Sophie's Choice (1982)

Het eerste uur viel wel wat tegen. Er zat niet veel vaart in het verhaal, maar gelukkig veranderde dit eenmaal ze over het concentratiekamp begon met de nodige flashbacks. Over de acteerprestaties absoluut geen slecht woord, vooral Meryl Streep speelde sterk. Jammer van het eerste uur, maar ben toch blij dat 'k deze eens heb gezien, al is het wel niet echt een film dat 'k nog eens terug hoef te zien.

Het drama is eerlijk, het dilemma natuurlijk afschuwelijk en Meryl Streeps vertolking superbe, maar wat me overkwam toen ik deze film voor het eerst zag (ergens in de jaren 80) gebeurde me bij herziening opnieuw: eigenlijk vind ik de rol van Kevin Kline veel interessanter. Als ik zijn intimiderende manie niet meer zo indrukwekkend vind als vroeger komt dat alleen maar omdat ik hem sindsdien in zo veel andere intense rollen heb gezien, van de hilarische Otto in A fish called Wanda via de ontwapenende Dave tot de vrolijke senior in Last Vegas, en hoewel hij in geen van al die rollen op vergelijkbare wijze onheilspellend was is zijn werk toch altijd van een betrouwbare kwaliteit geweest. Sophie's choice was de eerste film waarin ik hem zag, en hoewel dit voor de meeste mensen vooral Meryl Streeps film is begrijp ik zelf niet waarom Kline hier niet op z'n minst een nominátie voor een Oscar aan heeft overgehouden. Peter MacNicol is sindsdien helaas enigszins onder de radar verdwenen.

Tegenvallend geheel die mij teveel liefdesdrama is dan drama, en waarvan ik vind dat de kern van het verhaal toch een beetje verloren gaat door randzaken. De kern van het verhaal is interessant genoeg. Niet alleen krijgen we te maken met 'de keus' maar tevens ook het overleverschap en trauma na afloop. Hoe ga je daarmee om...? Een raadsel en erfernis voor velen in de jaren na de oorlog. De beschadigde Sophie zien we terug in een merkwaardige relatie met de labiele Nathan, iets dat in eerste instantie wel interessant is. Na de toevoeging van Stingo verwordt het gebeuren tot een platonische driehoeksverhouding. Langzaam komt tussen de ups en downs, datgeen wat vooraf ging, naar voren. Iets dat te erg is om over te praten. Streep blinkt uit in haar rol als getraumatiseerde vrouw, die vertelt en, zo blijkt, voor een onmogelijk keuze kwam te staan. Verder nog aardig te noemen het prima beeld van het kamp en de mooie klassieke muziek. Toch verliest de film zich wat mij betreft teveel in de dol dwaze uitspattingen van Nathan en het gefladder van Stingo die een kans hoopt te maken op Sophie. Door deze trage opbouw voelt de film ontzettend traag en lang over, bovendien boeit de relatie tussen de drie me op een gegeven moment totaal niet meer. Wel weer interessant en vast niet toevallig, het feit dat Sophie weer kan kiezen tussen twee en het weer niet kan. In ieder geval niet een keuze tot iets beters. Sophie's Choise was niet bepaald wat ik er van verwacht had en kom me daardoor maar zelden echt boeien. Aardig voor een keer is dan ook het eindoordeel.