Opinions

Who Finds a Friend, Finds a Treasure was overduidelijk niet mijn soort film. De effecten zijn zo nep als maar kan, maar juist dat geeft de film ook weer een bepaalde charme. De films is ontzettend overdreven, en soms is dat leuk, maar soms ging het ook wat te ver. Acteerwerk was ook wel leuk opzicht. Al vraag ik me wel af wat er met de papegaai van Charlie gebeurd is..

In zijn algemeen zijn het voor mij de kleine detailtjes die voor mij deze film redden. Ikzelf vond het niet zo'n hele leuke film in ieder geval (buiten de bovengenoemde pluspunten). Ook het speelduur had wat korter mogen zijn.

2*

Ik wist niet wat ik van Chicago moest verwachten. Maar toen ik hem voor 1 euro kon krijgen.. Nou vooruit dan maar.

Opzicht is het best een leuke en goede film. Niet echt een Oscar-film, maar toch apart. Het acteerwerk van Zelleweger, Gere en Zeta-Jones is in mijn ogen niets op aan te merken. Iedereen zit goed in zijn rol. De film begint om de paar minuten telkens met een liedje, dat is soms een beetje vervelend maar de liedjes opzichzelf zijn vaker wel grappig. Bij sommige liedjes komen felle licht-effecten voor. Dit gaf de film een leuk (/mooi) uiterlijk. Het verhaal blijft natuurlijk een misdaad-verhaal en dit dreigt bijna vergeten te worden door de overgave aan liedjes. Bij de rechtbank-scene kreeg je dit gevoel gelukkig wel weer terug. Dit was ook een erg sterke scene overigens, met sterk acteerwerk van Richard Gere.

De film is totaal niet mijn ding opzicht, want ik ben niet zo'n grote musical-fan. Toch vond ik dit een aangename film. Er zijn genoeg ingrediënten die deze film voor mij toch nog net wat aparter maken. Ik houd het op een kleine:

3,5*

The Children Act wordt vooral gedragen door Emma Thompson. Op basis van haar eerdere werk heb ik haar eigenlijk altijd wel een goede actrice gevonden, maar hier doet ze er misschien nog wel een schepje bovenop. Ik geloofde ieder woord van haar en een emotionele scène, of dat nou hier is of in Love Actually, brengt ze met veel overtuiging. Ook de rest van de cast levert prima werk af.

Helaas blijft de film verder vooral een beetje 'zweven'. Het uitgangspunt is interessant en de film weet de aandacht eigenlijk vrij gemakkelijk vast te houden, maar de rol van Adam blijft iets te vaag. Het is overduidelijk dat Fiona indruk op hem heeft gemaakt en er lijken ook wel gevoelens een rol te spelen, maar het leidt tot een reeks vreemde, ongemakkelijke acties, zonder dat het echt ergens naartoe lijkt te gaan. Ik miste een beetje een climax, want opeens is Adam opnieuw ziek, sterft hij en is de film afgelopen. Hetzelfde onbevredigende gevoel blijft hangen bij de relatie tussen Fiona en haar echtgenoot. Al met al denk ik dat de uitwerking van het script ervoor zorgde dat de film niet dusdanig bij me binnenkwam als ik gehoopt had.

Wat overblijft is een eenvoudig, onderhoudend drama met sterk acteerwerk. Niet speciaal, maar ook niet onaardig.

3*

Hoge verwachtingen van deze film met een interessant uitgangspunt en een kundig regisseur, maar Children of Men is me toch een beetje tegengevallen. De openingsscène is goed en ook de achtervolgingsscène in de auto, waar het personage van Julianne Moore al onverwacht snel het loodje legt, maakt impact. Toch kent de film, buiten enkele scènes die eruit springen, best een sloom tempo en ik kan niet zeggen dat ik tijdens het middenstuk op het puntje van mijn stoel gezeten heb. De climax is dan nog wel de moeite waard, maar met name vanwege de sterke manier waarop deze geschoten is. Binding met de personages miste ik te zeer en het is ook niet een film waar ik na afloop aan ben blijven denken. Slecht zou ik het echter allerminst willen noemen: het blijft onderhoudend genoeg om niet écht af te haken en ik veerde als kijker ook wel een aantal keren op.

3*

Dit schreef ik bij The Ninth Gate op de dag af precies drie maanden geleden. Chinatown nu volledig gezien en ik houd er gemengde gevoelens aan over, hoewel nog steeds overwegend positief. De film begon inderdaad (opnieuw) sterk. Er wordt een interessant verhaal opgezet en de eerste aanwijzingen die Gittes krijgt dat het een en ander niet deugt zijn veelbelovend. Helaas komt de film dan, na ongeveer een uur, in een fase waarbij het begint voort te kabbelen. Ik zal niet zeggen dat het saai wordt, maar het tempo ligt wel erg laag en de vorderingen binnen het verhaal zijn bij vlagen niet bijster interessant meer. Het is pas echt richting climax dat de film de aandacht weer een beetje weet terug te winnen en het daadwerkelijke einde hakte er wel in. Niet een een erg prettig einde, maar het blijft je wel bij.

Jack Nicholson heb ik altijd een fijne acteur gevonden en hij speelt zijn rol hier wederom goed. Ook is er sprake van genoeg chemie tussen hem en Faye Dunaway; en de lange scène tussen hem en John Huston behoort ook tot de hoogtepunten van de film. Ik krijg de indruk dat de film zorgvuldig geschreven is, want enkele individuele scènes (dialogen) blijven je vrij gemakkelijk bij, maar er zijn ook momenten waar de film me volledig kwijt was. Laat de sfeer dan maar doorslaggevend zijn in mijn oordeel, want die is erg goed. De setting van de jaren '30 is stijlvol en met oog voor detail gecreëerd.

Niet mijn favoriet van Polanski, maar ik kan 'm zeker waarderen.

3,5*

Op zich een aardige dramafilm met wat thriller-elementen. Typisch zo'n film die je nergens echt doet afhaken, maar ook weinig hoogtepunten kent. Het blijft allemaal nét te oppervlakkig en braaf om blijvend indruk te maken. Toch zorgt met name het fijne spel van Amanda Seyfried en Julianne Moore ervoor dat de film gemakkelijk onderhoudend blijft. De chemie en (erotische) spanning tussen de twee personages is bij vlagen goed voelbaar en is ook wat de film interessant houdt. Het einde voelde helaas wat te gehaast om echt te overtuigen.

3*

Je zou Chocolat bijna een rustgevende film kunnen noemen. Het is echt een romantisch drama, een 'acteursfilm' bijna, want dit had ook prima een toneelstuk kunnen zijn. Dat betekent in dit geval automatisch dat er niet heel veel spannende zaken gebeuren en de film dus ook een beetje voortkabbelt. Tegelijkertijd is het uitgangspunt, een jongedame die de chauvinistische en stugge dorpsbewoners nader tot elkaar en buitenstaanders weet te brengen, dusdanig charmant uitgevoerd dat ik wel bij de les bleef.

Groot compliment voor Juliette Binoche, want zij draagt de film. De romance tussen haar en Johnny Depp vond ik niet helemaal overtuigend en de rollen van Judi Dench en Alfred Molina dragen bij aan het zoetsappige karakter dat de film soms een beetje in de weg lijkt te zitten. Verder zullen we er wederom met zijn allen doorheen moeten prikken dat iedereen in dit Franse dorpje Engels spreekt, maar dat is natuurlijk iets dat je vooraf kan verwachten. Zo zijn er nog wel meer zaken, met name op het gebied van geloofwaardigheid, waarop je Chocolat zou kunnen afrekenen, maar met het verstand op nul kwam ik een heel eind.

3*

Een van de eerste echte Franse films die ik gezien heb, maar ik vond hem wel super. Een mooi verhaal met interessante personages vooral Pépinot was wel een leuk karakter. Ook leuke en goede (camera) beelden: dat de leraar toch de kinderen aan het zingen weet te brengen met ook nog een goed resultaat. Zeker een vermakelijk maar ook heel sterke film.

4,0*

De twee andere films van John Carpenter die ik gezien heb, The Thing en Halloween, heb ik een hoge score toegekend. Van Christine wist ik dat het om een terror-auto ging en dat de film uit de jaren 80 stamde. Voor mij was dat reden genoeg om de film eens te aanschouwen.

Ik heb me hier heel goed mee vermaakt. De film haalt het niet bij de twee andere titels van Carpenter die ik gezien heb, maar de reden daarvoor is eigenlijk heel simpel: bij die films zat ik op het puntje van mijn stoel en hier niet. Christine is nergens (meer) eng, maar dat wil niet zeggen dat de film niet meer de moeite waard is. De film is in vrijwel elk opzicht nogal eenvoudig (relatief weinig locaties, weinig personages), maar dat zorgt er wel voor dat het overzicht goed bewaard blijft en dat je als kijker niet onnodig wordt afgeleid. Qua sfeer is de film uitstekend en tijdloos: niet alleen vind ik de typische jaren 80-look geweldig, ook de special effects (ik denk aan het ontploffen van het benzinestation) doen niet onder voor die van vandaag de dag.

Bovendien weet de film richting het einde toch nog even spannend te worden. De climax steekt goed in elkaar en de wraakacties van Christine zijn ook stuk voor stuk goed. Het meest opvallende smetje vond ik dan nog dat de transformatie van Arnie wat snel gaat en daardoor niet echt geloofwaardig is. Met het acteerwerk is verder vrij weinig mis, ondanks dat het ook niet bepaald denderend is. Leuk om Roberts Blossem (die ook de 'enge' buurman in Home Alone speelt) in de rol van de autoverkoper te zien en Harry Dean Stanton is goed in zijn bescheiden rolletje als detective.

In zekere zin is Christine niets nieuws onder de zon. De formule die de film volgt heb je waarschijnlijk al in tig andere films gezien, maar de combinatie van het geraffineerde concept en de geweldige sfeer zorgt ervoor dat dit nog steeds uniek is. De film voelt absoluut niet gedateerd en volgens mij staat dit gewoon garant voor een amusante avond.

3,5*

A Christmas Carol blijft toch een van mijn favoriete kerstverhalen. Elk jaar doen diverse versies de ronde, waarvan ik die uit 2009 qua sfeer tot nu toe het beste vind. Van Mickey's Christmas Carol heb ik als kind altijd erg genoten, en zal ik ook altijd als een fijne versie blijven zien. Daarnaast ben ik ook momenteel het boek van Charles Dickens aan het lezen.

Deze film uit '84 verraste mij zeer. Ik zal eerlijk zijn: ik had er niet veel vertrouwen in. Ik had al een stukje zien langskomen als commercial, maar uiteindelijk bleek die niet zo'n trouw beeld te geven van de film. Uiteindelijk is het best een leuke versie geworden. Het verhaal is algemeen bekend, maar de uitvoering is bijna telkens wel weer anders. Ook deze versie bevat weer elementen die ik niet eerder heb gezien. En - voor zover ik kan zeggen - is deze ook redelijk trouw aan het boek.

De sfeer van de film is ook een pluspunt. Simpele vormgeving, maar wel erg magisch en deze sluit dan ook perfect aan bij het verhaal. Duidelijk dat hier genoeg aandacht aan is besteed. Ook het acteerwerk is, voor het merendeel, prima in orde. George C. Scott zet een erg leuke, originele Scoorge neer. Naast Jim Carry wel zowat mijn favoriete vertolking van het personage. Al moet ik wel zeggen dat ik de personages Bob en Marley wel eens beter uitgevoerd heb gezien. Die laatste zag er dan ook niet al te best uit. Gelukkig kan ik dat van de overige geesten niet zozeer zeggen. Het zijn uiteraard geen overdonderende effecten, maar de simpelheid komt in dit geval gewoon ten goede.

Wederom een fijne sfeerfilm. Vermakelijk van begin tot eind en de uitwerking wordt met zorg in beeld gebracht. Vooral erg sfeervol, zoals hierboven ook al meerdere malen wordt aangehaald. Ik vind me ook best bereid deze volgend jaar nog eens te kijken.

3,5*

Ik heb al een paar films gezien met het thema Christmas Carol of in ieder geval waar het personage Ebenezer Scrooge weer in opduikt. Standaard verhaal, met Kelsey Grammer die ik niet altijd volledig uit de verf vond komen en ook de muziek deed de film toch niet zo heel veel goed. De film keek wel opzicht lekker weg, en echt heel vervelend was het niet om naar te kijken maar er zaten duidelijk een paar flinke missers in.

2,5*

Disney's A Christmas Carol

Een film waar ik al lange tijd naar uitkeek. Robert Zemeckis : opna 'Beowulf' vindt ik het een regisseur die toch wel erg mooie en leuke films op zijn naam heeft staan (Forrest Gump, Cast Away, Polar Express). En Jim Carrey is altijd al een van mijn favoriete acteurs geweest.

De film is erg mooi gemaakt, zodra hij eenmaal op gang is kwam ik in een wereld vol geslaagde special-effects die er prachtig uitzagen. Het acteerwerk is wederom erg sterk, maar dat viel te verwachten met een cast als : Jim Carrey, Colin Firth, Gary Oldman, Robin Wright Penn, Cary Elwes en Bob Hoskins. Humor was er ook nog wel in, maar er zitten ook genoeg Drama en Spannende scenes in de film. De soundtrack vond ik daarbij ook nog erg mooi.

Dit was toch wel echt een heel leuke kijkervaring in de bioscoop. Ik zou zelfs zeggen : het beste dat Carrey mij in tijden heeft laten zien (van zijn laatste films). En Zemeckis maakt hierbij een sterke terugkeer op zijn vorige film.

4*

Ik was hier vooral in geïnteresseerd door de nauwe betrokkenheid van Chris Columbus en enkele anderen waarmee hij ook aan Home Alone en Harry Potter werkte. Columbus heeft veel films gemaakt die ik als kind geweldig vond en die tot op de dag van vandaag een heerlijke sfeer bij zich dragen.

Ondanks dat de regie in handen ligt van Clay Kaytis, is de invloed van Columbus en zijn team goed zichtbaar in The Christmas Chronicles. De film bevat meerdere verwijzingen naar Home Alone en Gremlins, waardoor het allemaal niet meteen overloopt van originaliteit. Uiteindelijk is dit niet zo erg, want de film is uitermate amusant. Een belangrijke factor die daar een rol bij speelt is Kurt Russell, die, duidelijk met veel plezier, een ietwat cynische kerstman neerzet. Dit is naar mijn mening zelfs één van de leukere vertolkingen van dit personage die ik gezien heb. De twee kinderen deden het ook verdienstelijk. Soms heeft Kate wat last van het euvel dat ze iets te verstandig is voor haar leeftijd, maar het blijft gelukkig binnen de perken. Het helpt ook wel dat Darby Camp vrij aandoenlijk was. Daarnaast ook mooi dat de film lekker veel vaart heeft. De auto-achtervolging is leuk, evenals het optreden in de gevangenis. Visueel is de film redelijk old school, maar dat vond ik in deze context erg charmant.

Ik vond dit een erg fijne kerstfilm. Dat je het einde van mijlenver ziet aankomen (natuurlijk bezorgen ze de cadeautjes nog even tijdig), neem ik graag op de koop toe. Ik had ook niet anders verwacht. Een kerstfilm valt of staat wat mij betreft met de typisch warme sfeer en wat dat betreft zit het wel snor bij The Christmas Chronicles. De herkijkwaarde voor de toekomst is hoog.

3,5*

De eerste Christmas Chronicles film mag zich onderhand langzaam bij het rijtje kerstfilms voegen dat geschikt is om (vrijwel) ieder jaar de revue te laten passeren. Het is een fijne film, waarin Kurt Russell misschien wel een van de leukste kerstmanvertolkingen neerzet die ik me kan heugen. Het verhaal is simpel, maar wel avontuurlijk. De kinderen spelen leuk en de invloed van producent Chris Columbus komt duidelijk naar voren in een sfeertje dat soms deed denken aan Home Alone en de eerste twee Harry Potter films.

Ik was dan ook blij met het nieuws dat Columbus de regie op zich zou nemen voor het vervolg; een zeer logische keuze. Helaas moet ik mij bij het merendeel van de verhalen hier aansluiten: deze film staat tot mijn grote verbazing mijlenver van het origineel. De grootste blunder is dat broer Teddy nauwelijks nog een rol speelt en vervangen wordt door een personage dat we niet kennen. Net de chemie tussen Judah Lewis en Darby Camp was erg leuk in de eerste film. Darby Camp doet het nog steeds leuk overigens en ook nieuwkomer Jahzir Bruno doet zichtbaar zijn best, maar ik vond de band tussen broer en zus beter werken. Daarnaast is de toon wel heel kinderlijk geworden en dat komt met name door de toevoeging van slechterik Belsnickel: een irritant personage dat regelrecht uit een of andere slechte cartoon lijkt te komen. Er gaat geen dreiging van hem uit en je staat er als kijker nog enigszins van te kijken dat de kerstman klaarblijkelijk een kluif aan hem heeft.

De film is ook erg druk. Het is het één groot CGI-spektakel, maar je vraagt je eigenlijk af waar het goed voor is. Soms ziet het er mooi uit, maar over het algemeen moet ik concluderen dat de effecten in de eerste Potter-film uit 2001 er beter uitzagen. Toch zijn er nog wel een aantal zaken die dit vervolg de moeite waard maken. Het is opnieuw genieten om Kurt Russell de rol van kerstman op zich te zien nemen. Hij pakt de rol moeiteloos op en zijn muzikale scène op het vliegveld is, hoewel natuurlijk heerlijk over de top, erg leuk. Ook gaan mijn complimenten uit naar het ontwerp van Santa's Village. Wederom een CGI-festijn, maar met de vele felle kleuren slaat het wel degelijk aan.

Het is allemaal zeker niet slecht, maar het komt niet in de buurt van het eerste deel. Daar waar de eerste film nog redelijk kleinschalig was, wil deze film overduidelijk 'larger than life' zijn, waardoor het gewoon een beetje té is. Verwijzingen naar de eerdergenoemde films van Columbus zijn hier niet meer subtiel en uiteraard zien we dat 'zand erover' einde al heel lang aankomen. Ik snap dat je op een positieve noot wil eindigen, maar dit einde zorgt ervoor dat de film compleet overbodig voelt. Een leuk filmpje om in de kerststemming te komen (of te blijven), maar wat mij betreft had het zonder enige twijfel bij deel 1 mogen blijven.

2,5*

Ik denk dat als je één van deze Hallmark-achtige producties van Netflix bekijkt, je een redelijk goede inschatting kan maken of het bij die ene moet blijven of dat je ze goed kan verdragen. Als groot liefhebber van kerst(films) kan ik er over het algemeen goed mee overweg.

Dat gezegd hebbende, keren een aantal euvels wel altijd terug. Het meest voorkomende is dat de cast vaak nogal matig is, maar juist in dat opzicht was Christmas Inheritance een verademing. Eliza Taylor kende ik al van haar heldhaftige rol in The 100 en ook het stuntelende typetje dat ze hier neerzet gaat haar uitermate goed af. Daarnaast vormt Jake Lacy een fijne tegenspeler en ook Andie MacDowell is leuk in haar bijrolletje. De rol van Michael Xavier ligt er dan wellicht iets te dik bovenop, maar dat vergeef ik de film graag. Het plot is verder ook niet heel spannend, maar de film biedt verder alles waar de liefhebbers op zitten te wachten: kerstversieringen, winterse landschappen, een gezellig hotel en een leuke community binnen een Mr. Deeds-achtig stadje. Kortom: de kerstsfeer spat van het scherm.

Christmas Inheritance gaat er niet vandoor met de originaliteitsprijs, maar dat was volgens mij ook niet het doel. De warme sfeer maakt het een sympathiek filmpje dat voor deze dagen zondermeer ideaal is.

3*

Typische 'opwarmer', zoals wel meer van dit soort Netflix-kerstfilms. Met andere woorden: een film die niet eens in aanmerking komt om zich te meten met films als Love Actually, Home Alone en A Christmas Carol, maar die wel prima dienst doet om begin december mee in de juiste sfeer te komen. De film moet het volledig hebben van een sprookjesachtig ogende locatie genaamd Aldovia en een Rose McIver die een sympathieke hoofdrol weet neer te zetten.

Verder stelt de film namelijk vrij weinig voor. De overige acteurs maken vrij weinig indruk, waarbij ook nog opvalt dat bepaalde personages (het verwende prinsesje, Simon) meermaals vervelend dreigen te worden. Dat de film inhoudelijk niet veel nieuws te bieden heeft mag ook niet als een verrassing komen. Het is in ieder geval een film waarvan ik de rode nog wel onthouden heb, maar de meeste details binnen afzienbare tijd kwijt zal zijn. Verre van vervelend en het kijkt gemakkelijk weg, maar zelfs binnen de Netflix-stal vind ik dat er betere films te vinden zijn, zoals bijvoorbeeld Christmas Inheritance.

2,5*

Deel 1 vond ik zeker niet fantastisch, maar het keek prima weg. Met deze opvolger had ik daarentegen wat meer moeite. De cast presteert eigenlijk precies hetzelfde, dus Rose McIver springt er ook hier weer in positieve zin uit. Personages die in de vorige film vervelend dreigden te worden, Emily en Simon, vallen hier erg mee, omdat ze nu concurrentie krijgen van personages die wél daadwerkelijk irritant zijn. Ik verwijs dan met name naar die drukke modeontwerper en de vader van Amber, Ruby. Waarom uitgerekend dit laatste personage opeens door een andere acteur gespeeld moet worden is mij een raadsel. Het personage lijkt in de verste verte (zowel qua uiterlijk als gedrag) niet meer op die in het origineel en dit werkt behoorlijk afleidend.

Daarnaast is het verhaal zo mogelijk nóg minder spannend in deze sequel. Er wordt nog wat politiek in verwerkt, maar dat lijkt echt volkomen uit de lucht gegrepen. Daarnaast is het meest kwalijke nog wel dat de kerstsfeer er niet helemaal lekker in zit. Pas op het einde komt dit een beetje naar voren, maar dat is natuurlijk wel iets dat voor een film als deze essentieel is en dus veel eerder al voelbaar zou moeten zijn. De film profiteert - net als de voorganger - van de sprookjesachtige setting, waardoor ook dit vervolg nog wel uit te zitten is. Van enige kwaliteit is echter niet of nauwelijks nog sprake.

2*

Typisch Tim Allen achtig kerstfilmpje. En opzicht heb ik me er goed mee vermaakt. Ook personen als Dan Aykroyd en Jamie Lee Curtis waren goed gecast voor rollen als deze. Het verhaal is inderdaad erg standaard en ondertussen wel een beetje bekend. Cliché dat wel, maar toch heb ik wel eens moeten lachen om de situaties waar de hoofdpersonen zich in verkeren. Gewoon erg vermakelijk kerstfilmpje voor de zaterdagavond, die soms toch wel wat verdacht veel Home Alone trekjes heeft.

3,0*

Ook ik was vroeger verzot op Pooh en al zijn vriendjes uit het Honderd Bunderbos. Hij was sowieso één van de eerste Disneycreaties waar ik mee in aanraking kwam en het resultaat was dat ik een hoop films, boekjes, spelletjes en speelgoed in mijn bezit had en daar vele uurtjes zoet mee ben geweest. Toen ik de trailer van deze Christopher Robin voorbij zag komen wist ik het zeker: dit moest en zou ik zien!

De film voldeed eigenlijk volledig aan mijn verwachtingen. Ik hoopte op een schattige film waarin de personages van toen weer tot leven zouden komen en dat is precies wat Christopher Robin te bieden heeft. Ik ben het ermee eens dat de film in het begin even op gang moet komen (hoewel ik het begin niet slecht vond), maar vanaf het moment dat Pooh en Christopher weer met elkaar herenigd zijn zat ik er middenin en is het volop genieten. De knuffels zijn ontzettend lief ontworpen en ze hebben gelukkig precies dezelfde eigenschappen als hun getekende equivalenten. Daarnaast zet Ewan McGregor een zeer sympathiek titelpersonage neer en levert ook de overige cast, waaronder Hayley Atwell, Mark Gatiss en de stemacteurs, prima werk af. Er zit een gezonde dosis geslaagde humor in, maar de film weet ook geregeld te ontroeren zonder dat het overdreven sentimenteel of aangedikt overkomt.

Het is een fijn avontuur geworden. Londen doet het bij mij altijd goed, dus het is fijn dat de film zich daar grotendeels afspeelt. Ik was echter minstens zo blij met wat zich allemaal in het eerder genoemde Honderd Bunderbos afspeelt. Wat is die setting op fantastische wijze tot leven geroepen! Dit is echt een film die ik zowel jong als oud kan aanbevelen. Dit fungeert prima voor kinderen als eerste kennismaking met Pooh, maar is ook heel fijn jeugdsentiment voor de kijker die al wat langer met het beertje bekend is.

4*

Zoals gezegd bij het eerste deel: ik heb deze reeks voor het eerst in meer dan 10 jaar nog eens de revue laten passeren. Het is opvallend dat er een compleet andere mening uit de herziening rolt dan de vorige keer. Zo schreef ik destijds dat ik de twee vervolgfilms beter vond dan het origineel. Mogelijk dat het ermee te maken had dat ik The Lion, the Witch and the Wardrobe veel vaker gezien had, waardoor deze Prince Caspian iets nieuws met zich meebracht.

Ik vind deze film nu vooral een stuk rommeliger. Je wordt meteen midden in het verhaal gegooid en stukje bij beetje kom je erachter hoe alles met elkaar samenhangt en hoe het komt dat Narnia in visueel opzicht zo'n saaie wereld geworden is. Daar waar de eerste film een echte fantasiewereld uitademde, had ik dat gevoel hier veel minder. Het leek zelfs bij vlagen een compleet andere wereld t.o.v. die uit de vorige film, namelijk gewoon 'de onze'. Natuurlijk wordt er wel deels een verklaring voor gegeven, maar dat neemt niet weg dat het mij qua sfeer echt wat minder wist te bekoren.

The White Witch is vervangen door King Miraz en zijn volgelingen. Sergio Castellitto doet het zeker niet slecht, maar voelt toch een beetje als de standaard slechterik. Een beetje een nietszeggend personage. Ben Barnes is dan wel weer oké als Prince Caspian, hoewel diens hele aanwezigheid natuurlijk wat ten koste gaat van de rollen van de vier kinderen. Het acteerwerk van hen is overigens opnieuw prima. Ze pakken hun rollen moeiteloos op en het scheelt natuurlijk dat Edmund een iets aangenamer personage is geworden. Verhaaltechnisch blijft deze film echter wat mij betreft gewoon wat minder interessant dan de voorganger. Het voelt wat meer als een standaard machtsstrijd, die zich ook gewoon ergens in onze wereld had kunnen afspelen. Wel krijg je er meer actiescènes voor terug, waarvan de kwaliteit overigens wisselend is. De scène in het kasteel en het duel tussen Peter/Caspian en Miraz vond ik weinig imposant, terwijl ik de grote climax, hoewel wat langdradig, dan weer wél spectaculair vond.

Laat er geen misverstand over bestaan dat ook Prince Caspian gewoon weer onderhoudend is. Het is geen slechte film, maar ik miste wel een stukje 'magie' dat de eerste film goed had weten te vangen. Wat resteert is een leuke avonturenfilm, die de lange speelduur grotendeels nog verrassend goed weet te benutten.

3*

Voor het eerst sinds 2011 deze reeks opnieuw bekeken. Waarschijnlijk dat mijn aandacht er onbewust een beetje opnieuw naar uitging door het nieuws dat Netflix er nu mee aan de haal gaat en de reeks gaat rebooten. Van dat nieuws word ik overigens niet bepaald warm. Ik krijg de indruk dat de inspiratie steeds meer op is in Hollywood en dat er steeds meer successen uit het (recente) verleden gerecycled moeten worden.

Ook zie ik dat ik mijn stemmen moet gaan bijstellen. Zo wees ik deze film aan als de minst geslaagde uit de trilogie, terwijl ik nu juist precies het tegenovergestelde denk: ik vind The Lion, the Witch and the Wardrobe zelfs met enig gemak de leukste film van de drie. De film heeft wat mij betreft twee grote voordelen t.o.v. de vervolgfilms. Het eerste voordeel is de fantastische, fantasierijke sfeer. Narnia voelt als een echt sprookjesland met vele interessante inwoners en schitterende locaties. Zeker de eerste helft profiteert de film daar ontzettend van, want je hebt echt het idee even een andere wereld binnen te stappen. Het tweede grote voordeel is die van een interessante antagonist. Tilda Swinton speelt een personage waar je eigenlijk alleen maar een hekel aan kan hebben en dat doet ze met verve. Het is goed voor te stellen dat ze als een bedreiging overkomt op het jongere publiek en de kinderen in de film. Overigens vond ik ook de rest van de cast goed. De kinderen doen het verdienstelijk en ook gevestigde namen als James McAvoy en Jim Broadbent leveren leuke bijdragen.

De film bevat ook wel enkele smetjes. Zo vind ik de tweede helft nu iets minder. Zo'n LOTR-achtige veldslag doet het natuurlijk altijd goed en de film kan op dat punt ook zeker wel wat actie gebruiken, maar het is allemaal iets te onwaarschijnlijk dat - terwijl die veldslag al bezig is - Aslan herrijst, naar het kasteel van de White Witch rent, daar iedereen redt én nog op tijd is om de uitkomst van het gevecht te bepalen. Tuurlijk, het is een fantasieverhaal, maar hiermee wordt de hele illusie dat het een immens grote wereld is wel enigszins teniet gedaan. Ook dat hele gedoe met de Stone Table en de andere Bijbelse verwijzingen, die vroeger uiteraard volledig langs mij gegaan zijn, deden me iets minder. Niet echt storend, maar het komt toch wat prekerig over. Daar staat natuurlijk wel weer een schitterende finale tegenover met de kroning en de terugkeer naar de eigen wereld. Dit alles wordt tevens ondersteund door mooie muziek van Harry-Gregson Williams.

Al met al is dit eerste deel van The Chronicles of Narnia een film die wat mij betreft nog steeds gemakkelijk meekan. Het hoge fantasiegehalte is waar de film nog steeds in uitblinkt. Het kijkt gemakkelijk weg en voelt aan het einde van de rit als een veelzijdig avontuur, waarbij de focus (de strijd tegen de White Witch) wel constant in het geheugen blijft. Fijn om weer herzien te hebben en ik zet mijn cijfer terug naar de score die ik ook in eerste instantie hieraan had uitgedeeld.

3,5*

De afgelopen tijd heb ik de drie Narnia-films voor het eerst in 10 jaar herzien. Opvallend is dat ik mijn mening van destijds eigenlijk compleet moet omdraaien. Daar waar ik toen de eerste film de minste vond en deel 2 en 3 de sterkere delen, daar denk ik nu precies het tegenovergestelde.

De eerste film heeft een kenmerkende, sprookjesachtige sfeer. Die sfeer miste ik al een beetje in de tweede film en eigenlijk nog meer in dit derde deel. Peter en Susan doen (op een cameo na) niet meer mee en de focus komt nu vooral te liggen op Lucy, Edmund, Caspian en nieuwkomer Eustace. Het verhaal draait om een queeste die zich afspeelt op verschillende eilanden. Zeker niet saai, maar de film doet wat fragmentarisch aan en het is bij vlagen maar moeilijk te geloven dat je je in de Narnia-wereld waant. Maar goed, het vorige deel had al last van hetzelfde euvel.

Ik vind het lastig te zeggen of ik deze beter of slechter vind dan Prince Caspian. Het ligt dicht bij elkaar denk ik. Ik vind dat deze film het verrassend goed doet ondanks de afwezigheid van twee belangrijke personages uit de vorige films. Ik verweet het zelfs nog Prince Caspian dat het viertal te weinig aandacht kreeg. Will Poulter, inmiddels best een gevierd acteur die hier een beetje als vervanger lijkt te fungeren, zet aanvankelijk een vrij vervelend personage neer, maar de ontwikkeling die dat personage doormaakt is wel leuk om te zien en ook heeft hij wel enig gevoel voor komische timing. Georgie Henley en Skandar Keynes zijn ook overduidelijk gegroeid en comfortabel geworden in hun rollen en dat scheelt natuurlijk ook wel. De rol van Ben Barnes blijft echter vrij nietszeggend en ook Aslan wordt eigenlijk steeds minder interessant. Het is bijna vreemd dat hij nog zo'n centrale plek op de poster krijgt. Hetzelfde geldt natuurlijk voor The White Witch.

Door het avontuurlijke element is het moeilijk om je bij dit derde en laatste deel uit de Narnia-reeks te vervelen, maar tegelijkertijd voelt het toch enigszins alsof de koek op is. De special effects zijn wisselvallig, het acteerwerk is over de gehele linie dan wel weer in orde en het verhaal gaat iets te veel alle kanten op, waardoor het soms wat rommelig overkomt en het je ook niet lang na afloop nog bijblijft. Toch kan ik niet ontkennen dat het aangenaam was de drie films nog eens opnieuw gezien te hebben. De eerste film is geen meesterwerk, maar wat mij betreft wel gelijk het hoogtepunt. Wat daarna komt is vooral leuk om er nog achteraan te kijken, maar er heerst wat mij betreft geen constante sfeer door de trilogie. Ondanks dat het prima is zo, kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat er nog wat meer in gezeten had.

3*

Ik zou Lasse Hallström niet meteen mijn favoriete regisseur noemen, maar toch is er sprake van een zekere geruststelling wanneer ik zie dat hij de regie op zich genomen heeft. De man maakt doorgaans prettige films. Daarnaast pronkt The Cider House Rules met een behoorlijke cast en ook ik had er positieve verhalen over gehoord.

Ik herken me wel in wat Fisico hierboven schrijft. Het was een aangename verrassing dat de film niet overdreven sentimenteel was, want daar vreesde ik wel een beetje voor. Het is eigenlijk een tamelijk rustig drama. Iets té rustig soms, want vanaf het moment dat Homer het baantje als appelplukker neemt krijgt de kijker een reeks sub-plotjes voorgeschoteld die niet bijster interessant zijn. De situatie met Rose, de opbloeiende liefde tussen Homer en Candy, de afzwakkende dr. Larch... Het maakt allemaal maar weinig impact. Desondanks wil de film niet uitgesproken saai worden. Tobey Maguire is wellicht wat houterig, maar dat past prima bij deze rol. Tevens wordt hij goed bijgestaan door Charlize Theron, Delroy Lindo, Paul Rudd en Michael Caine. Ook het einde is achteraf gezien toch wel hoe ik het had willen zien. De film liet me daardoor achter met een verzadigd gevoel.

The Cider House Rules brengt in feite niets nieuws onder de zon en daardoor is het naar mijn mening ook geen film die je absoluut gezien moet hebben. Daar staat wel een kalm en dus aangename speelfilm tegenover. Hallström weet, zoals ik onderhand van hem gewend ben, het verhaal weer keurig in beeld te brengen.

3*

Interessant concept en een veelbelovende cast. Toch blijkt The Circle de nodige gebreken te hebben. De film komt behoorlijk traag op gang en met name de personages waar Mae mee in aanraking komt zijn bij vlagen behoorlijk irritant. Tijdens het middenstuk wordt het wat beter, maar een écht pakkende climax blijft uit. Zonde, want met Emma Watson en Tom Hanks heb je toch twee goede namen in huis, maar geen van beiden krijgt de kans uit te blinken met dit materiaal. Wat overblijft is een film die doet denken aan een wat mindere Black Mirror aflevering: over de gehele linie best vermakelijk, maar je bent 'm zo weer vergeten.

2,5*

Paar dagen terug nog eens gezien. De film bevat aardig wat interessante scenes. Het acteerwerk van gehele cast is goed. De volwasssen cast waaronder Herman van Veen, Willeke van Ammelrooy en Peter Faber doet het prima. Maar ook Danny De Munk doet het zeer aardig als Ciske. De liedjes hebben mij nooit echt getrokken. Het verhaal is mooi en wordt opzicht ook wel goed overgebracht op het doek. Toch vond ik het niet altijd even goed en de film zelf is erg verouderd. Dit zorgt dan wel weer voor een goede sfeer.

3*

Met een cast als deze zou je toch verwachten dat er niet veel mis kan gaan. In principe is dat ook zo: het verhaal wordt braaf verteld en er zijn weinig dingen die in negatieve zin opvallen. Ik had echter niet alleen verwacht dat er niet veel mis zou gaan, maar ook gehoopt op een spannende film. Dat laatste bleef een beetje uit. Het uitgangspunt is interessant en met name Robert De Niro en James Franco doen het zeer verdienstelijk, maar ik ging pas laat met hun personages meeleven, waardoor de climax uiteindelijk ook niet de noodzakelijke impact op me had. Veel indruk maakt City by the Sea in ieder geval niet. We zijn een aantal weken verder en ik ben het merendeel van de film alweer vergeten. Niet vervelend om naar te kijken, maar de film blijkt wel een niemendalletje.

2,5*

Jammer, want dit was wel een hele erge tegenvaller. Eastwood en Reynolds zie ik normaal wel graag spelen, vandaar dat ik deze dan ook maar heb meegepikt. Met name Eastwood levert nog een goede prestatie af, maar tevergeefs.. De humor is helemaal niet aanwezig en ook is het speelduur veel te lang. Na een kleine 60 minuten begon ik me sterk te vervelen en heb ik hem maar afgezet. Clint en Burt zijn nog goed in vorm en de beginscene in de bar is nog wel redelijk, maar verder vond ik dit een slechte maar vooral saaie film.

1,5*

Na het zien van ¡Three Amigos! kreeg ik ook interesse in City Slickers. Ik verwachtte immers een zelfde soort film. Uiteindelijk blijkt dat toch niet helemaal het geval te zijn. Ik vond dit zeker een alleraardigste film, maar ik vond het eerder een speelfilm met enkele grappen tussendoor. Daar komt helaas, zeker naar het einde toe, een beetje onnodig Amerikaans sentiment bij kijken. Als komedie op zich had er dan ook meer in gezeten. Gelukkig is het acteerwerk, en dan met name dat van Crystal en Stern, leuk en het is zeer voordelig dat de film, ondanks een redelijk lang speelduur, nergens weet te vervelen.

3*

Doorgaans schrijf ik wel wat uitgebreidere stukjes, maar hier kan ik kort over zijn. La Classe de Neige vond ik een ietwat aparte en vreemde film. De film springt van de hak op de tak en verloopt traag. Het enige dat me aansprak was dat er vaak gespeeld werd met het gegeven of het om dromen of de realiteit gaat. Ook dit gaat op een gegeven moment wat vervelen. Daarnaast kon ik ook niet echt spreken van vergaande spanning of geweldig acteerwerk. Ik waardeer het als een film afwijkt van wat je normaal gesproken te zien krijgt als kijker (de standaard formule), maar hier werkte het averechts. Al met al is het voornamelijk de langdradige zit die ik me zal herinneren; terwijl het speelduur niet eens zo lang is.

2*

Afgelopen week heb ik wederom eens Click gezien. Mijn tweede Adam Sandler film die ik zag. Een hele verbetering (voor mij) tegenover de eerste die ik zag, Anger Management.

De film bestaat eigenlijk uit twee gedeeltes. Het eerste gedeelte heeft een leuke 'familiefilm sfeer'. Naast de leuke sfeer bevat de eerste helft ook veel komische momenten. Bijvoorbeeld als Michael naar de zwemwedstrijd van zijn zoon moet, of de hond en zijn eend . Maar ook als Michael in aanraking komt met de afstandsbediening volgen er een hoop leuke momenten (bijv. die met dat vreselijke buurjongetje, of als hij uitflipt op zijn baas en een ruft in zijn gezicht laat - dit gebeurt overigens iets later in de film). Visueel ziet het er naar mijn mening ook nog best aardig uit voor een komedie. Adam Sandler zit goed in zijn rol, net als Christopher Walken en Kate Beckinsale en ook de kinderen passen best goed bij hun rol, en hebben zelfs enkele leuke quotes.

De tweede helft van de film wordt er, als het om de humor gaat, op de rem getrapt. Langzaam loopt het genre van de film over in een drama als Michael moeilijkheden krijgt met zijn afstandsbediening. Ik vond het allemaal best wel overtuigend overkomen, niet geforceerd. En ondanks dat de film een stuk serieuzer wordt, is er toch nog wel plaats voor wat luchtige humor. Toch zitten er zeker momenten in zoals dat hij bijv. zijn vader verliest, die mooi en zielig in beeld worden gebracht.

Het mooie aan deze film vind ik dat er op veel punten aandacht is besteed. Niet alleen ziet het menu en de bediening van Michael's remote er best leuk uit, ook weet de film een prima balans te vinden tussen drama en humor. Jammer dan weer dat het einde een beetje cliché is (het was maar een droom..), maar toegegeven, het zou vreemd zijn geweest als de film zo tragisch zou eindigen. De eerste keren dat ik de film zag, en ook de keren daarna was ik erg te spreken over de film, en heeft best wel wat indruk achtergelaten (hoe zijn leven eigenlijk kapot gemaakt werd door zo'n simpel gegeven). Ook nu, ik hem weer sinds langere tijd heb bekeken vind ik het toch een erg mooie- en leuke film. De vier sterren die ik hier voor heb gegeven blijken nog altijd terecht. Een prima film met veel afwisseling en een lekker droog happy-end.