The Bridges of Madison County (1995)

Meerdere malen gezien en alle keren niet droog kunnen houden, helemaal kapot van het . Kan er niets aan helpen. Prachtig. Ik denk altijd maar zo: als mannen niet zouden mogen huilen, hadden ze geen traanklieren gehad. Maar bij t zien van deze film schieten die van mij wel in 'overdrive'

Clint doet romantiek. Ik zal deze film indertijd hebben overgeslagen vanwege Meryl Streep - en dan zeker al in combinatie met romantiek. Nog net niet zo erg als een familiedrama, maar wel erg dichtbij. Maar het valt mee, blijkt - er was wel een scene waarvan ik vond dat ze wat aan het overacten was, maar het was niet de hele film, en ik ergerde me er ook niet bovenmatig aan. Puntje voor Clint de regisseur, die zijn zaakjes goed onder controle houdt. En daarnaast zet hij een fenomenale rol neer - misschien een tikkie meer stereotype mannelijk dan we nu langzamerhand gewend beginnen te raken, maar het speelt in de jaren 60 of zo. En net zo zijn de mores waarmee Streep haar leven leidt, haar keuzes maakt ietwat uit die tijd. Wat niet zo fijn werkt is het gedoe met de flashbacks, en de kinders spelen ook wel bepaald minder goed - vooral zoonlief. Maar gelukkig krijgen ze ook weinig screentime. Verder eigenlijk gewoon in alles een stereotype Clint film - solide vakwerk, goed gespeeld, strakke regie, niet erg verrassend en ietwat op veilig. Maar als het zo’n fijne film oplevert is dat geen kritiek. Integendeel.

Mijn vriendin kwam met deze film aanzetten en ik heb maar eens over mijn hart gestreken. Want de plot maakte me niet bepaald enthousiast. Maar vooruit, laten we het een kans geven. Het verhaal is een raamvertelling waarbij de nu-scenes echt vrij beroerd zijn. Een aantal familieleden ruimt het huis op van hun overleden moeder en ontdekken dat ze vroeger een affaire heeft gehad. Beiden kampen ze ook met relatieproblemen, maar die zijn zo matig uitgewerkt, dat we totaal niet met deze personages meeleven. Vooral de man acteert niet overtuigend, en deze scenes voegden weinig aan het verhaal toe, behalve dan dat ze de doorkijk bieden naar de romantische verleden. De tweede akte, waarin de romance ontluikt, was voor mij echt te zoetsappig. Mooie beelden, en een aantal fijne scenes, maar het is allemaal wel erg perfect. Dat de editing constant gebruik maakt van lelijke fades maakte het er niet beter op. Gelukkig acteren Streep en Eastwood fantastisch, dus leef je gemakkelijk mee met hun liefde. Uiteindelijk is daar dan de derde akte, die de film op het nippertje naar een hoger plan tilt. Vooral de scene waarin ze haar zieke man in bed verzorgt, en hij begrijpt dat hij niet alles heeft kunnen geven, raakte een snaar. Ook de scene in de auto bij de stoplichten is prachtig in beeld gebracht. Hierdoor zat ik uiteindelijk toch ontroerd te kijken, waar ik me uur uur daarvoor nog irriteerde aan de oeverloos romantische scenes en de clichematig neergezette karakters. 3*