leven te beroven. Sowieso zitten er in deze film lekker veel harde scènes, iets wat ik in films als deze altijd wel kan waarderen.

Hoewel de regie niet de gehele speelduur even strak is, is de stijl wel mooi, al kun je in latere films van hem wel duidelijk zien dat Kitano zich nog meer ontwikkeld heeft. Hana-Bi doet namelijk heel erg denken aan deze film, maar daar is alles nog net wat beter uit en afgewerkt. Toch is Violent Cop gewoon een behoorlijk fijn filmpje met een paar erg sterke momenten. Het begin en einde is erg sterk en de lange achtervolgingsscène, is ook erg vermakelijk.

Een bovengemiddelde film in het genre.

3,5*

Een leuk en vermakelijk filmpje met een zeer hoog tempo een een duo die prima op elkaar is ingespeeld. Niet alles is even leuk, maar er zitten meer dan genoeg geslaagde zaken in, om de kijker ruim een uur mee te vermaken.

Het verhaaltje is wel aardig en Laurel en Hardy geven er een leuke invulling aan. Laurel is vaak de onnozelere van het stel en Hardy krijgt dan echter vaak de klappen. Persoonlijk vind ik Laurel wel de leukste van de twee. Vooral in de momenten in en voor de twee huizen is hij echt op zijn best.

Ik vond persoonlijk het einde ook erg grappig. Laurel komt er mee weg, doordat hij eerlijk is, en Ollie krijgt het hele servies naar zijn hoofd gegooit. Daar moest ik toch wel even goed om lachen. De conventie zelf was overigens het minst leuke stuk van Sons of the Desert. Daarvoor en daarna is het gelukkig meer dan in orde.

3,5*

Mijn 4e Ki-duk na Bom…., Seom en Bin-jip en deze vond ik de beste tot nu toe.

Erg fijne film moet ik zeggen, erg fijn. Ki-duk slaagt er in deze film in, een grauwe gevangenis met een ter dood veroordeelde misdadiger op een fantastische manier tot leven te laten komen. Ontzettend mooie scènes, leverde het telkens weer op als Yeon door middel van het op een enorm vrolijke en enthousiaste wijze de vier seizoenen aan Jin toonde. Erg mooi gedaan.

Ook slaagt Ki-duk erin bij mij sympathie op te wekken voor een ter dood veroordeelde man. Jin lijkt niet altijd zo slecht te zijn en heeft ook een menselijke kant. Ik begon het op een gegeven moment zelfs jammer te vinden, dat zijn lot zo onvermijdelijk is. Hij zelf ziet het regelmatig niet meer zitten en probeert diverse malen zelfmoord te plegen. Ondanks dat best tragisch is, zag het er soms, misschien onbedoeld, nog grappig uit ook.

Kortom een prima film wederom van Ki-duk en ondanks dat hij sommige kunstjes herhaald in zijn films, slaagt hij er tot nu toe telkens weer in zijn films te laten boeien. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn, dat ik nog een hoop van de beste man zijn films mag zien.

Dikke 4,0*

Aardige film. Aan de ene kant is het best een aardige film, vanwege het goede acteerwerk. Meryl Streep en Kevin Kline spelen bij vlagen erg overtuigend. Het beruchte keuze moment tussen haar twee kinderen is zeker wel indrukwekkend en daarnaast bevat de film nog een paar sterke scenes.
Toch zat ook ik net als Wibro op een gegeven moment te denken aan het "waarheidsgehalte" van deze film. Hoewel sommige momenten best heftig waren, pakten ze mijniet. Ook Sophie's personage ging me na een tijdje tegenstaan, omdat zij i.m.o. toch wel misbruik maakt van Stingo . Een aardige film dus, niets meer en niets minder mijns inziens.

3,0*

Met weinig verwachtingen gisteravond deze film aangezet, omdat ik niet zo van het genre houdt en Cage de laatste tijd ook best wat missers heeft afgeleverd. Maar het viel reuze mee, want dit blijkt gewoon een erg leuke film te zijn, die van begin tot einde weet te vermaken.

Eigenlijk is dit het perfecte voorbeeld van hoe een Harry Potter film zou moeten zijn. De film is vlot, heeft leuke humor en neemt zichzelf geen moment serieus en juist dat laatste ingrediënt is oh zo belangrijk om een film als deze te laten slagen. Het simpele verhaaltje fungeert als kapstok voor de actie en de humor en die is volop aanwezig. Cage speelt hier heerlijke droog als tovenaar Balthazar, die op zoek is naar een leerling. De leerling overtreft echter de meester op het gebied van humor. Jay Baruchel is namelijk voor mij wel een ontdekking. Geweldig hoe onnozel en onhandig hij hier op een natuurlijke manier weet over te komen. Dan is er nog Alfred Molina, die als slechterik degelijk is, maar af en toe ook best grappig uit de hoek weet te komen.

Er wordt wat op los getoverd in deze film en dat levert in combinatie met de goede CGI van de film, regelmatig erg leuke scènes op. Zo zijn de scène met de grote draak en de schoonmaakscène hier typische voorbeelden van. Het is ietwat jammer dat de film van begin tot eind haast precies zo loopt als je verwacht, maar eigenlijk zou dat ook teveel gevraagd zijn van een film als deze. Voor een avondje hersenloos vermaak is deze film echter prima geschikt. Vermakelijk in allerlei opzichten.

Dikke 3,5*