Opinions

Met Daniel Radcliffe ben ik opgegroeid. Zijn eerste film na zijn Potter avontuur, The Woman in Black, vond ik een degelijke thriller. Al kwam dat zeker niet alleen door zijn acteerwerk. Het is dan ook geen acteur waar ik voor naar de bioscoop zal rennen, maar ik blijf hem wel in de gaten houden. Ik vind het interessant om te zien dat hij allerhande genres durft uit te proberen. Met deze film doet hij een poging zich in het romantische komediegenre een weg te vinden.

En, toegegeven, ook dit gaat 'm verrassend goed af. Radcliffe speelt zijn personage met overtuiging, maar ook hier is het niet zo dat de film alleen op hem leunt. Tegenspeelster Zoe Kazan komt immers eveneens erg leuk uit de verf en er is zeker een klik tussen beiden voelbaar. Daarnaast was de bijrol van Adam Driver ook een leuke bijkomstigheid, want hij zorgde voor een aantal grappige scènes. Waar ik de film echter vooral 'onderscheidend' vond, was de snelheid waarmee de (dikwijls scherpe) dialogen in beeld werden gebracht. Dit zorgde ervoor dat de film fris overkwam en het had bovendien een zeker komisch effect. Fijn ook dat de film zich afspeelt in Toronto en (heel kort in) Dublin. Dit geeft de film toch een andere 'feel' dan wanneer het zich voor de zoveelste keer in New York had afgespeeld.

Ik zet 'onderscheidend' niet voor niets tussen aanhalingstekens. Enkele bovengenoemde elementen zorgen ervoor dat de film enigszins een eigen identiteit uitstraalt, maar het blijft verder wel gewoon een standaard romantische komedie. Als je helemaal niks hebt met dit genre, acht ik de kans niet erg groot dat je je hiermee gaat amuseren. Ik moet er ook bij vermelden dat de film me niet opvallend lang is bijgebleven, dus het is uiteindelijk ook niet veel meer dan hap-slik-weg vermaak. Maar dan gelukkig wel van het soort dat erg vermakelijk is en nergens op de zenuwen werkt.

3*

Ooit wel eens iets gezien van deze Amélie, maar dat is inmiddels al zo lang geleden dat het me echt niks meer zei. Had ook tijdens het kijken nu geen enkel moment dat me bekend voorkwam. Hij stond in ieder geval al een tijdje in mijn kast, en mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Met het eerste uur van deze film heb ik best geworsteld en op den duur begon het me zelfs iets te irriteren. Wat een drukte. Gebeurtenissen volgen zich in een geweldig hoog tempo op en die vreselijke voice-over blijft maar doorzeuren en je bij het handje pakken om alles dat je ziet voor je uit te leggen. Het zorgde er niet alleen voor dat het komische aspect voor mij niet of nauwelijks werkte, maar ook dat ik nauwelijks aandacht had voor bijvoorbeeld de cinematografie. Daarnaast deden ook de personages, op Amélie zelf na, me bijzonder weinig. Het is niet eens zozeer de absurdistische stijl die me tegenstond als wel dat ik de personages buitengewoon oninteressant vond. Ik heb na een uur echt even een pauze van een half uurtje ingelast - iets dat ik eigenlijk nooit doe - en heb overwogen om de film uit te zetten. Geen idee of ik te vermoeid was (volgens mij niet), maar ik trok het even echt niet meer.

Uiteindelijk toch maar het kijken voortgezet en daar heb ik geen spijt van. Gelukkig is het tweede uur stukken aangenamer en warmer. Hier komt de focus te liggen op Amélies eigen zoektocht naar de liefde en die is best charmant. De voice-over verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, de dromerige, sprookjesachtige sfeer komt beter tot zijn recht en ook begonnen zaken als de manier waarop Parijs in beeld gebracht wordt me steeds meer op te vallen. Er zitten een aantal hele mooie shots in. Complimenten ook voor Audrey Tautou: ze speelt haar personage heel prettig en sympathiek. Eenieder die wat introverter van aard is zal een aantal zaken ontzettend herkenbaar vinden.

Het dreigde een complete mis-match te worden tussen mij en deze film, maar dat valt gelukkig wel mee. Voor mij bestaat deze film uit twee helften, waarvan ik de tweede echt vele malen sterker vind dan de eerste. Natuurlijk moet ik daardoor wel concluderen dat het niet helemaal mijn ding is: voor mij is dit niet de briljante hoogvlieger die het voor vele anderen wel is. Toch zorgde het tweede uur er wel voor dat de film zich in mijn ogen herpakte en dat ik toch nog met een positief gevoel op de film terugkijk.

3*

Een klassieker waarvan ik volgens mij driekwart al eens een aantal keren op Veronica voorbij heb zien komen, maar die ik nog nooit helemaal van begin tot eind gezien had. Die beginscène met Cage op het vliegveld en ook de climax stonden me in ieder geval totaal niet bij.

Ik vond dit een erg vermakelijke actiefilm. Het plot dient met een korreltje zout genomen te worden, want het slaat natuurlijk eigenlijk helemaal nergens op wat er hier allemaal gebeurt. De actie is daarnaast ontzettend over de top en de climax wordt dusdanig breed uitgesmeerd dat je je afvraagt of er ooit nog een einde aan gaat komen. En toch is het allemaal een stuk beter te behappen dan de gemiddelde RTL7-film. Het mag dan wel allemaal heel overdreven zijn, het blijft uiterst amusant. De ontploffingen, achtervolgingen en schietgevechten zien er stijlvol en spectaculair uit. Waar de film echter vooral veel aan te danken heeft, is het acteerwerk van John Travolta en Nicolas Cage. Ik vond het een interessant gegeven dat de twee acteurs elkaar moesten spelen en beiden deden dat verdienstelijk. Ook knap dat je eigenlijk al gauw steeds meer sympathie begint te krijgen voor Cage en steeds meer begint te walgen van Travolta, terwijl de film in het begin toch duidelijk heeft weergegeven welk gezicht bij het goede en welk bij het slechte kamp hoort. Voor mij was dat de bevestiging dat de opzet van de film, waar de film in dit geval eigenlijk mee staat of valt, geslaagd is.

De film duurt vrij lang en ik zal niet zeggen dat ik constant onder de indruk was, maar dit keek wel erg lekker weg. Het is zo nu en dan spannend (onder meer op het moment dat Archer infiltreert bij Troys organisatie en de spiegelscène) en de tweestrijd tussen Archer en Troy is leuk om te volgen. Tamelijk gestoorde film, maar ik heb me er uitstekend mee vermaakt.

3,5*

Stond al behoorlijk lang op de lijst. The Faculty is, zeker wanneer je weet waar je aan begint, een heerlijke film! De film kent natuurlijk een leuk uitgangspunt en doet er gelukkig ook wat mee. Er hangt een fijn, nostalgisch American high school sfeertje en niets is te gek. De film ademt natuurlijk de 90s uit, zowel qua aankleding als de soundtrack. De jonge cast, bestaande uit een hoop bekende namen, speelt best fijn, maar ook de volwassenen doen het eigenlijk prima. Het tempo is hier en daar wat wisselvallig en qua effecten heeft de film de tand des tijds wellicht niet helemaal doorstaan, maar tegelijkertijd is het niet rampzalig en misschien zelfs wel charmant te noemen. Door het leuke sfeertje en de losse, maar wel doelgerichte aanpak, kijkt dit gewoon heel lekker weg. Erg fijn tussendoortje dus!

3,5*

Fijn filmpje. Natuurlijk tikt de film braaf alle hokjes van (Amerikaanse) romcomclichés aan, maar toch vond ik het allemaal tamelijk effectief. Matthew McConaughey is leuk in de hoofdrol en de chemie tussen hem en Sarah Jessica Parker is in voldoende mate aanwezig. Jammer dat het einde (met het opsluiten) er per se een nogal geforceerde draai aan moet geven, want op deze manier vond ik het maar weinig overtuigend. Gelukkig wordt deze film vooral gered door de bijrollen. Zooey Deschanel voorop, maar ook Justin Bartha, Bradley Cooper, Terry Bradshaw en Kathy Bates wisten me meermaals aan het lachen te maken. Een romcom heeft dergelijke sidekicks nodig en Failure to Launch heeft er eerder een overschot dan een tekort aan. Het houdt een film als deze gemakkelijk onderhoudend; ook wanneer het materiaal wat je voorgeschoteld krijgt al tig keer eerder en beter is uitgevoerd.

3*

Ook ik heb de serie vroeger vaak gekeken. Ik vond met name de personages zo leuk. In dit vervolg, die om de een of andere reden in real-life gefilmd is, zijn deze allemaal minder als in de originele tekenfilm. Ik vraag me sowieso af waarom dit idee ooit verfilmd moest worden. Een 23-jarige jongen in een roze jack met een roze pet ziet er erg vreemd uit. Sowieso is Drake Bell, die ik in Drake & Josh wel leuk vond, niet de beste persoon om dit personage een volwassen uiterlijk te geven. Hij zit dus nog steeds op de zelfde school als meer dan 10 jaar geleden? Erg onwaarschijnlijk. Ook de feeën zijn stukken minder. Ze zien er niet zo leuk uit in deze computerversie. Het beste in de film is nog gelukt om Mr. Crocker te verfilmen, want die deed nog enigszins denken aan de cartoon versie. Ik had het idee dat de rest dit ook wel probeerde, maar het lukte op de een of andere manier gewoon niet. Het optreden van Tootie is ook vreemd, omdat je haar heel anders gewend bent. Dan heb je nog de settings, die ook niet werken. Zoals al voor mij gezegd werd, is het heel moeilijk om Dimsdale te verfilmen. Maar dit leek er wel helemaal niet op. En dan bedoel ik zowat alles - de school, het huis van Timmy etc. Al moet ik daarnaast zeggen dat als ik de film los zie van de cartoonserie, dus als aparte film, ik het af en toe ook nog wel vermakelijk vond. Hoe vreemd deze productie ook is, echt saai wordt het niet. En daarom ook dat ik de film niet helemaal 'slecht' kan noemen. Af en toe zitten er enkele leuke momenten in de film, maar het geheel is gewoon niet goed. Dit was aardig om eens gezien te hebben. Maar geef mij maar véél liever gewoon de tv-serie op Nickelodeon. Een magere:

2*

Ik kan me herinneren dat ik deze film twee keer eerder heb gezien, waarvan maar één keer helemaal. En toen haalde hij ook nog maar net de 2,5*. Maar na de derde herziening, gisteravond kan ik de film opeens echt beter waarderen. Er zitten duidelijk elementen in die verwijzen naar het verhaal van A Christmas Carol, maar dat mag de pret niet drukken. Nicolas Cage zit goed in zijn rol en ook de rest van de cast was niet onaangenaam. Wat ik wel nog steeds jammer vindt, is (zoals hier al iemand voor me zei) dat er niet echt een toelichting wordt gegeven op waarom het gebeurde en wie de rol van Don Cheadle eigenlijk was. Jack wordt weer wakker in zijn normale leventje en verder wordt er niet echt teruggeblikt (behalve het einde dan waar Jack, Kate stopt op het vliegveld) maar een echte verklaring mist nog wel een beetje vind ik... Maar desondanks is het toch zeker een vermakelijke film. Ondanks dat ik me niet zo lekker voelde tijdens het kijken en best wel moe was, heeft de film toch mijn aandacht vast kunnen houden. Daarom verhooog ik hem dan ook met een halve ster.

3*

Van de week nog eens alle Star Wars films gezien, en dus een reden om er nog een parodie op te gooien.

Middelmatige spoof op de Star ''Trekkie'' Trek films- maar voornamelijk Star Wars. Ik heb ze wel eens beter gezien. Bijv. 'Spaceballs' vond ik wel erg leuk. Er zitten een aantal erg leuke fragmenten. Maar bijna elke grap slaat wel op de eerder genoemde films, dus als je nog nooit iets van Star Wars gezien hebt zal deze film erg slecht in de smaak vallen. Het acteerwerk is redelijk belabberd op sommige momenten. De enige keer dat ik echt niet meer bij kwam van het lachen was op een moment dat eigenlijk niet grappig bedoeld was, en dat was om een nogal stoned gezicht van die Chief op het begin. Over het algemeen komen er nog ook wel enkele andere leuke dingen langs. De ruzies over Han Solo is een voorbeeld en de inbraak in het kantoor van Lucas ook wel.

Al met al een vermakelijke film, die niet echt verveelt. Maar ook niet echt een is die eruit springt. De film is erg flauw, en bevat een humor-soort waarvoor je volgens mij in een beetje een melige bui moet zijn. Anders kan het misschien een beetje tegenvallen. Maar hij is wel leuk om eens gezien te hebben.

2,5*

Zelf ben ik altijd een groot liefhebber van de Harry Potter films (en boeken) geweest. Het waren met name de eerste drie delen die ik door de heerlijk magische sfeer het vaakst gezien heb, maar van de rest heb ik ook genoten. Deze prequel heb ik destijds gemist in de bioscoop. De trailer sprak me toen ook niet zo aan, maar ik had er evengoed ontzettend veel zin in om deze Fantastic Beasts nu dan eindelijk eens te bekijken.

Helaas werd ik enigszins teleurgesteld. De film lijkt enerzijds te willen benadrukken dat we ons in het Harry Potter universum bevinden, maar doet verder vooral zijn best om een eigen smoel te hebben. En net die eigen smoel wil maar niet helemaal uit de verf komen. De film is te chaotisch en onlogisch als op zichzelf staande film. Daarnaast ontbreekt de magie grotendeels. Het enige moment dat ik écht vond werken was het moment waarop Newt en Jacob in het koffertje ronddwalen en in aanraking komen met alle beesten. Verder zal me helaas vrij weinig van het verhaal bijblijven. Het wil om de één of andere reden nooit helemaal tot leven komen.

De vormgeving is daarentegen wel echt schitterend. Het New York aan het begin van de twintigste eeuw ziet er geloofwaardig uit en ook de mooie kostuums vallen op. Met de special effects zit het ook wel goed, maar zo'n climax komt toch niet helemaal binnen. Dan blijkt toch dat het verhaal niet interessant genoeg is en dat het visuele geweld daar moeilijk tegenop kan. De nieuwe personages uit de koker van Rowling zijn wat wisselvallig. Newt Scamander is erg leuk (wederom een prima vertolking van Eddie Redmayne), Porpentina is aardig en Jacob is oké. Daar tegenover staan echter ook een reeks personages die je al na één dag weer vergeten bent en ook de nieuwe antagonist heeft me nog niet weten te overtuigen. De score van James Newton Howard is overigens zeer aangenaam. Deze kwam de sfeer van de film absoluut ten goede.

Gemengde gevoelens dus. De film wordt nergens echt slecht, maar ik miste wel het een en ander. Op zich ben ik nog wel benieuwd naar The Crimes of Grindelwald die over een kleine maand verschijnt, maar ik vraag me tegelijkertijd af wat hier eigenlijk de bedoeling van is. Afgaande op de trailer lijkt daar juist nog meer inmenging van de Potter films te gaan plaatsvinden (Dumbledore, Hogwarts, Nagini, Nicolas Flamel, The Mirror of Erised). Wellicht dat ik deze reeks nog wat meer ga waarderen, maar het schiet wat mij betreft niet bepaald denderend uit de startblokken.

2,5*

De eerste Fantastic Beats-film deed mij bijzonder weinig. Ik keek er best naar uit, want ik ben een groot liefhebber van de Harry Potter-boeken en films, maar in Fantastic Beats and Where to Find Them wist de magie niet helemaal tot leven te komen. Met name de wat matte personages en het rommelige verloop van het verhaal deden afbreuk aan de ervaring.

Toch maar deze opvolger een kans gegeven en ik moet zeggen dat ik me hier iets beter mee vermaakt heb dan met deel 1. Daar waar de eerste film nog wat meer een op zichzelf staand geheel probeerde te zijn, omarmt deze sequel als het ware een prequel van Potter te zijn. De film barst van de referenties, knipogen en locaties die we kennen uit de wereldberoemde reeks waar Fantastic Beats aan vooraf gaat. De terugkeer naar Hogwarts (en de flashbacks) is met het grootste gemak het leukste deel uit de film, hetgeen wel veelzeggend is.

Als losstaande filmreeks weet dit namelijk nog steeds niet goed overeind te blijven. De minpunten die ik noemde bij de vorige film zijn ook hier weer van toepassing. Om te beginnen zijn er veel te veel personages. Dan Fogler's personage moet weer geforceerd teruggehaald worden... why? Hij voegt niks toe. Hetzelfde geldt voor zijn vriendin; ook al zo'n kleurloos personage. Daarnaast is het hele gedoe omtrent Credence en Nagini vermoeiend en eigenlijk ronduit saai. De film leeft duidelijk op wanneer de focus op Newt, Dumbledore en Grindelwald komt te liggen. Eddie Redmayne lijkt zijn personage nu wel gevormd te hebben en ook nieuwkomers Jude Law en Johnny Depp spelen hun rollen met verve. Mooi dat Grindelwald op het einde duidelijk naar voren treedt als duistere tovenaar, hoewel de dreiging in het niet valt in vergelijking met Voldemort. Ook Zoë Kravitz kon mij wel bekoren in deze film. Jammer dat het wat haar personage betreft bij deze film blijft.

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald is een visueel spektakel. De film ziet er bij vlagen echt heel mooi uit en de film wist me beter bij de les te houden dan de voorganger. Inhoudelijk blijft het echter allemaal beperkt en het teert nog steeds ontzettend op de veel betere Harry Potter-reeks. De film is tijdens de eerste helft wederom veel te chaotisch. Daarom maken de tweede helft en de climax ook wel wat goed. Zodra de personages samenkomen is er ook gelijk meer focus. Het vooruitzicht dat het legendarische duel tussen Dumbledore en Grindelwald eraan zit te komen zorgt ervoor dat ik me ook aan het vervolg wel zal wagen. Desondanks vind ik het aantal vervolgen dat Rowling vooralsnog in de planning heeft staan, drie maar liefst, veel te gortig.

Een stap in de goede richting, maar echt enthousiast ben ik nog niet.

3*

Fargo was toch wel een must-see die nog ontbrak op mijn lijstje. Erg bekende film onder de filmliefhebbers. Daarnaast is dit mijn derde Coen film, na het leuke O Brother, Where Art Thou? en het geweldige The Big Lebowski.

Fargo is een vrij aparte film. Wat me vooral beviel was de sfeer die de film kent. De winterse landschappen zien er erg mooi uit. Qua aankleding is het prima verzorgd. Het acteerwerk kwam ook goed uit de verf. Frances McDormand is overtuigend als de ietwat saaie, maar bekwame speurder. Steve Buscemi is natuurlijk geknipt voor dit soort rollen. Hij speelde met veel overtuiging. Overige bijrollen waren ook vrij degelijk tot goed. De film maakt gebruik van een behoorlijk interessant verhaal, en weet dit ook op een juiste manier naar voren te brengen. Bij vlagen erg rauw, en bij vlagen zwarte humor.

Toch wist Fargo niet volledig aan mijn verwachtingen te voldoen. Ik weet verder niet echt hoe hoog die verwachtingen precies waren, maar ik had het wel nog wat indrukwekkender ingeschat allemaal. Ik kan zien dat het bijzondere film is getuige sfeer, verhaal en uitwerking, maar ik had nergens het gevoel dat het ook daadwerkelijk geniaal of iets dergelijks was.

Uiteindelijk vind ik het een vlotte thriller van vrij hoog niveau. De film is best spannend en de plotwendingen zijn vaak verrassend. Toch zijn het vooral de goed uitgewerkte personages die de film voor mij naar een hoger niveau tillen en het memorabeler maken. Wederom een geslaagde Coen film.

3,5*

Zo'n film die eigenlijk in één oogopslag mijn interesse had en de verwachtingen werden goed waargemaakt. Fatal Attraction doet vooral wat het moet doen: lekker spannend zijn. Dat er zo'n 80s sausje overheen zit maakt het wat mij betreft eens temeer de moeite waard. Daardoor slaat de film ook af en toe, met name tijdens de climax, iets te ver door, maar ach... Ik kon het goed hebben. Michael Douglas speelt erg sterk. Met name wanneer Dan de controle kwijtraakt en Alex bijna wurgt komt dit goed naar voren: zijn personage is dusdanig gekweld dat hij daar een bijna krankzinnige gezichtsuitdrukking laat zien; heel goed gedaan. Glenn Close vond ik ook goed in de rol van geobsedeerde en gevaarlijke minnares en Anne Archer viel me ook in positieve zin op; mooie verschijning ook. Het onderlinge samenspel tussen deze drie vond ik overtuigend en dat is voor deze film zeer bepalend. Briljant wil het nergens echt worden, maar de film zakt vrijwel nergens in en kent een prettig verloop, met ook af en toe heftige scènes (het konijn). En hoewel de climax niet helemaal met de geloofwaardigheidsprijs ervandoor gaat, is de spanning wel om te euh... snijden.

3,5*

Aangenaam en bijzonder kostuumdrama. Door de gekozen stijl is het in ieder geval allesbehalve stoffig, hoewel overdrijven ook niet nodig is: de grenzen worden opgezocht, maar zelden of nooit overschreden. Op zich niet geheel onbegrijpelijk, aangezien er nu nog een verhaal gepresenteerd kan worden dat toch deels overeen lijkt te komen met de werkelijkheid.

The Favourite kent een mooie aankleding en camerawerk, maar blijft voornamelijk fier overeind door drie hoofdrolspeelsters. Emma Stone en Rachel Weisz zijn niet alleen allebei heel mooi in deze film, hun onderlinge concurrentie is door hun overtuigende spel leuk om te volgen. De bloemen gaan wat mij betreft echter naar Olivia Colman. Uitstekende performance, waarbij ze Queen Anne als een zielig (en bij vlagen vies) hoopje weet neer te zetten. Inhoudelijk blijft het tamelijk oppervlakkig en wellicht zelfs wat eentonig, maar de drie sterke actrices en de humoristische invalshoek zorgen er wel voor dat de film met enig gemak onderhoudend blijft.

3,5*

Love it. Hate it. Take the ride, see for yourself.

Dat laatste is wat ik gedaan heb. Dit was een gokje. Een film die ik óf helemaal geweldig zou gaan vinden, óf eentje die me niets zou doen. Ik had graag geschreven dat ik me bij de eerste groep aansluit, maar ik val toch onder de laatste categorie, die zo te zien in de minderheid is.

Aan het begin van de film had ik nog enigszins een goede hoop. De eerste paar scenes met Tobey Maguire (die ik pas herkende toen ik de credits op IMDb zag) waren nog best redelijk. Niet zó leuk dat ik hardop moest lachen, maar ik zat wel met een flinke smile. Helaas vervloog de goede hoop op het moment dat Depp voor de eerste keer flink stoned word en iedereen als een reptiel ziet. Ik dacht op dat moment er nog niet aan om de film af te zetten. Halverwege de film, ongeveer bij de badscene werd die neiging wel steeds groter. Ik heb vanaf dat moment maar één keer hardop hoeven lachen (ik ben al vergeten waarom) en begon me aardig te vervelen. Ongeveer op de tweede helft ging deze verveling over in frustratie en begon ik me te ergeren aan de beelden, dialogen en personages. Depp en Del Toro zijn niet de minste namen, maar in deze film vond ik ze niet geweldig. Wat ze moeten doen, doen ze opzich wel goed, maar ik was gewoon geen fan van de personages die ze vertolkten.

Ik kan er zo nu en dan best om lachen als in een komedie een personage enkele minuten stoned is (een beetje raar uit de ogen kijkt en vreemde dingen zegt), maar bij deze film gaat het om bijna niets anders. Ik heb verder niks met drugs en vooral die scenes op het einde waar Depp die zware drug neemt en compleet gaat trippen duurde láááánnnggg. Ik zie wel dat mensen dit geniaal en grappig vinden, maar ik begon maar weer eens op de klok te kijken (ik koos er wel zelf voor om verder te kijken). Uiteindelijk, na imo nog een hoop oninteressante poespas kwam deze film dan toch nog eens tot een einde. Ik kon het niet zozeer een roadmovie noemen (gezien de twee betrekkelijk kort in de auto te vinden zijn), noch een komedie omdat ik gewoon niet echt gelachen heb. Ik lees hier dat er een of andere maatschappelijke boodschap ('dubbele laag') in verstopt zit. Dat wil ik best geloven, maar dat neemt niet weg dat deze hele film mij gewoon niet kon boeien. Het meest vreemde is nog wel dat ik niet kan zeggen dat het oprecht een slechte film is. Ik denk dat dit gewoon een duidelijk voorbeeld van smaak is. Ik kan wel snappen dat mensen het een topper vinden, maar mij deed het allemaal gewoon niks.

Toch nog pluspunten? Kleintjes, maar goed. Een paar redelijke nummers kwamen voorbij. Daarnaast zag het er visueel bij vlagen nog redelijk uit en was het aardig om enkele cameo's van Cameron Diaz en de eerder genoemde Tobey Maguire voorbij te zien komen (al stelden ze uiteraard niet zo veel voor).

Al met al was het een lange zit. Die schamele 'pluspuntjes' kunnen de film niet redden. Ik heb niet genoten, en me behoorlijk lopen te vervelen. Het is vooral het kijken naar twee gasten die compleet door het lint gaan en mij deed dat gewoon niets. Wellicht ook omdat ik me niet kan inleven in de gebeurtenissen die zich voordoen, maar daar kan ik dan niets aan doen in dit geval. Ik had anders gehoopt, maar helaas. Hier kon ik niets mee.

1*

Fear Street: 1666 is de afsluiting van de trilogie. De eerste twee delen vond ik vermakelijk, maar het tweede deel kampte wel opstartproblemen en aantal andere zaken waardoor ik die film iets minder goed vond. Die moeizame start kent dit derde deel ook wel. Sterker nog, het deel dat zich in 1666 afspeelt, vind ik het minste deel van de hele reeks.

1994 had er niet zo veel last van, maar bij zowel 1978 als 1666 kan ik er maar moeilijk inkomen dat de films zich in die tijden zouden afspelen. Het zijn zo overduidelijk moderne acteurs en actrices uit 2021 die zich daar bevinden dat ik dit gewoon niet geloofwaardig vind. Nu krijgt 1666 wel een beetje 'hulp' door de gekozen invalshoek dát het de personages uit de vorige twee delen zijn die rollen aannemen, inclusief het feit dat het verhaal van de heks vanuit het oogpunt van Deena verteld wordt, maar dan nog vond ik dit deel niet al te best. Barslecht wordt het nou ook weer niet, het mysterie blijft gelukkig wel interessant, maar door de geliktheid schiet het toch wel wat uit de bocht.

De film weet echter halverwege een goede ommezwaai te maken door terug te keren naar 1994 voor de finale en, toegegeven, die mag er wel wezen. De film trekt letterlijk alles uit de kast en gaat wellicht hierbij nogal over de top, maar dat mag ook. Het zorgt er in ieder geval voor dat al die opbouw niet voor niks was en dat het allemaal bevredigend ten einde komt. Fijne production design! Kiana Madeira verdient het bovendien wel om nog een keer apart benoemd te worden: een consequent fijne factor in deze films; tevens de meest memorabele actrice. Sadie Sink hoort daar natuurlijk ook bij, maar dat komt ook vooral door haar (mijns inziens welverdiende) bekendheid van Stranger Things.

Afijn, de Fear Street-trilogie kent met dit laatste deel een prima slot. De trilogie heeft me niet overdonderd, maar ik kijk er wel met een positief gevoel op terug: het was vooral gewoon een leuke zit. Verre van perfect, maar wel vermakelijk en ik sluit niet uit dat ik ze in de toekomst nog eens opnieuw de revue laat passeren. Voor fans van het horrorgenre, maar ook zeker liefhebbers van mysteries, heeft deze reeks genoeg te bieden.

3*

Viel me eerlijk gezegd een beetje tegen en dat verbaasde me, want ik verwachtte dat ik dit het beste deel uit de reeks zou gaan vinden. Daar waar de eerste film nog wel met een hoop wegkomt, zitten er aan dit vervolg wel echt enkele storende punten. Zo duurt het te lang voordat de film op gang komt. Zodra het eenmaal zo ver is, wordt de film ook gauw een stuk leuker, maar daar zit je toch wel zo'n 40 minuten op te wachten.

De voorganger was overduidelijk een hommage aan het horrorgenre - met name Scream - en dat is hier ook het geval. Maar zeker als je 'm vlak na Friday the 13th kijkt, valt wel heel erg op dat je bijna met een reboot te maken hebt. Daarbij moet ook gezegd worden dat ik moeite had met dit in de 70s te plaatsen. Het is geen decennium dat ik zelf heb meegemaakt, maar op de één of andere manier kwam het weinig geloofwaardig over dat de film zich daar afspeelt. De bewoordingen en het uiterlijk van de personages... Geen idee waar het precies aan lag. Het leek alsof de personages elk moment hun smartphones tevoorschijn hadden kunnen toveren. Het personage van Ryan Simpkins vond ik daarnaast maar vervelend en zo zijn er wel meer figuren die zich deze keer op de grens van irritatie begaven.

Pluspunten zijn er ook: leuk om Sadie Sink weer aan het werk te zien. Haar personage hier ligt behoorlijk in het verlengde van haar rol in Stranger Things, dus dat werkte uitstekend. Daarnaast is het qua sfeer niet onaardig en er wordt ook leuk voortgeborduurd op het mysterie dat in in de voorganger geïntroduceerd werd. Ten slotte is er nog de weinig subtiele maar wel erg leuke soundtrack die toch wel wat goedmaakt. Fear Street: 1978 is dan ook zeker geen straf om te kijken, maar een aantal missers zorgen er wel voor dat ik 'm iets minder vond dan gehoopt. Gelukkig zet de afsluiter van het drieluik dit weer grotendeels recht.

2,5*

Overtrof mijn verwachtingen. Ondanks dat het plot me wel aansprak, vreesde ik ook de zoveelste Netflix-productie die er vrij gelikt uit zou zien, maar qua inhoud weinig tot niks te bieden heeft op een moraliserende boodschap na. Gelukkig viel dat allemaal heel erg mee. Fear Street wil een hommage zijn aan een hoop grote klassiekers binnen het horrorgenre, maar tegelijkertijd een eigen trilogie uit de grond stampen.

Acteerwerk is nou niet bepaald denderend, maar ook niet gelijk verkeerd. Kiana Madeira heeft wel een fijne uitstraling en kan de hoofdrol met een zeker gemak dragen. Bijrollen zijn vooral standaard (en weinig memorabel) slachtvee, maar er zit niet veel storends bij. De humor is zelden écht leuk, maar er is zowaar hier en daar sprake van lichte spanning en de film verveelt ook niet gauw. Het is in ieder geval prima kijkvoer; uitermate geschikt voor Halloween. Het mag dan misschien niet baanbrekend zijn, maar het smaakt wel naar meer.

3*

Ferris Bueller's Day Off.. Een heel erg leuke film met erg goede acteerprestaties. Matthew Broderick was hier nog erg jong, maar ook al erg goed. Jennifer Grey en Alan Ruck ook. Ik heb me vaak echt kapot gelachen, ik was nooit zo'n fan van de ''tiener-komedie's'' maar deze film heeft daar denk ik wel wat verandering in gebracht. John Hughes vind ik zowieso altijd wel een leuke regisseur en ook hier heeft hij me echt laten genieten. Dit is zeker een van de beste komedie's die ik in tijden zag en misschien zelfs wel een van de beste komedie's ooit.

4,5*

Deze film deed mij een beetje denken aan Batman & Robin (1997). Soms zo slecht dat het lijkt alsof het de bedoeling is. En juist daardoor is het eigenlijk nog best goed door te komen.

Ondanks dat ik natuurlijk van tevoren wist dat de film door critici volledig neergesabeld is, was ik toch wel nieuwsgierig naar de hype achter deze reeks. Ik heb me niet verveeld, eerder nogal wat keren verbaasd, maar dit is inderdaad niet best. Een van de voornaamste problemen is dat Christian Grey de uitstraling van een zak aardappelen heeft. Een creep pur sang, dus het is compleet ongeloofwaardig dat Anastasia überhaupt iets met hem te maken wil hebben. Tegelijkertijd is het al even bizar dat Grey, die via zijn bedrijf vast en zeker de nodige connecties heeft, zo gefixeerd is op deze ene dame.

Er is dus geen sprake van onderlinge chemie. De verhouding tussen de twee wordt je als kijker letterlijk opgelegd, maar ik geloofde er niks van. Grey benadrukt de hele tijd dat hij niet aan relaties doet, maar de manier waarop hij zijn tijd neemt met twijfelkont Anastasia lijkt dan weer te suggereren dat hij hier wél op uit is. Die hele verhouding is dus nogal vaag. Lichtpuntjes zijn er nog wel te vinden: ook mij viel op dat de film er bij vlagen vrij stijlvol uitziet qua kleurgebruik en camerawerk en al met al vond ik dat Dakota Johnson zich goed staande wist te houden met dit materiaal. Ze heeft haar uitstraling mee, maar wanneer haar personage op het einde (eindelijk!) erachter komt dat het niet haar ding is, leefde ik ook wel oprecht met haar mee.

Ik heb niet zo’n grote hekel aan de film als sommige anderen, maar ik ben het ermee eens dat deze verfilming weinig te bieden heeft . Randpersonages als Kate en José zijn wandelende stereotypen die niks toevoegen en de twee hoofdpersonages hebben zo weinig gemeen dat ik maar niet snapte waarom ze om elkaar heen bleven draaien. Ongetwijfeld dat het bronmateriaal ook niet erg hoogstaand is, maar deze Fifty Shades of Grey is vooral een erg vreemde, ietwat ongemakkelijke zit. En dat laatste heeft helemaal niets met het SM-gebeuren te maken.

2*

Hmm... Fight Club. Een titel die ik al sinds mijn begindagen op deze site ken, omdat hij zo hoog in de top 250 staat en het natuurlijk überhaupt een veelbesproken film is. David Fincher is een regisseur waar ik zowel heel positieve als gematigde ervaringen mee heb, maar omdat Se7en, Zodiac en The Game heel erg in de smaak vielen, had ik goede hoop voor Fight Club. Ik heb deze film volgens mij ongeveer drie jaar geleden voor het eerst gezien en heb toen geen stem of bericht hier achtergelaten. Ik besloot de film even weg te leggen en een na een paar jaar nog eens een nieuwe kans te geven.

Die kans was afgelopen week. Helaas moet ik toch nog steeds de conclusie trekken dat dit gewoon niet mijn film is. Laat ik positief beginnen: het acteerwerk is top. Ik vind zowel Edward Norton als Brad Pitt gewoon erg sterk. Ze spelen hun rollen met overtuiging en ergens kan ik me best voorstellen dat dit een leuk project moet zijn geweest, zeker als je als acteur al die tijd al weet hoe de vork in de steel zit. Ook de dialogen vallen in positieve zin op (goed geschreven) en de film kent de juiste, sombere uitstraling die hier nodig is. Deed me soms wat denken aan de setting in The Matrix.

Waarom de film dan toch tegenvalt? Ik vind het moeilijk te zeggen. Het hele idee van de fight club zelf voelt nogal 'random'. Nu weet ik dat dat uiteindelijk te verklaren valt door de twist, maar daardoor loopt de film al niet helemaal lekker wat mij betreft. Steeds meer mensen sluiten zich aan, maar niemand verraadt de boel of krijgt koudwatervrees. Het voelt alsof geen enkel personage in staat is enigszins zelf na te denken. Dan kan Tyler nog zulke mooie speeches geven om maatschappijkritiek te uiten... Het wil er bij mij gewoon niet helemaal in. En dan de twist. Fincher deed dit fantastisch in The Game en daar vond ik het wél werken, maar hier kan ik er eigenlijk alleen maar om lachen. Ik geloof best dat Norton's problematiek ertoe leidt dat hij een gespleten persoonlijkheid ontwikkelt of dat hij zich iemand inbeeldt, maar dat hij een compleet leger aantrekt door met zichzelf op straat wat te staan worstelen... Tsja. En dan die confrontaties tussen Norton en Pitt na de onthulling, waaronder die worsteling in de parkeergarage.... Het zal allemaal wel.

Mogelijk dat ik het allemaal veel te serieus neem, maar zelfs als ik probeer om dat niet te doen, kan ik hier nog steeds bar weinig mee. De bloemen gaan naar Norton en Pitt, want ze weten de boel op zijn minst onderhoudend te maken. Verder moet ik moeite doen om wat positiefs te kunnen noemen. Ik zal niet uitsluiten dat ik de film ooit nog eens de revue laat passeren en het is ook niet zo dat ik er een hekel aan heb, maar op de een of andere manier 'werkt' het voor mij gewoon niet.

2,5*

Tegenvaller van jewelste. De film heeft een behoorlijke klassiekerstatus weten te verwerven binnen het horrorgenre, maar ik vond het allemaal een beetje suf en taai. Na een vrij langdradige intro, komen we bij het deel waar het allemaal om te doen is: de personages die één voor één het loodje leggen. Toegegeven, de manier waarop sommigen hun lot niet zullen ontsnappen, is best creatief bedacht. Dát en het gegeven dat je toch enigszins nieuwsgierig blijft naar hoe de hoofdpersoon de boel gaat omzeilen, zorgden ervoor dat ik bleef kijken. Maar daar houdt het wat mij betreft dan ook wel op. Ik vind de personages weinig boeiend en ik moet me oprecht moeite doen om er nog één voor de geest te kunnen halen. Daarnaast is de toon nogal wisselvallig. Zo lijkt er een beetje op zwarte humor te worden ingezet, met weinig succes wat mij betreft, maar echt eng of spannend wil het ook nergens worden. Een gevalletje vlees noch vis. Om een aantal redenen wel leuk om eens keer gezien te hebben, maar wat mij betreft blijft het bij die ene keer, laat staan dat ik de drang voel om me aan al die sequels te wagen.

2,5*

Natuurlijk gekeken om een jonge John Candy aan het werk te zien. Omstreeks 2009 heb ik een groot deel van het oeuvre van de beste man gezien. Candy kwam op mij in bijna al zijn rollen over als een man met het hart op de juiste plek. Aanstekelijk sympathiek. Zelfs in de kwalitatief wat minder goede films lijkt hij zijn ziel en zaligheid te hebben gestopt en weet hij de boel vaak te redden. En natuurlijk zitten er films als Planes, Trains & Automobiles tussen. Pure klasse!

Maar deze Find the Lady... tsja. Echt puur en alleen de moeite van het kijken waard om de reden dat ik hem dus gezien heb. Candy loopt behoorlijk te stuntelen en dat levert hier en daar een glimlach op, maar de slapstick is echt van extreme proporties, de timing is vrijwel compleet zoek en het acteerwerk is bedroevend. De Bassie en Adriaan-achtige boeven (maar dan minder leuk) krijgen veel te veel schermtijd en het is eigenlijk allemaal zo'n absurd groot rommeltje dat het daardoor soms lachwekkend, maar vaak ook ronduit vermoeiend wordt.

Leuk om eens gezien te hebben, maar dan vooral als 'document' van het begin van de carrière van een acteur. Als film schiet dit namelijk eigenlijk op alle fronten flink te kort.

2*

Destijds Finding Nemo nog in de bioscoop gezien. De film heeft bij mij nooit zo hoog gezeten als bepaalde Disney Classics, maar ik heb 'm desondanks toch meermaals nog op dvd gezien in mijn jeugd. Toen ik las dat de sequel van Netflix ging verdwijnen, heb ik deze vrijwel meteen toch maar bekeken. Een herziening van Finding Nemo was wellicht leuk geweest, maar niet per se nodig. Ik kon me die film goed genoeg herinneren om Finding Dory meteen te bekijken.

Ik had niet heel veel met Dory in het origineel weet ik nog. Ik vond de zoektocht van Marlin naar zijn zoontje veel interessanter en Dory was af en toe grappig als sidekick. Het feit dat deze sequel zich volledig op haar focust, sprak mij dus niet meteen aan. Ik moet echter zeggen dat Pixar dit op een goede wijze gedaan heeft. De jonge Dory is ontzettend aandoenlijk en de relatie met haar ouders wordt op een hartverwarmende manier uitgewerkt. Daarnaast krijgen ook oudgedienden Marlin en Nemo weer genoeg te doen. De film is mooi geanimeerd en kent een gezonde dosis humor, die zowel jong als oud zal aanspreken. Persoonlijk kon ik erg genieten van de twee sadistische zeeleeuwen (gespeeld door Dominic West en Idris Elba) en Bailey (door de vertolking van Ty Burrell is het een regelrechte dolfijnversie van Phil Dunphy).

De show wordt echter gestolen door Hank. Deze norse octopus, met het hart op de juiste plaats, heeft de leukste scènes van de film op zijn naam staan en diens interactie met Dory werkt erg goed. Fijn ook dat dit personage vertolkt wordt door Ed O'Neill, iemand die ik erg kan waarderen om zijn werk in Married with Children en Modern Family. Qua personages komt Finding Dory dus eigenlijk niets tekort. Zowel oude bekenden als nieuwe personages werken goed en komen ook allemaal uit de verf. Het grootste 'minpunt' waar de film mee kampt, is eigenlijk simpelweg dat het niveau van het origineel net niet gehaald wordt. Ondanks dat de film tegen het einde (met het fragment op de snelweg) nogal over de top gaat, vond ik het ook wel wat hebben dat men (letterlijk) nog even flink gas durft te geven. Het zorgt in ieder geval voor een spectaculaire climax.

Een prima vervolg dus. Net iets minder goed dan Finding Nemo, maar nog steeds genietbaar van begin tot eind. De afwezige personages uit het origineel worden niet gemist door de vele leuke nieuwkomers; iets dat lang niet altijd een garantie is voor een film als deze. Ik heb genoten en zou Finding Dory als familiefilm zonder enige twijfel aanbevelen.

3,5*

Vandaag voor het eerst in 7 jaar weer eens gezien geloof ik.. De eerste keer was in de bioscoop, en daarna nog een of twee keer op DVD. Daarna nooit meer gezien. Tot aan vandaag..

Bepaalde elementen kon ik me nog wel wel herinneren, maar ook niet bepaald veel. Ik heb overigens de Nederlands gesproken versie gekeken omdat ik die vroeger ook gezien heb. Bovendien zat daar ook een aardige stemmencast bij (Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel). Ik zag wel een Engelse trailer van de film zelf voor de film zelf en die stemmen klonken ook leuk. Het verhaal is mooi en verloopt best snel. Er gebeuren zoveel dingen, en er komen ontzettend veel personages aan bod. Groot voordeel is dat die allemaal wel leuk zijn. Marlin en Dory zijn erg leuke personages. Dory is wel echt verschrikkelijk met haar geheugen, zeg Maar is daardoor wel leuk. Ook de vissen in het aquarium waar Nemo terecht komt zijn leuke personages en worden leuk uitgewerkt. En de film ziet er natuurlijk prachtig uit! Bijna zoals in de echte oceaan. Zeer mooi gedaan! En er kwamen weer veel leuke herinneringen naar boven toen ik de film zag.

Ik had hem 4 sterren gegeven maar wist niet of dat nog klopte. Wat mij betreft heeft hij ze nog steeds, na al die tijd, verdiend! Mooie Pixar-werkje.

4*

A Fish Called Wanda.. een film die ik niet echt geweldig vond. De score op Moviemeter en de goede recencies die ik las op internet over deze film maakte mij gewoon te nieuwsgierig, en aangezien ik de film op VHS thuis had liggen ging ik hem maar eens bekijken. Er zaten vaak geweldige scenes tussen zoals dat John Cleese bij zichzelf gaat inbreken, de tas op zijn auto laat staan, uit het raam hangt en de stotterende Ken . Maar verder vond ik er niet echt heel veel aan, soms zelfs wat saaie momenten. Al waren de acteurs met name verantwoordelijk voor de geslaagde grappen, ze acteerden niet echt fantastisch. Desondanks is het einde wel grappig gemaakt, en kijkt de film goed weg.

2,5*

Ook ik ben niet de grootste fan van Terry Gilliam. 12 Monkeys heb ik nog niet gezien, maar van wat ik wel gezien heb kan alleen Monty Python and the Holy Grail - die ik overigens wel dringend moet herzien - op een hoge score rekenen. Fear and Loathing in Las Vegas vond ik verschrikkelijk. Na die film had ik wel een hard hoofd in een deze The Fisher King.

Gelukkig bleek dat onnodig. The Fisher King neigt soms, net als Fear and Loathing, wat 'vervelend druk' te zijn, maar de film slaat gelukkig nergens door. Uiteindelijk weten zowel Jack als Parry indruk te maken en de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de twee levert een sterke film op. Jeff Bridges doet het uitstekend, maar het is toch met name Robin Williams die hier de kans krijgt zijn veelzijdigheid te tonen. Het ene moment is hij hilarisch, het andere moment ontroerend. Ik gunde de twee personages in ieder geval beiden hun geluk en wat dat betreft is het einde in dit geval wel bevredigend. De hallucinaties van Parry voelden ook niet misplaatst. Gilliam weet ze overtuigend naar het doek te vertalen en overdrijft niet. Tevens zitten er enkele scènes in die me bijblijven, zoals bijvoorbeeld die wals in Grand Central.

Deze aparte film kent een fijne balans tussen komedie en drama. Dit in combinatie met het sterke acteerwerk en de onderlinge chemie van de twee hoofdrolspelers zorgt ervoor dat de film wel bijblijft. De sfeer zou ik op zijn zachtst gezegd als uniek bestempelen. Of dat positief of negatief is zal voor iedere kijker verschillen, want dit is geen alledaags filmpje. Ik kon het persoonlijk goed hebben hier. Ondanks het vrij lange speelduur wist de film mij geïnteresseerd te houden.

3,5*

Lekkere film. Dat wil zeggen: ik zocht een 80s product pur sang en kreeg precies dát! Flashdance kende ik natuurlijk al wel een beetje door de bekende soundtrack, met name het titelnummer van Irene Cara en Maniac van Michael Sembello, maar er komen meer bekende liedjes voorbij. Het grootste defect dat de film rijk is, is al uitgebreid aangehaald hier: qua verhaal stelt deze film vrij weinig voor. Alex wil het maken in de danswereld (en heeft het talent daarvoor), maar is ook wat onzeker en ze heeft wat liefdesperikelen met haar baas. That's it. Er spelen nog wat randzaken omtrent een komiek, een fout figuur en een vriendin van Alex, maar dit komt toch een beetje over als opvulling.

Ik vind wel dat je je kan afvragen in hoeverre dit een groot probleem is. Dergelijke mankementen zijn natuurlijk veelal aanwezig bij dit soort muziekfilms. Sterker nog, ik kan me er eigenlijk geen één herinneren met een overweldigend sterk verhaal. Flashdance komt vooral tot zijn recht wanneer het aankomt op de dansscènes: of het nu gaat om trainingen, de uitvoeringen in de club of natuurlijk de zinderende en iconische auditie op het einde. Ze zijn stuk voor stuk schitterend gefilmd en staan mijns inziens nog steeds fier overeind. Jennifer Beals is een prachtige vrouw, die de hoofdrol als gegoten zit een ook de rest van de cast doet het best verdienstelijk, hoewel zeker niet memorabel. Oscarmateriaal is het allemaal zeker niet, maar Flashdance is een film die de tijdsgeest (vrijwel) perfect heeft weten te vangen en daardoor alleen al tijdloos en met gemak onderhoudend is.

3,5*

Niet echt een film waarbij je helemaal in een deuk ligt van het lachen lijkt mij maar grappig en vermakelijk is hij wel Chevy Chase en Greena Davis doen het heel goed en maken deze film héél leuk om eens met het hele gezin te bekijken!

***

Sterke dramafilm. Desondanks dat de film niet al te voorspelbaar is wist ik al meteen wie het kind zou hebben. Jodie Foster levert een prachtige rol af, maar ook de rest van het acteerwerk was goed. Het verhaal en de erg spannende scenes heben me ook de hele film de aandacht vast gehouden. Zeker mooi om eens gezien te hebben!

3,5*

Ik vond deze film vroeger geweldig, kapot gelachen. Paar keren daarna kende ik de humor wel omdat hij zo vaak werd uitgezonden, en verlaagde mijn stem dan ook. Laatst echter nog eens bekeken (want het was best al een tijdje geleden dat ik hem nog gezien had) en deze keer beviel de kijkbeurt me weer prima. In mijn ogen is en blijft dit het beste Flodder-deel. Ook dankzij de geniale quotes, het sterke acteerwerk en de geslaagde grappen.