Opinions

G-Force is zeker een leuke animatiefilm. Acteurs waaronder Bill Nighy degen het erg leuk in de film, maar zoals ik al verwachte stalen de Cavia's zelf de show. Nicolas Cage maar vooral Steve Buscemi hebben leuke stem-rollen in de film. Het speelduur is wat aan de korte kant, en het einde is echt té over de top. Maar ik heb me desondanks zeker wel vermaakt. Ook hier en daar liedjes van The Black Eyed Peas en Lady GaGa.

3,0*

De indrukwekkende cast zorgde ervoor dat Galaxy Quest mij aansprak. Affiniteit met het sci-fi genre heb ik wel enigszins, maar wel selectief. Met Star Trek heb ik eigenlijk nauwelijks iets en laat dat nou volgens mij de voornaamste franchise zijn die hier geparodieerd wordt. Mogelijk dat wat 'inside jokes' wat dat betreft langs me zijn gegaan, maar de meeste humor meende ik toch overduidelijk te herkennen.

Die humor sloeg alleen nauwelijks aan. Het is allemaal überflauw en dat moet je liggen. Zeker de eerste helft had ik echt moeite om deze film door te komen. Ik vond de personages, ondanks dat onder meer Allen, Weaver en Rickman het verder wel goed doen, vrij lang behoorlijk oninteressant. Het maakt nauwelijks indruk op hen dat hun show werkelijk blijkt te bestaan en de aliens waar ze mee in aanraking komen werkten nogal op mijn zenuwen. In de tweede helft, met name richting en tijdens de climax, vond ik het beter worden. In dit geval leefde de film wat mij betreft op zodra er een beetje actie en noodzaak bij kwamen kijken, want de eerste helft kabbelde mij te zeer voort. Visueel is het wisselvallig: de effecten zijn de ene keer spuuglelijk en de andere keer weer best indrukwekkend. Het siert de makers dat ze wel iets meer lijken te willen hebben doen dan gewoon een inwisselbare parodie maken, maar het resultaat is ook een beetje vlees noch vis.

2,5*

David Fincher is een regisseur met een behoorlijke status, maar het is alweer even geleden dat ik wat van hem gezien heb. Se7en vond ik goed, maar films als The Social Network, The Curious Case of Benjamin Button en de derde Alien-film zorgden er niet meteen voor dat ik uitermate benieuwd werd naar zijn andere werk. Het concept van The Game sprak me echter erg aan, waardoor ik de film toch graag een kans wilde geven.

En dat bleek een verstandige keuze, want dit is inderdaad echt een film voor mij. Ik ben gek op films en series waar de hoofdpersonages voor een (ogenschijnlijk) onverklaarbaar mysterie komen te staan en dat is precies wat The Game te bieden heeft. Michael Douglas speelt een goede rol als de keurige, arrogante zakenman die van het ene op het andere moment in een wilde achtbaanrit terechtkomt, waarbij hij niet kan voorspellen wat de volgende zet zal zijn en hij niet meer weet wie hij kan vertrouwen. Ik leefde en dacht constant met hem mee. Het is een behoorlijk akelig idee dat een dergelijke machtige organisatie alles van je weet en je op de hielen zit. Ik vond ook Deborah Kara Unger sterk als Douglas' tegenspeelster in de rol van Christine, waarvan het lange tijd een raadsel blijft in hoeverre zij bij het spel betrokken is.

De film is razend spannend, omdat de voorspelbaarheid klein blijft en Nicholas steeds verder in de penarie raakt. Je krijgt een scenario voorgeschoteld waarbij letterlijk alles kan gebeuren. Tijdens het einde op het dak lopen de emoties hoog op, Nicholas is er klaar mee en jij staat als kijker volledig aan zijn kant... en dan wordt er gekozen voor een plottwist die zijn weerga niet kent. Ik vond het een geweldige zet! Volstrekt absurd natuurlijk en ergens zelfs wat komisch, maar de film komt ermee weg. Het plaatst alles wat je zojuist gezien hebt in een ander daglicht. Of beter gezegd: het zorgt ervoor dat je de gehele film als een soort waanvoorstelling gezien hebt. Nicholas krijgt precies waarvoor hij de organisatie in eerste instantie benaderde, maar het lijkt allemaal zó echt dat er wel iets mis moest zijn.

Een eigenzinnige en unieke filmervaring. De film kent een beklemmende sfeer en wist me van de eerste tot de laatste minuut geboeid te houden. Het spel dat gespeeld wordt is te krankzinnig voor woorden, maar ik heb ademloos zitten kijken. En wat is het gebruik van het nummer White Rabbit van Jefferson Airplane een schot in de roos! Voor een ieder die van spannende films houdt, kan ik The Game van harte aanbevelen.

4,5*

Ik had al wel eens een stuk gezien van Gangs of New York, maar ik was waarschijnlijk nog te jong om daadwerkelijk te bevatten waar ik naar gekeken had. Het duurde lang eer de herziening uiteindelijk plaats zou vinden en de reden daarvoor is waarschijnlijk gewoon het relatief lange speelduur. Ik blijf me erover verbazen hoe vaak ik dit soort films eerder ontwijk dan kortere films, terwijl ik vaak genoeg langere films wel beter vind.

Met Martin Scorsese aan het roer en een behoorlijke sterrencast had ik er wel vertrouwen in en heb ik de film toch maar eens opnieuw een kans gegeven; iets waar ik geen spijt van heb. Gangs of New York is een groots opgezette, epische film over de bendes in New York ten tijde van de 19e eeuw. Ondanks dat je in het begin nog niet goed weet wat je moet verwachten, is er direct een soort spanning voelbaar wanneer twee groepen tegenover elkaar komen te staan en een bloederig tafereel volgt. De strijd tussen de autochtonen en de Ieren wordt overtuigend uitgewerkt en vond ik persoonlijk best interessant. De actie is ook goed gedaan, maar is niet iets dat deze film echt memorabel maakt.

De film blijft, ook al is het alweer een paar weken geleden dat ik hem gezien heb, nog regelmatig door mijn hoofd spoken. Als ik aan Gangs of New York denk, denk ik aan Daniel-Day Lewis. Wat een gruwelijke rol! Zowel zijn uiterlijk als zijn onvoorspelbare (of misschien juist wel voorspelbare; want je weet dat als hij erachter komt dat Amsterdam de zoon van de priester is, de rapen gaar zijn) gedrag in de film maken hem tot een luguber figuur. Leonardo DiCaprio is ook goed, maar de show werd overduidelijk gestolen door Day-Lewis. Overige bijrollen van onder meer Cameron Diaz, John C. Reilly, Jim Broadbent en Brendan Gleeson worden ook goed ingevuld.

Naast het sterke acteerwerk valt er ook nog te genieten van de mooie kostuums en decors. Hiermee wordt het tijdsbeeld zo realistisch mogelijk overgebracht. Daarnaast vallen ook, vooral in de beginscènes, weer enkele mooie camerashots op. Iets dat me een tijdje terug ook al bij Taxi Driver opviel, ook van Scorsese. Het is knap, maar de film gaat eigenlijk nergens vervelen. Er is constant wel sprake van een zekere onderhuidse spanning en de relatie tussen Amsterdam en Bill is gewoon heel interessant om te volgen. Je zit constant te wachten op die climax.

Gangs of New York is een meeslepende film. Het enige punt van kritiek dat ik heb is het einde. Vanaf het moment dat de twee bendes opnieuw tegenover elkaar staan, gaat het snel. Alsof die lange opbouw meer beloofde dan er uiteindelijk uitkwam. Gelukkig zorgt The Hands That Built America, een erg mooi nummer van U2, alsnog voor een mooie afsluiting. Ik kijk met een zeer tevreden gevoel terug op deze film en het is er zeker eentje om vaker te bekijken.

4*

Gangster Squad... Behalve dat het me duidelijk leek dat dit een gangsterfilm was met een behoorlijke cast, wist ik totaal niet wat ik hier van moest verwachten. Ik ben absoluut geen fan van films binnen dit genre. Toch maar eens uit nieuwgierigheid bekeken, en de film viel me mee en viel tegen.

Uiteindelijk is het een simpele, vlotte gangsterfilm geworden. Er is veel aandacht geschonken aan het uiterlijk van de film: de kleding en settings zien er allemaal goed uit en de film komt vaker redelijk rauw uit de hoek. De actiescenes zijn een opvallend pluspunt, en houden de film meerdere malen staande. De casting is ook prima. Sean Penn is heerlijk overdreven als de bad-guy en ook Josh Brolin, Emma Stone en Ryan Gosling doen het prima.

Toch lijkt de film niet op elk gebied sterk. Ondanks dat het verhaal zich in '49 afspeelt, voelde de film toch iets te modern aan. Daar kan de goed verzorgde aankleding op de een of andere manier niets aan veranderen. Daarnaast leunt de film ook best wel veel op de actiescenes, want het verhaal is verder niet heel erg interessant. Tijdens de eerste helft nog wel leuk om te volgen, maar tijdens de tweede helft kwamen vaker momenten voorbij dat het een beetje inkakte. De personages worden allemaal vrij goed uitgevoerd en ze zijn dan ook typerend zichtbaar van goede of slechte aard, maar de film nam niet voldoende de tijd om de personages dusdanig uit te diepen zodat ik direct wist wie op elkaar aan het schieten waren en wat er gebeurde met de betrokkenen.

Gangster Squad is een leuke film, maar daar blijft het ook bij. Het is een film die nergens echt zwaar uitblinkt, maar ook een die nergens echt slecht wordt. Ik had gehoopt dat mijn eerste '2013 film' beter zou zijn geweest, maar gelukkig kan ik hem allerminst slecht noemen.

3*

Beetje matige Pokémon film. Ik ben nooit echt een grote fan van de films geweest en ik weet wel bijna zeker dat ik dat ook nooit ga worden, sommige afleveringen gezien toen ik 8 jaar was, vond het destijds wel aardig maar zat niet elke minuut te popelen op zo'n aflevering. Gewoon een matige film dit, niet echt heel speciaal of zelfs goed maar je moet het beoordelen op een kinderfilm.

2,5*

Had ik deze een 2* gegeven?

Snel weghalen!

Ik had normaal gesproken niet zoveel met Pokémon.

Maar deze film kan ik me dus zoals ik al in eerste instantie zei nog redelijk herinneren (in de bioscoop gezien). Heeft destijds best wel wat indruk achtergelaten.

Ik voel me bijna verplicht deze gewoon echt een dikke 3* te geven.

Een beetje een tegenvallende film... Ik had dan wel niet echt bepaald hoge verwachtingen, maar ik had hem toch iets beter ingeschat. Het acteerwerk van Carice en Waldemar is best goed. Maar het verhaal wordt een beetje vreemd op een begeven moment. Lea wordt opeens doodongelukkig met haar zoon en probeert hem om het leven te brengen. Hoe dit in beeld wordt gebracht is niet zo geloofwaardig omdat het nogal onverwacht is (imo). De scenes in het gesticht waren wel leuk (die gast wat de hele tijd Lea wilde knuffelen bracht me toch wel een glimlach op mijn gezicht). En daar werd de situatie dan wel goed in beeld gebracht. Maar als Lea weer naar huis mag en over haar vader begint, komt er een nieuw subplotje wat eigenlijk niet zo interessant is. Naar het einde toe vond ik de film dan ook best langdradig worden. Het einde zelf vond ik ook een beetje onverwacht... Over het algemeen is het geen slechte film, want hij had zeker wel pluspunten. Het is ook best wel leuk om eens gezien te hebben. Maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Ik ben dan weer helemaal niet zo bekend met de grote films van Guy Ritchie als iedereen hier. Wel heb ik wat recenter werk van hem gezien, waaronder de Sherlock Holmes-verfilmingen en The Man from U.N.C.L.E. Zijn Holmes-adaptaties zijn (zeker in vergelijking met enkele tv-series) niet zo mijn ding en ook U.N.C.L.E. bleek na herziening een stuk minder leuk. Allemaal wat wisselvallig dus. Met name omwille van de indrukwekkende cast heb ik me dan maar eens aan The Gentlemen gewaagd.

Ook dit was zeker geen garantie op succes, want misdaadfilms als deze staan niet bovenaan mijn lijstje van favoriete genres. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik Snatch en Lock, Stock zo lang voor me uitgeschoven heb. Toch vond ik dit een verrassend fijne film. Ik heb genoten van het acteerwerk. Matthew McConaughey is een prettige lead in deze rol, maar Charlie Hunnam vond ik eigenlijk minstens zo sterk. Hugh Grant is vrijwel onherkenbaar qua uiterlijk en accent, maar hij zet zijn gladde personage overduidelijk met veel plezier neer. Ik kon hem in zijn romkoms ook altijd al goed pruimen, maar ik vind het ook leuk om te zien hoe hij de laatste jaren voor compleet andere rollen durft te gaan.

De film combineert (brute) actie met een dosis cynische humor, iets wat een beetje hit-or-miss kan zijn, maar ik vond het wel werken. Ik begrijp wel dat sommigen de link leggen naar Tarantino, maar Ritchie slaagt er wat mij betreft wel in om er een eigen sausje overheen te gieten. Ik vond de personages wat dat betreft ook anders. Er zit genoeg vaart in de film en wat ik persoonlijk erg leuk vond, is dat je constant blijft meedenken welk personage meer weet dan de anderen. Het levert enkele leuke twists op, zonder ongeloofwaardig of vervelend te worden, en zorgt ervoor dat de film me wist te blijven boeien.

Zondermeer een aangename film wat mij betreft. Fijne stijl, een cast die weet waar ze mee bezig zijn en een verhaal dat mijn aandacht met enig gemak wist vast te houden. Wellicht heb ik hier het voordeel nog niet bekend te zijn met het werk van Ritchie van twintig jaar geleden, maar hoe het ook zij: The Gentlemen kan op mijn goedkeuring rekenen.

3,5*

Ik kon altijd - en kan nog steeds - genieten van het merendeel van komedies met Will Ferrell in de hoofdrol. Anchorman, Blades of Glory, Step Brothers… allemaal behoorlijk flauw, maar ik kan er goed mee lachen. Toch zit er geregeld ook een misser tussen. Holmes & Watson, van dezelfde regisseur als Get Hard, is daar een voorbeeld van. Aangezien deze film gemiddeld een stuk hoger scoort, liet ik me daar echter niet door leiden.

Des te meer is het een teleurstelling dat ook Get Hard niet helemaal aanslaat. Het begint nochtans best leuk met typische Ferrell-lompigheid (onder meer het poedelnaakt voor het raam staan). Vanaf het moment dat hij zich echter met Kevin Hart gaat voorbereiden op zijn gevangenschap, wordt de humor nogal geforceerd. Het lijkt alsof men heel erg aan het proberen is de kijker aan het lachen te krijgen, maar verder dan een flauwe glimlach kwam ik meestal niet. De chemie tussen beide heren was op zich best aardig, maar Hart's performance lag mij niet helemaal. Ik heb hem, op een enkel bijrolletje na, niet eerder in een film aan het werk gezien, maar ik vond hem hier bij vlagen érg druk op de niet-grappige manier. Ferrell weet wat dat betreft het een en ander wel recht te trekken. Het komt dan eigenlijk wel alleen op hem neer, want ook met de bijrollen van Allison Brie, Craig T. Nelson en een uit de lucht gegrepen cameo van John Mayer wordt maar weinig gedaan.

Get Hard is op zijn leukst als Ferrell's personage een van zijn typische 'man baby' momentjes heeft; iets dat hij naar mijn mening dus succesvoller kon toepassen in bijvoorbeeld Step Brothers, waar het script beter was. Je merkt ook dat tijdens het zoeken naar bewijzen (inclusief clichématige tegenslag), de film langzaam wat begint te rekken. Tevens is de film bij vlagen erg fragmentarisch; het voelt soms letterlijk als een reeks aan elkaar geplakte sketches. Prima om eens een keer te hebben zien langskomen, maar de grappen beklijven niet en ik had hier ook oprecht wat meer van verwacht.

2*

Deze film op aanbevelen gekeken en me expres van tevoren niet ingelezen.

Helaas viel de film me behoorlijk tegen. Op het begin lijkt het nog wel wat te gaan worden, maar nadat het hypnose-trucje wordt uitgevoerd om Chris van het roken af te krijgen, kon ik eigenlijk alles wat daarna ging komen in grote lijnen uitstippelen. Het was vanaf dat moment zo klaar als een klontje dat de tuinier en de huishoudster ook onder hypnose zijn en dat de hele familie Armitage niet deugt. Vanaf het moment dat er nog meer zwarte mensen geïntroduceerd worden, kreeg ik het vermoeden dat Rose ingezet wordt om hen te verleiden en hen als het ware binnenhaalt... Verder zag ik op den duur aankomen dat Chris als eerste zou ontsnappen, dat zijn kameraad hem te hulp zou schieten, dat de tuinier eerst Rose zou doodschieten... Ik wil me zeker niet profileren als iemand die elke twist bij iedere film allang van tevoren doorheeft (zeker niet!), maar bij Get Out lag het er allemaal wel zó dik bovenop... Het gebeurt me niet vaak, maar ik kreeg het gevoel de film telkens een stap voor te zijn.

Het gevolg was dat er totaal geen spanning te bespeuren was en ik dus ook geen plezier meer uit de film haalde. Tijdens de climax lag ik onderuitgezakt, terwijl ik natuurlijk op het puntje van mijn stoel had moeten zitten. Natuurlijk weet je bij de meeste thrillers ook wel in grote lijnen hoe het zal verlopen, maar dan wordt er nog een sfeer gecreëerd (beeld, geluid, belichting, muziek, etc.) die toch net voor dat stukje spanning kunnen zorgen. Bij Get Out heb ik niks van dat alles gezien. Althans, niet op een manier dat het iets met me deed. Daarbij komt ook nog eens dat ik het eigenlijk allemaal maar vrij onnozel vond. De niet-alledaagse hypnose en de transplantatie die erbij hoort, die kerel die het in een video aan het slachtoffer uitlegt, de zogenaamde kritiek op racisme... Het lijkt allemaal binnen slechts enkele minuten verzonnen te zijn.

Ik kan een compliment kwijt aan Daniel Kaluuyka. Hij speelt de rol van onwetende jongeman die het allemaal overkomt best overtuigend. Daarnaast zit er een enkele scène bij waar de boel kortstondig een beetje opleeft (de huishoudster die wakker wordt in de auto), maar het is te weinig om voor mij de film de moeite waard te maken. Een vermoeiende zit vond ik het...

1,5*

Naar deze Get Santa was ik wel benieuwd, met name omdat ik las dat Jim Broadbent's prestatie geprezen werd en ik mij daar ook wel iets bij kon voorstellen. Het blijkt dat deze film mooi aansluit bij The Christmas Chronicles (2018). Het verhaal komt immers in grote lijnen overeen. Ik moet wel zeggen dat The Christmas Chronicles wat meer vaart, fantasie en geslaagde humor bevat en daardoor de voorkeur geniet. Dat wil overigens niet zeggen dat Get Santa opeens niet meer de moeite waard is.

De film lijkt uit twee verschillende helften te bestaan. De eerste helft lijkt typisch Brits te zijn en bevat best veel humor. De tweede helft doet wat meer Amerikaans aan. De clichés stapelen zich dan in een hoog tempo op en het wordt een race tegen de klok om ervoor te zorgen dat de kerstman nog tijdig alle cadeautjes kan bezorgen. De eerste helft viel bij mij persoonlijk wat beter in de smaak, hoewel het gelukkig nooit helemaal inzakt. De rol van de kerstman is, zoals verwacht, Jim Broadbent op het lijf geschreven. Hij doet het erg leuk. Hij wordt tevens prima bijgestaan door Rafe Spall, Jodie Whittaker, Warwick Davis en de jonge Kit Connor. Altijd fijn wanneer het kind niet zo'n wijsneus of veredelde volwassene speelt, maar gewoon een geloofwaardige tienjarige. En ja, plaatjes van Londen en het Engelse landschap doen het altijd goed bij mij

Ik heb me zeker niet verveeld. Get Santa is in feite niets nieuws onder de zon, maar dit is fijn kijkvoer voor tijdens de feestdagen. Het is geen dijenkletser, maar er waren zeker een aantal momenten die vrij grappig waren en ook de kerstsfeer is, hetzij niet altijd geheel subtiel, aanwezig. Ondanks dat de film iets veelbelovender van start gaat dan uiteindelijk het geval blijkt, heeft de film genoeg amusants te bieden.

3*

Wel een aardig tussendoor-filmpje. Leuk en goed acteerwerk met ook een leuk rolletje van Murray. Af en toe een beetje Bond-achtige muziek. Niet heel erg spectaculair en het thema is al eerder bekend van bijv. Johnny English, maar het heeft toch zo zijn eigen grappen en die waren meestal wel geslaagd. Zeker een aardig leuke film.

3*

Gisteravond voor het eerst sinds 2009 weer gezien. Deze is een van de favoriete films van mijn vader, en ik vind het altijd wel leuk om dat soort films te draaien. The Getaway is gewoon een erg vermakelijke actiefilm. Steve McQueen steelt met zijn erg gave rol gemakkelijk de show. De film verloopt niet overal even vlot en de overige rollen stellen niet bijzonder veel voor, maar dat is in dit geval niet zo'n probleem. Ook de actiescenes zien er best behoorlijk uit. Zeer aangename film die geschikt is om meerdere malen te bekijken.

3*

Wat een lage scoore, ik heb eigenlijk soms wel gelachen. Maar ik weet waar het hem in zit, de film is soms wat traag en het duurt echt lang wanneer de grappen eens naar boven komen, maar als ze er zijn, zijn ze meestal wel aardig geslaagd. Culkin weer een beetje in een Home Alone typetje. En daar houd ik van, niet top maar ik vind wel dat deze een hoger gemiddelde verdiend hoor.

2,5*

Ghost

Nou, goed, ik las gisteren hier op Moviemeter dat hij op TV zou komen. En ik vond het echt een prima film. Echt veel van Patrick Swayze heb ik niet gezien, op een paar uitzonderingen na dan. ''Ghost'' vond ik een erg mooie film opzicht met een sterke Swayze, maar ook Demi Moore en zelfs Whoopie Goldberg die ik in sommige films best wel vervelend vindt, leveren een mooie prestatie af. De film kent soms wat leukere trekjes, maar soms ook erg mooie scenes. Vervelend wordt het eigenlijk nooit en het speelduur is ook niet te lang. Wel hier en daar een paar erg overdreven dingen, maar dat viel toch wel een beetje te verwachten. De film hangt tegen de 4* aan, maar haalt het net niet, maar misschien als ik hem ooit eens herzie..

3,5*

Vanmiddag gezien. Ik vind de score erg laag. Ik ben zeker niet heel erg onder de indruk van alle superhelden, maar deze vond ik toch wel behoorlijk gaaf. Nicolas Cage zet een erg sterke rol neer net als de rest van de cast. De film heeft een lekker grimmig sfeertje en zodra Johnny, Ghostrider wordt is er genoeg actie te beleven. De special effects vond ik ook erg mooi. De film neemt wel zijn tijd want de film duurt best lang, maar dat maakte in dit geval helemaal niks uit want er was genoeg te zien en het bleef interessant. Zeker genoten van deze film.

3,5*

The Ghost Writer.. Roman Polanski ken ik nog vaag van Oliver Twist, maar twee andere werken van hem: Bitter Moon en The Pianist staan me een stuk beter bij. Vooral die laatste wist veel indruk achter te laten. Verder had ik niet veel motieven om The Ghost Writer te gaan kijken, maar kwam hij gewoon op mijn pad.

En uiteindelijk laat de film me met gemengde gevoelens achter. Enerzijds is dit best een fijne thriller met een aantal spannende momenten. Die achtervolgingsscène vanuit het bos is erg sfeervol, en lijkt regelrecht uit een klassieke thriller te komen. Dat zijn dan ook de fragmenten waarop de onderhuidse spanning goed tot uiting komt. Anderzijds zaten er ook momenten in waarop het verloop van de film vertraging oploopt en zelfs saai wordt. Vooral de introductie is aan de lange kant, waardoor de interesse in eerste instantie beperkt blijft. Gelukkig herpakt de film zich wel, zodat je toch het verhaal gaat volgen.

Ik vond Ewan McGregor sterk in zijn hoofdrol. Hij speelt het personage op een aangename manier, waardoor ik moeiteloos zijn handelingen volg. Over Pierce Brosnan was ik echter iets minder enthousiast. Het kan aan zijn James Bond/Mamma Mia imago liggen, maar wat mij betreft ging er 0,0 dreiging uit van zijn personage. Of hij nou woedend zijn mobiel weggooit, of in het vliegtuig uitvalt tegenover zijn nieuwe ghost writer; het kwam niet echt binnen op de manier waarop dat volgens mij wel zou moeten. Het moment dat hij wordt neergeschoten kwam dan weer erg onverwacht. Als de film lijkt in te kakken, gebeurt er weer iets waardoor je er weer direct bij bent. Dat tegenstrijdige gevoel had ik constant. Dat kan ik ook over het einde zeggen: enerzijds laat de film zien erg goed doordacht te zijn (als je kijkt naar hoe hij het geheim uiteindelijk ontrafelt), anderzijds is het best wel vergezocht. Dat definitieve einde, met die aanrijding, sloeg helemaal de spijker op zijn kop. Er zal vast iets achter zitten, maar het werd mij iets te 'nonchalant' in beeld gebracht. De overige bijrollen werden overigens ook allemaal prima gespeeld. Eli Wallach en James Belushi waren, ondanks hun kleine bijdrage, aangename verrassingen.

Een film die balanceert van positieve gevoelens naar negatieve gevoelens. Dan weer goed, dan weer iets minder. Al met al heeft Roman Polanski een vrij sfeervolle thriller weten te realiseren, maar kan ik hem, door bovengenoemde minpunten, ook weer niet bejubelen met deze film. Benieuwd wat er na een herziening nog van over blijft of er bijkomt, maar op basis van de eerste kijkbeurt verdient hij wel gewoon een voldoende:

3*

Een paar jaar geleden had ik Ghost Busters wel eens gezien. Stond me bij als een gestoorde, maar wel leuke film. Die mening klopt nog altijd min of meer. Er wordt gebruik gemaakt van een hoop leuke special-effects, die, als je ze met de films van vandaag de dag gaat vergelijken natuurlijk niets voorstellen. Toch passen ze bij de sfeer van de film. De cast is ook goed. Murray, Aykroyd, Weaver, Moranis en de rest spelen hun rollen allemaal op een leuke manier. De film heeft absoluut een paar grappige momenten (bijv. als ze de eetzaal compleet afbreken of de eind scenes met die marshmallow man ) en heerlijk droge oneliners (He slimed me..) Daarnaast heeft de film ook een leuke soundtrack. Prima komedie van Ivan Reitman, die nog makkelijk meekan.

3,5*

Aan de ene kant zou je kunnen zeggen dat deze romcom best origineel is, omdat hij niet zo standaard verloopt als vele andere romcoms dat wel doen. Aan de andere kant kun je zeggen dat hij niet zo origineel is omdat je gewoon naar A Christmas Carol zit te kijken, enkel dan iets aangepast. Origineel of niet, het bleek toch wel een vermakelijk filmpje te zijn. Het is fijn dat er gebruik wordt gemaakt van verschillen in tijd, waardoor de film absoluut niet saai wordt. Daarnaast is het acteerwerk van Matthew McConaughey, Michael Douglas en Jennifer Garner ook best aardig. Matthew vond ik soms wel wat minder, vooral in zijn rol van de 'vroegere tijd'. Het bekende verhaal van Scrooge vind ik persoonlijk erg leuk. Vandaar ook dat ik deze film gekeken heb en misschien dat ik ook daardoor de film wel kon waarderen. Het eerste half uur ongeveer vond ik namelijk niet zo interessant. Pas later lijkt de film op gang te komen. Al met al best een aardige film om eens gezien te hebben, die me over het algemeen best vermaakt heeft.

3*

Ik had hier wel wat meer van verwacht. The Girl Next Door heeft altijd een hoog gemiddelde gehad hier op de site, dus ik was erg benieuwd. Het ligt niet zozeer aan de voorspelbaarheid of de puberale humor, maar eerder aan een stukje ongeloofwaardigheid. Elisha Cuthbert is een prachtige verschijning, maar de chemie tussen haar en Emile Hirsch spatte naar mijn mening niet echt van het scherm af. Sowieso speelt Hirsch een personage dat de ene (extreem) stompzinnige fout na de andere maakt, waardoor hij bij vlagen zelfs eerder een beetje creepy overkomt dan aandoenlijk. Ook Timothy Olyphants bijrol, die veelal geprezen wordt, werkte mij eerder op de zenuwen dan dat ik hem leuk vond. De film wordt nog enigszins gered door sidekicks Chris Marquette en Paul Dano, de grappige climax en gelukkig is het dusdanig luchtig dat het allemaal wel behapbaar blijft. Geenszins vervelend, maar tegelijkertijd ook geen romcom die me lang zal bijblijven.

2,5*

De film begint erg onrustig. Er worden constant afzonderlijke personages geïntroduceerd en als je van tevoren niet Emily Blunt als enige op de poster hebt zien staan, zou je je afvragen op welk personage nou de focus komt te liggen. Ik gooide de geïntroduceerde namen in het begin ook de hele tijd door elkaar. In eerste instantie dacht ik dat dat misschien aan mijn oplettendheid lag, maar zo te lezen ben ik niet de enige die dit ervoer. Ook doordat er soms op vreemde momenten voor tijdsprongen gekozen wordt, komt het soms wat rommelig over.

Als de film eenmaal op gang gekomen is, is het verder wel een leuke thriller. Puik acteerwerk van Emily Blunt, maar ook Haley Bennett, Luke Evans en Justin Theroux doen het goed. Ook leuk om bekenden als Laura Prepon en Lisa Kudrow, ondanks hun geringe bijdrage, in bijrollen te zien opduiken. Bij een thriller let ik er met name op of er spanning aanwezig is, want daarvoor kijk ik een film als deze vooral. Het lukt The Girl on the Train halverwege nog best goed, maar je moet er wel even op wachten. Te lang eigenlijk. De plottwist zag ik niet meteen aankomen en zorgde daardoor voor een geslaagde verrassing en ontknoping. De film is absoluut niet perfect en wordt ook niet in elk opzicht goed afgerond. Ik vond het bijvoorbeeld een afknapper dat er blijkbaar geen sporen van Tom op het lichaam van Megan zijn gevonden. Wat overblijft is een vermakelijke film die ik al met al toch wel de moeite waard vond voor een keertje.

3*

Er zijn volgens mij maar weinig regisseurs bij wie mijn stemmen dusdanig uiteenlopen als bij David Fincher. De ene keer word ik overrompeld en geef ik zijn film een 4,5*, terwijl ik de andere keer (ondanks een hoog gemiddelde hier op de site) maar krap aan een voldoende kom. Daardoor vind ik het wel een hele interessante regisseur, want het blijft altijd even de vraag welke van de twee kanten het opgaat.

The Girl with the Dragon Tattoo behoort een beetje tot de middenmoter wat mij betreft. Ik heb er overduidelijk een iets lagere dunk van dan de meerderheid hier, maar ik vond het geenszins een vervelende film. Ik ben niet bekend met de originele boekenserie of met het Zweedse origineel. De film wist mijn aandacht vrij lang goed vast te houden. Echt spannend wil het wat mij betreft niet helemaal worden (ook niet tijdens de climax, waar Stellan Skarsgård zich mag uitleven), maar het blijft wel boeiend. Acteerwerk van Daniel Craig en Rooney Mara was ook prima. De film raakte me echter uiteindelijk alsnog kwijt doordat het wat te lang doorgaat. Na de onthulling rondom Anita en de daaropvolgende scène met Joely Richardson was het voor mij klaar, maar men besloot nog vrij lang daarna door te gaan en een beetje vreemd ('plots') af te sluiten. Dat hele stuk kon mij eigenlijk wel gestolen worden.

Al met al toch zeker geen vervelende film. Qua sfeer zit het helemaal goed en het scheelt dat de film zo lang de aandacht weet vast te houden. Ik kan niet zeggen dat de film in een bepaald opzicht excelleerde, maar ik vond 'm goed genoeg om eens een keer mee te pikken.

3*

In een ver verleden wel eens gezien, maar eigenlijk was ik toen veel te jong voor deze film. Bepaalde scènes, zoals die met Richard Harris, stonden me nog wel bij, maar ik vraag me wel oprecht af of ik ooit het einde gezien heb. Het werd tijd dat ik de film eens opnieuw onder de loep nam.

Gladiator is een film van epische proporties en dat lijkt ook precies waar Ridley Scott op uit is. Maximus is de held waar je als kijker moeiteloos mee meeleeft en Commodus is de arrogante slechterik waar je een gruwelijke hekel aan krijgt. Petje af voor zowel Russell Crowe als Joaquin Phoenix, want beide heren spelen hier op de top van hun kunnen. Heerlijk zijn de scènes waarin ze het het scherm delen. Ook onder meer Connie Nielsen, Oliver Reed en Richard Harris leveren allen prettige bijdragen in de bijrollen. Hun personages zijn zeker niet eendimensionaal en weten daardoor te boeien. Het sterke acteerwerk is zeker een belangrijk onderdeel dat mijn waardering voor deze film bepaalt.

Natuurlijk kan ik wel met kritiek aankomen dat niet álle scènes even interessant zijn (en het speelduur dus wat korter had gemogen) en dat bepaalde effecten tijdens de grote shots misschien inmiddels wat achterhaald zijn, maar uiteindelijk zijn het maar kleine smetjes die niet opwegen tegen het gemak waarmee deze film nog steeds overeind blijft. De actiescènes zien er gelikt uit en ik had het gevoel alsof ik er in de arena's zelf als toeschouwer bij was. Ook de sfeerverhogende muziek van Hans Zimmer en Lisa Gerrard wil ik niet onopgemerkt laten. Schitterend.

Gladiator is een gave film. Met momenten is het hartverscheurend en tamelijk bruut, maar het is een goed teken dat die momenten wisten binnen te komen. Ook het grote gebaar op het einde (Maximus die na zijn dood herenigd wordt met zijn gezin) raakte de juiste snaar en past eigenlijk heel goed. Wel een film waar je even voor moet gaan zitten, maar dan krijg je er ook iets voor terug: de kwaliteit druipt er vanaf.

4*

Het origineel heb ik twee en een half jaar geleden voor het laatst gezien. Een sequel van Gladiator deed mijn wenkbrauwen wel een beetje fronsen, maar tegelijkertijd was ik wel gelijk nieuwsgierig. En ik had ook nog wel eens zin in een ouderwetse blockbuster. Mooi meegenomen dat de regie dan ook nog eens opnieuw in handen ligt van regisseur Ridley Scott, die ook het origineel voor zijn rekening nam.

Op zich kreeg ik waar op hoopte: een blockbuster. Gladiator II knalt, zeker in een bioscoopzaal, wel van het scherm. Het begint al met een veldslag van epische proporties, waarbij je haast niet weet waar je moet kijken. Ondanks dat de grootse opzet, wordt hier gelijk wel al meermaals één van de grootste teleurstellingen duidelijk: de CGI is soms uitermate slecht. Bepaalde actiescènes en dieren of wezens zien er zo opvallend nep uit dat je gewoon even uit de film gehaald wordt. Het is tevens een heel vreemd contrast met andere momenten in de film, die juist visueel weer sterk zijn. Het geeft in ieder geval niet een heel stabiel gevoel: je moet als kijker maar even per scène beoordelen hoe de vlag erbij hangt.

Een ander groot probleem, wederom iets dat best afleidend werkt, is de geloofwaardigheid. Natuurlijk snap ik dat we met een fictief werk te maken hebben en dat Scott in feite mag doen wat hij wil, maar aangezien de film niet wil pretenderen zich in een of andere fantasiewereld af te spelen, haalt het me toch wel uit de film wanneer er een complete zeeslag met haaien in het Colosseum georganiseerd wordt. Hetzelfde geldt voor de climax op het einde: moet ik echt geloven dat het nog spannend gaat worden wanneer de jonge, afgetrainde Paul Mescal het gaat opnemen tegen een bijna 70-jarige Denzel Washington? Het zijn niet allemaal gelijk 'blunders' die de film compleet verpesten; er valt best mee te dealen, maar het heeft toch wel een effect op de kijkervaring.

Gladiator II doet gelukkig ook best een hoop goed. Mescal is geen Russell Crowe en misschien wel wat kleurloos, maar ik vond toch wel dat hij zijn taak prima vervulde. Overige acteerprestaties, waaronder die van Washington, Pedro Pascal en Connie Nielsen zijn best verdienstelijk en de film legt (op een eervolle wijze) genoeg linkjes naar het origineel. Mensen die het origineel heel hoog hebben zitten, zouden wat dat betreft redelijk aan hun trekken moeten komen. Daarnaast mag ook gezegd worden dat de film heel onderhoudend blijft. Qua verhaal stelt het niet veel voor en is het grotendeels een herhaling van zetten, maar je kan je afvragen of je het heel anders wilt zien bij een vervolg op Gladiator.

Misschien klink ik wat negatiever dan ik ben, omdat ik de minpunten iets meer heb uitgelicht: Gladiator II doet het als popcornvermaak echt meer dan prima. De film kijkt lekker weg en weet vrij constant te vermaken. Het is alleen mijns inziens jammer dat de minpunten die de film kent niet per se nodig waren geweest. Daardoor blijf je wel met het gevoel zitten dat de film een stuk beter had kunnen zijn dan het eindresultaat.

3*

The Glass House kent een leuk concept en begint eigenlijk best aardig. Leelee Sobieski is dan misschien niet 's werelds beste actrice, slecht vond ik haar allerminst. Ze is prima gecast in deze rol. Het probleem zit 'm meer in de dreiging van de stiefouders. In het begin is die er een beetje, omdat je nog niet weet welke kant het op zal gaan, maar al gauw blijkt het er allemaal iets te dik bovenop te liggen en halverwege verzuipt de film in clichés en ongeloofwaardigheden. De entertainmentwaarde is over het algemeen nog wel aanwezig: je blijft als kijker wel benieuwd naar wat de volgende zet zal zijn. Helaas is het eindresultaat toch wat te teleurstellend om een blijvende indruk achter te laten.

2,5*

Vreemd...

Aangezien deel 1 verrassend goed beviel, heb ik niet lang daarna de sequel ook maar meegepakt. Edward Norton is toegevoegd aan de cast... what could go wrong? Over Glass Onion ben ik echter een stuk minder positief. Daar waar het eerste deel ontzettend lekker wegkeek, is Glass Onion tergend langdradig. Overigens had ik al bij de introductie geen erg goed gevoel. Ik vond enkele personages al gauw gruwelijk irritant of nietszeggend en dat blijft zo gedurende de rest van de film.

Daniel Craig is nog altijd wel in vorm als Benoit Blanc, maar verder zit er weinig memorabels tussen. Ook Norton in zijn Musk-achtige parodie deed me niks. Het hele 'whodunnit' deel van de film komt te laat op gang, is lang niet zo boeiend als de vorige keer en de zogenaamd spectaculaire climax vond ik eigenlijk ook maar een wassen neus. Wat overblijft is een tamelijk mooie setting en, zoals je van Netflix gewend, zit het visueel ook allemaal wel snor. Het zijn echter schrale pluspunten in een film die ik tijdens de aftiteling alweer aan het vergeten was.

2*

Ik vind het echt een hele mooie film, Al Pacino, James Caan & Marlon Brando doen allemaal goed hun rol, alleen vond ik dat Marlon Brando een beetje een irritant stemmetje aan zich had maar goed zoals ik al zei ook hij acteerde goed, het verhaal is erg goed en mooi uitgevoerd alleen moet je wel opletten onder de film. Kortom : zo moet eigenlijk elke film zijn : geweldig!

4,5*

Godzilla is zo'n film waar ik wel gemengde gevoelens bij heb. Enerzijds voelt de film soms erg matig aan, en aan de andere kant geef ik toe dat dit gewoon popcorn vermaak is.

De film komt vrij snel op gang. Dit doet Emmerich goed. Niet eerst een hoop gepraat over dat er een monster op komst is, maar direct laten zien wat voor een schade dit beestje kan veroorzaken. Deze binnenkomst zorgt direct voor de goede sfeer en zorgt ervoor dat je er benieuwd naar raakt hoe onze grote vriend eruit ziet. Echter viel me dat wat tegen. Ik snap dat de film alweer uit '98 komt, maar ik vond Godzilla zelf er bij vlagen vrij slecht uitzien. Uiteraard is het moeilijk om zo'n beest realistisch uit te laten zien, maar hier had ik toch wel heel sterk het gevoel dat er de hele tijd een computeranimatie door het beeldscherm heen denderde. Dit wordt nog eens benadrukt als men het monster naast de mensen laat zien. Bijvoorbeeld bij fragmenten onder water zag het er al een beetje aangenamer uit. Daarnaast maakt de film gebruik van een hoop actiescenes. In het begin is dit best indrukwekkend, maar bij vlagen mocht het iets minder. Het wordt vaker zo druk in beeld gebracht dat ik het idee kreeg dat de vliegtuigen maar wat in het rond waren het schieten. Daarnaast bevat de film een aantal (volgens mij vaak onbedoeld) grappige scenes. Zo nu en dan komen er enkele vreselijk droge momenten in voor, maar aan de andere kant charmeert dat het geheel ook wel weer. Ook ben ik wel gewend van Emmerich dat hij een aantal opvallende onwaarschijnlijkheden in zijn films weet te stoppen, losstaand van het feit of het verhaal fictie is of niet.

Het acteerwerk was erg wisselend. Soms kreeg ik de indruk dat het allemaal vrij overuitgend gespeeld werd, en bij vlagen vond ik het belabberd. Over het algemeen deed Matthew Broderick het wel aardig, evenals tegenspeelster Maria Pitillo. De film draagt daarnaast een groot voordeel met zich mee: hij verveelt niet. Hoe fout de film soms ook is, ik heb geen moment erover gedacht om de film uit te zetten. Bovendien had ik ook verwacht dat de film een mooie climax ging krijgen, en daar had ik gelijk in. Spannend vond ik het niet zozeer, maar wel goed om te zien dat de film even compleet los gaat. Nogmaals, soms vond ik de actie wat aan de drukke kant, maar als ik denk aan die laatste scenes verdient de film toch wel mijn respect. Een beetje gewaagd, en ik snap dat enkelen dit als overdreven aanschouwen (wat het in feite ook wel is), maar ik kon er wel de lol van inzien. De overdreven happy reactie van de New Yorkers als Godzilla dood is, vond ik dan wel weer wat hysterisch. Misschien kwam dat ook een beetje doordat ik vond dat er nog redelijk koel gereageerd werd toen het beest voor het eerst opdook. Uiteraard werd er wel geschreeuwd, maar tijdens de evacuatie leken niet veel mensen in extreme paniek. Dit bedoel ik met een van die onwaarschijnlijkheden. Overigens vond ik naast de achtervolging met de taxi, de scenes met de baby's van Godzilla het leukste. Kwam een beetje over als een knipoog naar Aliens.

Al met al een film die bij mij zo zijn goede en slechte punten heeft. Maar wel eentje die ik door de vrij hoge vermakelijkheids-factor een voldoende ga geven. Ik ben overigens benieuwd hoe deze het bij een herziening doet. Óf hij blijft vermakelijk, óf ik kan niet meer de lol ervan inzien en ga de film toch zwaarder afrekenen op bovenstaande minpunten.

3*

Net even snel gekeken, eerst vond ik dat dit een beetje een rare film worden en het duurde een beetje lang voor de film op gang kwam. John Candy weet de film een beetje te redden. Om Eugene Levy heb ik eigenlijk nauwelijks kunnen lachen maar dat is dan ook een acteur waarvan ik niet echt de beste komedie's heb gezien, het verbaasd me dat dit zo'n onbekende film is. Dat er maar zoveel man de film gezien hebben maar ja kan ook zijn dat de film destijds niet echt een groot succes is geweest, ik heb verschillende keren gelachen door Candy en hij weet de film te redden van een 2,5*. Als iemand anders de hoofdrol had gedaan vreesde ik dat hij niet boven 2,5* uit zou komen, in ieder geval een leuke film voor een keer in de 3 jaar ofzo maar niet echt een topper die je 1 keer in de maand moet zien.

3,0*