Stage Fright (1950)

You can stand just so much of detectives! After all, they are only policemen with smaller feet! Middelmatige mystery van Hitchcock waarin Eve (Jane Wyman) haar vriend Jonathan (Richard Todd) uit de handen van de politie probeert te krijgen nadat de man van Charlotte (Marlene Ditrich) is vermoord. Intussen lijkt Charlotte ondanks mogelijke betrokkenheid bij de moord gewoon haar glamoureuze leven voort te zetten alsof er niets gebeurd is. Stage fright (1950) was tot Frenzy (1972) de laatste film van Hitch in Londen. Hitch noemt deze film een belangrijk onderzoek naar het acteervak. Vandaar ook de naam denk ik. Er wordt bovendien veel gelogen in de film, verhalen worden verzonnen en Marlene Ditrich zet een sterke façade neer (dit masker wordt echter helaas niet afgedaan). Zelf heeft Hitchcock weer een leuke cameo als een verbaasde voorbijganger. Achter de schermen worstelde hij met Jane Wyman die zich tegen de wil van Hitchcock voor bepaalde scènes toch mooier maakte omdat ze zo onder de indruk was van Ditrichs glamoureuze uitstraling. Laatstgenoemde deelde later nog een sneer uit naar Wyman: "[...]She looks too much like a victim to play a heroine, and God knows she couldn't play a woman of mystery, that was my part. Miss Wyman looks like a mystery nobody has bothered to solve." (IMDb trivia). Voor mij lijkt het erop dat deze grote Hollywood ster ook wel erg zichzelf speelde in deze film. Ook achter de schermen werd ze als een diva behandeld door Hitch. Ditrich uitgezonderd waren de acteurs niet erg bijzonder. De bijrol voor Herman van Veen (als vader van Eve) was dat wel!

De mening zijn sterk verdeeld over dit zonderlinge, maar vermakelijke Hitchcockmysterie. Hitchcock erkende dat de gelogen flashback aan het begin van de film zijn grootste fout was sinds de explosie in Sabotage (1936), maar het past in een verhaal dat bol staat van leugens en bedrog. Jane Wyman, die kort hiervoor een Oscar had gewonnen voor Johnny Belinda, kan prima uit de voeten met haar luchtige rol als de actrice die zich voordoet als een dienstmeisje en zo het vertrouwen weet te winnen van de glamoureuze nachtclubzangeres Charlotte Inwood [Marlene Dietrich] in de hoop bewijs te vinden waaruit blijkt dat zij en niet hoofdverdachten Jonathan Cooper [Richard Todd] verantwoordelijk is voor een moord. Dit is geen traditionele Hitchcockthriller - de aanwezigheid van Alastair Sim en Joyce "Lovely Ducks" Grenfell benadrukt de komische kant - en het scenario is onevenwichtig qua toon, maar wie al met al is dit toch zeer vermakelijk.

Hoe verder het vorderde hoe beter het werd. En op het einde, met de belichte ogen van twee personages in een erg gespannen dialoog, komt het genie Hitchcock helemaal naar boven. Ik moet zeggen dat de plotconstructie ook heel effectief werkte. Een zekere Cooper biecht aan een vriendin, Eve, op dat zijn minnares, een populaire zangeres, (Dietrich) haar man heeft vermoord. Dit wordt in een flashback verteld. Hij duikt onder, maar het verliefde behulpzame meisje (die acteerlessen volgt.. niet onbelangrijk!) doet zelf onderzoek naar wat er is gebeurd om te helpen en neemt de plaats in van de dienstmeid om te luistervinken. Intussen leert ze ook een detective kennen die haar nog goed van pas zou kunnen komen. Stage Fright vangt wat traag aan zoals in heel wat Hitchcock films, nodig om alle pionnen op hun plaats te zetten. De schattige maar ook naieve acteerstudente, de charmante detective, de narcistische diva, de opgejaagde vriend, de snuggere vader... Het zijn personages die deze zwartwit-film van de nodige kleur voorzien. Zeker niet de beste Hitchcock naar "suspense" toe maar zit gewiekst genoeg in elkaar om er een remake in te zien. Tussen 3 en 3,5*