Opinions

Na het herzien van The Good, The Bad & The Ugly kon deze natuurlijk niet achterblijven. Een film die ik op iets van 11 jarige leeftijd zag, hier omschreef als de beste film die ik ooit gezien had, en vervolgens nooit meer naar omkeek..

Wat me bij deze herziening opviel, is dat ik de vorige keer gewoon echt veel minder heb opgelet. Alles leek veel helderder dan ik me kon herinneren. Maar dat kan ook schijn zijn. Hoe het ook zij, het is een prachtige Western. Ik hou absoluut niet van het genre, en vind zelfs het merendeel vrij saai allemaal, maar bij de twee films die ik afgelopen week heb gezien zit het toch anders. Het verhaal is zeer mooi, en de uitvoering ook. Het acteerwerk is echt geweldig. Charles Bronson en Henry Fonda in het bijzonder. Maar ook Jason Robards en Claudia Cardinale waren erg goed op dreef en zetten prachtige vertolkingen neer. De film duurt een tijd, maar verveelde niet. Ook leek de film korter dan dat hij in werkelijkheid was. Het was een lange zit, maar voor mijn gevoel viel het toch wel mee. De film bevat mooie locaties en scenes. De climax 'onthulling' van Harmonica werden erg spannend in beeld gebracht. Ook de muziek is erg mooi. En.. hij kan, ondanks een iets lager gehalte aan effecten (wat deze film trouwens ook helemaal niet nodig zou hebben gehad) nog prima mee met deze tijd. Een pracht film dus! Een echte klassieker. En samen met de andere film die ik van de week zag een absolute aanrader! Zeker voor fans van het genre. Ik vond deze nog nét iets beter.

5* verdiend!

Ik wist niet wat ik hier van moest verwachten. Ik heb de film een paar jaar geleden heel goedkoop op Blu-Ray meegenomen, maar tot voor een paar dagen geleden had ik hem nog niet opgezet. Veel gemengde reacties hier, dikwijls bestempeld als 'hate it or love it', meermaals wordt gewaarschuwd dat je zo weinig mogelijk over de film moet weten voordat je er aan begint... het zorgde er nou allemaal niet bepaald voor dat ik zin kreeg om deze film zo spoedig mogelijk te bekijken.

Uiteindelijk toch maar gezien. Ik had nog eens de inhoud op het hoesje gelezen en ik was toch wel benieuwd geworden naar hoe de makers dit 'anders' wilden maken dan de doorsnee horrorfilm met schreeuwerige tieners, want zo kwam het nochtans wel op mij over. Ik moet zeggen dat ik wel enigszins verrast werd door The Cabin in the Woods. Het is inderdaad een film die op een leuke manier aangepakt wordt. Het concept lijkt verdacht veel op dat van The Truman Show, één van mijn favoriete films, maar het resultaat is zeker niet teleurstellend. Ook grappig dat één van die lui in de controlekamer ook daadwerkelijk Truman heet. Sowieso vond ik de scènes in die betreffende controlekamer erg leuk. Richard Jenkins en Bradley Whitford zorgden voor een aantal momenten die ik oprecht grappig vond.

En dan heb je nog de tieners. Meestal heb ik een hekel aan dit soort types in films. De eerste kennismaking met deze personages en de eerste momenten in de boshut vond ik al enigszins tenenkrommend, dus ik ben blij dat het uiteindelijk niet de film is geworden die het had kunnen zijn. Dit neemt niet weg dat deze acteurs, ook na afloop, geen indruk op me achter laten. Nu verwacht ik op zich geen hoogstaand acteerwerk bij een film als deze, maar het is wel enigszins frappant dat ik me, een week nadat ik de film gezien heb, überhaupt niet meer kan herinneren hoe de vier personages uitzagen. De stoner had wel hier en daar zijn momentjes, maar was op andere momenten ongelofelijk flauw. De overige personages zijn redelijk inwisselbaar voor andere stereotypes.

Gelukkig staat tegenover het matige spel wel nog genoeg genietbaars. De zombies die de hut onveilig maken is leuk, maar de mooiste momenten kwamen naar mijn mening vooral uit de tweede helft van de film. Het hele stuk waar het gespuis uit de lift komt en complete chaos veroorzaakt, is van begin tot eind puur genieten. Ik moet zeggen dat ik de plottwist met de goden en het definitieve einde niet meteen zag aankomen, maar ik vond het wel leuk gevonden. Al met al kan ik zeggen dat ik me hier goed mee vermaakt heb. Ik vond het nergens briljant o.i.d., maar het is een prima te behappen horrorfilm. Het idee is leuk bedacht en meer dan aardig uitgewerkt.

3*

Ik had er een leuke film van verwacht, maar wat was dit een tegenvaller zeg. Vreselijk irritante golf film. Chevy Chase deed erg zijn best en ik vond hem wel aardig spelen, maar niet zo goed als in bijvoorbeeld Nothing But Trouble of Dirty Work. Bill Murray was wel leuk en hij was ook voor mij een van de weinige goede dingen aan de film. De humor wist me niet te bekoren en het verhaal slaat nergens op, nou is dat in sommige films nog wel grappig maar hier slaat dat volledig de plank mis. En Happy Gilmore vond ik veel beter maar dat blijkt wel uit mijn cijfer voor deze film. Nee, geen leuke film.

1,5*

Ik had het eerste Caddyshack deel gekocht, en ik kreeg er deel 2 gratis bij. Helaas, had ik niet erg veel zin in deel 2. Deel 1 flopte in mijn ogen namelijk behoorlijk, maar omdat ook weer wat bekendere namen erin zaten dit keer, heb ik een gokje gewaagd. En ik werd aangenaam verrast. Dit deel was veel beter dan het 1e vind ik. Jackie Mason was opzicht wel grappig. Maar met name de rol van Dan Aykroyd sloeg alles . Maar wat ik nog altijd een probleem blijf vinden bij de Caddyshack reeks is dat er veel te min gegolft wordt, en er zaten ook vaker erg saaie en ongrappige dingen in. Nee, een echte Caddyshack fan zal ik nooit worden. Maar ik heb me toch meerdere malen zeer goed vermaakt met deel 2.

2,5*

Saaie film is dit, Heather Graham is in een bijrol in bijvoorbeeld Anger Management nog wel aardig maar 91 minuten haar vond ik een beetje teveel van het goede, het verhaal heeft niet genoeg vaart en is bovendien veel te zoetsappig, ook de verdere acteerprestaties waren niet echt geweldig. Er zijn zoveel films die over dit onderwerp gaan, eigenlijk teveel vind ik maar dit is wel een van de mindere eruit, één grappige scene en één glimlach redden het bij mij tot niet een goede komedie.

1,5*

Ik dacht dat deze film iets origineler zou zijn, dan dat hij uiteindelijk was. Eigenlijk is het weer een soort kloon van Snow Dogs met een iets ander verhaal. Toch is het een vermakelijke winterfilmpje. Voor een gezellige middag/avond is hij wel oke, Het acteerwerk is niet zo heel goed, en het ziet er allemaal niet bepaald fantastisch uit. Maar als je het verstand op nul zet, is het best een vermakelijke film. Aardig en vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Ik heb overigens wel de originele versie gezien en niet de 3D.

3*

Sympathieke avonturenfilm. De grootste bezwaren zal ik meteen noemen: de CGI-hond is even wennen, voelt niet altijd even 'echt' en de film is ook qua verhaal niet 100% overtuigend. Dat ik me nou écht aan die punten gestoord heb kan ik niet zeggen. The Call of the Wild is vooral een heel aangename, bijna Disney-achtige avonturenfilm, overduidelijk met als doel om het hele gezin te amuseren. En in die missie slaagt de film volgens mij uitstekend, want mijn (onze) aandacht wist de film goed vast te houden. De film slaagt erin hier en daar te ontroeren en op andere momenten is het weer wat luchtiger. De opnames zijn daarnaast bij vlagen schitterend. Harrison Ford mag hier dan misschien niet zijn meest iconische rol spelen, hij doet het wel verdienstelijk. Ook Omar Sy zet zijn rol erg leuk neer. Hij oogt hier een stuk comfortabeler dan in Inferno. Verwacht geen baanbrekende cinema, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat je met die verwachtingen hieraan begint. Degelijk popcornvermaak vond ik het zondermeer.

3,5*

Ik had verwacht dat dit een lekker leuke komedie zou worden maar dan komt dit er weer uit, Leslie Nielsen had ik ooit in één film grappig gezien waar ik de naam niet meer van weet, ik zal wel de TV gids in de gaten houden. Deze film was eigenlijk helemaal niet grappig, ik heb echt geen één grap kunnen bespeuren. 't Was gewoon een detective/actie film en die acteur van Scary Movie was ook niet op z'n best, als het nou nog goed gedaan was had ik het oke gevonden maar de film is daarbij ook nog bagger slecht, alleen de laatste scene is nog wel een beetje spannend maar de rest is eigenlijk gewoon 3 x niks.

1,0*

Ondanks dat ik Will Ferrell en Zach Galifianakis twee erg leuke komieken vindt, is de film The Campaign compleet aan mij voorbijgegaan. Ik had er dus best wel zin in toen ik er eenmaal van op de hoogte was, al vreesde ik voor een kloon van Man of the Year, die ik niet zo leuk vond.

Gelukkig is The Campaign niet alleen een stuk boeiender, maar ook een stuk grappiger dan bovengenoemde titel. De humor is bij vlagen erg flauw, maar Ferrell en Galifianakis zijn goed op elkaar ingespeeld en weten van het flauwe script toch met gemak wat leuks te maken. De tweestrijd is erg grappig om te volgen. Veel grappen slaan niet geheel aan, maar ik heb toch meermaals hardop moeten lachen (bij de scène met de dronken Ferrell in de politieauto lag ik dubbel).

Het einde zou kunnen worden opgevat als een cliché (opeens zijn het toch dikke vriendjes), maar ik kon me er persoonlijk niet aan storen. Het leverde tijdens de credits zelfs nog een grappig moment op. Verder is dit eigenlijk precies wat je ervan mag verwachten. Het is niets hoogstaands, maar het vermaakt met gemak. Trouwens ook wel leuk om Dan Aykroyd weer eens even te zien.

3*

Ik had gisteren eerlijk gezegd niet heel veel zin om nog een film te gaan bekijken, want het was 19:23 toen ik thuis kwam maar ik werd enorm verrast met een lekker flauwe komedie. Soms zelfs héél flauw en raar maar dat maakt het vaker zelfs weer grappig. John Candy zet een leuke rol neer, en ook Alan Alda zat wel lekker in zijn rol. Ik vond deze Candy-film beter dan bijvoorbeeld Going Berserk (niet dat die slecht was maar ik vond deze dus leuker), lijkt soms inderdaad in South Park, ook al heb ik daar maar een paar afleveringen van gezien (+ de film). Het verhaal was goed, de uitvoering had nog wat beter gekund maar opzicht is dit een film die je niet met veel kritiek moet beoordelen. Gewoon een leuke standaard komedie. En een waardige afsluiter van de sympathieke komiek John Candy.

3,5* (wel op het randje, bijna 3,0*)

Grappige komedie. ik had verwacht dat het niet ech een leuke film zou worden, maar ik werd aangenaam verrast met leuke grappen en een prima verhaal voor een komedie dan, genoeg gelachen en ook leuk was het opvallende bijrolletje van Jackie Chan.

3,0*

Captain America is toch een beetje een superheld die je moet liggen. Enerzijds zijn er een hoop mensen die dit een frisse Marvel verfilming vonden, terwijl anderen het als ronduit stupide ervaarden. Het grote publiek dat op Batman of Spider-Man afkomt, wordt bij lange na niet gehaald. Persoonlijk kon ik me hier toch wel mee vermaken.

Ik zat niet te wachten op een inhoudelijk hoogstaande film. Gelukkig kreeg ik die ook niet. Met de eerste paar scènes wordt al meteen de toon van de film gezet. Overdreven, maar ik had ook niet anders verwacht. Hugo Weaving blijf ik een goede acteur vinden, al werkte zijn accent hem hier meermaals tegen. Red Skull, die erg deed denken aan een nakomeling van Darth Maul en Voldemort, is een leuke villain, maar is tegelijkertijd ook niet zo bijzonder als je in eerste instantie zou vermoeden. Chris Evans doet het wel goed als het titelpersonage. Ik had 'm nog nooit eerder aan het werk gezien, maar hij hield zich goed staande. Haley Atwell was, naast dat ze er goed uitzag, ook in haar acteerwerk goed op dreef. Tommy Lee Jones was aardig, maar zijn karakter was er wel zo eentje die we al tig andere films voorbij hebben zien komen (altijd maar de good-guy 'tegenwerken' tot op een zeker moment).

Met de special effects en actiescènes zat het wel goed. Enkele kleine missers als ik het me goed herinner, maar het geheel zag er degelijk uit. Hetgeen waar de film een beetje de mist in gaat is ongeveer de laatste 30 minuten. Het hele gevecht tussen Captain America en Red Skull had veel meer over de top gemogen, had langer mogen duren en had beter moeten eindigen. Red Skull is zo ongeveer de villain geworden met de meest onwaardige dood in een film als deze die ik gezien heb. Alsof de scenarioschrijvers 'm opeens kwijt moesten. Als dit allemaal wat beter was uitgewerkt, zou de film makkelijk een half, misschien wel een heel, punt hoger zijn uitgekomen als dat nu het geval is. Al zal dat laatste waarschijnlijk toch erg moeilijk geworden zijn. In het midden zaten namelijk enkele stukken die niet helemaal lekker liepen. Want, laten we eerlijk zijn, het stuk waarop een meid denkt dat haar potentiële liefde iemand anders heeft terwijl dit niet het geval is, hebben we nog nooit eerder gezien.

Captain America: The First Avenger is een leuk verstand-op-nul filmje geworden. Er zitten enkele elementen in die ik minder vond (echt jammer van de eerder aangehaalde finale), maar het geheel was wel tamelijk vermakelijk. Met name de vlotte actiescènes houden de vaart erin. Desondanks is deze wel een beetje een kwestie van smaak, denk ik. Niet iedereen zal met dit verhaal of de personages overweg kunnen.

3*

''You had thirty thousand dollars. And a way to Somalia. It wasn't enough?''

Het is me niet gelukt om Captain Phillips in de bioscoop te zien. Jammer, want het verhaal sprak me aan en Tom Hanks is een van de beste acteurs die ik ken. Des te meer was ik er benieuwd naar toen ik van de week dan eindelijk de kans kreeg.

Ik was enigszins bekend met het verhaal van Richard Phillips. Zijn naam stond me niet meer bij, maar ik heb wel het een en ander (naderhand) meegekregen van die gijzeling in 2009. Ondanks dat ik nog wist dat de kapitein hier levend vanaf is gekomen, stond ik er van te kijken hoe spannend deze film is. Dat begint al zodra de twee kleine bootjes het grote vrachtschip achtervolgen, maar al helemaal als één van hen erin slaagt de ladder aan boord te brengen. Vanaf dat moment is het definitief: de piraten zijn aan boord. De film geeft heel goed weer wat voor een schokkend moment dat geweest moet zijn voor de kapitein, want deze angst werd op mij als kijker gewoon overgebracht. Het ziet er ook zo verdomd levensecht uit. Ik had geen moment het idee naar een film te zitten kijken. Het moment waarop Phillips gegijzeld wordt is verschrikkelijk en wat volgt is een simpel gegeven: (vaak zwijgzame) dialogen aan boord van een reddingsboot. Dit wordt wel af en toe onderbroken door de onderhandelingen met de marine, maar de film concentreert zich vooral op de kapitein en de piraten. Het bijzondere hiervan vind ik toch dat het geen minuut gaat vervelen. Veelal gebruik maken van één setting kan al snel behoorlijk saai worden, maar de spanning blijft constant aanwezig. Je wil weten hoe in godsnaam een einde aan de kaping gemaakt gaat worden.

Tom Hanks is in topvorm. Overtuigend van begin tot eind. Geweldig hoe hij nog even op het einde zowat de beste scène uit de film op zijn naam weet te zetten. Die shock is behoorlijk overtuigend, bezorgt zowaar vochtige ogen. Niet alleen Hanks is geweldig, maar ook de Somalische piraten (die naar ik gehoord heb helemaal nieuw in de acteerwereld zijn) konden niet overtuigender. Geweldige casting! Dat blijkt alleen al uit het feit dat ik de echte Richard Phillips heb lezen zeggen dat de blik van Barkhad Abdi sprekend leek op die van de echte Muse (spoiler voor de mensen die niet weten dat Phillips het overleefd heeft, dus vandaar). Wat tevens opvalt is het sterke camerawerk. De vele close-ups zorgen ervoor dat je echt voelt dat de personages elkaar op de huid zitten. De muziek is soms wat te duidelijk aanwezig, maar werkt evengoed flink op de zenuwen op spannende momenten.

De film Captain Phillips lijkt haast niets fout te doen. De reconstructie is met veel aandacht naar voren gebracht door Paul Greengrass en wel op behoorlijk interessante wijze. De spanning is van begin tot eind aanwezig. Echt nog eens een film die behoorlijke indruk heeft weten achter te laten. Zo eentje waar je bij de aftiteling even stil van bent..

4*

Niet helemaal mijn ding dit. Ik ging er zonder enige verwachtingen in en ging puur af op de vier hoofdrolspelers. Zij stelden overigens niet teleur: alle vier doen het prima en met name Christoph Waltz wist meermaals op mijn lachspieren te werken. Ook de absurditeit van de situatie en de realisatie van hoe zeer de boel escaleert zorgt op den duur voor een gniffelmoment. Daar staat echter tegenover dat de film ook gewoon bij vlagen saai begint te worden. Doordat het maar kort duurt kon ik de film gemakkelijk uitzitten, maar als dit nog een half uur op deze manier was doorgegaan, betwijfel ik of ik hetzelfde had gezegd.

Dat de film van de hand van Roman Polanski is zegt me niet zo veel. Ik heb naast Carnage vier films van hem gezien: Bitter Moon en The Pianist (goed) en Oliver Twist en The Ghost Writer (wel aardig). Van wat ik me herinner zijn het alle vier compleet verschillende films en ook Carnage kan ik niet gelijk aan een van die vier films koppelen. Wel vind ik dit toch wel de minste uit het rijtje. De film is bij vlagen leuk, maar schuurt ook regelmatig tegen irritatie aan.

Krappe 2,5*

Deze cultklassieker moet je volgens mij als filmliefhebber gewoon gezien hebben. Al is het alleen al vanwege de status die de film binnen het horrorgenre heeft. Ondanks dat ik nooit op zoek ben geweest naar deze film, heb ik de titel en het verhaal ontzettend vaak horen vallen. De remake uit 2013 zorgde er natuurlijk ook voor dat het origineel opnieuw onder de aandacht kwam.

De film is, logischerwijs, wat gedateerd. Een trage beginscène doet dan ook het ergste vermoeden, maar het wordt al gauw interessant. Het zijn met name de scènes tussen Carrie en haar moeder die een ietwat onaangename sfeer oproepen. Piper Laurie zet met overtuiging een waar monster neer. Sissy Spacek doet het ook goed als het onzekere, gepeste titelpersonage. Momenten waar zij het scherm delen, behoren tot de 'engste' gedeeltes van de film.

Verder stelt het allemaal niet ontzettend veel voor, maar de film blijft wel aangenaam om te volgen. De situatie op school komt (te) uitgebreid aan bod, maar spreekt daardoor wel tot de verbeelding. Vanaf het moment dat Carrie de emmer met bloed over zich heen krijgt, volgen de fragmenten waar de film tot op de dag van vandaag om herinnerd wordt zich op, en ik moet zeggen dat de fraaie montage- en cameratechnieken die hierbij gebruikt worden het wel tot een gave finale maken.

Ik heb nergens het gevoel gehad dat ik naar iets uitzonderlijks zat te kijken, maar Carrie kijkt prima weg. De echte horrorliefhebber kan bedrogen uitkomen met deze Stephen King verfilming, want eng is de film niet (meer). Zelf heb ik daar niet zo veel problemen mee, omdat ik de sfeer veel belangrijker vind dan talloze schrikeffecten of angstaanjagende gezichten. En laat deze film qua sfeer nou net goed uit de verf komen. Ook ruim 40 jaar nadat de film in de bioscoop te zien was.

3*

Een dik jaar geleden de versie uit 1976 gezien. Mijn interesse in die film werd destijds ook gewekt n.a.v. van het uitkomen van deze film uit 2013. Enige tijd geleden me dan ook maar gewaagd aan deze remake en nu vraag ik me eigenlijk met name af wat precies de meerwaarde van deze Carrie is.

De film is namelijk nog net niet een exacte kopie van de film van Brian De Palma. Enerzijds zorgt dat ervoor dat ik deze film eveneens vermakelijk vond, maar anderzijds is deze film in vrijwel elk opzicht nog net iets minder sterk. En dan moet ik erbij vermelden dat ik het origineel op zich wel goed, maar verder ook niet bepaald denderend vond. Het is al vaak genoemd als het grootste kritiekpunt van de film en ik sluit me er volledig bij aan: Chloë Grace Moretz is niet meteen geschikt voor deze rol. Een fijne actrice, maar ze komt simpelweg niet zo fragiel (of later bedreigend) over als ze zou moeten. Het kan ook zijn dat haar imago in andere rollen, zoals die in Kick-Ass, haar hier een beetje in de weg zit wat dat betreft. Julianne Moore doet het goed als de moeder. Op de één of andere manier niet zo akelig als Piper Laurie in het origineel, maar dat heeft er wellicht mee te maken dat Moore een bekender gezicht is. Als er al creepy scènes in de film zitten, is zij er verantwoordelijk voor. Verder wordt het nergens echt angstaanjagend, maar er hangt wel, net als in het origineel, een lekker mysterieus sfeertje bij Carrie thuis.

Het voelt allemaal wel tamelijk overbodig, want het is exact dezelfde film als die uit 1976, alleen dan geüpdatet met social media. Nergens echt vervelend, maar spannend is anders natuurlijk.

2,5*

Case 39 zal ik me altijd blijven herinneren als de film die mijn interesse had toen ik de trailer in de bioscoop voorbij zag komen. Ik was nog te jong om er destijds heen te gaan en de film is sindsdien eigenlijk ook nooit meer op mijn pad gekomen. Toen ik deze titel zag staan in het huidige aanbod van Netflix, aarzelde ik niet lang om de film alsnog te bekijken.

Ik zou haast vermoeden dat de verwachtingen al die tijd misschien wat te hooggespannen zijn gebleven, want ik vond dit best tegenvallen. De film doet denken aan Orphan en The Good Son: twee films die met een soortgelijk uitgangspunt toch wat meer indruk wisten te maken. Renée Zellweger ken ik vooral als de stuntelige, aandoenlijke Bridget Jones, dus het was even wennen om haar in een compleet ander genre aan het werk te zien. Ze doet het aardig, maar laat geen memorabele performance zien. De bijrol van Bradley Cooper is ook leuk (zijn momentje met de hoornaars is overigens het hoogtepunt van de film). Het grootste probleem van de film vond ik Jodelle Ferland. Om de één of andere reden wil het monster nooit echt helemaal tot leven komen. Het ligt er allemaal iets te dik bovenop (zeker vanaf haar gesprek met Doug).

Ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb, maar ik had hier echt meer van verwacht. Jammer ook dat de film een nogal zwak en afgeraffeld einde kent. Case 39 is uiteindelijk een thriller die weliswaar prima wegkijkt, maar helaas nauwelijks een blijvende indruk achterlaat.

2,5*

Na enkele maanden geleden ook voor het eerst Goodfellas en The Wolf of Wall Street te hebben gezien, kon Casino natuurlijk niet uitblijven: een film die ik ooit gekocht heb toen ik nog een stuk jonger was. Ooit aan begonnen, maar halverwege in slaap gevallen en eigenlijk nooit meer een nieuwe kans gegeven.

Ondanks dat het in slaap vallen ermee te maken zal hebben dat ik misschien nog wat te jong was voor de film, vind ik het ook nu niet verbazingwekkend dat het gebeurd is. Martin Scorsese neemt namelijk wel uitgebreid de tijd om dit misdaadepos te vertellen... zelfs iets te veel tijd naar mijn mening. Er komen uiteindelijk behoorlijk wat memorabele en brute scènes voorbij, met name tijdens de eerste helft in Las Vegas en richting het einde. Daar staat echter tegenover dat ik het totaalplaatje gewoon te langdradig vind. Casino weet echt niet op elk moment van de drie uur te boeien. Echt afhaken deed ik niet, maar mij bekroop absoluut meermaals het gevoel dat het tempo omhoog mocht.

De film moet het dan ook met name hebben van de imposante cast, waarbij de drie grote namen die op de poster pronken hun reputatie wel grotendeels waarmaken. De Niro is een veilige keuze, hoewel zijn personage lang niet altijd zo interessant is. Net als bij Goodfellas is het eigenlijk Joe Pesci die met zijn absurde personage de show steelt. De zwarte humor is vaak bij zijn personage terug te vinden. Sharon Stone doet het prima, maar speelt wel een duf persoon, en opvallende bijrolspelers (James Woods, Don Rickles) krijgen mijns inziens vrij weinig te doen.

Ups en downs dus. De film is inhoudelijk goed uitgewerkt, er komen genoeg mooie plaatjes voorbij en de film heeft halverwege geregeld een opleving, waardoor de speelduur nooit echt onverdraagbaar wordt. Daarnaast is ook hier weer het ''rise and fall'' principe, weliswaar met een kronkel, terug te vinden. Voor Scorsese is het bekend terrein en op basis van wat je van zijn andere werk vindt, kun je denk ik goed inschatten of Casino iets voor je is. Hoewel hier en daar zeker te traag, is het ergens ook wel bewonderenswaardig dat je toch benieuwd blijft naar het verdere verloop.

3*

Echt een leuke film. Geweldig acteerwerk van iedere acteur en natuurlijk Tom Hanks en Leonardo DiCaprio in het bijzonder. De film bevat leuke gebeurtenissen en gaat ook bijna nooit vervelen. Vooral de scene waarin DiCaprio zich overgeeft is interessant en waarin hij uit het vliegtuig ontsnapt. Ook een leuk einde. Iets heel anders dan ik gewend ben van Spielberg maar toch zeker niet verkeerd. Prima film!

3,5*

De vreselijk slechte special effects en het veel te lange speelduur halen de film onderuit. Enkele acteurs proberen er nog wat van te maken, maar deze pogingen vallen helaas in het niet. De personages zijn van een dusdanig interessant kaliber dat het me totaal niet boeide of ze wel of niet het einde van de film haalden. Daarnaast is de film ook talrijk aan ongeloofwaardigheden en is het einde veel te snel afgeraffeld. Ik had de film graag serieus willen nemen, maar nergens voelde de film geloofwaardig aan. Met een betere uitwerking had het niveau van een film als bijv. 2012 best gehaald kunnen worden.

1*

Deze zat ooit in een pakket van Veronica Magazine, samen met nog negen andere films. Hij is al die tijd in mijn kast blijven staan. Dit had niet een bepaalde reden. Wellicht omdat ik vooral geïnteresseerd was in de andere titels. Ik kwam hem vandaag weer tegen, en kreeg er spontaan zin in om deze eens op te zetten. Helaas vond ik dit niet veel soeps..

Wat meteen opvalt is dat ik het camerawerk erg matig vond. Het leek alsof het merendeel zonder statief werd geschoten. De beelden beweegden vrij druk, waardoor de film dit automatisch zelf ook wordt. De film draagde echter nog een veel groter probleem bij zich: de personages interesseerden mij totaal niet. Het lijkt allemaal geforceerd 'cool' in beeld gebracht, doordat er vele mensen op brute wijze sneuvelen, maar medelijden met deze personages kon ik niet hebben. Ik wist wel wat ze kwamen doen en waarom, maar door gebrek aan informatie betreffende de achtergrond van deze mensen is het lastig om mee te leven met hen in de situaties die zich voordoen. Wellicht dat als ik de hoofdpersonages wél boeiend had gevonden, de 'bijrollen' daardoor overschaduwd zouden worden, maar dit bleek niet het geval. Ook met de overgebleven helden kreeg ik totaal geen band. Ik waardeer het als een film laat zien dat mensen vechten voor de vrijheid van hun volk, maar dit kwam eerder over als 'iedereen moet kapot'.

Ook de actiescenes vond ik aan de matige kant. Vaak zag het er vrij fake uit, al moet ik wel toegeven dat deze scenes nog enigszins een beetje de vaart erin houden. Daarnaast zorgde het camerawerk en de geringe belichting er vaak voor dat ik niet eens direct doorhad waarom iemand aan het schreeuwen was, wie er stervende of dood zou zijn, of wat er precies gebeurde. Ik vind het prima als een film hiermee probeert een sfeer te creëren, maar hier lukte dat niet. De spanning vond ik nergens aanwezig, waardoor de film bij vlagen langdradig wordt. Naast zwakke good guys, zijn ook de villains aan de matige kant. Etain vond ik zelfs ronduit irritant. Zijn er dan nog positieve punten? Ja. De settings, decors en kostuums waren over het algemeen wel goed verzorgd. De scenes waar de groep over de bergen liep, deed me overigens sterk denken aan bepaalde beelden uit LOTR. Daarnaast was de muziek ook wel goed, niets speciaals, maar wel passend bij het verhaal en de beelden.

Al met al ben ik absoluut niet enthousiast over Centurion. Het is zichtbaar dat de cast zijn best doet en er zijn absoluut ingrediënten aanwezig voor een goede film, maar het komt allemaal niet tot uiting. Met een zwakke, afgeraffelde finale zorgde de film ervoor dat ik met een onvoldaan gevoel bleef zitten. Ik kan wel begrijpen dat mensen dit entertainment vinden, maar ik vond dit toch een aardig slechte film en heb me er meerdere malen aan lopen irriteren.

1,5*

Met Keanu Reeves en Morgan Freeman in de hoofdrollen was dit een film die mijn aandacht gemakkelijk vast had; twee acteurs die ik hoog heb zitten. Ik had al eens een stuk voorbij zien komen en vond het enigszins interessant. Het was echter een te klein stuk voor een goede indruk.

Uiteindelijk bleek het een vermakelijke film, maar veel bijzonders is het niet. Reeves zijn rol gaat hem goed af. Freeman ook, maar hij leek wel een beetje op de automatische piloot te staan hier. Rachel Weisz vormde ook een aangename toevoeging. Verder kent de film een aantal aardige special effects en een aantal leuke (actie)momenten. De film vertoont sterke overeenkomst met The Fugitive van dezelfde regisseur, en ik ben er nog niet helemaal uit of dat de troef of het grote pluspunt van de film is. Opzich zou ik zeggen de troef. Chain Reaction is namelijk op elk vlak minder dan The Fugitive. Het mist gewoon die sfeer en spanning die die betreffende film wél had.

Chain Reaction is een thriller volgens het boekje. Men wijkt niet bepaald veel af van de formule die we al eerder in tal van soortgelijke films gezien hebben. Gelijktijdig kan ik de film niet gaan zitten afkraken, omdat de manier waarop dit gebeurt toch voor mijn gevoel goed genoeg was. Nergens had ik het gevoel naar een afgezaagde film te kijken met een hoop overbodige scènes. Dat was ook wel fijn eigenlijk: de film komt redelijk 'straight to the point'. Daarnaast heb ik me gewoon prima vermaakt. Het is allemaal niet optimaal, maar mijns inziens wel voldoende.

3*

Een Farrelly-komedie met Woody Harrelson? Kom maar op! Hoewel onder meer een enkele kotsgrap en de finale inderdaad weer even aan films als Dumb & Dumber en Kingpin doen denken, is Champions toch wel een film met een iets andere insteek dan wat de Farrelly Brothers in hun hoogtijdagen produceerden.

Champions is - als geheel beschouwd - best een fijne film, met het hart op de juiste plek. Harrelson speelt zijn 'knorrepot die ontdooit' prima en de interactie met de verstandelijk gehandicapten levert enkele leuke momenten op. Er is absoluut sprake van onderlinge chemie en dat maakt het aangenaam om naar te kijken. Waar de film helaas onder te lijden heeft, is dat het te langdradig is. Dit had echt ruim een half uur korter gemogen. Het zorgt ervoor dat Harrelson zelfs twee van die tenenkrommende momenten krijgt waarop hij zich opnieuw van zijn goede kant moet bewijzen, nadat hij door zijn vriendin (en later ook teamgenoten) wordt verworpen. Het maakt zijn personage er niet sympathieker op en de film boet ook gewoon aan kracht in, omdat de vaart eruit wordt gehaald.

Jammer, want er zit echt wel genoeg in en ik heb me met de eerste helft van de film goed geamuseerd. Daar zat ik ook echt ruim een halve ster boven de uiteindelijke beoordeling, maar die trek ik nu toch in. Wat resteert is een amusant tussendoortje dat vermoedelijk niet al te lang zal blijven hangen. Het droge feel-good einde laat je wel tevreden achter.

3*

Dit schreef ik zes jaar geleden. Ik kon me nog herinneren dat ik een gedeelte van deze film gezien had en dat ik dat indrukwekkend vond, maar heb de film toen opzettelijk niet uitgekeken en heb ook even gewacht met de film alsnog op te zoeken. Toen ik zag dat de film in het Netflix-aanbod was opgenomen, leek het me de ideale gelegenheid om Changeling nu eindelijk eens van begin tot eind te bekijken.

Mijn smaak is niet heel erg veranderd in die zes jaar, maar het was natuurlijk mogelijk dat ik een te snelle conclusie getrokken had. Gelukkig bleken twijfels daarover nergens voor nodig. Ik vond dit een ijzersterke film. De film begint met een waar nachtmerriescenario: je kind veilig denken achter te laten om vervolgens terug te komen en te ondervinden dat hij verdwenen is. De verontruste reactie van moeder Christine zorgt ervoor dat je als kijker meteen met haar meeleeft. Dat gevoel wordt nog eens temeer veroorzaakt door het corrupte politiekorps dat ervoor zorgt dat Christine in een bizarre en zo mogelijk nog heftigere situatie terecht komt. Zelden heb ik zó op gerechtigheid gehoopt als bij deze film. Of de publiekelijke vernedering van de rechercheur en de arts in de rechtbank daadwerkelijk zo heeft plaatsgevonden betwijfel ik, maar het voelde wel goed.

De film tikt de 140 minuten aan, maar daar heb ik niet veel van gemerkt. Sterker nog, ik heb het merendeel van de speelduur op het puntje van mijn stoel gezeten. Het verhaal is aangrijpend, schokkend en meeslepend. Ik heb gelezen dat niet iedereen te is spreken over het acteerwerk van Angelina Jolie, maar mij wist ze te overtuigen. Ik leefde ontzettend met haar personage mee en hoopte op een goede afloop. Ook John Malkovich, Jeffrey Donovan, Michael Kelly en Jason Butler Harner vond ik erg sterk. Wat weet die laatste een griezel neer te zetten, al is het natuurlijk nog veel akeliger om te realiseren dat die griezel echt bestaan heeft. Clint Eastwood heeft daarnaast zijn film prachtig vormgegeven: stijlvol (cinematografisch, maar ook wanneer het aankomt op de decors en kleding) en somber. Het enige wat naar mijn mening tegenviel was het verhaallijntje omtrent de jongen die niet Walter is maar zich daar wel voor uitgeeft. Ondanks dat je als kijker bij het afscheid van die jongen nog wel gauw een verklaring krijgt toegeschoven over wie hem nou hiertoe gedwongen heeft, bleef dat allemaal te vaag en liet het me wat onvoldaan achter. Ook de scène op het einde, waar Christine (of de kijker?) nóg een keer valse hoop moet krijgen, had voor mij niet gehoeven.

Het zijn ogenschijnlijk kleine smetjes, maar aangezien 'fake Walter' wel een belangrijk onderdeel van de film is doet het toch wel enige afbreuk aan de totale ervaring, waardoor ik uiteindelijk niet op een hogere score uitkom. Dat gezegd hebbende, is dit verder een uitstekende film. Het maakte de nodige emoties bij me los en zorgde ervoor dat ik aan de buis gekluisterd zat. Million Dollar Baby en Mystic River vond ik ook goed, maar ik beschouw Changeling toch echt wel als een hoogtepunt in de carrière van Eastwood.

Dikke 4*

Weer eens gezien gisteravond. Het blijft een vermakelijke familiefilm. Johnny Depp doet het prima als Willy Wonka. Ook de kinderen doen het best aardig, vooral Freddie Highmore. De decors zien er leuk uit. De fabriek ziet eruit als een magische wereld. Het verhaal vind ik ook erg leuk. Ik heb vroeger het boek gelezen, en dat las ik altijd met plezier. Roald Dahl was en is een van mijn favoriete kinderboekenschrijvers. De sfeer in de film is goed. Een beetje het Burton-sfeertje maar wel wat gematigder wegens de doelgroep denk ik. Jammer vind ik toch wel de oompa loompas. Ik vind ze soms best vervelend. Gelukkig duren de liedjes niet zo lang, en zijn de personages zelf beter uitgewerkt als in de versie uit '71. Al met al is het best een leuke film, uiteraard best overdreven maar daarvoor is het een Fantasyfilm. In ieder geval toch wel de moeite waard om eens te zien.

3,5*

De cast had mijn aandacht, het verhaal sprak me wat minder aan. Vandaar ook vrij lang gewacht met het kijken hiervan, want ik ken de film al sinds de bioscooprelease. Het blijkt dat mijn verwachtingen vooraf redelijk overeen kwamen met wat ik uiteindelijk van de film vond.

De film begint interessant en weet dat over de gehele linie ook wel te blijven, maar wel met stukjes dat het even inzakte en mijn aandacht wegebde. Op zich niet zo heel erg, want de film weet zich wel telkens weer te herpakken. Dat komt met name door de rollen van Tom Hanks en Philip Seymour Hoffman, die beiden meermaals cynisch uit de hoek weten te komen en daarmee (lichtjes) op de lachspieren weten te werken. Natuurlijk helpt het ook wel dat de hele situatie nogal absurd is, waardoor het sowieso al in zekere zin komisch is. Ik heb persoonlijk geen hekel aan Julia Roberts, maar ik vond haar aandeel hier wel erg klein. Ze voegde weinig toe.

Ik was totaal niet bekend met het echte verhaal, maar dat vond ik niet zo erg. Het was voor mij een verrassing waar de film heen zou gaan. Charlie Wilson wordt sowieso wel fijn neergezet in deze film (niet volledig de 'good guy', maar ook niet door- en doorslecht). Al met al dus toch een vermakelijke avond hiermee gehad. Niet een film die van begin tot eind hetzelfde niveau blijft vasthouden, maar wel tussendoor genoeg te bieden heeft om onderhoudend te blijven.

3*

Best een vermakelijk filmpje, wel heel erg overdreven en soms zijn de grappen grappig bedoeld maar kon ik er niet om lachen, wel werden de rollen goed vertolkt en zijn de special-effects wel leuk, dit is weer zo'n film waar je niet echt moet gaan letten op het niveau van de flauwheid maar gewoon verstand op 0 moet zetten en kijken dan kan je nog een vermakelijke avond krijgen.

2,5*

Aardig filmpje, de actie was wel voldoende (dacht ik zo, voor een actie/komedie!) maar soms een beetje té, veel te overdreven soms maar dat was deel 1 ook. Van de humor had wat meer gekund vind ik, want ik heb niet echt veel gelachen. Maar ja aardige wegkijker in ieder geval. Leuke (wel overdreven maar wel leuke) special-effects en drie goed acterende dames zorgen dan nog wel voor een gemiddeld cijfer.

2,5*

Ik had deze film ooit al eens gezien, maar ik kon me er zo weinig van herinneren dat ik hem besloot gisteravond nog eens te bekijken. Ik snap ook niet dat ik eerder zei dat ik er niet mee heb kunnen lachen, want dat heb ik dus wel gedaan.

Het is gewoon een leuk, fris familiefilmpje. Niet al teveel ''poespas'' maar gewoon verstand op nul en genieten maar. Steve Martin en Bonnie Hunt leveren een leuke rol af. Ook Hilary Duff was leuk in haar rol, evenals de rest van de kinderen. Het voornaamste bij een film als deze is dat je kan lachen, vind ik. En dat heb ik gedaan. Vooral op momenten dat die kinderen de vloer onder kotsen of dat springkussen wat wordt opgeblazen. Ik leefde zelfs een beetje mee met die Mark en zijn kikker. Ik heb me er zeker mee vermaakt iig.

3,5*

Laat ik vooraf even zeggen dat ik geen fan of expert ben op het gebied van horrorfilms. Niet omdat ik er niet van kan slapen, maar eerder omdat ik de films in dit genre vaak niet echt sterke films vind (uiteraard zijn er uitzonderingen). Deze film heb ik dan ook niet vrijwillig gezien, waardoor ik geen idee had waar dit over ging en ik in het begin ook niet doorhad dat het hier om een horrorfilm ging..

Ik zal maar direct beginnen met het grootste pluspunt van de film: de locaties. Deze zorgden voor een mysterieuze sfeer, die de film absoluut ten goede kwam. Maar verder ben ik niet zo enthousiast over Chernobyl Diaries. Het acteerwerk vond ik matig, het camerawerk bij vlagen slecht en de schrikmomenten vond ik ook niet bepaald indrukwekkend. Wel dan weer goed dat de film ze niet continu heeft, want ik heb een hekel aan films in dit genre die makkelijk porberen te scoren door tientallen schrikmomenten erin te stoppen. Sommige dingen vond ik ook nog enigszins voorspelbaar (bijv. als Uri de auto uitstapt zie je aankomen dat hij niet meer terugkomt). Dit neemt soms een stukje spanning weg. De film wordt gelukkig ook niet echt saai omdat je benieuwd bent naar hoe het afloopt. Maar aan de andere kant ergerde ik me wel een beetje aan de personages. Het einde vind ik nogal zwak en snel in beeld gebracht. Overigens moest ik wel een beetje lachen bij die beer.

Ik kan wel begrijpen dat mensen dit een goede film vinden, maar ik vond het allemaal matig. Het gegeven is interessant, maar de uitwerking vind ik niet bepaald goed. Niet echt spannend en ook niet echt indrukwekkend. Jammer, want er had wellicht meer ingezeten.

2*