Opinions

The Client is zo'n film die al een tijdje mijn aandacht had vanwege de imposante cast en de regisseur. Ik zal niet zeggen dat Joel Schumacher alleen maar meesterwerken heeft afgeleverd, maar met het gros van zijn werk kan ik goed overweg. Zeker aangezien A Time to Kill ook goed beviel, verwachtte ik iets dat in het verlengde zou liggen.

Deze thriller hangt helaas samen van toevalligheden en onwaarschijnlijkheden, waardoor van de kijker verwacht wordt dat het met een korreltje zout genomen wordt. De jonge Mark Sway krijgt namelijk wel heel veel in zijn uppie voor elkaar, maar ergens is dat niet eens zo verwonderlijk. De bad-guys lijken namelijk linea recta uit Bassie & Adriaan te zijn gewandeld en ook dat haalt soms de spanning wat uit de film.

Jammer, want de film weet verder best goed boeiend te blijven. Het verhaal houdt de aandacht vast, waardoor je tijdens het kijken constant ermee bezig blijft, en kent niet of nauwelijks momenten waarop het inzakt. Daarnaast een uitstekende prestatie van Susan Sarandon, want ze draagt de film. Brad Renfro vond ik wisselvallig (dan weer goed, dan weer wat minder) en Tommy Lee Jones heeft een tamelijk saaie rol, dus het komt vooral op Sarandon aan. Qua sfeer zit de film ook op het juiste spoor, want je voelt wel de last die op de schouders van Mark rust. Al met al vond ik het zeker een onderhoudende thriller, het zij eentje met enkele mankementen.

3*

Clockwise is opzicht wel een aardige film. Sommige scenes zijn erg leuk (bijv. als de auto zich vast rijdt). Andere scenes waren vrij flauw, en het einde kon ook wel wat beter.. Ach, ik heb toch wel een paar keer gelachen dus er kan wel een 3,0* af.

Persoonlijk had ik niet zo'n hoge verwachtingen bij deze film, maar omdat hij me al vaker is aanbevolen en ik er goede dingen van gehoord had, heb ik het er toch eens op gewaagd. Al na enkele minuten kwam ik erachter dat het niet om een hedendaagse film gaat. De film heeft een bijzondere, maar wel mysterieuze sfeer. Alles wordt best goed in beeld gebracht, de film heeft veel boeiende (maar ook schokkende) scenes en mooie, aparte settings. De film bevat daarnaast muziek, die goed aansluit bij de situaties die zich voordoen en ook goed acteerwerk. Maar ik moet wel zeggen dat de film een van de vreemdste is die ik ooit heb gezien. Ik begrijp het geheel wel, en wat er gebeurd. Maar toch was het vaak bizar om naar te kijken, dit had ik vooral ongeveer het eerste half uur. Later vond ik de film steeds interessanter worden, en de problemen die Alex krijgt na zijn therapie worden goed in beeld gebracht. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat voor een cijfer ik het moet geven. Ik vond het dus best een goede film voor zijn tijd, en ook wel een hele aparte. Maar toch vond ik hem niet altijd even prettig, maar dat komt misschien ook omdat de film niet geheel mijn stijl is. Ik geef hem nog net een halve ster hoger dan ik eigenlijk in gedachten had.

3,5*

Wellicht was ik hier iets anders ingegaan als ik van tevoren geweten had dat het om een toneelstuk ging. Daar kwam ik nu achteraf pas achter, hetgeen ervoor zorgde dat ik het een ietwat vreemde filmervaring vond. Ongemakkelijk bij vlagen zelfs. Jude Law speelt een geweldig onsympathiek personage waar ik helemaal niks mee kon en Julia Roberts heeft, op één vrij memorabele scène na, niet bijster veel te doen.

De film wordt enigszins gered door Clive Owen en Natalie Portman. Met name Owen zorgt met zijn vlugge oneliners wel voor enkele leuke momenten. De scène met hem en Portman in de nachtclub is zonder enige twijfel voor mij het hoogtepunt. Sterk staaltje acteerwerk daar. Verder is Closer helaas een film die ik na slechts enkele dagen me nauwelijks meer voor de geest kan halen. Ik vond het verhaal niet boeiend genoeg en de personages wisten me niet goed te pakken. Je aanschouwt maar constant hoe deze figuren zonder duidelijke aanleiding een beetje om elkaar heen blijven draaien en op den duur begon ik dat vervelend te vinden. Wanneer ik halverwege begin na te denken over hoelang de film nog zal duren, is dat natuurlijk geen goed teken.

2*

Saaie film, Burt Reynolds probeert zijn best te doen en misschien hier en daar nog grappig te zijn, maar dat lukt hem niet echt, The Longest Yard bijvoorbeeld weet te boeien omdat de sport ook goed genoeg is voor een boeiende film maar Cloud 9 gaat maar over één ding : volleybal, zo erg dat het je de strot uit hangt . Soms hier en daar vermakelijk maar goed is hij echt niet. Ik denk dat als dit was ingekort in een aflevering op TV ofzo dat hij beter was.

1,5*

There is a natural order to this world, and those who try to upend it do not fare well.

Zelden kan ik me een film herinneren waar ik zó naar uitgekeken heb als Cloud Atlas. Als je me vraagt waarom kan ik daar moeilijk een antwoord op geven. Ik las toevallig op internet dat Tom Hanks en Hugh Grant samen in een film gingen spelen gemaakt door de regisseurs van The Matrix. Een interessant feit maar ik wist niet wat dit verder te betekenen had en wat voor een film het zou gaan worden. En toen kwam de 5 minuut durende trailer. Mijn interesse was meteen gewekt. Ik heb meteen het eerste deel van The Matrix aangeschaft en ook recent het boek gelezen. Ik ben niet heel erg van boeken, eigenlijk alleen als het verhaal of gegeven me echt interesseert en dat was hier dus het geval. Na het lezen van het boek raakte ik nog meer benieuwd naar de film. Zeker toen ik de rest van de namen in de lijsten van de cast zag en na het zien van diverse teasers op YouTube.

Voordat ik de film ging kijken was ik een beetje bang voor enkele reviews die ik had gelezen: het zou een rommeltje zijn en er zou geen zak van te volgen zijn. Ik hoopte maar het beste (ook doordat ik het boek gelezen had). Gelukkig dat ik dat gedaan heb. Ik kon de film prima volgen, en daarnaast ben ik er erg enthousiast over. Wat een ontzettend mooie film! De film is moeilijk te omschrijven in één woord, maar als ik dat toch moet doen zou ik zeggen: uniek. Het is een film die ik nooit eerder heb gezien. Wel al eens een mozaïekfilm, maar toch zijn die anders als deze. Deze speelt zich af in het verleden, het heden en de toekomst. Zes verschillende verhalen; allemaal met elkaar verbonden op een manier. Dit idee leek (zo dacht ik ook uit het boek) onverfilmbaar. Maar de Wachowski's en Tom Tykwer hebben me het tegendeel bewezen. De film heeft een fantastische montage. Ongelofelijk hoe alle verhalen in elkaar overlopen. Hierdoor voelt de film aan als één geheel.

Er was ook geen enkel verhaal bij dat me niet interesseerde (net als in het boek). Ieder verhaal heeft iets unieks. Uiteraard is er altijd een verhaal dat ik interessanter vind als het andere. Dat heb ik nog nooit anders gehad bij mozaïekfilm. Het doet ook verder geen schade aan de rest van de verhalen. Ik bedoel ermee te zeggen dat ik wel het ene verhaal iets interessanter vond als het andere, maar dat ik er totaal geen moeite mee had als er naar een ander verhaal werd gewisseld. Iets wat heel vaak gebeurde. Wat dat betreft heeft de film een heel andere opbouw als het boek. Misschien ook wel beter, want anders zou je al gauw zeggen dat het zes verschillende films in een gepropt zijn. Doordat ze nu de hele tijd in elkaar overlopen, heb je hier geen last van. Mijn favoriete verhaal was 'Sloosha's Crossin' an' Ev'rythin' After' op de voet gevolgd door 'An Orison of Sonmi-451'. Beiden zien er visueel gewoon prachtig uit. Sloosha's Crossin' bevat geweldige personages en ze werden enorm sterk neergezet. An Orison heeft ontzettend mooie actiescenes. Neo Seoul ziet er indrukwekkend uit. Prachtig hoe ze dit uit het boek hebben verfilmd. Wat ik ook mooi vind is om te zien dat de film ontzettend veelzijdig is. Het eerste en tweede verhaal zijn een beetje drama, het derde verhaal een thriller, het vierde verhaal komedie, het vijfde en zesde verhaal is weer meer avontuur/science-ficiton.

Een van de dingen die vooral opmerkelijk zijn bij deze film is het feit dat acteurs verschillende personages spelen door de jaren heen. Dit doordat de ziel van iemand door de tijd reist en een 'tussenstop' maakt (de personages uit de verhalen). Sommige vinden dat een belachelijk stom idee, ik vond het eigenlijk best intrigerend. Ik vond het een mooi gegeven dat acteurs in verschillende rollen mogen laten zien wat ze kunnen. Zeker ook omdat elk verhaal weer zijn eigen genre (en daar gaan de personages in mee) heeft. Enkele bijzondere rollen vond ik bijv. Tom Hanks als de goed ogende, maar slechte Dr. Henry Goose, Doona Bae als Sonmi-451 en Hugh Grant als Kona Chief. De meest interessante vond ik nog Hugo Weaving als duivel Old Georgie. Hij vertolkt het personage op een indrukwekkende manier. Wat een ontzettend goede make-up ook. Maar ook alle andere personages gespeeld door alle (andere) acteurs waren goed. Er was geen enkel personage waarvan ik kon zeggen dat het matig of slecht neergezet werd. De film bevat wel ontzettend veel personages, maar daar had ik verder geen probleem mee.

Het moge duidelijk zijn dat ik erg enthousiast ben over deze film. De film heeft flinke indruk op me gemaakt en heeft me, net als het boek, aan het denken gezet. Tijdens de film ben ik geen moment afgeweken van het verhaal (zonder dat ik ook de hele tijd dacht: ''ik moet er bij blijven anders volg ik het dadelijk niet meer''), ik zat er eigenlijk gewoon in. Het is, zoals een van de acteurs omschreef in een interview, dat je wordt meegenomen in een achtbaanrit. Dat gevoel had ik ook. Er gebeurt zo ontzettend veel waardoor het voor mij onmogelijk was om me ook maar een seconde van de 170 minuten te vervelen. De tijd vloog dan ook voorbij.

Ik kan eigenlijk geen enkel minpunt noemen. Het is gewoon een erg mooie film. Alles vond ik er goed uitzien en goed doordacht: het visuele gedeelte, het acteerwerk, de montage, de muziek die perfect aansluit bij de film, de make-up.. Wat mij betreft werd alles prima in beeld gebracht. Is de film trouw aan het boek? Over het algemeen zeg ik 'ja'. Er zitten enkele aanpassingen in, maar daar heb ik geen moeite mee. Als alles letterlijk verfilmind zou worden wat in het boek werd beschreven kun je er nog makkelijk een half uurtje bij tellen (of meer). Bovendien is dat misschien ook niet de bedoeling (het letterlijk verfilmen). Dan kun je misschien beter gewoon het boek lezen. Hoe dan ook, ik vind het écht een bijzondere film. De creativiteit is wat mij betreft zeker te zien. Dit is een film die ik mede daardoor erg waardeer en die ik waarschijnlijk nog vaak zal herzien als hij uitkomt. De film is zeker niet weggelegd voor iedereen. Maar wat mij betreft is dit duidelijk een meesterwerk!

5*

Op zich kijk ik op zijn tijd best graag naar een luchtige high school komedie, zeker wanneer deze uit de pen van John Hughes afkomstig is. Clueless sprak me minder aan, omdat het wel heel overduidelijk op tienermeiden gericht leek, maar vanwege de iconische status wilde ik 'm toch graag eens gezien hebben.

Qua doelgroep klopte mijn aanname wel, maar toch was dit ook voor mij prima uit te zitten. De film is een stukje moderner en verbaal wat 'sneller' dan de meeste films in dit genre die ik gezien heb. Cher is natuurlijk best wel een wijsneus, maar gelukkig wel een leuke wijsneus. Alicia Silverstone weet er een charmant typetje van te maken en ook de rest van de cast doet het naar behoren. Paul Rudds personage ligt in het verlengde van wat ik hem eerder heb zien doen, maar hij voldoet aan de taakomschrijving. Vond vooral Brittany Murphy, Stacey Dash en Breckin Meyer nog leuke toevoegingen. De film kent ook zeker wel wat leuke momenten. Lachsalvo's blijven weliswaar uit, maar hetzelfde geldt voor verveling. De uitkomst van de film zie je uiteraard van mijlenver aankomen en de film lijkt zich er ook niet voor te schamen om er relatief snel in het laatste half uur voor te zorgen dat de puzzelstukjes daadwerkelijk zo komen te liggen.

Clueless is best een innemend filmpje. De dialogen zijn leuk geschreven en er komen ook best wat referenties voorbij, waarvan sommige niet gelijk voor de hand liggend zijn en daardoor een verrassingselement bevatten. Ik werd nergens in een bepaald opzicht overdonderd, maar heb me desondanks goed geamuseerd en denk ook wel dat dit een 'safe bet' is als je enige affiniteit hebt met het genre.

3*

Wel een Adam Sandler film, maar geen Happy Madison productie.. Dat is ook alweer een tijdje geleden. Sowieso sprak het verhaal me wel aan, dus ik was op zich wel benieuwd. Al deden de vele negatieve commentaren dat enthousiasme wel weer een beetje temperen.

De film is wel wat serieuzer dan de standaard Happy Madison, maar verwacht geen nieuwe Punch-Drunk Love of Reign over Me. Het is wel degelijk deels komisch en er zit ook een flinke dosis fantasy in. Het zijn eigenlijk drie genres die bij elkaar komen en ik moet zeggen: dat pakt zeer degelijk uit. Er wordt gezocht naar een soort evenwicht, waardoor het niet té flauw of té dramatisch wordt.

Adam Sandler speelt zijn aangenaam rustige personage met overtuiging. Er valt wat mij betreft niks aan te merken op zijn acteerwerk, noch dat van de andere castleden. Steve Buscemi en Dustin Hoffman hebben ook leuke bijrolletjes. Wat ik vooral leuk vind aan The Cobbler is dat het een redelijk uitzonderlijke film is. Het verhaal wijkt af van de standaard en lijkt creatief bedacht. Toch is het niet een en al feest. De film gaat soms net wat te ver met het crime plotje. Het wringt zich in allerlei bochten en lijkt daardoor soms in de knel te komen. Het werd niet saai, maar bij vlagen wel wat ongeloofwaardig; zelfs voor een film met fantasy elementen.

Op zich ben ik het er mee eens dat er misschien nog meer met het gegeven van 'schoenen passen' had kunnen worden gedaan. Anderzijds was het misschien ook een beetje eentonig geworden als de film daarin was blijven hangen. Ik was ruim tevreden met de ideeën die we hier te zien krijgen. Ik heb genoeg gelachen en het, enigszins sentimentele, moment waar de moeder herenigd wordt met de vader van Max vond ik ook niet storend. Het einde zag ik persoonlijk totaal niet aankomen, maar ik vond het leuk bedacht.

The Cobbler is geen meesterwerk, maar wel absoluut een vermakelijke zit. Ik waardeer de originaliteit van de film, ondanks dat misschien niet alles even goed overkomt. Soms is het allemaal een beetje vreemd, maar dat maakt het eigenlijk ook wel weer leuk. Adam mag dit soort aparte filmpjes van mij vaker doen.

3*

Ik had niet meteen verwacht dat de regisseur van Leaving Las Vegas hierachter zou zitten. Bovendien had ik eerder een soort spookhuis film verwacht, maar aan die verkeerde verwachtingen van mij kan de film natuurlijk weinig doen. Waar de film hoogstwaarschijnlijk wél wat aan had kunnen doen was dat het zo'n duffe bedoening geworden is.

Ik heb Cape Fear nooit gezien, maar volgens mij is dat niet de enige film waar deze Cold Creek Manor inspiratie van heeft opgedaan. De film zit barstensvol scènes die je al in tig andere films gezien hebt en daar ook beter worden uitgevoerd. Daarnaast wil de spanning maar niet echt op gang komen en het wordt zelfs geregeld eerder lachwekkend (de al voor mij genoemde slangenscène is daar een goed voorbeeld van). Zelfs richting de climax blijft het allemaal tamelijk flauw en de manier waarop Stephen Dorff's personage wordt uitgeschakeld voelt wel erg slecht.

Zolang je je verwachtingen tempert valt dit best uit te zitten. Ik heb me niet zitten ergeren, maar tegelijkertijd wist de film mij geen moment écht te pakken. Het acteerwerk is wat vlakjes (eigenlijk zonder uitzonderingen) en je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te kunnen uitstippelen hoe de film zal verlopen. Ondanks het aardige uitgangspunt wilde de spanning maar niet uit de verf komen en dat zorgde er uiteindelijk voor dat ik een beetje op mijn honger bleef zitten.

2*

Ik had best een goede herinnering overgehouden aan Cold Mountain. Een tijd geleden een behoorlijk stuk op televisie gezien en wat me vooral bij is gebleven is de zeer degelijke cinematografie. Inmiddels alweer een aantal weken geleden dat ik 'm daadwerkelijk in zijn geheel heb gezien, maar de film blijft me aardig goed bijstaan.

Cold Mountain is een film waar veel aandacht aan is besteed. De afwerking vind ik fantastisch. Alles ziet er heel puur, oprecht, uit. De locaties zijn ronduit prachtig en ook zaken als kostuums en rekwisieten zijn met de nodige zorg uitgekozen. Daarnaast een cast die presteert op hoog niveau. Nicole Kidman en Jude Law doen het goed en ook de bijrollen van Philip Seymour Hoffman, Natalie Portman en Donald Sutherland worden goed vertolkt. Renée Zellweger balanceert op het randje, maar weet uiteindelijk met haar dosis sympathie toch een leuke toevoeging te vormen aan de film.

Het verhaal is mooi, maar het had al heel gauw saai en langdradig kunnen worden met een slechte uitwerking. De film slaagt er echter in gedurende het niet al te korte speelduur nooit echt in te kakken. Over de climax heb ik enigszins mijn twijfels. Er doken iets te veel onwaarschijnlijkheden en kleine voorspelbaarheden opduiken (ik weet niet of het bij anderen ook zo zat; maar vanaf het moment dat Kidman, Law terugvindt en terugvalt op wat ze in de put had gezien en dat ze dat verkeerd had opgevat, was het voor mij duidelijk dat zij er naast zat en dat Law's personage alsnog het einde niet zou halen). Dat was het enige wat ik een beetje jammer vond.

Desondanks dat kan ik niet om de vakkundigheid waar deze film mee gemaakt is heen. Het is met name dit waardoor ik de film erg goed vond. De film verloopt volgens een formule die we vaker gezien hebben, maar ook weer niet helemaal. Hoe het ook zij; een intrigerend stukje film vind ik het zeker. Dit sterk overtuigende oorlogsdrama wil ik dan ook best vaker zien.

4*

Ik had werkelijk geen idee dat het hier om een vervolg ging, maar in feite maakt het weinig uit. The Color of Money is een onderhoudende film over een rivaliteit tussen twee biljarters: de ervaren Paul Newman en veelbelovend groentje Tom Cruise. Beide heren spelen erg overtuigend en zijn leuk om te volgen. Cruise balanceert soms op het randje van irritatie, maar dat past goed bij zijn rol. Hoewel de film met name om deze twee mannen draait, mag ook Mary Elizabeth Mastrantonio's bijdrage zeker niet onopgemerkt blijven. Ik vond haar personage een fijne toevoeging.

Dat Martin Scorsese wel weet hoe hij de biljartwedstrijden in beeld moet brengen komt niet als een verrassing. Ook de ietwat bedompte 'cafésfeer' wordt treffend overgebracht en tevens viel de soundtrack me in positieve zin op. Desondanks wist de film niet van begin tot eind mijn aandacht volledig vast te houden. Ik vond de film op den duur wat langdradig worden en het definitieve einde vond ik eerlijk gezegd wat flauw. Toch steekt de film over het geheel genomen goed in elkaar en de film was boeiend genoeg om uit te zitten.

3*

The Commitments is niet een film die ik zelf ontdekte, maar wel een die me meermaals werd aanbevolen. Ik wist al dat er in Londen een grote West End musical gemaakt is gebaseerd op deze film en ik ben in de regel best geïnteresseerd in (films over) bands. Toen ik de film cadeau kreeg, was ik dan ook behoorlijk nieuwsgierig.

Ik vond 'm erg leuk. Het is interessant om te zien hoe in eerste instantie geprobeerd wordt een band überhaupt op te richten en hoe men vervolgens worstelt om aan de top te komen. Ondanks dat er grotendeels een 'feelgood' sfeertje heerst, schuwt men niet de problemen die er binnen een formatie kunnen ontstaan. In het begin lijkt dit een logisch onderdeel van het verhaal (verschillende persoonlijkheden die min of meer gedwongen worden plots samen te werken), maar na verloop van tijd, en zeker richting het einde toe, wordt het veelvuldig voorkomen hiervan wel erg vervelend. Overigens vond ik de break-up iets te snel gaan.

De film kent tevens sterk acteerwerk. De diverse bandleden zijn allemaal individuele personages geworden met hun eigen trekjes en ze komen allen voldoende tot hun recht. Ook de setting behoort tot de pluspunten. Dublin heeft iets unieks en is op de één of andere manier gewoon de ideale locatie voor deze film. De muziek zelf is toegankelijk en de band klinkt erg lekker. Het zijn geen blijvend memorabele nummers, maar het is erg vermakelijk om naar de uitvoeringen te kijken.

In filmisch opzicht is het verder geen hoogvlieger o.i.d., maar de film is bijna non-stop vermakelijk en de cultstatus die de film inmiddels wel verworven heeft, is wat mij betreft volledig terecht. Wie zoekt naar een verstand op nul film met een dosis goede, opzwepende muziek, kan ik The Commitments in ieder geval van harte aanbevelen.

3,5*

Complete Guide to Guys... Tja.. Wat zou ik hierover moeten zeggen.. Het viel me eigenlijk al gelijk op dat de cast-volgorde weer helemaal niet goed is verwerkt. Zo staat John Cleese met koeien-letters op de voorkant van de DVD-hoes en zijn naam is zelfs ook nog het grootste gedrukt. Maar Cleese had zowat de kleinste hoofdrol uit de film. Het begon allemaal een beetje raar.. Halverwege werd de film ietsje vermakelijker en daarna zakte hij weer als een pudding in elkaar. Eigenlijk niet eens veel grappige scenes, misschien 1 keer een glimlachje getrokken maar ik kon niet veel ''grappigs'' vinden. Op een begeven moment heb je echt het gevoel dat je naar een Documantaire zit te kijken en dat was niet de bedoeling volgens mij...

Een hele krappe 2,0*.

Erg matige film, ik vond hem eerlijk gezegd niet veel soeps. Opna Terminator heb ik nooit echt een topfilm van Schwarzenegger gezien, en deze vind ik zelfs een van zijn mindere. Inderdaad zoals Purmerend zei : van die spieren van Schwarzenegger moet de film het zeer zeker niet hebben.

2,0*

Een apparte film.

Het is zo dat dit de grootste onzin is die maar uitkomt maar ik heb toch soms wel eens een glimlachje of zelfs heel soms een lach bij moeten betrekken. Laat ik het erop houden dat je deze film echt helemaal niet serieus moet nemen, erg opvallend is het kleine bijrolletje van Adam Sandler die best een geinige maar wel erg snel achter elkaar zeggende rol had . Goed genoeg voor een avond waar echt alleen maar 1* films erop zijn maar eigenlijk technish gezien is het niet echt een toppertje.

2,5* (kans op verlaging naar 2,0*)

Flutfilm. Totaal niet aan mij besteed. Eigenlijk ook wel logisch, want het is een vrouwenfilm (ik heb hem dan ook niet vrijwillig gezien). Toch zijn er genoeg (voornamelijk Britse) romcoms die ik goed kan waarderen. Confessions of a Shopaholic niet. Het verhaal verloopt braaf volgens de standaard formule die al tig keer eerder en beter is uitgevoerd. Het acteerwerk is van het merendeel van de cast middelmatig en de personages deden me verder ook niks. De film probeert (bijv. met die 'levende' etalagepoppen) een beetje originaliteit te creëren, maar het sloeg niet echt aan. Er zitten enkele leuke vondsten in en waarschijnlijk is het voor een bepaalde doelgroep bestemd, dus dat neem ik mee in mijn beoordeling. Op sommige vlakken redelijk, op andere vlakken slecht.

2*

De eerste Insidious vond ik een vrij sterke horrorfilm; de tweede vond ik bijzonder matig. Toch was ik wel benieuwd naar deze andere film van regisseur James Wan; met name door de positieve ontvangst. Ik heb me vermaakt, maar ben niet overdonderd. Zo'n spookhuis verhaal doet het meestal wel goed, maar het nadeel is dat bijna iedereen het al vaker gezien heeft... en waarschijnlijk ook beter. Als ik terugdenk aan de Netflix-serie The Haunting of Hill House heb ik daar toch echt met een wat onbehaaglijker gevoel naar gekeken dan naar The Conjuring. Dat neemt niet weg dat dit wel prima wegkijkt. Er hangt de hele film een naar sfeertje, de aankleding is goed gedaan en ook het acteerwerk is niet storend. Het eerbetoon aan The Excorcist zorgt bovendien voor een hysterische, maar vermakelijke finale. Geen film die me nog lang zal bijblijven, maar ik heb best genoten.

3*

Eigenlijk op veel vlakken best een degelijke film. De locaties leveren bij vlagen mooi plaatjes op, het verhaal draait om mensonterende misstanden en de cast is voortreffelijk: met name Ralph Fiennes weet de film moeiteloos te dragen, maar ook de bijrollen zijn in orde. En toch weet de film zelden of nooit de middelmaat te ontstijgen. Dat hangt er mijns inziens met name mee samen dat de film iets te veel wil. Het lijk soms onnodig complex gemaakt te worden door er allerlei zaken bij te halen. Dat zorgt er niet alleen voor dat de focus wat zoek is, maar ook dat de film maar niet echt spannend wil worden. Wat overblijft is een speelfilm die mij niet op het puntje van mijn stoel deed belanden, maar die me toch aardig geboeid wist te houden.

3*

Keanu Reeves als demonenjager. Vermoedelijk geeft de openingsscène heel goed weer of de film wel of niet je ding zal zijn. Reeves schmiert er bij vlagen namelijk behoorlijk op los. Ik realiseerde me vrij snel dat ik mijn verstand volledig op 0 moest zetten wilde ik hierin mee kunnen gaan. Mits dat lukt, heb je aan Constantine inderdaad best een aardige film.

Reeves kan ik meestal wel goed hebben, al weet ik dat dit lang niet voor iedereen geldt. Hier kan hij eigenlijk weinig fout doen: het scheelt dat John een wat afstandelijk type is, dus Reeves hoeft niet heel erg zijn best te doen om hem sympathiek te maken. Rachel Weisz is verder weer erg prettig en ook de bijdragen van Tilda Swinton en Peter Stormare mogen benoemd worden. Visueel wisselt de film tussen spuuglelijk en verrassend goed. Constantine kan echter wat mij betreft, bijna 20 jaar na uitkomst, nog altijd goed mee. Ik denk wel dat de mate van kijkplezier heel erg samenhangt met of dit je type film is. Het had zomaar gekund dat het in een minder goede stemming mij ook minder goed bevallen was. Bombastisch en behoorlijk overdreven: Constantine is niet briljant, maar komt er goed mee weg.

3*

Geen idee eigenlijk waarom ik interesse had in Control. Ik had totaal geen kennis over Joy Division en diens zanger Ian Curtis. Enkele positieve reacties zullen de doorslag hebben gegeven. Daarnaast ben ik al jarenlang bewonderaar van The Killers, die het nummer Shadowplay van de betreffende band coverden voor deze film.

Ondanks het feit dat ik niks van deze leadzanger afwist, kan ik niet zeggen dat ik het verhaal oninteressant vond. Ian Curtis is een boeiend figuur, maar ik had wel het gevoel dat ik hem nooit echt begreep. Sam Riley slaagt erin een sterke acteerprestatie neer te zetten. Ook de rest van de cast deed het naar behoren. De zwart/wit montage sluit goed aan bij het verhaal, en draagt een bepaalde sfeer bij die de film absoluut ten goede komt. Het is een beetje lullig om over een biopic te zeggen dat het voorspelbaar is, maar ik had wel, ondanks dat ik niks van Curtis afwist, al vrij snel door dat hij het einde van de film niet zou redden. Dit zorgde toch wel een beetje voor het gevoel van 'kijken terwijl je weet wat er gaat gebeuren'. Gelukkig wordt het betreffende moment dan wel op een goede wijze in beeld gebracht. De reactie van Deborah is zeer overtuigend geacteerd. Een compliment voor enkele mooie fragmenten waar de film op trakteert vind ik ook wel op zijn plaats. Een goed vorobeeld is bijv. de optredens van Joy Division. En natuurlijk de wolk boven het huis als mooie afsluiter.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar ik kan toch wel zeggen dat ik hier best enthousiast over ben. Ik kan me op zich wel voorstellen dat mensen die niks van de band of zanger afweten dit allemaal maar weinig doet, maar ik moet zeggen dat de film er bij mij in geslaagd is om een realistische kijk te geven op het leven van Ian Curtis. De film is bij vlagen misschien een beetje langdradig, maar is wel van begin tot eind boeiend. Anton Corbijn kende ik tot dusver enkel van videoclips, maar hij heeft hier wel bewezen een mooie en interessante film uit het verhaal te kunnen maken.

3,5*

Sanka, are you dead ? Yaa Man

Hele leuke sport-komedie, de vier hoofdpersonage's zijn goed gecast en Sanka is erg grappig, John Candy zit ook goed in zijn rol en de grappen houden je de hele film wel aan het kijken, ook het verhaal is heel vermakelijk maar vooral orgineel, het einde is ook wel leuk, soms kon ik zelfs een vleugje drama ontdekken. Kortom : geslaagde Walt Disney film.

3,5* want ik heb me echt prima vermaakt.

Copycat is een fijne thriller. Niet hoogstaand, maar het voldeed precies aan mijn vereisten van het moment. Het is niet zo dat de film tot het einde wacht met de onthulling van de dader en ik vond dat die (riskante) zet verrassend goed uitpakte. Men kiest niet voor de gimmick om daarachter te komen, maar de aandacht gaat uitgebreid uit naar wat de volgende zet zal zijn. Ik zat niet constant op het puntje van mijn stoel, maar tegelijkertijd zwakt de aandacht nauwelijks af en de climax mag er best wezen. Sigourney Weaver en Holly Hunter doen het ook goed. De film stond garant voor een zeer onderhoudende avond.

3*

Leuke film, Johnny Depp in een totaal andere stijl dan wat ik van hem gewend ben, maar hij wist er goed mee overweg te gaan net als Emily Watson en Helena Bonham Carter. De film heeft een beetje een dark sfeertje wat ik wel van Tim Burton gewend ben. Ik vind het niet echt een topfilm en sommige animatiepersonage's waren niet erg mooi gemaakt (al waren dat wel van die sommige bewoners want de hoofdrollen waren wel mooi), de muziek van Danny Elfman is echt geweldig maar op de een of andere mannier was de film niet altijd even leuk voor mij, genoeg leuke scenes en de animatie is opzicht wel aardig maar je moet ervan houden, net als nele al zei (7 berichten terug) ik kan me voor stellen dat mensen dit een 4,0* vinden maar ik toch niet echt, wel had ik er ietsje minder van verwacht dus da's ook nog een + punt, kortom : niet echt geweldig maar wel erg leuke animatiefilm.

3,0*

We hadden hem lang geleden gratis ergens bij gekregen weet ik nog. Daarna één keertje gezien, en daarna nooit meer. Volgens mij kon ik hem me al niet meer goed herinneren toen ik hier het eerste bericht schreef. Gisteravond daarom toch maar nog eens opgezet. Ik zag laatst een stuk van de versie uit 2002, en die vond ik interessant uitzien. Helaas had ik het begin helemaal gemist dus die wil ik wel nog eens helemaal zien. Deze versie is ook niet verkeerd. Wel zwaar verouderd, maar het stoorde me niet echt. Het acteerwerk is goed, en de film ziet er best wel sfeervol uit. Jammer vind ik wel dat het verhaal wat snel lijkt te gaan. De dood van de Abbe Faria is best slecht in beeld gebracht. Wat mij betreft had de film wat langer de tijd mogen nemen om alles te laten zien (zoals de ontsnapping en het veranderen van gevangene naar graaf), dan had ik hem misschien toch nog beter gevonden. Dit was een zeer aardige film, maar het voelde alsof er enkele dingen misten. Wel nog een voldoende waard.

3*

Eerlijk gezegd verwachte ik er al niet veel van, maar toch besloot ik het een kans te geven. Het grootste pluspunt aan de film zijn de locaties op het eiland. Deze zagen er prachtig uit. Maar dan heb ik eigenlijk al het voornaamste genoemd. De humor is erg cliché en de film verloopt erg voorspelbaar. Daarnaast is het acteerwerk van de gehele cast eigenlijk niet echt goed. Ook kon ik er bijna niet om lachen. Scenes zoals bijv. die yoga cursus zijn grappig bedoeld, maar imo eerder vervelend. Een van de leukere scenes was die waar Guitar Hero gespeeld wordt. Zo zitten er nog enkele vermakelijke stukjes in, maar écht grappig werd het niet. Al met al is het toch een typisch Amerikaanse komedie. Soms kan ik die wel waarderen, maar in dit geval was het iets té 'gemaakt' allemaal.

2*

Crash is een film die me al door enkele mensen werd aangeraden. Vandaar toch maar besloten om 'm maar eens te kijken.

De film weet het racisme in Los Angeles goed over te brengen op de kijker met een aantal erg harde fragmenten. De scenes die het meest indruk maakten op me waren die waar de vrouw (in eerste instantie) niet gered wil worden uit de auto door de racistische agent, het moment waarop Peter wordt neergeschoten en blijkt dat hij alleen maar zijn beeldje wilde laten zien en de scene op de poster met het meisje. De film maakt gebruik van een hoop goede acteurs, waarvan het merendeel de kans krijgt om een mooie prestatie af te leveren: Don Cheadle, Ryan Phillipe, Matt Dillon, Ludacris, Larenz Tate, Terence Howard en Thandie Newton. Dit waren allemaal mensen die hun rol op een bijzondere wijze overbrachten. Minder te spreken was ik over Sandra Bullock en Brendan Fraser. Niet zozeer over de manier waarop ze hun rollen speelden, maar ze voegden verder weinig toe. Ze kregen nou niet bepaald veel momenten om te overtuigen.

De film is, zoals ik al eerder aangaf, niet bang om de realiteit op een harde manier over te brengen. Toch bevat de film niet altijd interessante dialogen. In het midden was er even een stuk dat de film mij wat minder boeide. Gelukkig werd de film daarentegen niet saai. Er doen zich genoeg bijzondere situaties voor, en ik zal niet zeggen dat elk moment indruk maakte, maar het was wel zo dat elk verhaal uit deze mozaïekfilm me interesseerde. Het was dan ook mooi om te zien hoe ze allemaal op elkaar 'botsten'. Het einde was ook een goede keuze imo. Ondersteund door passende muziek, een goede montage en een sterk verhaal weet de film het onderwerp op een goede manier over te brengen. Dit is eentje om vaker te bekijken. Nog niet op elk moment even goed, maar toch een aangrijpende film.

3,5*

Geen idee waarom dit zo veel hoger scoort dan de meeste andere Steve Carell-komedies. Toevallig laatst nog het bizarre Date Night herzien en die vond ik eigenlijk nog wel een stukje leuker dan deze Crazy, Stupid, Love.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik dit geen leuke film vond. Het verhaaltje is leuk bedacht en ook de uitwerking mag er zijn. Is het helemaal geloofwaardig dat Cal vrij snel van een eersteklas nul verandert in een womaniser? Niet echt natuurlijk, maar de film komt ermee weg. Dat heeft ook te maken met het feit dat Carell goed wordt bijgestaan door zijn medeacteurs. De interactie tussen hem en Ryan Gosling is fijn, maar ook Emma Stone en Marisa Tomei wisten regelmatig op de lachspieren te werken. Kevin Bacon hangt er in eerste instantie wat bij, maar zijn bijdrage blijkt uiteindelijk wel van belang voor het tuinfeest; een erg geestig moment overigens. De enige die me niet zo wist te bekoren was Julianne Moore, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat haar personage net zo duf is als Cal zoals we hem aan het begin van de film meemaken.

De film kent naast leuke humor ook enkele geraffineerde plotwendingen. Daarom is het laatste gedeelte van de film (na het tuinfeest) ook zo'n domper. Daar wordt een onnodig groot blik clichés opengetrokken en ik merkte dat ik het daar ook wat langdradig begon te vinden. Uiteindelijk overheersen wel positieve gevoelens door het eerste anderhalf uur, maar de echte afsluiting met die speech e.d. vond ik niet helemaal lekker lopen.

Prima komedie, maar ik kan niet zeggen dat ik 'm onderscheidend vond. Wat mij betreft hoeft dat ook niet meteen. Ik heb genoten van de cast en dit is zeker een film die ik in de toekomst nog eens zou opzetten als hij weer op mijn pad komt.

3*

Wie hoopt op een keiharde western met een Clint Eastwood die de ene coole oneliner na de andere uitspuwt, komt bedrogen uit. Eastwood is overduidelijk op leeftijd geraakt en komt letterlijk moeizaam vooruit in Cry Macho. Toch heb ik me hier uitstekend mee vermaakt. Niet alleen heeft Clint namelijk bijzonder weinig nodig om nog cool te zijn, het is ook gewoon een sympathieke film.

Het is een rustige roadmovie, waarbij er wel sprake is van enige onderhuidse dreiging, maar het komt slechts tot enkele bescheiden uitbarstingen. De film focust zich vooral op de relatie tussen Mike en Rafo en die is leuk om te volgen. Ik vond ook wel sprake van chemie tussen Clint en de jonge Eduardo Minett. Er zijn momenten dat ik me realiseerde dat er niet bijster veel gebeurde, met name wanneer de twee hoofdpersonages een tijd lang blijven steken in het stadje waar Mike een soort Dr. Dolittle wordt, maar toch levert het charmante scènes op en de verveling slaat eigenlijk niet toe.

Verre van een perfecte of spectaculaire film, maar toch slaagt Clint Eastwood er wel in een onderhoudende film af te leveren, die met weinig middelen toch de interesse weet vast te houden. Ik ben ervan overtuigd dat hier wel wat meer uit gehaald had kunnen worden, maar tegelijkertijd vond ik de kalmte waarmee dit verhaal je wordt voorgeschoteld wel wat hebben. De term 'aangenaam' dekt de lading wel in dit geval.

3*

Ondanks het feit dat The Ring van Gore Verbinski mij na herziening wat tegenviel (en A Cure for Wellness min of meer een terugkeer naar zijn 'roots' zou zijn), was ik toch wel nieuwsgierig naar deze film. Ik ging puur op de poster en de plotomschrijving af, dus ik liet mij graag verrassen.

Gelukkig bleek mijn voorgevoel juist: dit is wel een film waar ik van houd. Ik houd van mysteries en deze film zit er barstensvol mee. Ik ben zo te lezen niet de enige die meermaals moest denken aan Shutter Island, al zou die film uiteindelijk wat meer indruk maken. A Cure for Wellness schiet namelijk op een aantal momenten uit de bocht. Tegen het einde gaat de film volledig over the top en daar heb ik gemengde gevoelens bij. Enerzijds zat ik met een glimlach op mijn gezicht, want de film toont wel lef. Anderzijds bekroop mij wel een 'too much' gevoel. Het sloeg wellicht iets te ver door en door de snelheid waarmee uiteindelijk belangrijke vraagstukken beantwoord worden zorgt ervoor dat de film een ietwat afgeraffelde indruk achterlaat en minder geloofwaardig is. Je kunt je dan ook afvragen of er niet iets beter met het lange speelduur omgegaan had kunnen worden.

De film laat dus in het laatste gedeelte wat steekjes vallen. Dat is jammer, want het betreft hier wel de laatste indruk die een film op je maakt. Driekwart van het lange speelduur wist de film mij namelijk in zijn greep te houden. Stukje bij beetje kom je als kijker meer te weten over wat er zich in het instituut voordoet. Bepaalde plottwisten kwamen niet als een verrassing (met name die omtrent Hannah), maar de film kent wel een zeker shockelement. Echt full-on horror zou ik de film niet meteen willen noemen, maar er was zeker sprake van een beklemmend gevoel. Alleen al die scène waar Lockhart zelf die glibberige vriendjes krijgt toegediend... Brrr. Overigens is het acteerwerk naar behoren. Dane DeHaan is een fijne protagonist, Mia Goth draagt op geslaagde wijze bij aan het mysterie en Jason Isaacs is fenomenaal als griezel.

En dan is er nog de vormgeving. De gekozen locaties zijn perfect: het resort oogt indrukwekkend en ademt vanbinnen de sombere sfeer uit die hier zo essentieel is. A Cure for Wellness wist mij in ieder geval moeiteloos te boeien. Het is enkel zonde dat aan het einde rit een volwaardig gevoel van overtuiging ontbrak en daardoor kan ik de film ook nét geen vier sterren toekennen. Dit lijkt me overigens wel een film om nog eens te herzien. Er komt inhoudelijk veel aan bod, waardoor ik geheid wat zaken gemist zal hebben. Verre van perfect, maar wel een goede film.

3,5*

Erg veel bedenkingen voordat ik deze film ging kijken. Aan de ene kant leek het me wel een interessant gegeven (oud geboren raken en steeds jonger worden) maar na het zien van enkele spotjes leek het me toch weer niet zo geslaagd. Toch heb ik hem uit nieuwsgierigheid eens gezien.

Toen de film eenmaal bezig was, begon ik al direct te vrezen dat het een tegenvaller zou worden. De eerste scenes vond ik nogal 'snel' gaan (Benjamin wordt geboren, zijn moeder sterft, zijn vader dumpt hem ergens op een stoep..). Waar ik benieuwd naar was waren de daaropvolgende fragmenten waarin hij dus oud blijkt te zijn, maar deze deden me eigenlijk helemaal niet zoveel. Ik vond het niet slecht ofzo, enkel allemaal een beetje langdradig. Als hij bij de boot gaat, wordt de film nog iets minder. Al blijft het wel leuk om te zien hoe Benjamin beetje bij beetje 'jonger' wordt.

De eerste helft van de film vond ik dus eigenlijk echt tegenvallen. Maar bij Benjamin's terugkomst thuis vond ik de film een stuk interessanter worden. Het proces van het gaan van volwassene naar adolescent/puber/kind is mooi in beeld gebracht, zeker ook vanwege het feit dat hij een relatie heeft met Daisy; waarbij beiden weten dat ze niet altijd bij elkaar kunnen blijven. Dus zeker de tweede helft en ook het einde ziet er goed uit imo.

De cast is goed bezig. Brad Pitt doet het prima zowel als de 'oude' Benjamin als de 'jonge', en ook Cate Blanchett doet het goed als Daisy. De Oscar voor 'beste make-up' die deze film won is dik verdiend! Ongelooflijk hoe het hen gelukt is de twee hoofdrolspelers ouder en jonger uit te laten zien; iets waar ik echt van stond te kijken. Al ging het dan wel vaak enkel om Benjamin, want ik zag vaker dat hij een stuk jonger was geworden terwijl de rest van de rollen nog bijna precies hetzelfde uitzag. Desondanks kan ik over het algemeen zeggen dat het best een mooie film is. Maar het grootste nadeel vind ik toch wel het speelduur. Echt te langdradig. Misschien was het beter geweest als hij iets korter had geduurd. Nogmaals, het ziet er goed uit en opzicht kan je zien dat er veel werk in de film is gestoken. Maar toch was het niet helemaal mijn ding.

3*