Opinions

Een erg mooie Sovjet film, waarbij het drama en de romantiek op originele manier met elkaar verweven worden. Het is de tijd van de Koude Oorlog, maar je krijgt het er wel degelijk warm van.

Hoewel het verhaal zeker niet slecht is, zit de kracht hem vooral in de prachtige cinematografie. Ik had van tevoren niet verwacht, dat dit een kleurenfilm was. Maar de kleuren zijn prachtig en passen goed bij de toon van het verhaal. Het camerawerk is erg dynamisch en er worden veel close-ups gemaakt. Hierdoor komen de emoties van de vaak nogal starre Russen, toch behoorlijk goed over op de kijker.

Het einde is natuurlijk enorm tragisch. Ik wist eerlijk gezegd eerst niet zo goed wat ik ermee aan moest. Ik vond het eerst nogal dom van de vrouw, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik dit het perfecte einde vind. Maria moet kiezen tussen haar geliefde en doen van haar landsplicht. De keuze is zeer pijnlijk. Opvallend ook hoe goed de cinematografie vaak is bij Sovjet-klassiekers. Het sluit hier prima aan bij het verhaal en zorgt er gewoon voor dat het werkt.

En ja, het is allemaal behoorlijk romantisch, ik kan niet anders zeggen.

4,0*

We nemen een handvol mooie, maar vooral ook erg domme meiden, stoppen die samen met alle horrorclichés en een voorspelbaar verhaal zonder originaliteit in een blender, en Sorority Row is geboren.

Ik kan hier een halve bladzijde vol pennen over het onnozele gedrag van de dames, maar dat lijkt me weinig zinvol. Als je benieuwd bent naar de uiteindelijke killer, dan wordt je hier redelijk verrast, al is dat niet zo moeilijk, want dit soort films mikt vaak op het verrassen om het verrassen en de allerlaatste twist, is trouwens ook best onnozel. De dames zelf acteren niet al te best, zijn enorm stereotiepe personages en hebben het vooral aan hun uiterlijk te danken, dat het nog redelijk te doen is, om naar te kijken.

Voor de rest heeft Sorority Row gewoon niets te bieden. Slecht acteerwerk, inwisselbare lege personages, totaal geen humor en een zeer voorspelbaar plot. Zelfs de kills zijn na een aardig begin, uiteindelijk teleurstellend en weinig vernieuwend of spectaculair. Spannend wordt het niet, vermakelijk ook niet, en de uiteindelijke onthulling is weinig verheffend. Om over het standaard einde dan nog maar even te zwijgen.

Je hebt kwaliteitscinema, je hebt pulp en nog heel veel daar tussenin. Zolang pulp leuk en vermakelijk is, is dat lekker om naar te kijken, maar die elementen zijn hier echter niet of nauwelijks aanwezig.

1,0*

Leuke frisse Italiaanse komedie, met een heerlijk zomers sfeertje. Het personage Bruno wordt erg goed neergezet. Het is typisch zo'n persoon, die van de buitenkant het perfecte leven lijkt te hebben en barst van het zelfvertrouwen, maar in werkelijkheid toch een stuk onzekerder is.

Zijn tegenpool Roberto wordt al net zo goed gespeeld en samen vormen ze een leuk duo. De manier waarop het echte leven van beide mannen in de film wordt blootgelegd is zeer sterk gedaan en de boodschap vond ik ook erg goed. Tussendoor kijkt het allemaal heerlijk weg en vooral de stukjes waarbij beide mannen in de auto op de weg zitten zijn echt heel leuk om naar te kijken. Met dank ook aan de vrolijke claxon van de auto.

Het trieste einde, zet je dan wel weer even heel hard op de grond en sloeg er bij toch wel even hard in. Wel is het nogmaals een bevestiging van de sterke boodschap die Il Sorpasso uitdraagt. Fijne film hoor, fris, zomers en met erg leuke humor en personages. Een echte aanrader wat mij betreft.

4,0*

Sterke film van Ozu, die een interessant onderwerp heeft, dat nog steeds erg actueel is. Veel werken en veel geld verdienen klinkt mooi, maar als de balans tussen werk en privé niet goed is, dan is het lastig om gelukkig in het leven te worden.

Early Spring is schijnbaar wat minder bekend, maar daardoor geen mindere film. Ozu schetst hierin een beeld van het naoorlogse Japan. Het is een tijd waarbij Japan nog aan het opkrabbelen is. De jeugd wil modern denken, maar de ouderen hangen juist vast aan hun klassieke gewoontes, iets dat ook van allen tijden is. De toon is ietwat somberder dan normaal en het is ook net wat minder luchtig dan zijn eerdere films. Van Ozu’s werk is alleen het hierna gemaakte Tokyo Twilight nog duisterder van toon.

Het acteerwerk is meer dan goed. Chikage Awashima speelt een prima hoofdrol en ook ik ben altijd erg gecharmeerd van Chishu Ryu. Of hij nu een hoofdrol speelt of een wat kleinere rol zoals hier, hij doet het altijd uitstekend. De personages worden goed uitgediept en het camerawerk is prima. Het is een boeiende film over de problemen van een middenklasse gezin, die zich ook wel goed leent voor een remake.

Ozu is en blijft een geweldige filmmaker.

4,0*

Een lekker luchtige komedie dit, die lekker wegkijkt.

Het is een bont gezelschap, het stelletje acteurs dat in deze film voorbijkomt. Van licht tot donker en jong naar oud. Op zich ligt daar wel een gedeelte van de werking van deze film, want de uiteenlopende cast zorgt er in ieder geval voor dat de film lekker afwisselend oogt.

De film heeft een aardig verhaal waarin soms door het expres gebruiken van clichés, de humor bij de kijker moet worden opgewekt. Dat lukte de ene keer vrij aardig, de andere keer weer wat minder. Soms wordt het allemaal erg clowneskachtig, maar over het algemeen is het wel vermakelijk. De soundtrack is ook opvallend. Veel aandacht wordt er besteed aan het nachtelijke uitgaansleven in Hamburg en op zich ziet het er best gezellig uit, hoewel de muziek dan weer niet altijd even goed is. Terwijl de binnenstad best gezellig oogt, komt de haven juist weer erg grauw over. Opvallend dat een stad er eigenlijk zo tweeledig uit kan zien. Dat komt in deze film goed naar voren.

Uiteindelijk is Soul Kitchen best een vermakelijke film, maar echt superleuk wordt het nooit. Daarnaast is het een film die waarschijnlijk snel weer vergeten zal zijn.

3,0*

The Sound of Music is een film die hier blijkbaar enorm tegenstrijdige gevoelens oproept. Sommigen lopen er helemaal mee weg, terwijl anderen het juist weer helemaal niets vinden. Zelf hoor ik bij de derde groep, de mensen die het wel aardig vinden, maar niet bijzonder. Een echte hekel heb ik echter ook zeker niet aan deze musical.

Het is tevens één van de bekendste musicals ooit, die bijna ieder jaar rondom kerst wel een keertje op televisie voorbijkomt. Julie Andrews speelt vol overtuiging Maria Von Trapp, die hier met de kinderen diverse malen het alom bekende do-re-mi etc. zingt. Het verhaaltje is verder vrij simpel, zoals dat wel vaker bij musicals het geval is. Het draait vooral om de muzikale nummers en de dramatiek, die behoorlijk aanwezig is, maar ondanks dat sommige scènes er wat dik bovenop liggen wordt het nooit echt storend. Het moet ook gezegd worden dat de liedjes best fris aanvoelen.

Tussendoor zitten ook wel wat mindere momenten, maar die vallen relatief gezien mee. Daardoor gaat de tijd ondanks de speelduur toch nog redelijk vlot voorbij en mag the Sound of Music zich rekenen tot de musicals waar ik me toch behoorlijk mee geamuseerd heb en de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat die bij toch wel enigszins tot de minderheid behoren.

3,0*

Na een paar mindere delen te hebben gezien, is dit er eindelijk weer eentje, die de moeite waard is.

Sounds Like heeft in ieder geval een origineel verhaal, dat op een aardige manier wordt verteld. Vooral de manier waarop het probleem van Larry wordt uitgebeeld is goed gedaan. Het heeft altijd wel een meerwaarde, als de regisseur met geluid een probleem als dit goed weet over te brengen. Anderson speelt er audiovisueel op een leuke manier mee, maar zet verder wel een vrij voorspelbaar verhaaltje neer, dat verder geen onontgonnen wegen of paden kent.

Het acteerwerk is niet onaardig, en zijn aftakeling komt in ieder geval vrij goed over. Een van de betere delen, die zich richt op het drama. Het blijft ook wel lekker om af en toe dit soort filmpjes mee te pakken. Ondanks het niveau niet altijd even goed is, is het wel behoorlijk afwisselend, en kijkt het door de korte speelduur vaak wel gemakkelijk weg.

3,0*

La Souriante Madame Beudet is een aardige Franse feministische film. De hoofdrolspeelster is modern en vooruitstrevend. Ze speelt piano, leest moderne tijdschriften en is op dat gebied juist het tegenovergestelde van haar man. Hij is een zakenman, gewoon en vrij onbeleefd, met duidelijk andere interesses. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat hun huwelijk niet zo geslaagd is.

Madame Beudet komt tegen haar man in opstand en probeert op soms cynische wijze duidelijk te maken, dat ze vindt dat ze het recht heeft om haar eigen leven te kunnen leven, om zo gelukkig te zijn. De regie is redelijk vernieuwend en vooruitstrevend, met hier en daar wat probeersels. Vooral de dromen van Beudet zijn wel de moeite waard. Haar man is overigens nogal vervelend met zijn constante pogingen zogenaamd zelfmoord te plegen.

Ook mijn versie duurde slechts 38 minuten.

3,0*

Een charmant filmpje met een vrolijk deuntje dat duidelijk tussen het tijdperk van het einde van de stomme en het begin van de geluidsfilm in bungelt.

René Clair maakt er een vrolijk gebeuren van. Ik vond het verhaaltje niet zo heel bijzonder, maar de sfeer maakt veel goed. Hier en daar zijn er de nodige dialogen, maar wat vooral opvalt is dat er soms ook lange tijd voorbijgaat, voordat er weer gepraat wordt. Die momenten worden opgevuld door veelal vrolijke muziek.

Hoewel ik het ook niet altijd even goed vond, viel het me in ieder geval behoorlijk mee. Zeker ook omdat Sous les Toits de Paris erg tegen de musical aanleunt en daar heb ik tot nu toe weinig goeds van gezien. Clair slaagt er echter in een soort van eensgezindheid te scheppen in Parijs, waarbij iedereen op een fijne en respectabele manier met elkaar lijkt om te gaan.

Het mag dan misschien geen grootse cinema zijn, maar het is wel een fijne wegkijker, waarbij het vrolijke deuntje continu in je hoofd blijft rondspoken, al vind ik dat deze keer niet eens zo heel vervelend.

3,0*

South Park, een serie die al jaren meegaat en die nog altijd een ongekend goed niveau heeft.

De film mag er zeker ook zijn, al heeft de serie genoeg afleveringen die beter zijn. Maar als je bekend bent met de serie is de film een feest der herkenning. De humor is grof, scherp en gewoon ontzettend leuk. Diverse beroemdheden krijgen soms op hilarische wijze een veeg uit de pan. Het blijft ook altijd grappig om te zien hoe de Canadezen er hier van langs krijgen. Terrence en Phillip zijn helden en spelen hier een prominente rol.

Grappig zijn duidelijk ook de conversaties tussen Saddam Hussein en de duivel. Ook de muzikale ondersteuning is erg goed. De nummers “Kyle's mom is a bitch” en “What would Brian Boitana do”, zijn niet minder dan geniaal. Van de gebruikelijke personages blijft Cartman het leukst. Wel is het jammer dat mijn persoonlijke favoriet Butters hier niet zo’n hele grote rol heeft.

Prima film dus, die mij niet snel zal vervelen.

4,0*

Wat een heerlijke film!

The Cranes are Flying gaf me al een goed beeld van de kunsten van Kalatozov, maar Soy Cuba is zelfs nog een klasse beter. Films als deze met meerdere verhalen lopen altijd een beetje een risico als een of meerdere verhalen niet bevallen. Gelukkig was dat bij deze film niet het geval, integendeel zelfs.

Het openingsshot van het eerste verhaal ziet er cinematografisch werkelijk geweldig uit en barst gelijk al van de sfeer. Een heerlijk lang shot, dat uiteindelijk eindigt in een zwembad. Verhaal is niet eens zo heel super, maar de sfeer en de mooie shots zorgden er voor dat ik geboeid bleef kijken.

Het tweede verhaal maakte echt indruk op me. Mooie beelden van het riet dat gekapt wordt, in combinatie met af en toe erg fijn gebruik van de camera, waarbij erg fraaie zwart wit shots worden getoond. Ook de emoties in dit stuk worden op een fraaie manier tentoon gespreid en is qua verhaal ook wel het sterkst.

Het derde verhaal is ietsje minder, maar nog steeds erg goed. Er zaten wel enkele indrukwekkende momenten in en vooral de lange scène met de sluipschutter, die uiteindelijk toch besluit om niet te schieten werd op een zeer fraaie wijze in beeld gebracht. Ook is het allemaal best interessant om te zien.

Het vierde verhaal bevat wederom erg sterke beelden, maar is voor mijn gevoel helaas toch de minste. De bominslagen zijn heel indrukwekkend om te zien en ondanks dat het op een mooie rauwe manier wordt getoond, kreeg ik er niet zoveel gevoel bij. Toch had ook dit verhaal gelukkig wel zijn momenten.

Samengevat is Soy Cuba een erg sterke film, die qua cinematografie bij vlagen echt fantastisch is om te zien. Daarnaast is de muziek vaak ook erg lekker en is het gewoon een geweldige kijkervaring!

4,5*

Met Space Buddies is het voorlopig dieptepunt in de reeks wel bereikt.

Waar de twee vorige films al verre van geweldig waren, daar heeft deze film helemaal niets meer te bieden. De hondjes belanden per toeval in een ruimteschip, wat niemand natuurlijk ontdekt en maken hun eigen reisje naar de maan. Jaja ik word al melig van het lezen van dit verhaal.

De film is echter tenenkrommend. In de ruimtepakken verliezen de hondjes hun aaibaarheidsfactor en wat overblijft is irritatie.Irritatie voor het verhaal, irritatie voor de acteurs, irritatie voor de onnozele mislukte pogingen tot humor en uiteindelijk blijheid dat mijn jongste dochter de film ook niets aan vond, behalve dan die pratende Fret.

0,5*

Een erg matige animatiefilm dit. Wat allereerst opvalt is de lelijke animatie, waarbij vooral aan de achtergrond nauwelijks aandacht is besteed en de buitenaardse wezens qua animatie gewoonweg erg lelijk zijn. Vaak is het maar een lege vlakte. Daarnaast is het verhaaltje erg saai, met een hoop voorspelbare grappen. Gelukkig is het tempo van de film hoog en duurt het allemaal niet te lang.

1,5*

Redelijke film, maar weinig bijzonders verder.

Deze film lijkt vooral een soort excuus van Eastwood te zijn, om eens lekker met ouwe mannen onder elkaar te kunnen bakkeleien op de filmset. Een andere verklaring heb ik er niet voor, want verder slaat Eastwood de plank enigszins mis.

Het eerste gedeelte van de film is duidelijk het best. Eastwood, Jones en Sutherland hebben er duidelijk zin in en zorgen voor een aardig komisch onderhoud in het eerste gedeelte van de film. Op het moment dat de ruimte in gegaan wordt, wordt er alsnog door Eastwood getracht, om er een spannende realistische film van te maken, maar dit komt helaas niet zo goed uit de verf. Spannend wordt het helaas niet, maar wel iets te dramatisch. De dood van Jones had voor mij niet zo nodig gehoeven en werd nogal melodramatisch gebracht.

Maar verder dus een redelijke film, dankzij het vermakelijke eerste gedeelte en leuke ouwe jongens krentenbrood geouwehoer van de heren.

2,5*

Redelijke film, maar ook niet meer dan dat.

De film probeert een leuk slaatje te slaan uit het feit dat de Looney Tunes destijds erg populair waren evenals Michael Jordan. Het verhaal is wel geinig en de uitwerking is dat bij vlagen ook wel, al moet ik eerlijk bekennen, nooit zo gecharmeerd te zijn van films waarin echte mensen en animatiefiguren door elkaar heen lopen.

Het acteerwerk is daarnaast niet echt om over naar huis te schrijven en verder dan enkele geslaagde grappen weet de film ook niet komen. Toch kijkt het allemaal wel lekker weg en is de uiterst voorspelbare afloop op de een of andere manier toch best bevredigend.

2,5*

Onwaarschijnlijk slechte film zeg. had gehoopt dat deze film een beetje van het niveau Naked Gun zou zijn, maar niets is helaas minder waar. Heb 1 keer moeten lachen tijdens de hele film. Verder is alles enorm flauw en is de film totaal niet leuk.

kan niet hoger dan 0,5* geven

Bizarre film toch wel.

Dat verwachtte ik niet direct aan het begin moet ik zeggen. Het begint allemaal nog behoorlijk vrolijk, maar naarmate het verhaal vordert, wordt het steeds grimmiger en macaber.

Rudolf Hrušínský speelt een uitermate sterke rol. Hij heeft ook het perfecte uiterlijk voor een rol als deze, maar hij maakt er dan ook prima gebruik van. Ik vond alleen wel dat hij soms nogal lang aan het woord was. Al die verhalen van hem werden daardoor soms een klein beetje eentonig. Wel grappig is trouwens zijn zoontje. Echt qua uiterlijk totaal zijn tegenpool, maar ook vrij lelijk. Dat dan weer wel.

Uiteindelijk best een goede film. Ik werd er maar langzaam ingezogen, maar de laatste twintig minuten zijn uitermate sterk en boeiend. Ik heb me er in ieder geval prima mee vermaakt.

3,5*

Machtige film!

Wat een ontzettend gevarieerd regisseur is Kubrick toch. Drama, komedie, oorlog, thriller/horror en meesterwerken maken, hij kan het allemaal. Zelfs een mooie historische film maken zoals hier met Spartacus gaat hem bijzonder goed af. Van tevoren verwachtte ik eigenlijk een soort van Gladiator, maar deze film is toch heel anders. Kirk Douglas speelt op zeer overtuigende wijze de hoofdrol. Wat een gelijkenis met zijn zoon Michael trouwens qua uiterlijk, maar dat terzijde. Daarnaast is er zeker ook een hoop aandacht voor al het politieke gekonkel in Rome en de machtsspelletjes die daar soms gespeeld worden. Is soms zelfs ook bijna net zo interessant trouwens.

De muziek is episch, soms ook bombastisch en past wat dat betreft uitstekend bij een film als deze. Veel massale gevechten komen er niet in voor, maar des te meer tijd wordt er besteed aan de uitwerking van het verhaal, dat gewoon erg goed gedaan is. Hoewel de film een paar keer een tikkeltje inzakt, weet deze eigenlijk van begin tot einde te blijven boeien en dat is altijd knap als het om een film van drie uur gaat, want die is nu eenmaal moeilijker in te vullen dan een kortere film.

Ook de bijrollen zijn prima verzorgd waarbij Laughton en Ustinov er toch wel bovenuit steken. Jean Simmons is absoluut een mooie vrouw, maar vond ik qua acteren toch iets minder. Ook het liefdesverhaaltje deed wat mij betreft een klein beetje afbreuk aan het verhaal. Jammer dat zoiets vaak in menig van dit soort films verweven zit.

In zijn geheel is Spartacus echter een dijk van een film, die zeker indruk heeft gemaakt en wederom een prima Kubrick, ook al heeft hij op deze film dan misschien wat minder invloed gehad, dan op zijn andere films. De film misstaat in ieder geval totaal niet in het rijtje van zijn films!

4,0*

Spartan is een redelijke actiethriller. De film als geheel is bij vlagen nog best spannend, een beetje voorspelbaar, maar heeft af en toe wel aardige plotwendingen. Val Kilmer zet een aardige hoofdrol neer als koele maar harde CIA-agent. Verder zijn er nog bijrollen voor Ed O'Neil en William H. Macy, die allebij degelijk spelen. Het verhaal zelf oogt op sommige momenten echter nogal rommelig en onsamenhangend. Verder zijn de dialogen ook niet altijd even goed en bevat de film soms iets teveel toevalligheden. Toch is de film best onderhoudend en verveelt het allemaal verder niet.

ruime 2,5*

Spawn is een strip die ik nooit gelezen of gezien heb. Of de film zich aan de strip houdt kan ik dus niet beoordelen.

De film zelfs stelt echter bijzonder weinig voor. Michael Jai White speelt de hoofdrol, maar acteert echt ontzettend matig. Op actiegebied valt het nog mee, maar vooral zijn uitspraken zijn vaak erg houterig en niet altijd even natuurlijk. Hetzelfde mag gezegd worden van de overige cast. Niemand lijkt er echt zin in te hebben en zelf een gerenommeerde acteur als Martin Sheen scoort ondermaats.

Qua special effects is het nogal wisselend. Sommige zaken zijn erg mooi, zoals de metamorfose van de clown. Andere stukken zijn vaak echter van een veel minder niveau. Ook de personages vallen tegen, hoewel sommigen best interessant zijn. Zo’n clown als hier zou bijvoorbeeld veel duisterder kunnen worden neergezet. Nu komt hij juist vaak nogal kinderachtig over, en missen zijn daden vaak scherpte. Ook de muzikale bijdrage is niet mooi. Het is overweldigende muziek, die vaak te nadrukkelijk aanwezig is.

Het moge duidelijk zijn dat ik Spawn verre van geweldig vind. Op papier heeft het waarschijnlijk best potentie, maar hier is het allemaal nogal een zooitje en scoort Spawn op bijna elk front ondermaats.

1,5*

Speed is en blijft een leuke film, hoewel ik moet zeggen dat ik hem jaren geleden nog veel beter vond.

Het concept is erg sterk. Een rijdende bus, waarin een bom zit, die ontploft, als de bus onder een bepaalde snelheid komt. Op die manier creëer je automatisch al een bepaalde spanning. En die spanning weet regisseur goed te benutten hier. Het camerawerk is goed en draagt er toe bij dat de actiescènes er bijna allemaal behoorlijk goed uitzien.

Het acteerwerk is in orde. Reeves en Bullock zijn geen wereldacteurs, maar hier hebben ze wel een sterke chemie met elkaar, waardoor ze samen een leuk koppel vormen. Dennis Hopper is daarnaast een vermakelijke psychopaat. Speed is een erg vermakelijk filmpje en tot op heden nog altijd de Bont zijn beste werk.

3,5*

Goede film van Alfred Hichcock, die van begin tot eind meer dan vermakelijk is, maar toch net dat beetje mist om de topper te zijn, die andere Hitchcocks wel zijn.

ingrid Bergman is een fijn actrice en acteert prima. Gregory Peck doet het hier iets minder, maar wel voldoende. Grote minpunt van de film is dat ik het nogal ongeloofwaardig vond dat Bergman als een blok voor de van moor verdachte Peck valt, ondanks zijn toestand e.d. Dat ging er bij mij niet helemaal in.

Verder is het echter een prima film met verrassende plotwendingen, een interessant verhaal en zelf een paar mooie droomscene's. Die Dr. Brulov is trouwens geweldig. Erg mooie rol was dat. Jammer dat het soms iets te uitleggerig is, maar goed dat is nu eenmaal wel vaker het geval bij een Hitchcock. Gemiddelde Hitchcock, maar bovengemiddelde film.

3,5*

“Het leven is net een kroket: als je weet wat erin zit dan hoef je 'm niet meer.”

Een leuke film van Paul Verhoeven, die er destijds niet voor terugdeinsde om expliciete hetero- én homo-seksscènes in deze Spetters te laten zien, waar hij ook veel kritiek op kreeg. Maar regisseurs, die hun eigen zin doordrijven, behoren vaak wel tot de beteren, en Verhoeven vormt daar gelukkig geen uitzondering op. En gelukkig maar.

Spetters heeft een lekker tempo, een vlotte dynamische cameravoering en redelijk tot goed acteerwerk te bieden. Het lijkt in eerste instantie een vrij luchtig verhaaltje met de goed bijpassende dialogen. Maar naarmate het verhaal vordert, wordt de sfeer toch wat harder en komt de maatschappelijke kritiek, die Verhoeven hiermee uitte, toch goed naar boven. De jeugd zoekt op zijn eigen manier de weg in het leven, dat in die tijd steeds harder en onsympathieker wordt, door de maatschappelijke problemen en de grote jeugdwerkloosheid, die er op dat moment in Nederland was. Vooral Renée Soutendijk zet een sterke rol neer en zou later nog eens terugkeren in een film van Verhoeven.

Een paar indrukwekkende scènes, de aardige Nederlandse humor, degelijk acteerwerk en een goede realistische weergave van de problemen van destijds, zorgen ervoor dat Spetters anno nu nog steeds meekan. Spetters behoort zeker tot de betere Nederlandse films.

3,5*

Spider-Man is toch wel een heerlijke blockbuster, al kan ik niet ontkennen dat ik altijd al fan ben geweest.

Het goede aan deze eerste film is, dat de film niet eens zozeer leunt op de prima Sfx en veel actie, maar daarnaast gewoon een goede opbouw van het verhaal kent. Hierin staat Peter Parker en zijn vriendin Mary-Jane centraal en naast de personages krijgt ook hun persoonlijke relatie hier de nodige diepgang mee.

Maguire doet het goed als Spider-Man, evenals Dafoe als the Green Goblin, maar de keuze voor Kirsten Dunst als Mary-Jane is ronduit geniaal te noemen. Er had geen actrice deze rol beter kunnen invullen. Naast het prima verhaal kent de film goede effecten en een hoop vermakelijke actie. Voor de leek is het een prima kennismaking met deze spinnenman, die van begin tot einde geen seconde verveelt.

Kortom een erg fijne film over één van de boeiendste comic-helden die er zijn.

4,0*

Spectaculair en zeer goed vervolg op het eerste deel.Spider-man is altijd al mijn favoriete superheld geweest en met deze film was het voor mij dan ook weer genieten geblazen. De gevechten en actiescenes in deze film zien er werkelijk geweldig uit. In tegenstelling tot vele andere vervolgen overheersen ze deze keer niet echt, maar is er ook goed aandacht besteed aan het verhaal. Alles is beter in balans. Maguire speelt weer op prima wijze de held en en het sulletje en Kirsten Dunst is ook altijd prettig om naar te kijken. Daarnaast is er een sterke bad-guy, in de vorm van Doc Oc, die sterk vertolkt wordt door Alfred Molina en interessanter is dan bijvoorbeeld The Green Goblin uit deel een. Heerlijk vervolg dus, die ook na herziening buiten de bioscoop makkelijk stand heeft gehouden!

4,0*

Het probleem van deze derde film is inderdaad de hoeveelheid aan tegenstanders. Waar dit eerste twee films eigenlijk qua verhouding zeer goed in elkaar zaten is in dit derde deel de balans enigszins zoek. Waar de relatie tussen Peter, Mary Jane en Harry tot in het diepst wordt uitgewerkt, kom je over "The Sandman" en vooral Venom nauwelijks wat te weten. Zeker een van de twee karakters was in deze film overbodig. Ook de overgang tussen de actie en de dramatische scènes loopt niet altijd even goed. Gelukkig valt er echter ook nog een hoop te genieten. De actiescènes en special effects zijn zeer goed gemaakt en vooral de bewegingen van The Sandman zijn erg mooi om te zien.Daarnaast is het acteerwerk gewoon goed en zitten er best een aantal grappige momenten in. Kortom regisseur Sam Raimi heeft met dit derde deel dus zeker geen slechte film afgeleverd, maar er had zoveel meer ingezeten om wederom een toppertje af te leveren. Nu is het gewoon een lekker onderhoudende film, die toch een stukje minder is dan de eerste twee delen.

3,0*

Spijt! heeft een actueel onderwerp, dat hoogstwaarschijnlijk wel van alle tijden is, namelijk pesten. Dat onderwerp wordt aardig uitgewerkt hier. De hoofdpersoon is een buitentbeentje, verlegen en duidelijk iemand die niet van zich af durft te bijten, waardoor hij een vrij gemakkelijk slachtoffer is voor de pesters.

Het acteerwerk is redelijk. Ik vond hoofdrolspeler Robin Boissevain het wel aardig doen, al bleven de dialogen soms wel wat achter. Anderen, zoals bijvoorbeeld de hoofdpestster, waren wel een stuk minder qua niveau. Hoewel men een aardige poging doet, blijven de meeste relaties nogal oppervlakkig. De zelfmoord van Jochem deed mij ook niet veel. Wel vond ik het nog wel goed uitgewerkt, hoe David uiteindelijklaat zien wie de hoofdschuldige is van Jochems zelfmoord.

Andere zaken, zoals de meesters die helemaal niets in de gaten leken te hebben, vond ik dan wel weer enigszins ongeloofwaardig, evenals de manieren waarop men soms in de klas te werk ging. Los daarvan had de achtergrond van Sanne ook duidelijk meer aandacht moeten krijgen. Dat had het hele gebeuren ook duidelijk een inkijk gegeven aan de andere kant, maar dat bleef nu erg oppervlakkig.

Los daarvan vond ik het zeker niet slecht. Een interessant, actueel onderwerp, dat redelijk goed, maar soms net wat te oppervlakkig wordt uitgewerkt.

3,0*

Leuke avonturenfilm, maar ik had ook niet anders verwacht met Billy Wilder aan het roer en James Stewart in de hoofdrol.

Wilder weet als geen ander hoe hij een fijn sfeer moet scheppen en dat lukt hem ook in deze Spirit of St. Louis. Het is best een lange film en aangezien het grotendeel zich afspeelt in de cockpit van het vliegtuigje, met alleen Stewart in beeld, is het best een opgave om zoiets boeiend te houden, maar dat lukt hier vrij goed. Stewart slaagt er gemakkelijk in om zijn personage boeiend en sympathiek te maken. Wilder zorgt voor de nodige spanning, waardoor het ook niet moeilijk is om mee te leven met de avonturen, die Stewart tijdens zijn reis beleeft.

Hier en daar zal het misschien een tikkeltje aangedikt zijn en het moment dat Stewart een tijdje in slaap valt, balanceert op het randje, maar desondanks weet de film ten allen tijde zijn geloofwaardigheid te behouden. Het is allemaal te degelijk om dit tot de top te kunnen rekenen, maar het is wel goed gemaakt en daarnaast erg vermakelijk.

3,5*

Een aardige animatiefilm, die vooral opvalt door de mooie animatie, die er anno 2013 nog steeds prima uitziet. Verder vond ik het best opvallend om te zien dat dit uit de Dreamworks studio's afkomstig is. Vergeleken met de ADHD-Madagascar films, is dit in ieder geval een verademing.

Qua verhaal is het verder wel aardig, waarbij de animatie er duidelijk uitspringt. Het is wat volwassener dan de meeste andere animatiefilms en dat is best prettig. Wel maken ze hier de fout door er teveel muzikale onderbrekingen in te bouwen. Bryan Adams kan best goed zingen, maar om hem 6 keer voorbij te horen komen vond ik op een gegeven moment wel wat teveel van het goede.

Verder kijkt het allemaal wel aardig weg en is er ondanks wat minpunten in ieder geval met veel zorg en interesse aan gewerkt. Dat zie je er in ieder geval wel vanaf. De muziek vond ik niet zo, maar qua animatie heb ik Dreamworks hierna bijna niets beters zien afleveren dan dit. Toch wel opvallend, dat ze op dat gebied toch enigszins zijn blijven stilstaan.

3,0*

Splendor in the Grass is een goed drama, met een destijds zeer interessant thema, dat inmiddels misschien lichtjes gedateerd is, maar desondanks nog best weet te boeien.

Vooral de sfeer wordt erg goed neergezet met die mooie felle kleuren en daarnaast is het acteerwerk erg goed. Warren Beatty is goed, maar het is vooral Natalie Wood, die op sommige momenten echt de show steelt, met haar geweldig sterke en overtuigende spel. De twee samen hebben ook een behoorlijke chemie met elkaar.

Hier en daar vliegt de film soms wat lichtjes uit de bocht, maar over het geheel gezien blijft het best boeiend en staat het allemaal nog steeds als een huis. Ik vond vooral de al eerder genoemde scène in het bad erg mooi en hier haalt Wood ook echt alles uit de cast en wist ze me gemakkelijk mee te krijgen. Kazan regisseert het op fijne wijze en zorgt er toch voor dat het allemaal fijn weg kijkt en bij vlagen zelfs meeslepend is.

Het mist hier en daar iets om echt top te zijn, maar Splendor in the Grass is zeker een bovengemiddeld goed drama.

3,5*