Opinions

Helaas een wat mindere Bond-film, maar dat had ik eigenlijk al verwacht. Ik vind dat er wat meer met het verhaal had gekund. Daniel Craig vind ik ook niet echt de beste acteur die 007 speelde, geef mij liever maar Roger Moore, Sean Connery of Pierce Brosnan. Desondanks waren sommige actie-scenes wel mooi.

2,5*

Queen..

Ik ben al sinds een jaar of vijf bewonderaar van The Killers en als je je gaat verdiepen in andere rockbands, ontkom je uiteraard niet aan namen als U2, The Who en Queen. Al kwam die verdieping in Queen pas nadat ik de musical 'We Will Rock You' met het bedrijf van mijn vader bezocht. Daarvoor kende ik al enkele nummers van hen, zo bleek, maar het gaat dan vooral om wat je eens op de radio of in een commercial voorbij hebt horen komen. Ik weet nog dat die musical wel echt duidelijk maakte dat het om een bijzondere band ging. Dan ga je clips en live optredens kijken en wordt de legendarische status van deze band je wel duidelijk. Ondanks dat ik geen echte fan van de band ben, daarvoor ken ik eigenlijk ook te weinig 'onbekendere' muziek van hen, hoor ik de kwaliteit duidelijk en vind ik bepaalde nummers als Radio Ga Ga, The Miracle, Don't Stop Me Now en We Will Rock You erg sterk. Bohemian Rhapsody is een meesterwerk.

Freddie Mercury was een bijzondere frontman. Gemotiveerd en gedreven, ambitieus, geniaal.. maar uit de docu blijkt hij gelijktijdig ook egoïstisch. Zijn zelfverzekerdheid is bewonderenswaardig, maar het geeft hem, naar mijn opvatting, soms een wat enge uitstraling in de zin dat het lijkt alsof hij alles aankan. ''I am not going to be a popstar... I am going to be a legend''. Gelijk kreeg 'ie. Hij is het gezicht van de band en in de docu wordt duidelijk welke invloed hij achter de schermen had. En die invloed was behoorlijk groot. De film begint met duidelijk te maken hoe Brian en Roger de band vormden en hoe Freddie (en uiteindelijk ook John) daar later bij zijn gekomen. Mooi om die ontwikkeling te zien; hoe de band is doorgebroken. Het werd hiervoor al gezegd, maar ik sluit me er volledig bij aan: Brian May is een fijne verteller. Hij vertelt het verhaal van de band met emotie, maar wel op een heel rustige manier. Hetzelfde geldt overigens voor Roger Taylor, die meerdere leuke herinneringen aan de band wist op te halen.

De documentaire haalt de verschillende fases waar de groep in verkeerde op goede wijze naar voren. Momenten waar het ongekende hoogtepunten bereikte, maar ook de momenten waarop een splitsing weinig scheelde. Des te leuker is het om te zien hoe de band zich telkens op wonderbaarlijke wijze herpakt. Het hele proces van de totstandkoming van de hits is behoorlijk interessant. Met name om het ontstaan van We Will Rock You moest ik wel lachen. Ik kreeg meermaals echt de indruk dat het genieën waren. Je moet er immers maar op komen. Het laatste gedeelte, dat zich focust op de ziekte van Freddie en dus de laatste periode voor Queen met hun leadzanger is bijzonder tragisch, maar wel mooi in beeld gebracht. Prachtig om te zien hoe hij echt doorging tot het einde. Hij bleef zingen en opnemen totdat hij gewoonweg niet meer kon.

Indrukwekkend. Dat is vooral wat nu in me opkomt als ik terugdenk aan deze film. Het geeft een heel goed beeld van de band. Ik wil best geloven dat voor iemand die de band al vanaf de beginjaren volgt, de film niet veel nieuws te bieden heeft en ook dat er bepaalde stukken zijn weggelaten, maar het lijkt me ook onmogelijk om het complete verhaal in dit speelduur te proppen. Het totaalplaatje blijft, doordat men de rode draad van hun carrière volgt, overzichtelijk voor de kijker. De montage, met gebruik van zowel oude als nieuwe interviews alsmede concertbeelden en studio opnames, is prima verzorgd en het lijkt erop dat dit ook voor de niet-Queen fan een interessante zit kan zijn. Het verhaal van deze Engelse rocksensatie mag er wezen en wordt langs deze weg op een imponerende manier vertelt.

4*

Ik vond het best een leuke film (2 jaren geleden volgens mij gezien), Bill Murray is geniaal in deze rol, de film had heel wat minder kracht gehad als hij de rol niet had gedaan, weet ik bijna zeker. De grappen zijn meestal wel aardig hoewel er ook vaak erg flauwe bij zaten, vermakelijk was hij in ieder geval voor de Zaterdagavond.

3,0*

Fijn vervolg op het eveneens fijne eerste deel. A Quiet Place Part II ligt wat mij betreft echt in het verlengde van diens voorganger. Misschien iets minder als ik van de twee een betere film moet aanwijzen, maar het verschil is verwaarloosbaar. Opnieuw is dit bij vlagen gewoon erg spannend. De personages uit de vorige film worden moeiteloos opnieuw goed neergezet en Cillian Murphy is een aangename toevoeging. De aliens lijken nog steeds op nakomelingen van een Xenomorph en een Demogorgon, waardoor ze aan originaliteit inboeten. Toch zijn het nou niet bepaald aangename wezens, dus veel kijkplezier zullen ze uiteindelijk niet verpesten. Af en toe wat momenten waar de film afzwakt (zoals bij die oninteressante bad-guys op de steiger) en een dergelijk onverwacht einde is zelden naar mijn smaak, maar dit is verder een prima, amusant verlengstuk van het origineel.

3,5*

Vermakelijke thriller. Ik heb The Silence ongeveer twee jaar geleden gezien, dus het concept was me niet onbekend. Ik vind wel dat A Quiet Place er in vrijwel alle opzichten geslaagder mee aan de haal gaat. De film is bijzonder sfeervol en de dreiging is dan ook goed voelbaar. Zeker de zwangere Emily Blunt komt in situaties terecht die zenuwslopend zijn. Zij, John Krasinski en de kinderen spelen overigens uitstekend. Ze hebben natuurlijk nauwelijks dialoog om mee te werken en dan mag gezegd worden dat ze er allen knap in slagen non-verbaal kleur te geven aan hun personages. Het monster zelf deed mij overigens qua design wel wat (te) veel denken aan de Demogorgon uit Stranger Things. Wellicht dat ik in dat opzicht op iets meer originaliteit had gehoopt had. Het is een jammerlijk smetje op een film die er verder qua spanningsopbouw zeker wel mag wezen.

3,5*

Dick Maas is een regisseur die ik vooral zal herinneren aan zijn werk uit de jaren '80. De Lift, Flodder en toch vooral Amsterdamned zijn stuk voor stuk klassiekers, die ik vrij hoog heb zitten. Van zijn Amerikaanse carriere heb ik vrijwel niets meegekregen en zijn nieuwere werk vind ik niet zo bijzonder. Moordwijven spreekt me niet zo aan en Sint was niets meer dan een leuk tussendoortje. Quiz vond ik misschien nog wel een graadje minder interessant.

Quiz is een film die schommelt tussen thriller en komedie, maar op beide fronten wordt niet bepaald een hoog niveau behaald. Er valt nauwelijks wat te lachen en spannend kan ik de film ook niet noemen. Dat laatste komt waarschijnlijk mede door een matige uitwerking van de personages. Barry's gezin wordt binnen een paar minuten aan ons voorgesteld, maar een echte 'klik' met hen is door deze korte introductie vrijwel onmogelijk. Het is vooral het spel tussen Bokma en Atsma waar de film het van moet hebben. Bokma is behoorlijk irritant en vervelend, dus die deed het prima. Atsma is een twijfelgeval, maar kan er nog mee door. De overige cast stelt niet veel voor. Een beetje jammer dat figuren als de obers en de politie meerdere malen de sfeer vergallen. De film kwam bij mij pas echt op gang na het gevecht in het toilet. Hier werd tenminste duidelijk dat Atsma écht wilde weten waar zijn gezin was. Het gedeelte dat volgt kent wat meer vaart, waardoor het ook iets aangenamer werd om naar te kijken.

Uiteraard is het concept best leuk, maar dat hier nou alles mee gedaan werd kan ik niet zeggen. Er zijn natuurlijk tal van dit soort ontvoeringsfilms, maar die weten toch vaak wat meer indruk te maken dan dat Quiz doet. De film sluit af met een laatste confrontatie in het ziekenhuis, waar het verhaal in een rap tempo uitgelegd en afgerond wordt. Iets te snel naar mijn mening.

Alles met mate dus. De film bereikt nergens een zwaar dieptepunt, maar stijgt ook vrijwel nergens boven de middelmaat uit. Fijne wegkijker om eens gezien te hebben, maar het is het allemaal net niet.

2,5*