Opinions

Ik luister nu sinds ongeveer een half jaar naar U2. Ik neem me er behoorlijk de tijd voor, want aan albums als Boy, The Joshua Tree en All That You Can't Leave Behind ben ik helaas nog niet toegekomen (al ben ik inmiddels uiteraard wel bekend met de singles). De albums War en Achtung Baby bevielen erg goed, maar tot nu toe is The Unforgettable Fire voor mij wel het hoogtepunt. Een mooie gelegenheid dus om deze documentaire mee te nemen tijdens mijn muzikale ontdekkingsreis.

Ik had misschien iets meer documentaire dan muziek verwacht van tevoren, maar mij hoor je niet klagen. Het is mooi om te zien hoe de band inspiratie opdoet en de invloeden verwerkt in hun optredens. De interviews zijn kort, maar tegelijkertijd interessant, niet al te zwaar en doelgericht. Men draait niet te veel om de zaken heen in Rattle and Hum. Even een korte aanleiding en dan weer direct terug naar de muziek. Heerlijk!

De documentaire is op mooie wijze geschoten, zowel de optredens als de beelden in de VS. De zwart-wit montage sloot daar perfect bij aan. Verder is het genieten van de geweldige uitvoeringen van onder meer Bullet the Blue Sky, With or Without You, Sunday Bloody Sunday, Streets, MLK, Pride en Bad. Ook de samenwerking met de recent overleden B.B. King en de uitvoering van I Still Haven't Found.. met het koor zijn absoluut de moeite waard.

Rattle and Hum is van begin tot eind een interessant document. Eigenlijk zakt het nergens in en kijkt het gemakkelijk weg voor een documentaire, doordat het tevens een concertregistratie is. Voor de U2-liefhebber is dit in ieder geval een absolute must-see!

4*

The Ugly Truth biedt niets nieuws onder de zon, maar dat had ik ook niet verwacht. Je kijkt een film als deze wetende dat je je niet te veel hoeft te concentreren en dat het als belangrijkste missie heeft niet vervelend te zijn en hier en daar grappig uit de hoek te komen. Vervelend is de film gelukkig niet, maar veel gelachen heb ik ook niet. Inderdaad een echte 'wegkijker' dus.

Waar de film jammer genoeg punten laat liggen is bij de opbloeiende romance tussen de twee hoofdpersonages, Abby en Mike. Natuurlijk voel je al vanaf de eerste minuut dat de film daarnaartoe wil, maar echt (romantische) chemie zag ik niet tussen de twee. De eindscène in de luchtballon vond ik dan ook vrij geforceerd overkomen. Ondanks dat doen Katherine Heigl en Gerard Butler het overigens absoluut niet verkeerd; het is eerder het scenario waar iets in dat opzicht mis gaat. Wat de film vooral leuk en onderscheidend maakt is de niet-alledaagse insteek binnen het genre. Meestal moet een man aan de vrouw geholpen worden, maar hier worden die rollen omgedraaid en dat levert een aantal leuke momenten op. Deze aanpak weet toch nog een verfrissend resultaat op te leveren.

3*

Wederom een film die ik met compleet verkeerde verwachtingen ben gaan kijken, want ik verwachtte door het plaatje op Netflix een roadmovie met Nicolas Cage en Pedro Pascal Bleek een iets andere film te zijn.

Maar wel een leuke verrassing! De film is van begin tot eind complete onzin natuurlijk, maar ik heb me kostelijk geamuseerd. Het begin vond ik nog wat twijfelachtig en ik vreesde een hoop sentimenteel gedoe omtrent de dochter, maar zodra Cage in dat belachelijke plot met de CIA belandt zit het wel goed. Ik ben geeneens een groot Nicolas Cage fan, maar de zelfspot die hij hier toont kan ik waarderen en het scheelt dat veel van de referenties naar zijn grotere films zijn, die ik wel gezien heb. Ik heb in ieder geval regelmatig moeten lachen om de droogkomische situaties. Het tempo ligt hoog genoeg om niet te vervelen en het is allemaal lekker absurd.

Wel had de film misschien hier en daar nóg iets meer over the top mogen gaan. Ik had toch nog af en toe de indruk dat het wat braaf was, maar aan de andere kant kun je natuurlijk ook doorslaan en dat wordt nu wel voorkomen. Heel leuk tussendoortje!

3,5*

Leuke film met een geweldig goed acterende John Candy, jammer dat hij dood is inderdaad, zo'n leuke acteur. Uncle Buck is nou niet zo'n film waarom je om de seconde om in een deuk ligt maar hij was voor mijn gevoel wel grappig genoeg om een paar keer mee te lachen, ook de nog heel jonge Macaulay Culkin vond ik erg leuk in zijn rol, (die scene waarin hij zoveel heel snel achter elkaar aan Candy vragen vraagt ) gewoon een leuke film die vooral door echte Candy/Culkin fans gezien moet worden.

3,5* (Net over de 3,0*)

Uncut Gems... Het is eigenlijk belachelijk dat ik er zo lang over gedaan heb om deze film te bekijken. Jarenlang groot fan van Adam Sandler geweest, van zowel zijn komische als serieuzere werk, en dit zou volgens velen zijn beste werk zijn. Toch las ik al snel na uitkomst dat het om een gevalletje 'love it or hate it' zou gaan en dat heeft me een beetje afgeschrikt. Ik las dat de film 'uitermate druk' zou zijn en dat je er in de juiste stemming voor moet zijn. Vandaar dat ik de film op de lange baan geschoven heb.

Maar na recent Hustle gezien te hebben, kwam Uncut Gems opnieuw op mijn radar terecht en ditmaal besloot ik de knoop door te hakken. Gelukkig kan ik zonder twijfel zeggen dat ik de film zeker niet als irritant ervaren heb. Ja, personages praten door elkaar heen (en natuurlijk is dat bij vlagen vervelend), maar het lijkt wel een functie te hebben en draagt bij aan de hectische, beklemmende sfeer waar de film voor wil gaan. Ik zou gillend gek worden in Howards winkel en zo snel mogelijk weg willen daar, maar het wordt al gauw duidelijk dat Howard zelf een belangrijke bijdrage levert aan de hectiek en tot het uiterste wil gaan om successen te boeken. Eigenlijk is hij gewoon verslaafd. Als kijker krijg je vooral te zien hoe hij de ene riskante, domme beslissing na de andere maakt. Ik had geen echte hekel aan Howard, maar vond hem wel een beetje sneu. Ergens hoop je nog dat hij op het einde eindelijk alle ellende overwonnen zou hebben, maar ik had al zo'n voorgevoel dat een happy ending er voor hem niet in zou zitten...

De film steekt goed in elkaar. Ondanks dat ik wel vond dat de film aan de lange kant is en de interesse soms wat wegzakte, blijf je wel benieuwd naar wat de volgende zet zal zijn. Adam Sandler speelt inderdaad goed, maar eerlijk gezegd sta ik er toch een beetje van te kijken dat uitgerekend deze rol zo goed ontvangen wordt. Nee, Howard is geen Little Nicky of Hubie Dubois, maar toch vind ik dit eigenlijk wel een echt Sandler personage. Wellicht eentje die iets grofgebekter is en veel dieper in de problemen zit, maar toch... Persoonlijk vond ik hem in films als Reign over Me, Punch-Drunk Love en Spanglish, waar hij ook een andere kant laat zien, nog vele malen imposanter. Hangt er mogelijk ook mee samen dat die films überhaupt meer mijn ding zijn. Helemaal mijn film is Uncut Gems namelijk niet. Het blijft voor mij interessant doordat ik benieuwd bleef naar de ontwikkeling van Howard, maar het wereldje waar hij zich in begeeft spreekt mij totaal niet aan.

Verder ziet de film er best leuk uit qua montage en camerawerk, de soundtrack is goed en het acteerwerk, ook buiten Sandler, stelt niet teleur. Wat mij betreft is er vrij weinig mis met de film, maar ik kan me wel voorstellen dat hij niet voor iedereen geschikt is. Het moet een beetje je ding zijn en de beste manier om erachter te komen of dit het geval is, is volgens mij door het gewoon te proberen. De aangehaalde punten die me vooraf wat huiverig maakten, bleken gelukkig erg mee te vallen. Ik ben niet zwaar onder de indruk, maar vind het desondanks zeker een degelijke film op vrijwel elk vlak.

3,5*

Om bovenstaande reden toch ook maar deze film meegekeken. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten, behalve dan dat ik dacht dat deze film heel erg gedateerd zou zijn. En dat was natuurlijk ook het geval. De overgangen zijn erg ouderwets, maar opzicht kun je de film er ook niet op afrekenen gezien het jaar waar de film uit stamt. Het verhaal en het acteerwerk zijn niet zozeer punten die de film voor mij speciaal maken. Toch heeft de film wel iets dat ik erg genietbaar vond: de prachtige natuur shots in Noorwegen. Erg mooi gefilmd, en de sfeer in de film was flink aanwezig. Vooral als het Kerstmis is, ziet het er gewoon erg mooi uit. Ook de muziek in de film is erg goed en past perfect bij de beelden. Jammer dat de film een beetje een 'snel' einde heeft. Verder ga ik niet zo diep in op de film. Het is gewoon écht een ouderwetse film, maar wel een die door het uiterlijk mijn aandacht vrij makkelijk heeft weten vast te houden.

3*

Romantisch niemendalletje dat het vooral moet hebben van de sfeervolle beelden uit het prachtige Toscane. Die betreffende locaties zijn met name wat Under the Tuscan Sun het bekijken waard maakt. Ik heb best een zwak voor romcoms, maar deze film slaagt eigenlijk nauwelijks op zowel romantisch als komisch vlak. Even lijkt de film voor een 'gewaagd' einde te kiezen en Frances er vrede mee te laten hebben dat ze (voorlopig) alleen blijft, maar dan wordt er toch weer voor een flauw, ietwat geforceerd einde gekozen, want ze mag natuurlijk niet alleen eindigen... Stel je voor zeg. Gemiste kans.

Acteerwerk is ook wat wisselvallig. Diane Lane vond ik gelukkig best prettige uitstraling hebben, waardoor de film wel onderhoudend bleef. De bijrollen zijn daarentegen niet altijd al te best; althans, de personages stellen ook vrij weinig voor. Er worden nog wat andere verhaaltjes bijgehaald, maar het zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat het een gevalletje 'vlees noch vis' wordt. Wat resteert is niet meer dan een aardig tussendoortje, maar ik krijg wel de indruk dat er genoeg potentie was.

2,5*

Vrij leuke film. Ik wist niet echt wat ik ervan moest verwachten, de trailer zag er wat fake uit (en uiteindelijk is het dat ook!) maar ik kon me er gelukkig niet aan storen. Ook hier en daar een nuchter grapje. Prima film is dit voor een gezellige zaterdag of zondagavond. Ook twee leuke honden in de hoofdrol. Opzicht wel vermaakt .

3*

Ik ben geen fan van de westernfilms. Maar de bekende cast nodigde me toch uit de film te zien. En ondanks dat ik er niet veel van verwacht had, bleek het een erg sterke film te zijn. Het acteerwerk is erg goed. De rol van Clint Eastwood is op zijn lijf geschreven. Maar ook Morgan Freeman en Gene Hackman zitten goed in hun rol. Richard Harris, die ik eigenlijk enkel kende uit de Harry Potter films, leverde ook hier weer een goede acteerprestatie af. Enkel had zijn rol wat uitgebreider gemogen, en dat had ik eigenlijk ook wel verwacht. De film bevat een sterk verhaal, en de uitvoering kon eigenlijk niet beter lijkt me. De film blijft het hele speelduur boeiend en bevat een passende filmscore. Een van de hoogtepunten van de film is het einde, prachtig geacteerd door Eastwood Ik heb me zeker vermaakt.

3,5*

Gezien zonder van tevoren de reviews te checken, dus ik had geen idee dat deze film zo slecht ontvangen was. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat ik de film in twee etappes gezien heb en dat ik de eerste helft positiever vond dan de tweede. Met name bij de climax gaat de film jammerlijk onderuit. Natuurlijk staat de hele film in het teken van het bovennatuurlijke, maar zelfs binnen dit kader gaat tijdens de finale de geloofwaardigheid naar de knoppen. Men wil daar iets te veel laten zien en het wist me gewoon niet te overtuigen. Jammer, want de film heeft mij verder wel heel goed weten te vermaken. De effecten vond ik van een wisselvallig niveau. Dan weer goedkoop ogend, maar bij vlagen ook eigenlijk gewoonweg uitstekend. De onderhuidse spanning zit er goed in, de locaties zijn fijn en Jeffrey Dean Morgan toont zich geschikt als hoofdrolspeler. Wellicht niet hoogstaand, maar voor een simpel avondje griezelen vond ik dit toch zeker niet tekort schieten.

3*

Altijd lastig om films over dit onderwerp te bekijken. Enerzijds ben ik er gemakkelijk door geboeid, maar het is allesbehalve prettig om te zien natuurlijk. Met het verhaal over dit vliegtuig was ik eigenlijk helemaal niet zo bekend, dus dat maakte me wel nieuwsgierig. Paul Greengrass is natuurlijk vooral bekend vanwege de Bourne-films, maar ik was ook erg onder de indruk van Bloody Sunday en Captain Philips. Genoeg redenen om me toch maar eens aan United 93 te wagen.

Laat ik vooropstellen: de film is zeker de moeite van het bekijken waard. Met name de tweede helft is bij vlagen behoorlijk intens. De kaping wordt behoorlijk overtuigend in beeld gebracht; dusdanig dat het lijkt alsof je naar een daadwerkelijke registratie zit te kijken. Wat dat betreft zit er een voordeel aan het feit dat de film zich niet zozeer focust op één of enkele personages in het bijzonder (op de terroristen zelf na), want dat maakt dat het authentiek overkomt. Wanneer je naar een daadwerkelijke registratie zou kijken zou je immers ook niet met name zitten mee te leven met één persoon, maar met de complete groep passagiers. Het sterke acteerwerk van iedereen aan boord draagt ook bij aan dat realistische gevoel. Erg sterk!

Toch kan ik niet zeggen dat ik alleen maar onder de indruk was. Sterker nog, de eerste helft, waarin we vooral kijken naar de luchtverkeersleiding die de chaos van 11 september 2001 voor de kiezen krijgt, wist mij niet zo te boeien. Ik wil niet zeggen dat die drukte en onrust niet goed worden overgebracht, maar uiteindelijk zit je toch vooral te kijken naar een hoop mannen die achter hun schermen zitten en dingen roepen. Nogmaals: begrijpelijk dat het zo gegaan is - en veel respect voor de betrokkenen in kwestie - maar ik moest me op den duur wel door dat gedeelte heen worstelen.

Uiteindelijk geeft het niet echt, want de film herpakt zich op imponerende wijze, greep mijn aandacht en liet me vervolgens tot het einde op het puntje van mijn stoel zitten. Dit is ook absoluut zo'n film waar je aan het einde even blijft zitten om te verwerken wat je zojuist gezien hebt. Het drukke camerawerk is misschien niet altijd even geslaagd, maar tijdens die laatste scènes is het perfect. De worsteling in de cockpit en het neerstorten worden afschuwelijk goed en pakkend in beeld gebracht.

Naar mijn mening is United 93 als geheel niet feilloos, maar dat dit een must-see is onder de 9/11 films staat wat mij betreft buiten kijf.

3,5*

Een film die nog leuk begint, eindigt later in een klein fiasco. Het speelduur is wellicht veel te lang voor een film als deze. Robert Redford en Michelle Pfeiffer zetten beiden een erg leuke prestatie neer. Maar de film wordt op een begeven moment een beetje vervelend, dit komt omdat de scenes niet meer genoeg boeiend zijn en het allemaal een beetje op een lijn blijft hangen. Echter moet ik bekennen dat ik me toch (zeker in het begin) een paar keer flink vermaakt heb. Het einde is opzicht niet zo verkeerd, omdat het anders wel heel cliché en voorspelbaar was. Ach.. voor een keer was hij nog niet zo slecht, maar een hoogvlieger is het zeer zeker niet.

2,5*