Opinions

Het eerste deel wist mij zes jaar geleden best te verrassen. Ik had Trainspotting heel lang uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Toen ik de film eenmaal gezien had, vond ik het niet het meesterwerk dat het voor vele anderen wel is, maar ik heb me wel prima vermaakt. Vandaar nu ook maar eens het tweede deel langs laten komen in de hoop iets soortgelijks te ervaren.

En dat blijkt zo te zijn! Wellicht had het een beetje geholpen als ik deel 1 even opnieuw had gekeken alvorens ik hieraan begon, maar de grote lijnen herinner ik me nog wel. In mijn herinnering vind ik het origineel wel nog iets beter, maar ik vond dit toch zeker een verdienstelijke sequel. De stijl ligt in ieder geval in het verlengde en ik denk dat het meehelpt dat de voltallige cast teruggekeerd is, en nog steeds goed op elkaar is ingespeeld. Ewan McGregor blijft een fijne hoofdrol vertolken, maar ook Jonny Lee Miller doet het prima. In het origineel was ik vooral onder de indruk van Robert Carlyle en het is heerlijk om hem hier weer dit monster opnieuw te zien vertolken. Mooie laatste scène ook met zijn zoon, waarbij hij toch iets van berouw laat zien. Wie ik misschien hier nog het meest eruit vond springen was Ewen Bremner: Spud is een interessant personage in deze film.

Af en toe weet de film op de lachspieren te werken (te denk valt bijvoorbeeld aan de scène in de pub met het geïmproviseerde liedje) en ook valt het sterke schrijfwerk regelmatig op. McGregors Choose Life-monoloog is al veelvuldig geprezenen en daar sluit ik me bij aan. Verder gewoon een fijne Schotse sfeer en Danny Boyle laat je zowel de mooiste als meest duistere locaties van Edinburgh zien. Het kijkt allemaal tamelijk vlotjes weg, ondanks dat de film in het begin wel even op gang moet komen.

Weggeblazen werd ik niet door deze film, maar T2 Trainspotting is - net als het origineel - mijns inziens zeer onderhoudend vermaak. Het is leuk om deze personages te volgen en de film heeft wat mij betreft ook verdiend bestaansrecht. Geld zal uiteraard ongetwijfeld een rol hebben gespeeld, maar het voelt iets minder als een ''cash grab sequel'', omdat het einde van de vorige film ook wel de vraag oproept wat in een later stadium het vervolg zal zijn voor deze personages. Naar mijn mening weet deze film daar op een bevredigende manier antwoord op te geven.

3,5*

Ik kan me herinneren dat deze toch een behoorlijke tijd in de top 250 heeft gestaan. Al bij uitkomst, toen ik nog niet heel lang op Moviemeter zat, is de film me door de vele positieve kritieken altijd bijgebleven. Het zou echter tot 2014 duren eer ik hem dan eindelijk eens met eigen ogen zou zien.

Taken is een vermakelijke actiethriller. Dit soort vader/dochterverhaaltjes zijn altijd interessant, omdat het het meest akelige is wat je als ouder kan overkomen. Ik had dan ook gehoopt dat Neeson's personage wat meer moeilijkheden op zijn pad zou tegenkomen, want het gemak waarmee hij de zaak in handen neemt vond ik vrij opmerkelijk. Sure, de actiescènes zijn de moeite waard. Het is strak gefilmd, de woede van zijn rol als vader had haast niet beter kunnen worden overgebracht en het leidt vaak tot mooie beelden. Qua plot ben ik echter een stuk minder te spreken over de film. Té onwaarschijnlijk om volledige geloofwaardigheid te bereiken (misschien ook niet helemaal de bedoeling van de makers, maar uitgaande van het verhaal zou je toch aannemen van wel); Neeson komt in een geweldige rotvaart van alles te weten over de bende en waar zijn dochter waarschijnlijk verscholen zit.

Het vlotte tempo zorgt ervoor dat het allemaal goed overkomt, mede omdat de film zich maar over een relatief korte tijd afspeelt. Desondanks zat ik met nog een probleem: een groot gebrek aan spanning. Doordat Neeson alles zo vlot oplost is het eigenlijk wel vrij snel duidelijk dat hij zijn doel zal bereiken. Daardoor is het ook meer geslaagd als actiefilm dan als thriller. Liam Neeson zet best een cool personage neer, daar een Famke Janssen vrij overbodig is.

Al met al zou je wel kunnen zeggen dat Taken me een beetje is tegengevallen. De uitwerking van het plot en de spanningsfactor vond ik niet bepaald goed. Je kijkt de film echt vanwege een woedende Neeson die helemaal los gaat. Daardoor wordt het allemaal onderhoudend gehouden. Parijs is uiteraard de ideale locatie voor zo'n scène als met die auto's, dat zag er goed uit. Inhoudelijk vond ik het echter absoluut niet beter dan de standaard thriller.

3*

Geen onaardige actiethriller, maar dat komt grotendeels door het acteerwerk van John Travolta en met name van Denzel Washington. Travolta lijkt er vooral een hoop lol aan te beleven, al is zijn personage wel een uiterst vaag figuur. Washington is degelijk; zoals ik eigenlijk wel gewend ben van hem. De wisselwerking tussen beiden zorgt soms nog wel voor wat spanning, maar The Taking of Pelham 1 2 3 heeft wel te maken met een hoop eigenaardige foutjes of onwaarschijnlijkheden, waardoor je als kijker soms uit de film gehaald wordt. Uiteraard is met name die laptop een doorn in het oog, maar ook bijvoorbeeld de scène waarin Walter nog eens op slakkentempo afscheid neemt van zijn vrouw, terwijl dit op een moment is dat elke seconde van belang is, is zo'n moment. Daarnaast vond ik de climax - de confrontatie tussen de twee hoofdpersonages op Manhattan Bridge - wat tegenvallen. Jammer dat de film net iets te veel van dat soort smetjes heeft, die ervoor zorgen dat een blijvende indruk achterlaten er niet in zit. Een onderhoudende thriller is het daarentegen gelukkig wél.

3*

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, hij werd me aangeraden en daardoor heb ik hem maar eens bekeken.

Doordat ik niet wist wat ik ervan moest verwachten werd ik wel verrast. Want dit is een aangenaam verrassend spannende Thriller. Ik ben normaal niet zo van Matt Damon maar hierin speelt hij waarschijnlijk een van zijn beste rollen. Ripley is een heel vreemd, mysterieus personage in het begin. En hij bleef me verrassen. Als hij eenmaal de moord op Dickie heeft gepleegd en zijn identiteit overneemt lijkt dat eerst natuurlijk goed te gaan maar al snel komen de problemen. Zo vond ik het goed in beeld gebracht hoe Freddie hem door begint te krijgen en Ripley ook hem zal moeten vermoorden, en twee personlijkheden in stand moet houden. Eigenlijk is de hele film door goed en interessant enkel het einde vond ik in dit geval een beetje ongepast. Ik had graag gehad dat je een conclusie kon trekken maar naar mijn gevoel was die er dus niet, want je weet niet of Ripley nu gepakt wordt, wat ik wel denk. Verder is er eigenlijk niks slecht aan de film. Hij komt wat traag op gang maar wordt steeds interessanter. Sterk acteerwerk en mooie settings in Italië.

4*

Ik ben eigenlijk best wel een fan van Rowan Atkinson. Zijn personages in onder andere Johnny English, The Witches, Four Weddings and a Funereal en vooral Mr. Bean geweldig. Maar hierin viel hij me een beetje mee, hij speelde wel leuk en goed : maar ik vond die scene dat Jeff Goldblum hem even moest 'terugpakken' erg overdreven. Het begin van de film schoot ik scene na scene in de lach, maar dan vind ik neemt het af : gaat het allemaal erg cliché worden, het einde kun je dromen en de grappen zijn niet echt veel meer te bekennen. Beetje jammer .. Opzicht geen slechte film en hij kijkt goed weg. Maar ik heb van vele acteurs in deze film beter gezien..

2,5*

Eigenlijk kan ik hier heel kort over zijn: mocht je Step Brothers al vreselijk vinden, dan raad ik je aan Talladega Nights te mijden. Als je Step Brothers echter wél leuk vond, dan is er een reële kans dat je je hiermee wel gaat vermaken. Will Ferrell en John C. Reilly spelen namelijk soortgelijke typetjes en de hysterische humor die daarbij komt kijken moet je liggen. Ik ben er lang niet altijd fan van, maar van Ferrell kan ik het meestal goed hebben. Er waren meerdere scènes waarbij ik echt in een deuk heb gelegen en dat was toch alweer een tijdje geleden (ik heb bijvoorbeeld erg moeten lachen wanneer Ferrell voor de eerste keer crasht en ook wanneer hij in het ziekenhuis wil bewijzen dat hij nog steeds verlamd is ). Dat het verhaaltje van deze film verder volgens een formule verloopt die iedereen hier wel eens eerder gezien heeft is daardoor niet zo erg. Met Baron Cohen heb ik niet veel, maar zijn overdreven typetje was op zich nog wel op zijn plaats binnen dit circus. Ook leuk om Michael Clarke Duncan weer, net als in A Night at the Roxbury, voorbij te zien komen.

3,5*

Wederom een prima Disney. Ik heb behoorlijk goede jeugdherinneringen aan de Classics, dus het blijft leuk om er zo nu en dan eentje uit te pikken die ik nog niet gezien heb. Van Tangled kan ik me nog herinneren dat hij na uitkomst lovend ontvangen werd. Zelf vond ik het een vermakelijke film, ook wel een leuk sprookje, maar wel weinig beklijvend. Als ik dan de vergelijking moet maken met Frozen moet ik toch concluderen dat die laatste gemakkelijker bijblijft. De liedjes deden me ook niet zo veel hier. Misschien vond ik de film daardoor ook net iets aan de lange kant, maar de fijne personages maken een hoop goed. De interactie tussen Rapunzel en Flynn is erg leuk, maar het is het bijrolletje van Maximus, die geregeld op de lachspieren weet te werken, dat het afmaakt. En het mag wederom gezegd worden dat, ondanks dat ik waarschijnlijk altijd een grotere fan zal blijven van handgetekende animatie, de film visueel om door een ringetje te halen is.

3*

Vandaag deze (voor mij) oude klassieker nog eens herzien. Toch altijd een van die Classics van Disney die ik zo vaak gezien heb.

Het blijft gewoon een erg mooie tekenfilm. Alles is met de hand getekent en het resultaat mag er wezen! Het begint al meteen vol actie met de scene op de boot en Kala die de baby Tarzan redt van Sabor. Een indrukwekkende scene vond ik (en ook nu viel hij me weer op) altijd waarin wordt getoont hoe Tarzan opgroeit. En... Tantor blijf ik een geweldig personage vinden (vooral de 'kleinere' versie - Mom! Are you sure this water's sanitary? It looks questionable to me! ) en ook Terk is een leuke toevoeging. Op het moment dat Clayton en co inspringen lijkt de film een beetje minder te worden, en in meerdere opzichten is het dat ook wel (minder aandacht die bijv. voor de gorilla-familie) maar de opkomende romance van Tarzan en Jane is dan wel weer erg mooi in beeld gebracht. Op het einde moest ik vroeger wel een traantje wegpinken altijd om het verlies van Kerchack. Maar het échte einde is dan wel weer leuk een kleurijk in beeld gebracht.

Al met al is dit gewoon een animatiefilm die ik blijf waarderen en dat zal ook altijd zo blijven. Ook mede de leuke muziek van Phil Collins. En natuurlijk de prachtige animatie. Het is geen The Lion King- niveau, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Leuke film.. En dat blijft gewoon zo.

Ik zat te twijfelen tussen 3,5* en 4*. Als je 3,75* kon geven had ik dat in dit geval gedaan. Maar ik rond hem toch nog op het nippertje af naar 3,5*.

Een leuke actie-komedie. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten maar onverwachts bleek dit een erg leuk filmpje te zijn. Het acteerwerk is goed en het contrast tussen de Fransen en Duitsers is goed weergegeven. Het duo dat de hoofdrol speelt komt leuk over en werden dus ook prima neergezet door de acteurs. Ook het camerawerk vond ik niet slecht. Vooral de scenes die vanuit de auto's gefilmd werden waren wel gaaf gemaakt. Leuke gebeurtenissen, en eigenlijk nauwelijks vervelende fragmenten. Vermakelijk!

3,5*

Taxi Driver is een film die je als liefhebber gewoon gezien wil hebben. Al is het alleen al vanwege de cultstatus die de film verworven heeft. De hoge positie in de top 250 maakt je daar natuurlijk alleen nog maar nieuwsgieriger naar.

Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, maar de sfeer die tijdens de opening geschept wordt is al meteen de juiste. De muziek kan als wat ouderwets worden opgevat door mijn generatie, maar het past wel bij de beelden die we te zien krijgen en met een beetje inlevingsvermogen in de tijd waarin deze film is opgenomen, leverde het bij mij ook absoluut geen irritatie op. Wat me wel opviel was de nonchalance die de film soms met zich mee leek te brengen. Pas vanaf het moment dat Travis de tv omduwt, ervaarde ik de film voor het eerst als wat duisterder. Niet dat ik direct zat te wachten op een grauwe, duistere misdaadfilm, maar dat is eerlijk gezegd wel wat ik er eerder van verwachtte. De climax maakt die verwachtingen wel waar. Die kwam wel behoorlijk binnen. Er was sprake van goed camerawerk en een spannende sfeer bij die scènes. Het definitieve einde, waarbij Travis naar de spiegel grijpt en waaruit dus blijkt dat hij ze nog steeds niet allemaal op een rijtje heeft, liet me achter in een sombere stemming.

Robert De Niro bewijst zich wederom van zijn kunnen. Hij draagt de hoofdrol met gemak en speelt zijn personage met veel overtuiging. Een eveneens jonge Jodie Foster en Harvey Keitel vallen op in de bijrollen. De gehele cast is erg sterk. De grauwe locaties in New York passen bij de eenzaamheid van Travis en de sfeer die Scorsese probeert over te brengen. Wat me vooral zal bijblijven, en dat is wat ik misschien ook wel het beste vond aan deze film, is dat eigenlijk alles wel interessant is. Travis kan gerust een kwartier voor de spiegel blijven staan en pronken met zijn geweren, je blijft er op de een of andere manier geboeid naar zitten kijken. Ook de, bij vlagen wat lange, monologen van Travis zijn effectief. Ze benadrukken immers zijn eenzaamheid.

Op zich is Taxi Driver een imponerende film. Ik heb me absoluut weten te vermaken. Ik snap de status 'klassieker' ook wel, maar ik heb wel nergens echt het idee gehad dat ik naar iets heel bijzonders zat te kijken. Wat de film doet, wordt absoluut goed gedaan. Ik had alleen niet het 'meesterwerk' gevoel dat vele anderen wel ervaarden. Desalniettemin is Taxi Driver een sterke film in zijn soort die ik vast en zeker nog wel eens vaker zal zien.

3,5*

Puberale humor.. Bij de ene film vind ik het helemaal niks, terwijl ik bij de andere film er weer best om kan lachen. Ted is één van die films.

Het idee van een grofgebekte teddybeer is natuurlijk erg origineel, maar het is maar de vraag hoe het uitpakt. Gelukkig pakt het hier goed uit. Ik moet zeggen dat (opna de pestscène dan), het er in het begin nog allemaal best onschuldig uitzag. Vanaf het moment dat John volwassen is, is de aaibaarheidsfactor van de teddybeer echter één klap weg Er volgen een aantal erg grappige fragmenten (één van de hoogtepunten was wel het feest bij Ted thuis), waarbij ik dan ook hardop heb moeten lachen. Wel moet ik zeggen dat die momenten eigenlijk nauwelijks afkomstig zijn van Wahlberg of Kunis. Beiden doen het niet onaardig, maar Ted steelt compleet de show.

Vanaf het moment dat Ted ontvoert wordt, gaan we een beetje terug naar het begin. Ted wordt weer even het schattige beertje dat in de problemen komt. Daar doet een keertje met fuck schelden niets aan af. Ik weet niet of het de bedoeling was van de makers, maar tijdens dit hele gedeelte had ik niet meer het idee dat ik naar een komedie zat te kijken. Eerder naar een Disney-film waar een zielig einde aan zit te komen, maar waar alles binnen de laatste vijf minuten weer goed komt. Anderzijds mag ik niet klagen, want hierdoor houdt de film wel een beetje de afwisseling erin. De achtervolging met de auto's is bijvoorbeeld best gaaf en het is ook wel fijn dat er nog een beetje 'gespeeld' wordt met de wens van John. Het zou immers toch een beetje vreemd zijn als daar verder geen aandacht meer aan zou worden besteed.

Ted is een geslaagde komedie. Ondanks dat de humor puberaal is, moet ik zeggen dat er films zijn die nog wel een graadje erger zijn. Ik had persoonlijk verwacht dat MacFarlane nog iets 'harder' zou toeslaan in zijn film, dus misschien had er nog wel wat meer in gezeten. Desalniettemin is dit een originele en gewaagde komedie, die uiteindelijk een prima eindresultaat heeft weten te behalen.

3,5*

Daarstraks met de user hierboven herbekeken..

Moet zeker een jaar of 5 zijn geleden dat ik deze weer voor het laatst zag. Ik verbaasde me hoeveel ik me nog herinnerde. Nou, misschien is dat ook niet zo vreemd. Deze film is namelijk de film die ik, toen ik jonger was, zo vaak gehuurd heb op VHS (en volgens mij was ik de enige) dat ik hem van de eigenaar mocht houden. En ook daarna heb ik deze nog vele malen thuis herbekeken. Als je deze film anno 2012 voor het eerst zou kijken, denk ik dat deze film vies tegen valt. Maar voor mij zijn het alleen maar goede herinneringen. Het acteerwerk is leuk, de humor is leuk en de actie idem. De kostuums vond ik ook best mooi (zie het maar eens goed na te maken). De film heeft me wederom prima vermaakt en het speelduur leek echt veel korter dan 95 minuten.

Vreemd ook dat ik hier maar drie sterren aan verleend heb, omdat ik deze vroeger zo leuk vond. Er komt nu alvast een halfje bij, en misschien (als ik hem over een tijd nog eens zie) krijgt hij er nog een. Voor nu: 3,5*.

Teenage Mutant Ninja Turtles..

In 2003 zond het toenmalige Fox Kids de gelijknamige serie uit. Als 6-7 jarig jongetje was ik fan van het eerste uur. Wat volgde waren nog vele uren die besteed zouden worden aan speelgoed, computerspelletjes en zelfs enkele afleveringen van de '87 serie. In de videotheek boekte ik ook succes met het vinden van de films uit de jaren '90. Ook dat beviel allemaal prima. Het moge duidelijk zijn: de Turtles zijn voor mij zowat het schoolvoorbeeld als het gaat om jeugdsentiment. Misschien daarom even goed om van tevoren aan te geven dat ik de uitwerking van het verhaal en de personages belangrijk vind en die dus ook uitgebreid zal proberen toe te lichten.

Toen bekend werd dat Michael Bay een nieuwe TMNT film wilde maken was ik verrast. Ik dacht dat de film uit 2007 wel zowat het laatste 'nieuwe' was wat ik te zien zou krijgen van het viertal. Ik was niet alleen verrast, ik kreeg er ook meteen geen zin meer in toen ik verhalen hoorde over het veranderen van Turtles in aliens en het veranderen van het verhaal. Na het zien van de trailer werd mijn hoop op een goede film voor het viertal alleen maar minder. Uiteindelijk met de zowat laagst mogelijke verwachtingen hier toch maar heen gegaan (ik voelde me haast verplicht). Dat hoeft niet altijd slecht te zijn denk ik, want hierdoor ben je sneller geneigd de positieve dingen te zien van de film.

Alleen was dat hier niet het geval. Laat ik maar beginnen bij het acteerwerk en de personages. Megan Fox als April.. Ik vond het nog niet eens het slechtste aan de film. Tuurlijk zijn er een paar dingetjes die niet helemaal lekker lopen, maar dat was vaak ook afhankelijk van het script. Will Arnett was een leuke toevoeging, maar soms ook wat kinderachtig. Grappig om Whoopi Goldberg nog eens te zien, al had haar rol door vrijwel iedereen gespeeld kunnen worden. Dan de Turtles... Het had slechter gekund, maar dan druk ik me wel heel voorzichtig uit. Qua design vind ik ze niet mooi uitgewerkt. Ze zijn veel te robuust (vooral Raphael) en al die poespas wat ze over hun lichaam dragen was nergens voor nodig geweest. Een ander probleem was dat ik nergens het idee heb gehad naar dezelfde groep te kijken als in mijn kinderjaren. Als je kijkt naar de 1987 cartoon, de '90's films en de 2003 cartoon zie je een hoop verschillen, maar het is duidelijk dat we met dezelfde personages te maken hebben. Deze 2014 film valt daar wat dat betreft gewoon niet naast te leggen. Michelangelo is nog het beste uitgewerkt, maar dat is ook niet zo moeilijk gezien hij de lolligste van het stel is. Leonardo, vroeger altijd mijn favoriete Turtle, vond ik ronduit belabberd. Raphael is meer leider dan Leo. Er is in vrijwel elke versie een soort spanning tussen de twee geweest over het leiderschap, maar hier kwam het nauwelijks uit de verf. Donatello komt dan wel weer aardig in de buurt van een goede uitwerking. Splinter verwerft nauwelijks sympathie. Ondanks dat hij heel wijs is en zijn leerlingen straft als ze niet naar hem luisteren, heeft hij ook altijd iets warms, waardoor duidelijk wordt waarom de Turtles zo veel om hem geven (komt heel goed naar voren in de film uit 1990). In deze film is hij eerder een sadist met z'n marteltraining om de waarheid uit de broertjes te halen. Overigens best irritant dat de Turtles heel vaak ''Dad'' zeggen tegen hem. Ik weet wel dat ze hem zo min of meer beschouwen, maar het is een benaming die ik nooit eerder heb horen gebruiken en dan ook duidelijk geen geslaagd effect heeft. Zelfs Shredder vond het komisch. Over Shredder gesproken.. In 2014 slaagt het team achter deze film erin de meest knullige, maar vooral lompe Shredder neer te zetten die ik ooit gezien heb. Zijn loopje, zijn mesjes.. Nee, dat was echt 3x niks. Nergens cool, terwijl hij die potentie zeker heeft en die is in het verleden dan ook gelukkig meerdere keren op goede wijze benut. De Foot Clan was ook grappig. Ik dacht altijd dat dat ninja's waren, maar nu zijn het gewoon standaard criminelen met geweren.. Impressive. William Fichtner was één van de enigste goede bad-guys. Hij heeft echt de kop voor zo'n rol. Hij vormde een goede toevoeging. Waar was Casey Jones trouwens? Will Arnett (ik neem aan dat die min of meer als vervanger fungeerde) was bij vlagen wel leuk, maar ik had veel liever Casey een rol zien vervullen in het verhaal.

Tja, en dan het verhaal. Enkele (Amerikaanse) reacties op Youtube op de film die ik gelezen heb zijn: ''Het is goed dat ze het verhaal hebben aangepast, want de fans weten allemaal hoe het eigenlijk in elkaar steekt, en het wordt saai om dat steeds opnieuw te verfilmen''. Daar ben ik het niet mee eens. Tenminste, niet helemaal. De basis moet wat mij betreft altijd hetzelfde blijven (hoe de Turtles en Splinter ontstaan zijn en geworden zijn wat ze nu uiteindelijk zijn). Wat met de rest van het verhaal uitgespookt wordt, moet iedere regisseur of schrijver zelf weten. Daar zit 'm het leuke van het maken van een nieuwe Ninja Turtles film. Als je in plaats daarvan ook de basis overhoop gaat gooien, ben je me kwijt. Dat is dan ook het geval. In iedere versie wordt het iets anders gebracht, maar het gegeven is altijd geweest: Hamato Yoshi is het baasje van Splinter. Zodoende komt Splinter aan Ninjutsu. Als Yoshi vermoordt wordt, vindt Splinter de Turtles in een groende drap in het riool en krijgt deze vervolgens ook zelf over zich heen. Hij ontfermt zich over het stel, en zodra ze veranderingen beginnen te vertonen door het spul, besluit Splinter de Turtles de vechtkunst te leren om zich te weren tegen het gevaar in de 'bovenwereld'. Af en toe is er wel eens een verandering aangepast (in de '87 cartoon was het volgens mij zo dat Yoshi transformeerde in Splinter), maar verder bleef het hetzelfde principe. De haat, maar ook de angst van Splinter tegenover Shredder werd hierdoor ook duidelijk. In deze film zijn zowel Splinter als de Turtles huisdieren van April die geïnjecteerd worden met het goedje en door een brand uit het lab worden gehaald, om vervolgens losgelaten te worden door April bij een rioolput. Daar vindt Splinter een boek over de vechtkunst, die hij zich eerst zelf gaat aanleren en daarna aan de vier schildpadjes. Uhm.. juist. Dit vind ik nergens op slaan. Drie dingen die me sowieso niet aanstaan. Op de eerste plaats vind ik het geen leuk idee dat April het viertal al sinds haar kinderjaren zou kennen (al is dat nog niets bij het moment dat ze haar als een soort heilige gaan aanbidden). Bovendien een beetje vreemd dat er niet direct een belletje gaat ringelen bij het horen van de namen 'Leonardo' en 'Raphael'. Ze herinnert zich wel 'iets', maar mag eerst eens even video-opnames gaan terugkijken uit haar kindertijd voordat ze eindelijk tot de conclusie komt. Ten tweede vind ik het in het originele verhaal een leuk idee dat alles veel toevalliger lijkt. De dieren zijn per ongeluk zo geworden als ze nu zijn. Hier voelt het allemaal veel opzettelijker aan. Ten slotte lijkt Splinter een stuk minder wijs dan zijn vorige incarnaties. Hij leert alles uit een boekje, dus waarom zou hij zoveel meer weten dan de Turtles? Zij leren immers precies hetzelfde en kunnen het notabene zelf nalezen. In andere Turtles versies heeft Splinter alles geleerd van Yoshi, waar de Turtles zelf niet bij waren. Hierdoor is Splinter's rol als leraar een stuk duidelijker. De vijandigheid jegens Shredder valt uiteraard ook compleet in het niet, want die heeft opeens geen enkele relatie meer met Splinter. Hoe je het ook bekijkt; in mijn ogen is Hamato Yoshi een essentieel onderdeel in het verhaal. Op welke manier dan ook. Het zomaar weglaten van hem is een groot struikelblok voor deze hele film.

Actie. Wat is een goede TMNT film zonder een paar gevechten? Michael Bay maakt er een hoop stuntwerk van, en, jawel, dat werkt bij vlagen best wel. Een aantal momenten zien er gaaf uit (het fragment in de sneeuw, het gevecht tegen Shredder). Toch ook hier weer twee punten die me niet bevielen. Waar waren de Material arts namelijk? Ik zie een hoop spektakel, bombarie, maar weinig echt typische skills die ze normaal gesproken beheersen. Of ze waren aanwezig, maar ik zag ze niet. Hetgeen me direct brengt bij het tweede punt: het is af en toe veel te druk. Vaak is het onduidelijk wie er nu precies een tik uitdeelt, hoe het gebeurt en/of wie het slachtoffer is. Dit neemt echter niet weg dat er een aantal leuke momenten in zitten, een aantal mooi geschoten plaatjes opduiken en dat die actie natuurlijk ook wel verantwoordelijk is voor de vaart van de film.

In bovenstaand verhaal maak ik veel vergelijkingen met wat ik vroeger te zien kreeg. Of dat volledig terecht is of objectief; waarschijnlijk niet. Maar ik kán simpelweg niet doen alsof ik dat nooit gezien heb. Ik heb ooit Turtles films en series gezien die lieten zien dat het gewoon mogelijk is. Films met humor, warmte, charme en die daarnaast ook gewoon gaaf waren. Verouderd zou je denken, maar als ik nu beelden terug zie van de film uit 1990 zie ik zó veel meer goede dingen dan wat ik hier te zien kreeg. Als je niet zoveel met de oude franchise hebt en hier neutraal instapt zul je misschien een stuk meer kunnen genieten dan ik. De persoon waarmee ik naar de film ging was positief verrast. Ik was teleurgesteld. ''Het ging wel''. Het gaat ook wel, het is uit te zitten, maar het is niet wat ik wilde zien. Ik zat niet te hopen op een herbeleving van vroeger, die hoop was immers al lang vervlogen, maar ik vond het gewoon niet goed. Ik keek naar iets heel anders dan hoe ik mij de Ninja Turtles voorstel of wil voorstellen. Kijk alleen al naar het eindshot. Wat wil je nou? Een 'cowabunga' en stel dat vrolijk hun overwinning viert, of Mikey die per ongeluk even een nieuwe auto opblaast en vervolgens April toezingt? Dat soort modern gedoe (dan heb ik het over het opblazen) is wat mij betreft niet nodig in deze film.

Deze reboot is, nogmaals, geen complete ramp; bij vlagen best vermakelijk. Ik weet alleen dat er veel meer in had gezeten en dat is wat ik jammer vind. De kans was er, maar hij is niet gegrepen. Dat is iets waar ik best wel van baal. Met mijn cijfer ben ik misschien dan ook best nog gul, maar dat zal wel komen doordat ik een zwak heb voor TMNT.

2*

Vorige week dus de eerste film gezien en vandaag toch maar besloten ook maar het tweede deel te bekijken van de filmserie die mij vroeger altijd ontzettend geboeid heeft.

Dit tweede deel is ook weer een ontzettend leuke film. Heerlijk '90's achtig. De eerste film vond ik net een beetje beter, maar deze tweede is ook zeker niet verkeerd. Ik had vroeger de VHS van deel I en III, dus de tweede film heb ik als laatst aangeschaft op DVD (had hem wel al eens eerder op TV gezien dus ik kende hem al een beetje). Ook deze heb ik dus na de DVD aanschaf nog vaak gezien. Het verhaal is leuk en verveelt niet. De Turtles zelf zijn leuk, en sommige vond ik zelfs wat beter uit de verf komen dan in de eerste film - vooral Leonardo eigenlijk. En een compliment naar de Jim Henson Group voor de kostuums. De vijanden zijn ook weer leuk (merendeel wel bekend maar Tokka en Razhar waren wel een toevoeging).

In de meeste opzichten is hij dus wat minder goed. Maar daardoor zeker niet minder vermakelijk. Vroeger vond ik deze altijd erg leuk, en dat bleek dus nog steeds zo te zijn. Ik snap dan ook niet hoe ik deze ooit op het huidige cijfer heb kunnen zetten. Ik doe er nu weer een halve ster bij. Want dit blijft gewoon een erg leuke sfeerfilm.

3*

Vandaag nog eens herbekeken, puur wegens jeugdsentiment. De Turtles zijn echt mijn vroegere helden. Compleet gefascineerd door geweest (vooral door de 2003 serie). Later ook (gedeeltelijk) de oudere serie en de films gekeken. Ook dit deel heb ik ontzettend vaak gekeken, wegens de actiescenes. Ik meende me te herinneren dat hier de meeste actie in zat. En volgens mij klopt dat ook wel. De kostuums zijn wel stukken minder als de voorgangers, maar het stoorde me ook niet echt (waarschijnlijk omdat ik het vroeger ook zo gewend was). Ik geef toe, de film is eigenlijk best slecht. Dat komt gewoon doordat het geheel een beetje stroef uitziet en enkele dingen een beetje vreemd zijn. De grappen zijn kinderachtig, maar er zit ook vaker een knipoog naar het grote publiek:

Gewoon doordat ik deze film zó vaak vroeger met ontzettend veel plezier heb gekeken verhoog ik hem naar 3 sterren, en eigenlijk vind ik het vreemd dat ik hem daar niet al op heb staan. Het is absoluut geen hoogvlieger, en het ziet er nogal amateuristisch uit. Maar desondanks blijft dit, net als de andere films voor mij toch altijd iets speciaals.

Best een aardige Turtles-film, deze Mutant Mayhem. Het is de zoveelste keer dat de TMNT-franchise een opfrisbeurt krijgt, waarbij je eigenlijk weer opnieuw het origins-verhaal krijgt voorgeschoteld. Zelf blijft voor mij de 2003-serie op dit gebied ongeëvenaard (op het gebied van films geef ik de voorkeur aan de trilogie uit de jaren 90), maar deze meest recente incarnatie is ook niet verkeerd.

De animatie is best fris en de Turtles komen goed uit de verf. Ze zijn overduidelijk wel wat jonger dan in de meeste andere versies: ze worden hier echt neergezet als heel speelse tieners, maar het jonge publiek zal daar vast van smullen. De stemmencast is ook goed, met natuurlijk Jackie Chan als Splinter als kers op de taart. Het hele plot omtrent de monsters is weinig bijzonder: het kijkt weg, maar daar is ook alles mee gezegd. De villain is ook echt heel inwisselbaar. Wat dat betreft goed dat er in de credits gehint wordt op de entree van Shredder: toch wel de antagonist die de Turtles nodig hebben. De soundtrack is daarentegen passend en helpt bij te dragen aan het frisse karakter waar de film voor wilt gaan.

Briljant is het wat mij betreft zeker niet en persoonlijk kan ik ook niet zo veel met het einde, waar de Turtles opgenomen worden in de mensenwereld. Dat vond ik in Secret of the Ooze altijd al vervelend, en dus ook hier. Zelf houd ik juist van het idee dat ze zich in de schaduw ophouden en daar blijven, maar goed: kwestie van persoonlijke voorkeur waar de meeste anderen (vermoedelijk) niet van wakker zullen liggen. In ieder geval is het best een aangenaam tussendoortje en het is zeker een voldoende waard. Beter dan de films die uit de Michael Bay-stal kwamen.

3*

De Turtles zijn voor mij nostalgie pur sang. Het enige verschil tussen mij en het merendeel hier is dat voor mij de 2003 incarnatie de serie is waar ik mee ben opgegroeid i.p.v. de cartoon uit de 80s. Mooie herinneringen heb ik aan die serie en toevallig heb ik laatst enkele afleveringen nog eens opnieuw bekeken; enkele jaren geleden zelfs alle zeven seizoenen en de film Turtles Forever. Staat nog steeds als een huis. Oh, en de films uit de jaren 90 mag ik natuurlijk niet vergeten. Ook die heb ik in diezelfde periode vaak gekeken.

Tja, en dan heb je die films van Bay nog... Het vehikel uit 2014 destijds in de bioscoop gezien en dat viel niet goed. Deel 2 daarom jarenlang links laten liggen, maar laatst toch maar even meegepakt voordat hij van Netflix verdween. Veel van dezelfde mankementen zijn nog steeds aanwezig. De meest prominente is dat de Turtles er gewoon niet uit zien. Ik weet niet hoe ik het anders moet brengen, maar de designs zijn simpelweg niet mooi vind ik. Ook is het viertal nog steeds ontzettend luidruchtig en druk. Ik heb geen nostalgische gevoelens bij personages als Krang, Bebop en Rocksteady, want die waren afwezig in de 2003 serie. Ik vond alle drie niet heel bijzonder en bij vlagen zelfs vrij vervelend. Shredder speelt een heel matig bijrolletje en maakt totaal geen indruk en eigenlijk kan hetzelfde gezegd worden van Baxter Stockman en Karai.

Toch nog wat pluspunten? Jawel. Over het algemeen beviel deze film me iets beter dan het origineel. De karaktereigenschappen van de Turtles lijken wat meer uitgediept. Ze zijn weer wat meer herkenbaar als Leonardo, Raphael, Michelangelo en Donatello en dus niet meer zo inwisselbaar. Daarnaast voelt de film iets positiever gestemd, doordat er gekozen wordt voor een iets luchtigere insteek. Zelfs de actiescènes zien er iets beter uit. Casey en April zijn wel eens beter neergezet, maar wel leuk dat ze er allebei bij zijn. De chemie tussen Fox en Amell was oké.

Het blijft een beetje een matige bedoening, maar Out of the Shadows voelt wel als een vooruitgang t.o.v. de voorganger. Het is prima popcornvermaak, maar het blijft een raadsel hoeveel volwassenen én kinderen hiermee aan de haal gaan. Volwassenen zullen volgens mij toch eerder terugvallen op wat zij als nostalgie ervaren en ik kan me niet voorstellen dat de nieuwe generatie kinderen warm wordt van deze twee films. Dan denk ik dat de Nickelodeon series uit 2012 en 2018 dat toch eerder bewerkstelligd hebben.

2,5*

Why do you keep on doing that? Who are you talking to?! There's no one there!

Nou.. net eindelijk eens gezien. Ik had deze film al lang op het oog. De serie uit 2003 zag ik eerst en was voor mij direct een enorme rage. Ik vond de Turtles echt helemaal te gek! Daarna zag ik de real-life films gevolgd door enkele VHS-en van de oude serie (die ook aansloeg) en daarna nog de speelfilm uit 2007. Ik heb dus heel wat uren van mijn leven gekeken naar deze vier gemuteerde schildpadden. Alles was echter 'lang geleden' (althans zo lijkt het wel, maar echt lang is het niet) en afgesloten. Maar dankzij ik nog eens iets opzocht over hen kwam ik bij deze film. Ik dacht dat het gewoon een lange episode was van de 2003-serie. Maar dat hierin alles bij elkaar gebracht werd was een complete verrassing voor mij!

Maar wel best een aangename. Alles wordt dus bij elkaar gebracht. In de hoofdrollen zien we de 2003- en 1987 serie. Maar ook de oude stripboek cartoon (en alle andere: zag een klein fragmentje bijv. van de Turtles in de real life films, en de film uit 2007) kwam langs. Dat alles samen was leuk om te zien. Ik was eigenlijk destijds als benieuwd hoe het zijn als de twee series bij elkaar werden gebracht en hoe het zou uitzien. Nou, zo dus. Jammer dat dit niet een paar jaartjes eerder was uitgekomen want dan had ik hem nog gezien in de periode dat ik fan was. Afijn, dat was dus allemaal heel leuk. De film zelf is helaas een beetje simpel. Er had misschien nog wat meer uit gehaald kunnen worden. Het verhaal was opzicht dus wel leuk. Jammer was ook dat de 2003 Turtles er toch iets anders uitzien dan in de serie. Het scheelt niet erg veel maar het viel me wel op. Ook Casey, April en Splinter zagen er een beetje anders uit. Ik weet niet of dit verder iets heeft te maken met het ''Fast Forward'' gedeelte dat werd uitgebracht want dat trok me niet en heb ik nooit gevolgd. De oude Turtles zagen er gelukkig wel precies hetzelfde uit als toen. En ik vond ze ook een dik pluspunt. Af en toe, zoals al voor me werd gezegd, iets te klunzig in vergelijk met de andere Turtles. Maar ze zorgen wel voor een groot stuk humor. De filim wordt dus vrijwel gedragen door de personages. De dingen eromheen vond ik wel leuk maar waren niet speciaal ofzo.

Ik vond het dus wel een leuke film. Maar ik denk toch echt dat je één van de twee (of beiden) series moet waarderen of zelfs echt leuk moet hebben gevonden anders is er denk ik niet veel aan. Maar ik denk dat hij wegens het 25-jarig jubileum ook een doelgroep had. Zeer vermakelijk om gezien te hebben! Hij zou bijna 4 sterren krijgen, maar ik hou het toch nog even op:

3,5*

Het scheen een prachtige film te zijn, maar mijn zin stond er niet zo naar aangezien het lange speelduur. Toch maar eens geprobeerd en ik moet nageven : wat een prachtige film is dit! Zeker voor zijn tijd, als je de effecten gaat vergelijken met de films van tegenwoordig stelt het allemaal niet zo veel voor, maar zeker voor '56 is dit erg knap. Ook goed acteerwerk, en het verveelde me helemaal niet. Ook een compliment voor de kleding.

4,0*

Weer een erg leuke komediefilm. Tom Hanks en de rest van de cast acteren allemaal erg goed. Het verhaal is eigenlijk best simpel, maar erg goed uitgevoerd. De film heeft me aan het lachen gemaakt, maar laat ook een wat serieuzere kant zien soms. Ook niet te vergeten is uiteraard de geweldige muziek van John Williams, mijn complimenten. Dit was zeer zeker een goede film, die ik waarschijnlijk nog wel vaker dan een keer zal gaan bekijken..

4,5*

Uitmuntend!

Terminator 2 is een film die mij al ik weet niet hoe lang is aanbevolen. Ik had hem wel al eens eerder gezien maar dat is lang geleden en ik heb hem ook niet echt van begin tot eind gezien maar ongeveer vanaf het midden. Gisteravond dus maar eindelijk eens helemaal gezien.

Het eerste deel had ik een tijdje terug al bekeken. Dat vond ik een erg leuke actiefilm die er goed uitzag (kort samengevat). Reden dus om ook maar het tweede deel te bekijken. En deze vind ik toch echt wel beter. Wat een spektakel! De actiescenes zijn echt heel mooi en goed gemaakt. De ontploffingen en schiet-fragmenten.. erg goed. En dan natuurlijk Arnold Schwarzenegger. Ben nooit fan van hem geweest, maar in deze reeks moet ik echt zeggen dat hij perfect gecast is. Echt een stoer personage (Hasta la vista, baby! ). Maar ook Robert Patrick is goed bezig als de T-1000. Een erg zware tegenstander. En daardoor dus een interessant personage.

Het probleem van veel actiefilms vind ik dat de film te zeer gericht is op de actie zelf en niet op het verhaal etc. (of andersom natuurlijk) Hier was dat wel prima in orde. De film bevat een duidelijk en erg sterk verhaal. En dit wordt samen met de cast erg goed in beeld gebracht. Daarnaast is de film ook erg spannend. Je wilt weten hoe het verder afloopt in bepaalde situaties (natuurlijk vooral het einde). En dat ziet er dan ook erg spectaculair uit. Ik bedacht zelf al dat de Terminator zichzelf ook moest vernietigen voordat hij het zelf zei. Een erg mooi moment wanneer John hem knuffelt. Het echt einde kwam ook goed over op me.

Wederom dus een prachtig werk van James Cameron wat vermaakt van begin tot eind. Waarschijnlijk is dit een van de betere actie-science ficiton films die ik gezien heb. Ik kan ook eigenlijk geen minpunten bedenken.. Met een erg goede cast, prachtige actie een sterk verhaal is Terminator 2 een echte aanrader!

5*

Weer een erg mooi werkje van James Cameron. Elke film die ik tot nu toe van hem heb gezien bevalt me goed. Ook dit was weer een erg spannende actiefilm met mooie effecten. Arnold Schwarzenegger zette een erg stoere badass neer Mooie rol van hem. Ook Linda Hamilton en Michael Biehn waren goed op dreef. De effecten in deze film vond ik, nogmaals, erg sterk. Zeker omdat de film uit '84 stamt. De film had me meteen in mijn greep en dat bleef zo het hele speelduur door gaan. En dan vooral de eindscenes natuurlijk. Erg geslaagde actiefilm dus. Op naar deel 2, die volgens velen nog beter is.

4*

Opzicht best een spannende Thriller. Ondanks dat ik helemaal niet zo'n kijker ben van dit genre, weten de verhalen me toch altijd wel te boeien van begin tot eind, en ook hier was dit het geval. Het probleem is eigenlijk voor mij dat het een beetje voorspelbaar is allemaal.. Ik zag uiteindelijk wel aankomen wie de dader was van hele gebeuren. Ook een aantal overbodige scenes en een toch nog beetje 'plots' einde.. Ik had dat nog liever wat duidelijker gehad. Het acteerwerk is wel echt super en nogmaals de spanning zat er ook gewoon in. Dus toch nog zeker een nette:

3*

The Texas Chainsaw Massacre mag ik inmiddels denk ik toch wel een klassieker noemen. De échte klassieker heb ik nog niet gezien, maar deze remake zag ik ook pas net voor het eerst en ik weet dat het een veelbekeken titel betreft. Mijn verwachtingen waren toch wat gematigd: horror is niet mijn favoriete genre, zeker niet wanneer enkele schreeuwerige en slecht acterende tieners het beeld vullen, maar tegelijkertijd zijn er wel degelijk uitzonderingen. Een film als Halloween (1978) vind ik namelijk regelrechte klasse. Bovendien is oktober toch wel de ideale maand om enkele van dit soort films uit te proberen.

Gelukkig viel het me alleszins mee. Is het een meesterwerk? Nee hoor, maar de tieners in kwestie zijn nog helemaal niet zo erg. Acteerwerk is eigenlijk best oké en het scheelt dat met name Jessica Biel wel goed te pruimen is. De film is soms lekker vreemd en naar, en het hele concept dat het dorpje bestaat uit dezelfde familie, waardoor eigenlijk niemand te vertrouwen is, werkt goed. Er is geregeld sprake van spanning, maar de film weet ook af en toe wel wat op de lachspieren te werken. Het lijkt me in ieder geval zeer geschikt voor een avondje griezelen (en lachen) met vrienden. De film moet even op gang komen en blijft hier en daar misschien wat te braaf, waardoor je nooit echt hoeft weg te kijken, maar toch is het ook niet het andere uiterste dat het helemaal niks voorstelt allemaal. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt. Niet zo'n film die je jaarlijks uit de kast trekt, maar evengoed eentje om te onthouden.

3*

Met name gekeken omdat het uit de pen van Richard Curtis afkomstig is. That Christmas blijkt best een leuke, lieve animatiefilm over de inwoners van het plaatsje Wellington tijdens de kersttijd. Wel is er een beetje een overdaad aan personages. Daar waar Curtis in zijn eigen film Love Actually de verschillende verhaallijnen juist goed met elkaar wist te verbinden en alles wel ongeveer even interessant was, lukt dit in That Christmas minder goed. De verhaaltjes omtrent de tweeling en dat van Danny, zijn hardwerkende moeder en zijn strenge lerares zijn leuk; het gedoe met de ouders die vast komen te zitten en de kinderen die er hun eigen kerstfeestje van maken is echt een stuk minder.

Voorts is het mijns inziens onnodig dat de kinderen en hun toneelstukje gebruikt lijken te moeten worden om nog even overduidelijk van volwassenen afkomstige maatschappijkritiek te uiten. Alsof je er even af en toe aan herinnerd moet worden dat het wel 2024 is en er dus een moraliserend vingertje bij hoort. Hoewel ik de letterlijke knipoog naar Love Actually wel kan waarderen, vind ik de meeste grappen gericht op volwassenen de plank misslaan. Alles overwegend had er wat mij betreft dus best nog wat gesneden mogen worden in dit filmpje. Wat er nu ligt is vooral leuk om een keer voorbij te zien komen. De stemmencast is dik in orde en ook de animatiestijl vind ik niet verkeerd. Wellicht geen lust voor het oog, maar wel vloeiend, vlot en ook allesbehalve storend.

3*

Adam Sandler werd na Jim Carrey een van mijn favoriete acteurs, ongeveer zes jaar geleden. Met komedies als Happy Gilmore, Big Daddy, Mr. Deeds en Click heb ik me jarenlang (en nog steeds wel) prima kunnen vermaken. Daarnaast ben ik ook groot voorstander van zijn serieuze werken. Ik moet zeggen dat ik zijn films na 2008 wel kan waarderen, maar dat ze eigenlijk niet meer zo leuk zijn als daarvoor. Met That's My Boy hoopte ik dat Sandler zijn 'oude' weg weer terug zou vinden.

En dat is hier niet het geval. De opmerkelijkste uitspraak die ik kan leveren na het zien van dit is dat ik hem niet beter vond dan Jack & Jill, bij vlagen zelfs minder leuk. Adam Sandler vind ik nog steeds een prima acteur, maar dit is volgens mij wel een van de eerste keren dat ik hem meerdere malen irritant vond in een film. Zijn stemmetje werkt niet bepaald mee, en leek me ook onnodig. Andy Samberg is erg houterig, maar dat paste wel bij zijn personage. De grappen zijn erg plat, uitgemolken en puberaal. Flauwe humor was vaak ook de sterke factor in zijn eerdere komedies, maar zo flauw als het hier werd voorgeschotelt heb ik volgens mij nooit eerder gezien. De poep, pies en kots humor vliegt je om de oren, en is maar zelden echt geslaagd. Daarnaast zaten er zelfs enkele zieke grappen in (een bruidsjurk neuken nadat hij is bekotst?). Mede door dit soort grappen, die vrij veel aanwezig zijn, wordt het soms zelfs een vrij smerige film.

Toch is het niet een complete ramp. Ik moet toegeven dat ik ook meerdere malen hardop heb moeten lachen (ook omdat het vaak zo slecht was, dat het grappig werd). Vooral het laatste gedeelte maakt veel goed. Op de bruiloft zelf komen namelijk een aantal klassieke Sandler cameo's boven water drijven en leek de film zowaar origineel te worden. Daarnaast is de soundtrack ook goed uitgekozen en was het leuk om enkele bekende sterren langs te zien komen waaronder Susan Sarandon en James Caan. De meeste geslaagde grappen waren afkomstig van Vanilla Ice. Die vond ik tamelijk briljant

Toch een beetje een tegenvaller dus. De film heeft enkele leuke momenten, en daardoor blijft het over het algemeen nog vermakelijk. Meer dan dat wordt het helaas niet, en dit is dan ook niet een film die ik vaak zal zien. Ik hoop echt dat Adam nog eens een film als Reign over Me of Punch-Drunk Love zal maken, want dat zal zijn huidige status wat opkrikken. Opzich heb ik wel vertrouwen in Grown Ups 2, al weet ik niet of dat nog zo verstandig is na het zien van dit.

2,5*

Een klassieker die al héél lang op mijn lijstje stond. Met Ridley Scott aan het roer, een cast om je vingers bij af te likken en een concept dat heel leuk klinkt, waren de verwachtingen hooggespannen. Eigenlijk helemaal niet zo'n goed nieuws, want dat betekent meestal dat het alleen maar kan tegenvallen. Het tegendeel blijkt echter het geval.

Thelma & Louise doet naar mijn mening namelijk een hoop goed. Allereerst: de veelbelovende cast levert gelukkig ook daadwerkelijk. Susan Sarandon en Geena Davis spelen dusdanig natuurlijk dat het gewoon heel comfortabel voelt om naar ze te kijken. Ze spelen hun rollen absoluut met verve, waarbij met name het personage van Davis een interessante ontwikkeling doormaakt. Bijrollen van onder meer Harvey Keitel en Brad Pitt zijn ook leuk, maar een extra groot compliment mag van mij uitgedeeld worden aan Christopher McDonald. Hij weet zijn sneue personage heerlijk uit te vergroten en ik heb er meer dan eens om kunnen lachen. Sowieso lopen er een aantal genres door elkaar. De film is het ene moment een serieuze, spannende thriller en het andere moment een luchtige, vrij komische roadmovie. Op de één of andere manier loopt dat prima langs elkaar.

De film kent een erg prettig sfeertje en ik vond het ook jammer toen de film was afgelopen. Ik was dusdanig met de dames gaan meeleven dat ik nog wel wat meer van hen had willen zien. Het einde is wellicht gewaagd, maar ook passend en zelfs geloofwaardig: ik was er eigenlijk wel van overtuigd dat deze twee niet van plan waren de cel in te gaan. De film kent een heerlijke soundtrack die de boel fijn ondersteunt en de feministische boodschap wordt niet zeurderig, opdringerig of geforceerd op de kijker overgebracht, waardoor het ook gewoon klopt met wat je te zien krijgt. Wát een verschil als je dit naast een willekeurige Netflix-productie anno 2025 legt.

Thelma & Louise vliegt voorbij. De film komt vrij gauw op gang en heeft een aangenaam tempo. Er zijn weinig tot geen momenten die ervoor zorgden dat ik afhaakte. De film kent enkele prachtige shots en dit zijn ook gewoon twee sympathieke, authentieke personages om te volgen. Een hoge score is op zijn plek en ik sluit niet uit dat er na een herziening nog meer in zit. Iets heel anders van Ridley Scott dan ik van hem gewend ben, maar dit doet absoluut niet onder voor zijn historische epossen en sciencefictionwerk.

4*

Buiten het feit dat ik wist dat Stephen Hawking één van de meest beroemde natuurkundigen aller tijden is, wist ik verder bijzonder weinig over zijn bijdragen of privéleven. Een uitgelezen kans dus om me aan The Theory of Everything te wagen.

Deze biopic focust zich met name op het privéleven van de wetenschapper (de romantiek in zijn leven en het omgaan met de verschrikkelijke ziekte ALS) en niet zozeer op wat hij binnen het vakgebied allemaal bereikt heeft en hoe hij dit gedaan heeft. Zijn opleiding in Cambridge komt aan bod, maar voelt uiteindelijk toch een beetje als achtergronddecor. Dit werd hierboven al ettelijke malen genoemd, maar ook voor mij was dit het grootste 'minpunt' aan deze film. Ik had graag wat meer gezien van het genie zelf en niet alleen 'de man achter het genie'.

Dat gezegd hebbende, ben ik erg tevreden over The Theory of Everything. Het acteerwerk is van een ongekend hoog niveau. Ik was ontzettend onder de indruk van Eddie Redmayne. Het is duidelijk dat hij zijn rol behoorlijk serieus genomen heeft en het is fascinerend om te zien hoe hij gestalte geeft aan de steeds meer aftakelende Hawking. Die Oscar heeft hij wat mij betreft dan ook dubbel en dwars verdiend! Ook Felicity Jones biedt prima tegenspel als zijn vrouw. Ik krijg ook de indruk dat de film een redelijk nauwgezette reconstructie is. Het nadeel daarvan is dat de film tegen het einde een beetje begint te rekken, maar de ontwikkelingen in de relatie tussen Stephen en Jane zijn dusdanig interessant dat het nooit echt vervelend wordt.

Prima biopic dus. Weliswaar niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het is evengoed een mooi portret geworden dat bij vlagen behoorlijk weet binnen te komen en tevens erin slaagt een blijvende indruk achter te laten.

3,5*

Paul Thomas Anderson.. Mijn eerste kennismaking met hem was Punch-Drunk Love. Die kwam ik tegen op de lijst met alle Adam Sandler films die ik toen aan het bekijken was. Als jonge filmkijker was dat een behoorlijk revolutionaire film. Het aparte aan die film is dat ik constant betwijfel of ik hem wel vijf sterren waard vind waar ik hem nu op heb staan. Als ik de film echter herzie, blijkt toch keer op keer weer dat ik achter die keuze sta. Magnolia heb ik pas één keer gezien en die viel me toen wat tegen. Nu ik wat meer ervaring en respect heb voor mozaïekfilms wil ik die best nog eens zien. Boogie Nights en There Will Be Blood waren ook nog films die op Anderson zijn cv stonden en die me wel interesseerden.

Die laatste gisteravond maar eens bekeken. Ik ben niet per se gebonden aan films die verlopen volgens de standaard Hollywood formule. Hier werd al vrij snel duidelijk dat dat niet het geval is. De introductie is lang en geruime tijd had ik niet door waar ik nu naar aan het kijken was. Na een halfuur kwam het verhaal enigszins op gang en toen was het een kwestie van het verhaal volgen. Ik zal eerlijk zijn dat ik dat in eerste instantie niet erg indrukwekkend vond. Vanaf de brand wordt het allemaal wel wat interessanter, omdat Planview vanaf dat moment een engerd wordt. Het mag dan wel iets interessanter worden, écht intrigeren deed het me allemaal niet zozeer. Het is vooral kijken naar alle acties en handelingen van een klootzak.

Begrijp me niet verkeerd; ik was best wel onder de indruk van de prestatie van Daniel-Day Lewis. Hij zette zijn rol zeer overtuigend neer. Van overacting kan ik niet echt spreken. Op het einde misschien een beetje, maar zonder echt de geloofwaardigheid te verliezen. Paul Dano vond ik persoonlijk iets minder. Zijn performance was verder niet slecht te noemen, maar met zijn personage kon ik nooit een band opbouwen. Daniel stal makkelijk de show. Het overige acteerwerk was ook niet onaardig, maar het is Lewis zijn rol die uiteindelijk memorabel blijft.

Verder was het denk ik toch het speelduur dat me iets te lang duurde. Er zitten een aantal mooie plaatjes in en Lewis zijn verschijning en steeds duisterder wordende zijde hebben ervoor gezorgd dat ik braaf ben blijven kijken tot het einde, maar ik zou liegen als ik zou zeggen ik het allemaal ongelofelijk interessant vond. Ondanks dat het onderwerp niet erg gemakkelijk ligt, kwam het verhaal wel zo constant op me over. Het aanwezige sfeertje was aardig, maar in mijn ogen toch lang niet zo speciaal als bij een P-DL. Het hele laatste gedeelte hakt er wel behoorlijk in. Eerst die confrontatie met zijn zoon en vervolgens de uiteindelijke ontknoping tussen hem en Eli. Overtuigende scenes waren dat. Al kan ik niet ontkennen toch een beetje een onbevredigend gevoel te hebben bij het idee dat Daniel min of meer wegkomt met al zijn praktijken. Uiteraard niet geheel duidelijk wat zich na het einde nog zou afspelen, maar toch..

There Will Be Blood is een film waarvan ik weet dat die best goed in elkaar steekt, maar die er gewoon niet in slaagde om mij constant te blijven boeien. Het speelduur is dan ook de grootste troef waar ik mee zat. Het is allemaal goed uitgevoerd en op de technische punten klopt het allemaal wel, maar toch wist de film mij niet dusdanig te overdonderen op de manier waar ik waarschijnlijk toch stiekem op gehoopt had.

3*

Een paar dagen terug herzien, en het blijft een goede film! Sterk acteerwerk van de gehele cast en voor die tijd zaten er sterke special-effects in. Het ''ding'' wordt best eng in beeld gebracht, zeker omdat het zo lelijk is en dan bedoel ik vooral wanneer deze de gedaante van de honden aanneemt. Als ik denk aan het stuk waarin de hond transformeert naar de alien lopen nog steeds de rillingen over mijn rug. Erg onaangenaam stuk om te kijken, maar het is dus wel goede horror (nog steeds..)! Daarnaast wist de film me de hele tijd te boeien. Telkens benieuwd naar wat er ging gebeuren, en natuurlijk wie en hoe dit zou overleven. De climax op het einde is spannend, en ziet er goed uit. Ik kan dit zeker een goede film noemen, die anno 2012 nog steeds sterk overeind blijft staan.

4*