Opinions

Ik pik nog altijd regelmatig een aflevring van SpongeBob Squarepants mee als mijn dochter zit te kijken en vooral zeester Patrick is een erg grappig personage. Toen er een film van werd uitgebracht, wilde ik die dan ook wel zien. De film bevat natuurlijk een heleboel onzin en drukte en dat maakt de film ook wel weer leuk. Er is niet veel afgeweken van de serie en daarom oogt de film ook erg vertrouwd met alle bekende personages die voorbij komen. De film is zeer geschikt voor kinderen en ook voor volwassenen valt er nog wel wat te genieten, hoewel ik in de serie toch regelmatig meer humor voor volwassenen ontdek. De rol van David Hasselhoff, die ook voorbijkomt in deze film, is wel grappig. Kortom lekkere onzin allemaal en zeer leuk vermaak voor de kleintjes en ook zeker wel vermakelijk voor volwassenen!

3,0*

Zelfs voor kleuters is het niet leuk, want mijn jongste dochter van 4 haakte na een uur ook af. Zelf kijk ik altijd alles af, maar ik moet toegeven dat de laatste drie kwarier wel een ware lijdensweg waren. Erbarmelijk slecht niveau. De overige Buddy films zijn ook verre van goed, maar de tweede helft hiervan sloeg echt alles.

En dat terwijl de eerste tien minuten nog best aardig waren. Dat speelt zich in het verleden af en zag er best mooi en sfeervol uit. Daarna gaat het niveau echter hard naar beneden. Humor was ook ver te zoeken en de irritaties kwamen daarna al snel om de hoek kijken.

Samen met Space Buddies de slechtste in de reeks.

0,5*

Erg sterke film zeg, die wat mij betreft tot de top van de Nederlandse cinema gerekend mag worden, want dit niveau zie je hier zelden of nooit. Spoorloos bevat een mysterieus verhaal, dat in eerste instantie minder mysterieus lijkt dan het is. Ik had al vrij snel door dat Raymond achter de verdwijning van Saskia zat, maar gelukkig heeft de film een diepere laag, namelijk het psychologische spelletje van Raymond, dat de film een stuk spannender en interessanter maakt.
Dit zorgt tevens voor een uisters spannend laatste half uur, waarbij ik toch wel op het puntje van mijn stoel zat over hoe een en ander zou aflopen. Het einde is dan best verrassend en luguber, maar tevens erg sterk en goed uitgewerkt.
Een erg sterke, sfeervolle film dus, ondersteund met prima muziek en een echte aanrader, als je van mysterieuze films houdt, wat mij betreft!

4,0*

Fans van Enter the Void zullen qua visuele stijl zeker wild enthousiast worden van Spring Breakers, want qua kleurgebruik en stijl doet Spring Breakers hier nogal eens aan denken. Vooral de steeds terugkerende roze neonachtige kleur doet hier behoorlijk aan denken. Korine probeert vermoedelijk de kijkers in een soort van hallucinerende trip te krijgen. Een trip, die veel mensen bij de strot grijpt en je blijkbaar even wegtrekt uit de werkelijkheid. Ben je hier echter niet gevoelig voor, dan prik je door de luchtbel heen en zie je dat SB niet zo heel veel voorstelt. Het is allemaal erg oppervlakkig qua inhoud, verhaal en dialoog en met wat hippe kleurtjes en veel bloot is het vrij gemakkelijk om een hoop mensen voor je te winnen.

Regisseurs moet je nooit meteen afschrijven. Gezien de vele positieve reacties had ik nog wel een klein beetje hoop dat dit misschien nog wat zou zijn, maar Spring Breakers blijkt net zo’n regelrechte draak te zijn als Gummo en Korine blijkt er in die vijftien jaar dus niet op vooruit te zijn gegaan. Als ik dan toch wat positiefs moet benoemen, is het die roze gloed, die ervoor zorgt dat de film er af en toe nog best mooi uit ziet. Toch komt het verder vooral allemaal erg leeg over. Spring Break moet een fantastische week zijn, als je de verhalen zo hoort, maar het oogt allemaal erg saai. De lege beelden van feestende, zuipende, halfnaakte, seksende mensen ademen voor mij geen enkel gevoel uit. Korine probeert het onderwerp op een komische manier te bekritiseren, maar het cynisme en de humor zijn ook duidelijk niet aan mij besteed.

Een ander euvel, die de boel uiteindelijk erg vervelend maakt en ervoor zorgt dat de speelduur veel langer aanvoelt dan het is, is de constante herhaling van bepaalde zinnen en het eindeloos in beeld brengen van feestende tieners en andere van dat soort momenten. Ik vond de vrouwen ook niet sterk acteren en hun bordkartonnen personages stuk voor stuk vervelend. De enige die het nog wel aardig deed was James Franco en toegegeven; bij de uitleg van zijn naam moest ik zowaar even glimlachen.

Ik had geen hoge verwachtingen van Spring Breakers en die zijn zelfs niet gehaald. De constante herhalingen, de inhoudsloze platte personages en het totale gebrek aan humor, zorgen ervoor dat er bijzonder weinig te genieten viel. Ik kon er bijzonder weinig mee en heb me bijzonder vaak verveeld en geïrriteerd. Sorry voor de fans, ik heb het nog een keer geprobeerd, vooral uit nieuwsgierigheid naar dit project, maar Korine is echt helemaal niets voor mij, dat is nu wel gebleken.

0,5*

Inderdaad een lange aflevering van de serie.

Voor de kleinste best leuk inderdaad, zeker omdat we binnenkort naar de Efteling gaan. Als film is het allemaal erg simpel en de animatie is ook niet echt heel bijzonder. Veel activiteit op de voorgrond, terwijl de achtergrond er soms ietwat verloren bij hangt.

Qua humor viel het me wel mee. Vooral reus en wolf zorgen nog wel voor wat leuke momenten. De rest van de personages zijn niet echt bijzonder. Binnenkort dus maar eens kijken of we ze allemaal ook in het echt kunnen ontdekken.

2,0*

Best een boeiende film van Tony Scott, die hier geholpen wordt door twee acteurs, die aardig op dreef zijn en vooral Redford zich van zijn beste kant laat zien.

Robert Redford en Brad Pitt zorgen er met sterk spel voor dat deze film op een gegeven moment echt begint te leven. De regie van Scott is degelijk en hier heeft hij de kunstjes die hij soms toepast nog redelijk goed in de hand. Met een aantal toekomstige films ging hij daarmee wat mij betreft nogal eens de mist in. De film is redelijk traag en d.m.v. redelijk wat flashbacks komen we uiteindelijk steeds meer te weten over de relatie tussen Redford en Pitt. De film heeft daarnaast een paar mooi geschoten locaties en is op sommige momenten ook nog best spannend.

Goede film dus, die ook nog eens een leuk kijkje biedt in het leven in een spionagewereld.

3,5*

Redelijke parodie met Leslie Nielsen, die in deze film een soort van James Bond speelt.

Nielsen is droog als altijd, maar de film zelf haalt over het geheel zeker niet het niveau van The Naked Gun, maar er zitten wel geinige momenten en cameo’s bij. Mr. T. heeft in de openingsscène bijvoorbeeld een leuke bijdrage. Tussendoor zakt het niveau vaak wel wat weg, maar gelukkig komt er dan ook wel weer eens wat leuks voorbij en zo gaat dat eigenlijk constant door. Leukste moment blijft voor mij de achtervolging te paard waarbij True Lies een beetje om de hak wordt genomen.

Soms leuk, soms niet, maar redelijk goed kijkbaar dus.

2,5*

Onderhoudend filmpje dat erg doet denken aaan films als Kindergarten Cop en the Pacifier. Tsja erg bijzonder of origineel is het allemaal niet, maar het is nog best wel door te komen en minder vervelend dan ik van tevoren dacht.

Er zit een hoop vaart in de film, redelijk wat actie, waar Chan op zijn gebruikelijke manier vecht, door gebruik te maken van de diverse materialen, die in zijn omgeving op dat moment voorhanden zijn. Vervder loopt het precies zoals je kunt verwachten bij dit soort films, maar ik heb ze weleens slechter gezien.

2,5*

Aardige Bondfilm, maar zeker niet behorend tot de besten. Wel wordt hier mijn favoriete Bondschurk allertijden geintroduceerd in de film, namelijk Jaws! De film is verder niet heel bijzonder, maar bij vlagen best vermakelijk.

Het verhaal is erg simpel, de humor is iets minder en ook de actie is minder aanwezig dan in andere Bondfilms. Daarentegen zijn de onderwaterbeelden van de zogenaamde onderwater stad Atlantis wel erg mooi.

Aardig vermaak dus al met al.

2,5*

Fijne dramafilm, waarin het verhaal op een ingetogen manier wordt verteld, met veel dialogen en onderlinge confrontaties binnen het gezin.

De manier waarop elk gezinslid met zijn of haar problemen wordt belicht is erg goed gedaan en werkte voor mij grotendeels. Ik vond het vooral knap dat ik voor elke gezinslid sympathie bleef houden, omdat de problemen die uit de scheiding voortkomen, zo realistisch overkomen. Het acteerwerk is goed en vooral Jeff Daniels, die ik normaal nooit zo bijzonder vind, valt hier in positieve zin erg op. Wel had ik het verhaal rondom de jongste zoon graag nog wat meer uitgediept gezien. Dat bleef hier wat achter, maar had gezien de korte speelduur best meer aandacht kunnen krijgen.

Maar verder keek het vrij gemakkelijk weg. Humor kon ik er nauwelijks in ontdekken, maar het was desalniettemin een fijne kennismaking met het werk van Noah Baumbach.

3,5*

Eisenstein is niet direct één van mijn favoriete regisseurs, maar weet desondanks vaak wel interessante cinema te maken. Battleship Potemkin vond ik tot nu toe zijn beste, maar Stachka doet daar niet zo heel veel voor onder.

De complimenten die hier geuit worden voor o.a. het camerawerk en de montage zijn meer dan terecht. Eisenstein slaagt er hiermee in, om in de chaos van de grote aantallen mensen, die hier in diverse scenes voorkomen, een soort van eenheid te scheppen. Dat is interessant en regelmatig ook wel boeiend om te zien. De keuze van hoofdstukken is aan de ene kant wel te begrijpen, maar haalt je aan de andere kant weer iets uit de film, omdat dit vaak net de momenten zijn van een grote overgang naar een ander onderwerp.

Ondanks dat het massale van de verschillende scenes een zekere afstandelijkheid creëert, heeft het op sommige momenten toch ook zeker iets meeslepends. Ik kon die arbeiders op een gegeven moment in ieder geval goed begrijpen en had in hun geval misschien wel hetzelfde gedaan. Stachka heeft in ieder geval een aantal sterke scenes, die mij deels wisten mee te slepen, maar mist aan de andere kant net teveel voor een echte top score. Toch maakt Eisenstein altijd wel interessante cinema.

3,5*

Toch leuk om zo af en toe weer een Hitchcock te ontdekken en op deze manier langzaam maar zeker zijn complete oeuvre af te werken.

Ik had verwacht de betere Hitchcocks wel gezien te hebben, maar deze Stage Fright mag er best zijn. Het grootste twistpunt hier, is ongetwijfeld de valse flash-back, waarop Hitchcock bij sommigen het een beetje verpest hier. Ik vond het juist erg sterk gevonden en het maakte de film voor mij net dat beetje beter en spannender, dan zonder dat trucje.

Er zitten een paar leuke momenten in en het is redelijk spannend. De acteurs doen het naar behoren en vooral de dames Wyman en Dietrich zijn erg sterk. Het mist hier en daar net dat beetje om tot de echte toppers te behoren, maar bovengemiddeld en erg vermakelijk is Stage Fright absoluut. Ook altijd leuk, om Hitchcock te spotten in een cameo, die hij in veel van zijn films heeft.

3,5*

Lichte tegenvaller, deze western van John Ford. Het zijn vooral de personages in deze film, die me vaak niet echt aanspraken. Of laat ik het beter verwoorden, ik werd er niet echt door gegrepen.

Het gedeelte met de postkoets is dan wel een stk vermakelijker, maar echt heel goed wordt het nooit. Ik snap best dat deze film op sommige punten van grote invloed is geweest op diverse andere films in het genre, maar voor mij persoonlijk maakt dat deze film er nog niet beter op. Ford heeft zeker nog een paar betere films/westerns gemaakt dan deze, zoveel is voor mij wel zeker.

2,5*

Vermakelijk filmpje.

Post-apocalyptische films vind ik op zich altijd wel wat hebben, mits ze goed gemaakt zijn. Deze film voldoet daar redelijk aan. Twee mensen die elkaar ontmoeten in een wereld die wordt geteisterd door vampiers en zombies en daarin zich staande moeten houden. Het gegeven is natuurlijk niet bijster origineel, maar de uitwerking valt op zich niet tegen.

Het tempo is rustig, de sfeer is redelijk rauw en net als de hoofdrolspelers onderga je de gebeurtenissen die komen gaan. Er zit niet bijster veel actie in de film, maar toch blijft het allemaal wel vermaken. De vampieren/zombies zien er goed uit en daarnaast kent de film ook nog enkele spannende momenten. Verder zijn de personages redelijk uitgewerkt en ook is het wel eens fijn dat er geen ruziënd of vervelend personage tussen zit, iets wat je in veel andere horrorfilms vaak wel ziet.

Best leuk dus, al kan het natuurlijk altijd beter. Maar in zijn soort is dit zeker geen slechte film.

3,0*

Heerlijke sfeervolle film!

Mijn 4e film van Billy Wilder en de derde die ik meer dan goed vond. Een oorlogsgevangenenkamp waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt, niet altijd even realistisch, maar redelijk spannend met zeer leuke personages en goede dialogen, die bijdragen aan een geweldig luchtige ontspannen sfeer, terwijl je dat nu niet bepaald op zo'n plaats zou verwachten. Het spionageverhaaltje wordt uiteindelijk op een zeer sterke manier uitgewerkt en dit alles zorgt voor een zeer vermakelijke film wat mij betreft. Dat deuntje aan het begin en eind van de film is trouwens ook helemaal geweldig, ik meen dat het in Die Hard with a vengeance op een gegeven moment ook zit. Kortom een erg fijne Wilder toch wel weer!

4,0*

Mijn tweede Tarkovsky na Zerkalo. Ik was hier best benieuwd naar en verwachtte weer een loodzware film. Ik weet niet hoe Stalker staat t.o.v. de rest van zijn genre, maar in vergelijking met Zerkalo is Stalker in ieder geval een stuk lichter te verteren en dat maakte het kijken tegelijkertijd ook een stuk aangenamer.

Ook Stalker mag best een aparte film genoemd worden, die op meerdere manieren geïnterpreteerd kan worden. Het begin van de sfeer geeft gelijk de aparte sfeer ook al aan. Qua kleurgebruik wordt er dan grotendeels een soort van sepia gebruikt. Hoe langer de drie mannen, Stalker, de schrijver en de wetenschapper over “de zone” praten, hoe nieuwsgieriger ik er in feite naar werd.
Het moment dat “de zone” dan ook daadwerkelijk betreden wordt vond ik helemaal geweldig. Weg zijn de zwart/witte/sepia kleuren en ineens komen er normale kleuren voor terug. Ondanks dat er een hoop over “de zone” verteld wordt en het feit dat de mannen er een lange tijd in doorbrengen, veranderd eigenlijk niets aan het mysterieuze ervan. Het is een soort woest natuurgebied, waar in het verleden nogal heftige zaken gebeurd zijn. Maar wat precies en wat nu precies de kracht is van ‘de zone’ is eigenlijk ook voor eigen interpretatie vatbaar.
Qua cameragebruik, met af en toe schitterende beelden van de zone en mooie lange rustige shots, het fijne kleurgebruik en het mysterieuze sfeertje, werd ik eigenlijk helemaal de film in getrokken. Dat gaf een geweldige kijkervaring. Er wordt niet al teveel gebruik gemaakt van muziek, waardoor jij je als kijker af en toe goed bewust wordt van alle geluiden om de mannen heen in de film. Het druppelen van water, zoals hier reeds eerder genoemd werd is een regelmatig aanwezig geluid dat erg opvalt.
Ik vond het alleen jammer dat de film de laatste drie kwartier mijns inziens een beetje inzakt. Waarschijnlijk kwam het omdat men zich inmiddels niet meer in de zone bevond. Eenmaal thuis wordt het allemaal net weer wat minder interessanter.

Hoewel de film zeker vragen openlaat, vond ik het een zeer goede film. Echt een machtige kijkervaring dit, waarbij het mysterieuze, de sfeer en het fijne cameragebruik in combinatie met het verhaal mij erg konden bekoren. In deze film van Tarkovsky zit ook echt een verhaal waardoor je ook met de karakters kan meeleven. Dat is iets wat ik in Zerkalo helaas vond ontbreken.

Ik ben na deze film erg benieuwd geworden naar andere films van de man en ik twijfel er ook niet aan dat ze nog wel aan de beurt gaan komen. De film krijgt van mij net niet de maximum score, vanwege de laatste drie kwartier, maar ik sluit niet uit dat dit in de toekomst bij een eventuele herziening nog best wel eens zou kunnen gebeuren.

4,5*

Een erg mooie “”coming of age” film over vier vrienden, die op zoek gaan naar een lijk, waarbij de zoektocht hun leven zal doen veranderen.

Stand By Me is allereerst zo goed, omdat de jeugdige acteurs allemaal vrij sterk spelen. Het groepje jonge jongens wordt zeer realistisch neergezet, met goede dialogen, de bijbehorende grapjes en alles wat daarbij hoort. Samen met hen ga je als het ware het avontuur aan. Regisseur Reiner combineert dit gegeven, door een sterke cinematografie af te leveren. Door middel van vrij lange camerashots weet hij alles vast te leggen, en combineert dit daarnaast ook nog eens, met erg mooie beelden van de bosrijke omgeving daar.

Verder heeft Stand By Me een heerlijke soundtrack. Het draagt in ieder geval sterk bij aan het jongensachtige en avontuurlijke gevoel dat deze film lijkt te willen uitstralen en waar het ook meer dan voldoende in slaagt. De jongens ontmoeten in het verhaal een groep oudere jongens, met o.a. Kiefer Sutherland, die het ook redelijk goed doen, al zijn het allemaal wel vrij typische personages. Ondanks dat het tempo aan de trage kant is, blijft het vrijwel continu boeiend

Een prima film dus van Rob Reiner, die duidelijk weet hoe je een bepaalde sfeer kunt neerzetten. Ik moet daarnaast toegeven dat er ook een klein beetje jeugdsentiment meespeelt. Toen ik Stand By Me de allereerste keer zag, was ik namelijk net zo jong als de hoofdrolspelertjes. Daardoor was de impact destijds waarschijnlijk nog wel een stuk groter. Maar ook door de jaren heen heeft Stand By Me zijn kracht weten te behouden. De kracht ligt vooral in het feit dat ik na het zien hiervan altijd weer jong en onbezorgd zou willen zijn. Het waren mooie jaren dat is zeker. Altijd leuk om hier weer even aan herinnerd te worden.

Daarom heb ik Stand By Me al zo’n tien keer gezien vermoed ik, en daar komen vast nog wel een paar kijkbeurten bij in de toekomst.

4,0*

Knappe film dit, die op een subtiele, maar zeer realistische manier laat zien hoe een gezin, dat eerst gelukkig was, het zeer moeilijk krijgt na de dood van de zoon.

Nanni Moretti regisseert niet alleen, maar neemt ook de hoofdrol voor zijn rekening. Moretti neemt goed de tijd om de kijker kennis te laten maken met de leden van het gezin en laat ook goed zien hoe de onderlinge verhoudingen tussen elkaar liggen. Het is een gezin, dat een goede onderlinge band met elkaar heeft, ook al zijn er hier en daar wel wat probleempjes. Het acteerwerk is goed en na dedood van de zoon, is het interessant om te zien hoe het verder gaat, maar tevens voelde ik medelijden. Moretti speelt een psycholoog die mensen raad geeft en probeert een luisterend oor te zijn, maar heeft daar op een gegeven moment zelf juist erg behoefte aan. Ook dat wordt mooi in de film verwerkt.

Even lijkt de film op een gegeven moment in te zakken, maar De laatste twintig minuten zijn echt uitstekend. Ik had niet verwacht dat we Arianne nog zouden zien, maar dat het wel gebeurd, was wel een fantastische keuze. Het geeft het gezin namelijk de kans, om het verleden gezamenlijk te verwerken en ook samen weer verder te gaan met het leven, ook al is dat misschien niet meer zo mooi als vroeger. Op het laatst valt me pas echt op, hoe mooi de soundtrack is. De eind scène is echt fantastisch en een geweldige mix, waarbij bijna alle gevoelens samenkomen.

Een sterke film dus, met een mooi verhaal dat op een fijne ingetogen en vooral erg overtuigende wijze aan de kijker gepresenteerd wordt. Ik heb hier best van genoten.

4,0*

Redelijke film, die me op zich nog wel meeviel, al kan ik niet zeggen dat ik hier van genoten heb.

Het was vooral Garland, die ik maar weinig bijzonder vond in haar rol en die een persoange speelt, die maar zeer weinig deed. Bovendien ben ik totaal niet onder de indruk van haar stem en waren haar muzikale bijdrages aan de film niet echt goed te noemen. Sowieso bevat de film maar matige muziek als je het mij vraagt.

Gelukkig staat tegenover garland echter James Mason, die wel erg sterk speelt. Aan de ene kant is zijn gedrag verderfelijk, maar op sommige momenten vond ik hem dan weer wel sympathiek. Een knappe rol, waarin Mason laat zien een veelzijdige rol goed te kunnen spelen.

Verder is het verhaal niet onaardig, maar uiteindelijk duurt het net wat te lang. Die musicalscènes zijn een hinderlijke onderbreking van de film en zonder die scènes had ik zeker wel minimaal een voldoende kwijt gekund aan deze film. Garland en de musicalscènes zorgen er echter oor dat de film bij mij aan de verkeerde kant van de score belandt.

2,5*

Ik ging echt als totale leek deze film in. Ik heb niets met Star Trek en zal en na deze film waarschijnlijk ook nooit wat mee krijgen, maar toch viel het me op zich redelijk mee en is het verhaal ook als niet-kenner wel goed te volgen. Het eerste gedeelte is duidelijk het beste van de film. De karakters van Kirk en Spock worden geïntroduceerd en er wordt de tijd genomen om alles aan de kijker uit te leggen. Vooral Spock is een fijn personage en wordt ook erg goed gespeeld door Zachary Quinto. Zijn acteerwerk steekt dan ook ver boven de rest van de cast uit wat mij betreft. Toegegeven er gebeurt van alles en het tempo van de film is lekker hoog, maar spannend of echt heel leuk wordt het nergens. Dat komt ook omdat de schurk in deze film (Eric Bana) totaal niet imponeert. Erg slappe hap van zijn kant en een soort van schurk dat je als kijker al zovaak hebt gezien. Ook gaat het er in de Enterprise af en toe erg onserieus aan toe, op zich geen probleem, ware het niet dat hun levens constant in gevaar zijn en ze daar wat mij betreft wel wat serieuzer mee om zouden moeten gaan. Desondanks is het allemaal wel behoorlijk onderhoudend en als het tweede gedeelte niet wat minder was geweest was ik zelfs op drie sterren uitgekomen. Nu wordt het helaas een halve ster lager.

2,5*

Deze tweede Star Trek film is zeker niet beter dan de eerste. De eerste had nog wel zijn vermakelijke momenten en was vooral ook nog leuk door de kennismaking en de introductie.

Qua Special effects en design ziet het er allemaal wel redelijk goed uit. Qua inhoud is het soms een erg vermoeiende zit. Van de acteurs is alleen Zachary Quinto overtuigend. Ik vind hem ook veruit het meest interessante personage en hij slaagt er hier ook in om wat van zijn rol te maken. Zo iemand als Chris Pine doet het stukken minder en zet een leger en soms best vervelend personage neer. De rest van de cast hangt er soms een beetje bij. Benedict Cumberbatch als bad guy is ook een miscast van jewelste. Ik vind hem totaal niet uit de verf komen en er gaat ook totaal geen dreiging van uit.

De rest van het verloop is voorspelbaar en past bij de typische blockbuster die deze Strar Trek is. Regelmatig zien we wat actie, maar het is vooral spanningsloos en weinig enerverend. De verplichte twists zijn weinig verrassend en halen daarnaast alle vorm van spanning weg. Gelukkig weet Abrams wel te doseren en is de verhouding tussen actie en verhaal op zich wel in orde.

Maar toch is een dikke twee uur een lange zit gebleken. Ik heb hier vrij weinig mee, maar hoopte dat deze beter zou zijn dan zijn redelijke voorganger, maar dat blijkt helaas niet het geval te zijn.

1,5*

” I've been waiting for you, Obi-Wan. We meet again, at last. The circle is now complete. When I left you, I was but the learner; now *I* am the master.”

Voor de één is het jeugdsentiment, voor de ander is het een mooie saga en voor eenderde is er misschien niet veel aan. Toch kan niemand ontkennen dat de naam Star Wars onvermijdelijk met de filmwereld verbonden is Dat is natuurlijk al een prestatie op zich. Persoonlijk vind ik dit een erg aantrekkelijke film, die na al die jaren nog steeds een bepaalde frisheid en charme heeft, die op een bepaalde manier onweerstaanbaar is. Net als Jaws stamt ook deze film uit de tijd voor de CGI en juist door geen CGI te gebruiken, kan een film blijkbaar aan kracht winnen. Daar zijn Jaws en deze eerste trilogie van de saga prima voorbeelden van.

Hoewel deze “A New Hope” verre van perfect te nomen is, vermaakt het gewoon enorm. Iemand als Darth Vader is hier erg mysterieus en als je de voorgeschiedenis nog niet kent is dat alleen nog maar groter. Harrison Ford zet als Han Solo een speelse jongeman neer, die samen met de sprekende robots R2-D2 en C-3PO, Obi-Wan Kenobi, Prinses Leia en Luke Skywalker de strijd aanbindt tegen het kwaad. Op Luke Skywalker na, heeft ieder personage wel iets grappigs of charmants over zich heen hangen. Ook dat is de kracht van Star Wars. Mark Hamill speelt niet al te sterk en zijn personage is ook niet zo heel geweldig, maar los daarvan blijft er gelukkig nog veel goeds over.

John Williams verzorgt ook voor Star Wars de filmscore en maakt hiervan een geweldige score, die bijna iedereen vandaag de dag, als hij of zij het hoort, gelijk kan linken aan Star Wars. De actie die talrijk aanwezig is, is ontzettend vermakelijk en best goed gemaakt, al zitten er hier en daar wat kleine schoonheidsfoutjes in, maar dat is juist weer onderdeel van de charme, die deze oude trilogie kenmerkt. Star Wars is een film, die met veel liefde voor het vak gemaakt is, zoveel is in ieder geval wel duidelijk. En ondanks dat men tegenwoordig veel meer kan, staat dit nog steeds als een huis. Een charmant huis, waar menig filmmaker inspiratie uitgehaald heeft voor een bepaald idee of verwijzing.

De kracht hiervan gaat op een bepaalde manier gewoon nooit verloren.

4,0*

Maar weer eens een keer bekeken dit eerste deel. Ik heb deze destijds ooit 1 keertje gezien en dat was vlak nadat die uitkwam. Van wat ik me ervan herinner was het niet zo heel sterk. Bij herziening komt deze conclusie ook naar voren, al moet ik zelfs toegeven, dat het allemaal wel erg zwak is.

Het verhaal is bijzonder magertjes en alles lijkt een beetje als los zand aan elkaar te hangen, om zo maar te komen tot de voortgang van Anakin Skywalker in de vervolgdelen.Vooral het eerste uur is enorm flauwtjes, minder sfeervol dan de oude trilogie ende personages spreken ook niet echt aan.

Visueel is het ook niet altijd even goed, maar gelukkig wordt het in het tweede gedeelte iets vermakelijker, met als hoogtepunt het eindgevecht. Overall gezien viel het me nog niet mee, al zal ik me binnenkort ook wel aan een herziening van het volgende deel gaan wagen.

1,5*

Ik word hier niet echt vrolijk van. Waar een paar weken geleden “The Phantom Menace” er al niet goed uitkwam bij herziening, is dat met deze “Attack of the Clones” niet veel beter gesteld.

Het script lijkt echt aan alle kanten te rammelen. Het is zwak geschreven, zwak geregisseerd en dat merk je tijdens het kijken, want het loopt niet echt lekker. Het drama en de beoogde romantiek komen niet tot hun recht en het eerste uur is echt doorbijten geblazen. De actie die er in zit is op zich wel vermakelijk, maar door de matige CGI is het ook verre van geweldig te noemen.

Tussendoor hadden ook enkele passages wat ingekort moeten worden. Het stuk bij Obi Wan Kenobi duurt maar en duurt maar. Het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven. De acteurs uit het eerste deel doen hun ding naar behoren, maar Hayden Christensen is echt erbarmelijk slecht. Ook niet raar trouwens, dat hij buiten Star Wars nauwelijks meer een rol van betekenis heeft weten te scoren.

Wel was het leuk om C3PO en R2D2 weer te zien. Dat zijn samen met de setting, en een paar actiescènes de spaarzame hoogtepuntjes van dit deel.

1,5*

Best aardig gemaakt, maar op de een of andere manier niet zo boeiend als de drie originele films. De acteurs zijn minder, hoewel de dialogen hier natuurlijk ook niet aan meehelpen en er zit ook veel minder humor in dan in de originele delen. Vooral hayden Christensen en nathalie portman acteren erg matig, al maakt Ewan McGregor dit enigszins goed. Gelukkig maken de mooie special effects een hoop goed en die zijn dan ook dik in orde te noemen.

3,0*

”Impressive. Most impressive. Obi-Wan has taught you well. You have controlled your fear. Now, release your anger. Only your hatred can destroy me.”

The Empire Strikes back wordt gekenmerkt door een sfeer, die een stuk duisterder is dan zijn voorganger. Daarnaast is het allemaal meer rechttoe rechtaan actie en zijn er maar weinig zijweggetjes. Mede hierdoor is dit een ontzettend vlotte film geworden, met erg veel goede actie, die heerlijk wegkijkt en wat mij betreft dan ook het allerbeste deel van de reeks is.

Ook het acteerwerk is aanzienlijk beter geworden. Iemand als Harrison Ford is duidelijk gegroeid in zijn rol van Han Solo. Zijn relatie met prinses Leia wordt ook goed uitgewerkt en de personages krijgen mede daardoor ook meer diepgang mee. Daarnaast is er gewoonweg een betere wisselwerking tussen de personages aanwezig. Leuk ook om te zien hoe Solo en Leia constant op elkaar lopen te vitten en elkaar met grappige woordenwisselingen lopen te bestoken. Daarnaast maakt de befaamde Yoda hier natuurlijk zijn intrede en ook dat levert een paar geweldige scènes op. Yoda weet ook veel humor toe te voegen. Vooral de training, die Luke van Yoda krijgt, is geweldig uitgewerkt en mooi gemaakt.

Maar er zit dus ook een hoop actie in. Veel spectaculaire actie met mooie effecten, die net weer wat beter zijn dan die in A New Hope. Het loopt allemaal net wat vloeiender en ziet er net wat mooier uit. Vooral het uiteindelijke gevecht tussen Luke Skywalker en Darth Vader, is fantastisch om te zien en kenmerkt ook deze Empire Strikes Back. Tenslotte heeft ook John Williams weer uistekend werk verricht met de filmscore voor deze klassieker. Zijn Imperial March” is echt fantastisch en klinkt verbluffend in de oren.

The Empire Strikes Back is een geweldig avontuur, lekker duister en vol actie. Alle elementen van de Star Wars reeks komen hier tot hun volle bloei, en dat maakt dit deel zonder enige vorm van twijfel het beste deel van de reeks.

4,5*

”Obi-Wan has taught you well.”

Return of the Jedi is het laatste deel van de oude trilogie en ondanks dat ook dit een vermakelijke film is, is het wel het minste deel. T.o.v. van de twee vorige films komt er hier eigenlijk maar weinig nieuws tot stand en gaat het in feite precies verder, waar ze de vorige keer gebleven waren.

Het donkere karakter uit The Empire Strikes Back heeft hier plaatsgemaakt voor enige vrolijkheid, ondanks dat er overigens nog meer dan genoeg op het spel staat. Het zijn echter vooral de Ewoks, die voor de vrolijke uitstraling zorgen. Het zijn een soort van kleine teddybeertjes, die er erg vrolijk uitzien en wiens hulp hard nodig is in de strijd tegen het keizerlijke leger. Aan de ene kant zijn ze grappig, maar aan de andere kant halen ze een hoop van de spanning weg. De gevechten met het keizerlijke leger, krijgen namelijk een ietwat lachwekkende uitstraling, en dat vind ik toch net wat minder dan de strijd in de voorgaande delen. Wel heeft The Emperor hier een geweldige duistere uitstraling gekregen en staat hij nog meer voor de verpersoonlijking van het kwaad, dan ooit tevoren.

Aan de andere kant heeft ook dit deel zijn mooie momenten. De strijd tussen Darth vader en Luke Skywalker, en het gevecht tegen Jabba the Hutt mag er trouwens ook zijn. Daar komt nog bij dat John Williams ook hiervoor een geweldige filmscore weet te verzorgen. Verder moet ik zeggen dat ik me hierbij ook geen seconde verveeld heb, en er zijn genoeg films die dat niet lukt.

Return of the Jedi is daarom toch een waardige afsluiter. Een afsluiter van een mooie reeks, die veel mensen in hun hart hebben gesloten. Ik zelf niet, maar ik kan de reeks absoluut waarderen en het blijft leuk om ze eens in de zoveel tijd een keertje te zien.

3,5*

Woody Allen zijn ode aan Fellini is een genietbare film geworden en lijkt ook een soort van autobiografie te zijn.

Stardust Memories is erg chaotisch, maar tevens lekker sfeervol en oogt in alles erg Italiaans. De keuze voor zwart-wit is erg goed, omdat het alles iets nostalgisch geeft en dat probeert Allen ook op andere manieren uit te dragen. Allen speelt zelf weer eens zijn vertrouwde hoofdrol. De praatzieke neuroot, die met de nodige humor alles van de nodige schwung wil voorzien, wat hem ook grotendeels lukt.

De regie is goed en sommige shots zijn zelfs heel erg mooi. Het begin en einde is ronduit sterk, maar daar tussenin zitten er soms ook momenten dat het iets te flauw is of gewoon net wat minder leuk. Toch weet Allen er wel iets bijzonders van te maken en laat hij ook hier zien dat hij in een paar jaar tijd is veranderd in een veelzijdig regisseur, die veel meer kan dan slapstick komedies maken, zoals hij in het begin van zijn carrière deed. Overigens waren sommige daarvan ook erg leuk.

3,5*

Aardige film. Hoewel de film op een gegeven moment wel voorspelbaar is en de afloop ook niet echt geweldig is, is het op zich een vermakelijke film. Jeff Bridges speelt erg sterk als buitenaards vriendelijk wezen, die me enigszins aan Arnie uit T2 deed denken. Zijn manier van bewegen, zijn verbazing over bepaalde zaken, zien er op een bepaalde manier erg natuurlijk uit. Ook het spel tussen Bridges en Allen en de reis op zich is leuk om te zien. Degelijke Carpenter dus!

3,0*

“Young people all over the globe are joining up to save the future!”

Erg goede film van Verhoeven, die de Amerikanen op een mooie manier te kijk zet.

Ik moet zeggen dat ik de gelaagdheid de eerste keer ook nog niet helemaal door had, maar bij de tweede en derde keer kwamen er weer nieuwe zaken naar voren en valt op dat alles toch wel erg goed in elkaar zit. Wat een briljant idee ook om mensen als Casper van Dien en Dian Meyers de hoofdrol te laten spelen. Enorm talentloze mensen, die precies staan voor wat ze moeten uitdragen, namelijk eendimensionale personages. Het cynisme ligt er vaak enorm bovenop en juist Daarom is Starship Troopers zo leuk. Die scène waarbij van Dien zijn vriendin tegenkomt en zegt dat hij niet over de dood van hun familie wil nadenken, maar blij is dat zij zelf nog leven, is echt om je te bescheuren van het lachen.

Verder zijn de verwijzingen, dat de Amerikanen zich altijd superieur voelen, talrijk aanwezig en leuk. Los van al het cynisme en alle maatschappelijke kritiek is Starship Troopers overigens ook nog best een aardige actiefilm. De special effects zien er behoorlijk goed uit en ook de diverse bugs zijn goed gemaakt en de actie is vermakelijk om te zien. Het bloed en de ledematen vliegen daarbij vrolijk in het rond en op een dode meer of minder wordt niet gekeken. Ook dat levert een paar erg leuke scènes op.

Al met al een interessant en vooral ook erg leuke blik op de (Amerikaanse) toekomst. Verhoeven toont ballen door zoiets te durven maken. Een fijn filmpje dat van begin tot einde vermaakt, en iedere kijkbeurt nog steeds beter lijkt te worden.

4,0*