Opinions

Keurige verfilming van het toneelstuk van William Shakespeare. Ik heb het stuk zelf gelezen en had aansluitend deze filmversie uitgekozen als vergelijkingsmateriaal. Het is na het bekijken van de film meestal lastig om nog voor de geest te halen hoe jij het verhaal voor je zag tijdens het lezen, maar ik weet zeker dat Justin Kurzel heel dicht in de buurt komt. De verfilming is immers tamelijk letterlijk. Niet alleen slaagt Kurzel erin de thema's goed naar voren te laten komen, maar hij weet ook de neerslachtige sfeer perfect te benaderen. Schitterende filmlocaties, kostuums en het camerawerk vallen in positieve zin op. Het acteerwerk valt eveneens te prijzen. Michael Fassbender is indrukwekkend als het titelpersonage en Marion Cotillard vult hem zeer goed aan in een overtuigende vertolking van Lady Macbeth. Ook onder meer Paddy Considine, Sean Harris en David Thewlis leveren goed werk af. Het is gewaagd dat de film de originele teksten van Shakespeare gebruikt, maar ik juich het toe. Het onderstreept alleen maar met hoeveel respect, zorgvuldigheid en liefde deze productie gemaakt is.

4*

Als er één film was waar ik niet heen wilde was het deze Mad Max: Fury Road. Ik zag laatst de trailer bij The Avengers en het deed me helemaal niks. Wat ik zag sprak me niet aan en ik ben ook niet bekend met de oude films met Mel Gibson. Lekker overslaan dus.

Tenminste dat dacht ik. De persoon met wie ik naar The Avengers was geweest, keek er schijnbaar anders tegenaan dan ik. Hij was laaiend enthousiast en wilde er graag heen. Uiteindelijk besloot ik na wat getwijfel toch om mee te gaan. Het kon uiteraard ook zo zijn dat ik de verrassing van dit jaar misliep.

Uiteindelijk heb ik er heel wat gemengde gevoelens aan overgehouden. Mijn soort film is het niet. Dat had ik al verwacht en dat werd ook al heel snel duidelijk. Ik heb niets tegen post-apocalyptische verhalen, maar in deze is iedereen compleet gek geworden. Zó gek dat een groot deel van de mensen in de zaal het volgens mij behoorlijk kicken vond, maar ik was dat witte volk persoonlijk al gauw spuugzat. Deze personages deden mij niks. De leider vond ik een eersteklas debiel. Nergens cool of bedreigend of wat hij ook moest uitstralen. Wat dat dikke, vervormde zoontje van hem betreft.. gelukkig had die niet al te veel screentime. De enige uitzonderingen in dit stelletje vond ik Nicholas Hoult en de guitar guy. Hoult kon ik na verloop van tijd wel pruimen en die guitar guy vond ik dan wél weer een leuke uiting van de gekkigheid.

Plusminus het eerste half uur heb ik me best wel zitten te vervelen. Het scheelde ook niet veel of ik was in slaap gevallen. Van die actiescènes herinner ik me op het moment van schrijven, drie dagen nadat ik de film zag, helemaal niks meer. Ik miste echt een vorm van betrokkenheid bij hetgeen zich afspeelde. Sure, het zag er wel goed uit, maar het overdonderde me nergens. De zandstorm was de eerste scène die ervoor zorgde dat ik weer rechtop ging zitten, maar m'n interesse werd pas echt weer opnieuw gewekt toen de dames hun entree maakten. Eindelijk kwam er eens een beetje karakterontwikkeling. Dat maakte de boel meteen een stuk interessanter voor mij. Van die laatste actiescènes staan me er meer bij dan van die van het begin, maar nog steeds niet genoeg. Ik merk dat ik deze film in een geweldig hoog tempo aan het vergeten ben wat dat betreft.

Je zou kunnen zeggen dat het knap is dat een film een verhaal probeert te vertellen met zo weinig mogelijk tekst. Dat moet ik de film inderdaad nageven: men komt een heel eind met dit gegeven. Ook visueel zag het er goed uit: de actie is overtuigend in beeld gebracht en het camerawerk viel me zo nu en dan ook op. Ik waardeer het ook dat men zoveel mogelijk ‘echte’ effecten probeerde te gebruiken. Hardy en Theron zijn prima in de hoofdrollen. Met de weinige tekst die ze hadden wisten ze toch geloofwaardig over te komen en een beetje kleur te geven aan hun personages. De muziek vond ik ook wel passend overigens. Niet zozeer echt 'goede muziek', maar ik besefte me wel dat drukke getrommel best wel bij de situatie en omstandigheden hoorde.

Erg gemengde gevoelens dus. Ik vond het lang niet slecht, maar daar staat tegenover dat lang niet alles bij mij aansloeg. Het dieptepunt vond ik misschien nog wel die scène waarin de baby uit de moeder verwijderd wordt en de daaropvolgende reacties. Weer zo'n moment waarbij ik dacht: 'wat een slechte film is dit', terwijl het hele 'tweede' actiegedeelte (de terugweg in feite) deze indruk weer in één klap doet wegvegen. Is het dan een teleurstelling? Nee, eerlijk gezegd nog eerder een meevaller. Ik denk dat deze film je vooral moet liggen. Ik hou best van een staaltje goede actie in een film, maar de grote hoeveelheid in deze film tegenover de kleine hoeveelheid inhoud resulteert niet geheel in het voor mij gewenste effect.

3*

Een tijdje terug de volledige Madagascar reeks teruggekeken op Netflix en dit derde deel had ik zelfs nog nooit eerder gezien. Ik weet dat ik de eerste film als kind op dvd had en redelijk vaak gezien heb, ondanks dat die nooit in de buurt van mijn favoriete films gekomen is. Dit is echt iets wat ik vroeger 'gewoon leuk' vond, zonder dat ik er écht warme gevoelens bij had. Ik had altijd meer met handgetekende animatie (veelal van Disney).

Deel 2 had ik één keer eerder gezien tijdens een busrit. In de meningen die ik bij de eerste twee films had achtergelaten kan ik me nog steeds wel vinden: deel 1 als leuke introductie, deel 2 als aardig vervolg dat in meerdere opzichten wel een schaamteloze kopie van The Lion King is. Ook in dit derde deel is het verhaal niet bijster origineel: een groep 'infiltranten' die eerst niet echt bij de groep horen, maar daar later wel onderdeel van weten uit te maken. De circusdieren zijn allemaal wel leuke toevoegingen. Knap hoe personages die pas in het derde deel geïntroduceerd worden toch vrij snel weten aan te slaan. Alleen DuBois is heel vervelend, maar ik was eigenlijk allang blij dat we niet wéér met dat oude dametje, wiens rol in deel 2 belachelijk werd uitvergroot, werden opgescheept.

Ondanks het gebrek aan originaliteit heb ik hier wel prima naar kunnen kijken. Er zit veel actie in, de computeranimatie werkt op zich wel (al zal ik er niet gauw fan van worden), het stemmenwerk is in orde en zo nu en dan weet de film toch nog te verrassen. Ik vond het bijvoorbeeld een frappante (doch logische) twist dat wanneer de dieren eindelijk terugkomen in de dierentuin ze niet hoeven te rekenen op een warm onthaal. De film zit ook barstensvol humor, maar - en dit geldt eigenlijk voor alle delen - die is vooral gericht op de doelgroep en is bij vlagen ook te hysterisch voor mijn smaak.

Leuk om dit weer te hebben teruggezien en het laatste deel nog even te hebben meegepakt. Ik vond 'm zeker de moeite waard, al hoeft het vierde deel waar een paar jaar geleden even sprake van was er van mij niet te komen. Het is goed zo.

3*

Brave romantische komedie volgens het boekje. Patrick Dempsey moet het maken, want zijn personage is de enige die iets te doen krijgt. De andere personages zijn behoorlijk inwisselbaar. Hij weet gelukkig best wel wat leuke momenten op zijn naam te zetten wanneer hij al stuntelend met zijn taak als ''bruidsmeisje'' probeert om te gaan, waardoor deze Made of Honor niet gelijk na afloop uit het geheugen wordt gewist. Dat gezegd hebbende, is dit natuurlijk alles behalve memorabel. Ik miste een beetje een sidekick, een lompe, beste vriend voor Tom, die het komedie-element nog wat meer naar voren had kunnen brengen. Verder ben ik het inderdaad met Boenga eens dat de film zich niet erg subtiel, slechts een paar minuten voor de finish, lijkt te realiseren dat het wel een romcom is en dat we dus ook het standaard romcom-einde moeten hebben. Voelt allemaal belachelijk gehaast, over-the-top en is zelfs voor begrippen binnen dit genre ongeloofwaardig. Wat resteert is een film die doet wat het moet doen, maar hier had wel meer in gezeten.

2,5*

Zeker een leuke jeugdfilm. Het kent erg leuke momenten, en ook de flash-backs werden goed in beeld gebracht. Met acteurs als Rijk de Gooijer en Kitty Coubois zat het acteerwerk ook helemaal goed. Het einde was ook niet echt heel voorspelbaar ofzo. Een film waar ik toch wel weer van genoten heb!

3,5*

The Magnificent Seven is één van die klassiekers waar ik mijn vader wel meer dan eens over heb horen praten. Op de een of andere manier voel ik me altijd wel min of meer aangetrokken tot, of iig een zekere nieuwsgierigheid naar, de films die hij vroeger zo leuk vond.

Zodoende, na onlangs nog Ben-Hur te hebben gezien, was het nu de beurt aan deze klassieker. Het verhaaltje is best eenvoudig, maar wel zeer vermakelijk. Op basis hiervan kon het speelduur gemakkelijk gevuld worden zonder te vervelen. Wat dat speelduur overigens betreft; hoe prachtig ik die groots opgezette, epische westerns van Leone ook vind, een dergelijke film van iets meer dan twee uurtjes is ook wel eens aangenaam. Mijn favoriete genre zal het immers nooit worden. Toch mag ook deze film zich aansluiten bij het selecte groepje waar ik van kan genieten.

Eén van de sterkere punten van de film is de sublieme cast. Met namen als Steve McQueen, Charles Bronson en Eli Wallach had ik al hoge verwachtingen, en die werden dan ook helemaal waargemaakt. Vooral Wallach krijgt de gelegenheid zich flink uit te leven in zijn rol als slechterik. Ook Robert Vaughn, Yul Brynner en Horst Buchholz vallen in positieve zin op. De ontwikkelingen in de relaties tussen de zeven huurlingen en de dorpsbewoners worden interessant overgebracht; niet te dramatisch en zonder overacting. Er is een beperkte hoeveelheid script voor de acteurs, maar dat is geen gemis. Door de eenvoud is het namelijk altijd duidelijk waar de film heen wil. De actiescènes zijn uiteraard wel wat gedateerd, maar evengoed erg gaaf. Het zijn niet de flitsende beelden van tegenwoordig, maar misschien is dat juist wel wat de actie hier extra realistisch maakt: het voelt meer aan als een registratie.

Al met al kan ik zeggen dat ik me hier prima mee vermaakt heb. Het is leuk om zo'n grote groep iconen uit die tijd samen aan het werk te zien en de film zelf is toch wel cult geworden. Ik vond het verder ook niet echt uitzonderlijk goed, maar het alles behalve een vervelende zit.

3,5*

Ik had 'Magnolia' al heel lang in de kast liggen, maar hij is eigenlijk uit het oog geraakt. Gisteravond dan toch maar bekeken.

De film beviel me goed, viel me mee en viel me tegen. Het wisselde eigenlijk een beetje af. Het acteerwerk is echt heel goed van de gehele cast. De verschillende verhaaltjes in het meerendeel ook wel, waarvan ik het verhaal van de stervende vader het meest interessant vond. Ook de soundtrack was mooi. Maar op de een of andere manier wist het niet altijd volledig mijn aandacht vast te houden. Hij viel me dus toch wel een beetje tegen. Ik kan echter wel begrijpen dat mensen dit goed vinden en misschien kwam het ook een beetje door mijn stemming (beetje moe). Dus ik zal de film absoluut nog eens een herkijk-beurt geven. Al moet ik toegeven dat er toch wel interessante scenes en fragmenten voorbij kwamen, en ik heb me absoluut niet verveeld. De film krijgt dus wel een voldoende.

De 'kikker-regen' vond ik bijv. dan wel weer een bijzondere scene. Een beetje mysterieus.

3*

Eindelijk.. sinds een zeer lange tijd heb ik deze herbekeken. Jim Carrey was vroeger mijn favoriete acteur en is de reden dat ik op MovieMeter zit. Ik genoot erg van zijn komedies. Zijn serieuzere films kon ik toen nog niet zo waarderen. Ik wil ze allemaal nog eens herzien (Man on the Moon, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Truman Show). Maar ik begon met die ene wat ik vroeger al goed vond.

En dat was The Majestic. Ik weet niet waarom deze me al vroeger aansprak, maar dat was wel het geval. Nu nog steeds. Jim Carrey is komisch.. maar kan ook prima het serieuzere werk aan. Dat laat hij in deze film zien. Ik vond zijn rol echt heel erg goed. Maar daarnaast is ook de rest van de cast overtuigend. Het verhaal is erg mooi en blijft boeiend. Hij duurt wel lang, en misschien wordt hij op het einde een beetje lang maar daardoor nog niet echt saai. Ik vond zelfs de rechtszaak een interessante scene. En het eine is ook leuk. Daarnaast heeft de film een bepaalde, warme sfeer die hij de hele tijd bij zich draagt. De restoratie van The Majestic is ook erg leuk om te zien. En natuurlijk een erg vreemd moment waarop Peter zijn eigen film ziet en weet wie hij is. Wederom overtuigend geacteerd door Carrey.

Misschien is de film een klein beetje zoetsappig. En hij is ook niet zo goed als de twee bekendste titels van Frank Darabont. Maar desondanks dat vind ik dit toch een bijzonder filmpje. Het simpel, maar wordt wel erg goed in beeld gebracht. Het hele verhaal kwam ook goed op me over. Ik ga hem daarom dan ook niet veel verlagen in cijfer. Want het blijft een mooie film. Dat vond ik 5 jaar geleden.. en nu dus nog steeds!

4,5*

Een tamelijk amusante, maar ook vrij inwisselbare 80s komedie. De film heeft een streepje voor, omdat ik een bepaald zwak heb voor dit decennium. De kapsels, de kleding, de muziek, de auto's: het heeft een bepaalde charme. Major League houdt zich in dat opzicht vrij bescheiden, want het speelt zich hoofdzakelijk op het honkbalveld af. Vermakelijk blijft het over de gehele linie wel en de rollen van onder meer Tom Berenger en Charlie Sheen zijn best leuk, maar tegelijkertijd verbaast de hoge waardering op onder meer IMDb me een beetje. Je kan het verloop van de film uittekenen en de film verrast daar in geen enkel opzicht in. Wat mij betreft staat de film daarnaast niet bol van de leuke grappen of memorabele scènes. Het kijkt prima weg en is daardoor wat mij betreft een perfect tussendoortje. Niet meer, maar ook niet minder.

2,5*

Zeer vermakelijke documentaire.

Uiteraard is het wel een thema dat je moet aanspreken. Ik ben zelf afgelopen zomer in deze attractie in De Efteling geweest, en vond het erg interessant om te zien dat een 'making of' van te vinden was. Wat een vakmanschap! Als je kijkt naar wat voor een groot project dit is geweest, en wat de grootschalige crew er uiteindelijk uit heeft weten te behalen is dat toch wel een compliment waard.

De documentaire is uiteraard geen meesterwerk, maar imo wel bijzonder interessant. De film laat zien hoe een simpel idee uitgroeide tot het indrukwekkende eindresultaat. Hoge pieken en diepe dalen die men tegenkwam op dit pad worden duidelijk naar voren gebracht. Bij vrijwel elke 'setting' krijg je een kijkje: de totstandkoming van de muziek, het prachtige ontwerp en de tekeningen, en de bouw van de baan en decorstukken. Alles betreffende deze onderwerpen is interessant, waardoor het vrijwel geen moment gaat vervelen. Als ik dan al een slecht punt moet noemen is de vertelling van de Sage. Deze weet het verhaal van De Vliegende Hollander op een vrij aangename wijze kort samen te vatten, maar het acteerwerk lijkt voor een Studio 100 programma bestemd te zijn. Gelukkig dat deze momenten vrij gering zijn. Daarnaast loopt het qua montage wel allemaal goed in elkaar over.

Goed in elkaar stekende documentaire, die een prima beeld weet te schetsen over de bouw van de attractie. Bij de beoordeling van een korte docu als dit kijk ik vooral of het mijn interesse heeft weten vast te houden. Dat heeft het dan ook zeker gedaan.

3,5*

Prima thriller. Pas tegen het einde wordt het echt even spannend, maar de film weet op zich best te vermaken. Het scheelt ontzettend dat de drie acteurs waar het allemaal om te doen is (Kidman, Pullman en Baldwin) goed met het materiaal weten om te gaan en hun personages fijn vertolken. Hoogstaand wordt het echter nergens en een twist lag natuurlijk voor de hand, hoewel de gekozen variant wel in de smaak viel.

3*

Mwah... ik had wel een veel betere film verwacht, niet slecht dat absoluut niet maar omdat ik overal om me heen hoor dat het zo'n goede film is. Het viel wel mee, soms vond ik die gesprekken tussen Christine Baranski, Julie Walters en Meryl Streep wat vervelend en kinderachtig, ook de nummers van ABBA werden naar mijn mening absoluut niet goed gezongen. Dan komen we bij acteurs als Pierce Brosnan en Colin Firth die het wel goed acteerden. Maar het nummer wat Brosnan zong vond ik persoonlijk niet om aan te horen. Verder kent de film ook zo natuurlijk zijn leuke kanten : de vaart zit er goed in, het dansen was niet slecht en de acteerprestaties waren buitengewoon goed. Maar toch kende deze film voor mij wat te veel minpuntjes om dit toch een ware topfilm te noemen.

3,0*

De film begint leuk, ik dacht dat er onder deze film wel veel te lachen zou vallen. Niet dus ik snap best dat dit een Drama/Komedie is maar dan hadden ze er gewoon Drama van moeten maken. Ik ben hier helemaal niet van onder de indruk, Ben Affleck viel tegen en inderdaad heel jammer van John Cleese. Ondanks dat zaten er nog wel wat mooie scenes in en was ik toch tevreden met wat er gebeurde zoals de eindzin maar over het algemeen vind ik de film eigenlijk duurende het spelen erg saai geworden.

2,0* (Net geen 1,5*)

Volledig toevallig dat de eerste film die ik na Monster's Ball uitkies ook van Marc Forster blijkt te zijn. Wel een film van een heel ander kaliber natuurlijk, maar A Man Called Otto werd me meermaals aanbevolen. Misschien daardoor iets te hoge verwachtingen, want dit viel me eigenlijk een beetje tegen.

Tom Hanks is een acteur die ik hoog heb zitten. Heeft vaak films gekozen die erg bij mij in de smaak vielen en ik heb hem ook altijd wel als een veelzijdig acteur gezien, die zowel komedie als drama aankan. Uitgerekend de rol die hij hier vertolkt vind ik daarentegen hem niet zo op het lijf geschreven. Hij doet het niet slecht, en ik vond hem ook wel wat beter worden naarmate Otto een beetje tot inkeer begint te komen, maar op de een of andere manier past 'de oude mopperpot' gewoon niet zo bij zijn uitstraling. Overigens vond ik het subplot rondom zijn jongere versie, vertolkt door zijn echte zoon Truman, één van de betere aspecten van de film. Leuk om te zien hoe de relatie met de liefde van zijn leven tot stand kwam en je gelooft ook echt dat ze onafscheidelijk waren.

En verder... tsja, kan ik de chagrijnige houding van Otto wel begrijpen eigenlijk. Hij woont in een straat vol met irritante, lege en weinig sympathieke typetjes. De nieuwe buren waren leuk bedoeld, maar het ligt er wat mij betreft iets te dik bovenop. Ik geloof eerder dat de manier waarop deze personages zich presenteren (luidruchtig en een tikkeltje opdringerig) ervoor zou zorgen dat Otto nog meer zijn hakken in het zand zet in plaats van dat hij naar hen toegroeit. Ik had liever gezien dat er voor een wat meer rustige aanpak gekozen zou zijn: wat meer langere dialogen tussen bijvoorbeeld Otto en Marisol met hier en daar een momentje van bezinning. Het voelt nu een beetje fragmentarisch en stroef. Ook worden er een aantal zaken bijgehaald die niet helemaal uit de verf komen. Zo lijkt de toevoeging van de transgender-student vooral bedoeld om een politiek statement te maken, want ik vind het volstrekt ongeloofwaardig hoe snel de knorrige Otto zich over hem ontfermt. Ook de relatie tussen Otto en Reuben blijft iets te oppervlakkig om impact te maken.

Verder is dit wel zo'n film die prima fungeert als tussendoortje. Ik heb me niet geïrriteerd of iets dergelijks en, zoals gezegd, de film pakt een deel van het verhaal ook wel echt goed op. Over de gehele linie had ik er echter wel iets meer van verwacht en dan heb ik het met name over de interactie tussen Otto en zijn buren. Ik had gehoopt dat me dat wat meer zou vervoeren, maar het bleef nu helaas een beetje aan de oppervlakte dobberen.

2,5*

Ik had hier wel zin in. De trailer deed een James Bond-achtige film vermoeden. Met een hoop bekende namen en Guy Ritchie aan het roer had ik er wel vertrouwen in.

En dat vertrouwen bleek gelukkig niet voor niets. The Man from U.N.C.L.E. is eigenlijk precies wat je van tevoren kan verwachten. Foute oneliners, machogedrag, vrouwen en flink wat actie. Wat dat betreft kan deze inderdaad zo door voor een Bond-film. Twee agenten, een Rus en een Amerikaan, die ten tijde van de Koude Oorlog samen moeten werken is een leuk gegeven en het is gelukkig prima uitgewerkt. Wat ik goed vond, was dat er de hele film een soort van spanning bleef bestaan tussen de twee heren met af en toe een moment van vriendschap; tot aan het einde toe. Het is gelukkig niet zo dat de standaard formule wordt gevolgd: de helft van de film vijanden en door één specifieke gebeurtenis opeens beste vriendjes.

De film is uitermate vermakelijk. Er zitten een aantal erg gave actiescènes in, waarbij te denken valt aan zowel de spectaculaire opening als de nog spectaculairdere finale. Het ziet er allemaal gelikt uit: strak en hedendaags, maar toch straalt het ook authenticiteit uit. Het kost geen moeite om te geloven dat alles zich in de jaren zestig afspeelt. Daar speelt de opvallend mooie aankleding, waaronder de kostuums en de auto's, ook een belangrijke rol bij. Met het acteerwerk zit het ook meer dan goed. Henry Cavill en Armie Hammer zijn een leuk duo en weten de film moeiteloos te dragen. Alicia Vikander is een ontzettend mooie vrouw, maar daarnaast ook een zeer degelijke actrice. Zij vormde een leuke, ietwat mysterieuze toevoeging. Hugh Grant is ook overtuigend in de rol van Waverly. Het was inderdaad een leuk idee, zoals hierboven ook al iemand opmerkte, om meermaals onopvallende cameo's van hem in de eerste helft van de film te stoppen. Wat ik een beetje jammer vond aan de film was het script. Dat was bij vlagen een beetje geforceerd. Het leek meermaals alsof men te graag een gevatte oneliner eruit wilde persen, waardoor ik even uit de film gehaald werd.

Verder is The Man from U.N.C.L.E. ook geen briljante film, maar toch zeker bovengemiddeld. Alles wordt goed in beeld gebracht en er is zorg besteed aan uiterlijk en inhoud. Het plot steekt leuk in elkaar en het tempo ligt lekker hoog. Kortom: ik heb me absoluut niet verveeld. Popcornvermaak op hoog niveau.

3,5*

Ik wilde graag nog eens naar de bioscoop, maar er was vrijwel geen enkele titel bij waarvoor ik per se wilde gaan. Het was de bedoeling dat ik, vlak na de release, met iemand naar Man of Steel zou gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Uiteindelijk toch nog besloten om deze op de valreep te gaan kijken.

Een paar van de oude films met Reeve heb ik járen geleden gezien, waarvan ik me uit mijn herinnering het eerste deel als leukste aanschouw. Een tijdje terug heb ik wel nog Superman Returns gezien, maar dat vond ik niet veel soeps. Superman blijft voor mij wel altijd een van de bekendere superhelden, maar absoluut niet mijn favoriet. Ik was desondanks toch benieuwd wat Zack Snyder en Christopher Nolan hier uit zouden halen.

De film kent een lange introductie. Na deze opening op Krypton was ik niet geheel overtuigd. Er wordt gebruik gemaakt van een behoorlijk staaltje visueel stuntwerk, maar het probleem is dat het niet origineel overkwam. De hele scene met Crowe op de draak heb ik al eens eerder gezien. Op zich was het wel leuk vermaak allemaal, maar een 'wow' momentje zat er niet bij. Desondanks snap ik wel dat er voor een dergelijk soort opening is gekozen, want het is natuurlijk van groot belang voor de verloop van de rest van het verhaal. Maar het had volgens mij geen kwaad gekund om dit iets in te korten.

Dan volgt het beste stuk: het middenstuk. De daadwerkelijke kennismaking met Clark en hoe hij zijn afkomst ontdekt. Henry Cavill is een vrij redelijke acteur. Niet erg bijzonder, maar wat hij moest doen deed hij goed. Michael Shannon zet een vrij standaard bad-guy neer. Ook niet erg bijzonder, maar het kan er wederom mee door. Het zijn eerder de bijrollen van Amy Adams, Kevin Costner, Laurence Fishburne en vooral Russell Crowe die me daadwerkelijk aanspraken. Wellicht omdat het allen grote namen zijn, maar ik vond hen het meest overtuigend. Zij tillen de film dan ook naar een hoger niveau. Ook visueel mag deze film er absoluut wezen. Alles ziet er vlot uit, maar gelijktijdig ook gewoon goed. Of het nou gaat om een lang gevecht of alleen om Clark die voor het eerst gaat vliegen; de film trakteert op een hoop mooie special effects. Ook de montage en de muziek van Hans Zimmer zijn opvallende pluspunten.

De laatste 30 minuten vind ik een beetje twijfelachtig. Enerzijds is het leuk om te zien als een film als deze even compleet los gaat met een hoop kabaal en ontploffingen. Anderzijds werd het op een gegeven moment wel too much. Daar ik in het begin nog mijn ogen uitkeek, had ik dat op het laatste totaal niet meer. Op een gegeven moment had ik dan ook zoiets van 'het mag nu eindigen'. Maar net toen ik dacht dat het klaar was, gaan Superman en Zod nog even een poosje op elkaar inbeuken. Ook vond ik dat dit lange gevecht een betrekkelijk zwak einde kende. Dan bedoel ik vooral dat Zod nogal op een simpele manier sterft en die lange schreeuw van Superman. Heel erg gemengde gevoelens dus over dit gehele stuk. Erg gaaf gedaan, maar wel langdradig. Ik vraag me overigens af hoe dit gaat uitzien als je de film thuis kijkt. Wat dat betreft geloof ik dat hier wel een beetje profijt werd gemaakt van het grote scherm.

Man of Steel is een leuke film geworden. Of men erin zal slagen hetzelfde met Superman te doen als Nolan met Batman heeft gedaan, betwijfel ik. Misschien wel in het creëren van een iets modernere versie van Superman, maar wellicht niet in het creëren van dezelfde soort hype. Superman is en blijft wat mij betreft toch een iets 'simpele' held in vergelijking met (de meeste) andere superhelden. Het is echter altijd maar de vraag of ze erin slagen om van deze figuren ook daadwerkelijk een goede film te maken. En voor een held als Superman, moet ik zeggen dat Man of Steel daar toch goed in geslaagd is.

3,5*

Man of the Year is een film die ik ooit voor een klein deel heb gekeken (enkele jaren terug) en vervolgens heb afgezet. Vandaag heb ik hem nog eens gekeken om te kijken of hij nog steeds zo slecht beviel.

In het begin had ik wel het idee daarvan. Want de film begint traag en saai. Bijna nergens kon ik een leuke grap vinden en ik snapte niet hoe de film de tijd zou gaan vol krijgen. Pas nadat eindelijk bekend is dat Tom de president is, lijkt de film op gang te komen. Ik las zo net dat sommige mensen het 'thriller gedeelte' (dus de tweede helft ongeveer) minder vonden dan het eerste, maar bij mij was het juist andersom. Zodra de film overgaat op een thriller, wordt hij interessanter. Jammer is wel dat dat alleen voor de film lijkt te gelden, want in het genre stelt ook dat niet heel veel voor. Maar het viel me wel op dat ik veel makkelijker mijn hoofd bij de tweede helft kon houden, dan de eerste.

Met het acteerwerk zit het wel goed. Robin Williams doet het wel redelijk, alleen kon ik niet zo om hem lachen. Nu ben ik ook geen groot fan van hem, maar ik heb hem geloof ik wel eens beter gezien. De rest van de cast doet het prima. Laura Linney, Christopher Walken en Jeff Goldblum leveren goed acteerwerk af.

Ik weet niet zo goed hoe ik de film moet beoordelen, ook omdat ik niet echt duidelijk het gevoel heb waar ik naar gekeken heb. Op komisch vlak vond ik het in ieder geval een tegenvaller. Maar het thriller gedeelte vond ik stukken vermakelijker om naar te kijken. Ik zit te twijfelen welk cijfer ik geef, maar ik houd het op een:

2*

Deze film zal ik waarschijnlijk altijd blijven koppelen aan mijn vader. Ik weet nog dat hij heel enthousiast was over de film toen hij 'm in de bioscoop had gezien en dat hij hem later nog een aantal keren gehuurd heeft. Destijds, 2004, was ik hier echter nog iets te jong voor en daarna heb ik 'm heel lang uit het oog verloren. Een tijdje geleden me dan maar alsnog eens aan deze film gewaagd (samen met paps uiteraard ).

De film kent een rustige opbouw. Persoonlijk kon ik me daar niet aan storen. De film krijgt hierdoor de gelegenheid om de opbloeiende relatie tussen John en Pita uitgebreid in beeld te brengen en de film slaagt daar ook in. Ik was er op een gegeven moment wel van overtuigd dat het maatjes geworden waren en wanneer Pita dan uiteindelijk ook verdwijnt maakt het eens temeer indruk. Is Pita iets te volwassen voor haar leeftijd? Absoluut. Helaas onderscheidt Man on Fire zich daarin niet van het merendeel van de Hollywood-films. Desondanks heeft Dakota Fanning wel de juiste uitstraling voor deze rol. Je hoopt van harte dat John erin slaagt haar te redden. Denzel Washington is wat dat betreft ook overtuigend in de hoofdrol. Ook hij is perfect gecast, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik hem eerder in een dergelijke gewelddadige rol gezien heb. Ik heb hem geloof ik vaker de rol van advocaat op zich zien nemen (Philadelphia, License to Kill). Ik vond hem in ieder geval sterk. Het overige acteerwerk is ook aardig, maar grote namen als Christopher Walken en Mickey Rourke krijgen eigenlijk niet zo heel veel te doen.

De film kent een hoop aparte camera- en montagetechnieken, waardoor Man on Fire nogal bekend staat als een 'flitsende' film, hetgeen zo te lezen (ondanks het hoge gemiddelde) voor vrij veel mensen een doorn in het oog is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er geen last van heb gehad. De film is soms wel wat druk, maar het is niet zo dat ik me oprecht gestoord heb aan de manier waarop geprobeerd werd de spanning over te brengen. Daar moet ik overigens wel weer bij zeggen dat ik nou ook weer niet constant op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Soms lijkt het wat langdradig te worden, maar de uitstekende actiescènes en mijn nieuwsgierigheid naar de ontknoping zorgden er wel voor dat ik geïnteresseerd bleef kijken.

Kortom: een geslaagde thriller. De hoge mate van gewelddadigheid en de eerdergenoemde stijl die Tony Scott hanteert zorgen er waarschijnlijk voor dat het niet voor iedereen een geschikte film is, maar het wist mij wel te boeien. Ook het einde is ontroerend zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Qua plot deed het mij overigens soms wat denken aan Taken, al geef ik dan toch licht de voorkeur aan deze Man on Fire.

3,5*

Vandaag weer eens herbekeken. Altijd een film van Carrey geweest die ik wel mooi vond, maar wel eentje die ik vroeger niet graag opzette omdat het een heel ander soort film van hem is dan normaal.

Man on the Moon is een aparte mix tussen Drama en Komedie. Jim Carrey speelt erg goed. Hij maakt het personage van Andy Kaufman echt heel bijzonder. Een man met een aparte soort humor, maar die toch aansprak had op het grote publiek. Althans, zo wordt het in deze film naar voren gebracht want verder weet ik vrijwel niks van de persoon. Ook de vele typetjes die hij speelt zijn leuk. Hij weet prima te spelen op een komische- en drama manier. Danny DeVito en Courtney Love zijn goed bezig.

Het verhaal is mooi. Het eerste gedeelte is meer grappig en het tweede gedeelte meer serieus. Toch kan ik het niet echt een komedie noemen, omdat ik niet vaak hardop heb moeten lachen. Als kijker wordt je de hele tijd in de maling genomen. Dit lijkt op een begeven moment een beetje een normale zaak te worden waardoor het niet meer zo leuk is. Naar het einde toe neemt dit dan wel weer een aparte wending. En dit stuk wordt dan ook heel goed gespeeld door Carrey.

Al met al kan ik vooral zeggen dat ik de film erg overtuigend vond. Alles wordt realistisch in beeld gebracht. Ook was alles verrassend en apart. Niet bepaald een hedendaagse film. Mede door het prachtige verhaal en het sterke acteerwerk komt deze film goed uit de verf. De film lijkt lang te duren, maar verveelde me niet. Ik denk dat dit zeker een mooi eerbetoon is aan het levensverhaal van Andy Kaufman (ik heb inmiddels wel al wat dingen over hem opgezocht). Ik vond het een zeer bijzondere film.

4*

Weer eens tijd geweest voor een Bond filmpje. Ook dit was weer een vermakelijke film uit de oude doos. Roger Moore is voor mij nog altijd een favoriete James Bond acteur. De oudere films vind ik dan ook leuker als de nieuwere. De film bevat een hoop actie, die er goed uitzag voor die tijd, maar ook humor. Ook het verhaal is leuk. De climax vond ik ook interessant (vooral in die donkere ruimte). Een nog wat jonge Christopher Lee deed het ook prima, zoals ik inmiddels wel gewend van hem ben. Het grootste minpunt vond ik Nick Nack, een vervelend personage imo. Verder gewoon weer een vermakelijke film met een aangename sfeer. Niets meer en niets minder.

3*

Manchester by the Sea was zo'n film waarbij ik puur afging op de interessante omschrijving. Het is een grauwe, sombere, winterse vertelling geworden over een man die kampt met rouwverwerking en ondertussen nieuwe problemen voor zijn kiezen krijgt. Enkele droogkomische opmerkingen maken de sfeer hier en daar wat luchtiger, maar het is toch vooral een ernstige bedoening allemaal. Die sfeer wordt best verdienstelijk overgebracht, maar het zorgt er wel ook voor dat de film op den duur wat begint voort te kabbelen. Zeker in de tweede helft vond ik het af en toe lastig om de aandacht erbij te houden.

Casey Affleck zet zijn enigszins afstandelijke, stoïcijnse en vrij complexe personage best goed neer en ook Lucas Hedges is op dreef. De momenten tussen hen behoren tot de sterkere scènes in de film. Ook de beruchte brand is schokkend en treffend weergegeven, evenals het monoloog dat volgt waarin wordt uitgelegd hoe en wat. Bovendien mag niet onbenoemd blijven dat de film bij vlagen ontzettend mooie shots toont. Door deze factoren heeft de film echt wel wat te bieden, maar tegelijkertijd zijn er naar mijn mening weinig échte hoogtepunten en voelde ik te weinig binding met de personages om de film me lang te laten bijblijven.

3*

De Nederandse Love Actually nummertje 493. Wéér volgen we verschillende verhaallijnen naast elkaar en wéér zijn ze op de een of andere manier verbonden. Ditmaal niet door familie, maar door kennissen in een sportschool.

Alleszins aardig uitgevoerd; dat mag gezegd worden. Er zitten een aantal leuke momenten in, maar het jammere is wel dat die ook voor het merendeel in de trailer te zien zijn. Daarnaast is een groot probleem bij deze film dat het ene verhaaltje veel interessanter is dan het andere. Die van Jeroen Spitzenberger en Katja Herbers is eigenlijk het leukste en ook die omtrent Georgina Verbaan, Teun Kuilboer en Fabian Jansen was redelijk geslaagd. De verhaallijnen van Daan Schuurmans en Barry Atsma vond ik daarentegen niet interessant. Die kwamen nogal ongeïnspireerd op me over en leken daarnaast ook niet erg veel toe te voegen.

Verder leveren de eerder genoemde 'leuke momenten' ook geen echte lachsalvo's op, maar zijn ze eerder goed voor een grinnik. Op zich geen ramp, maar het is geen uitgesproken goed teken voor een film als deze. Het eindresultaat is een film waar ik gemengde gevoelens aan overhoud. Enerzijds wel leuk, anderzijds zijn er veel betere romantische komedies. Ik heb wel het gevoel dat men oprecht geprobeerd heeft er iets leuks van te maken, maar het lijkt maar deels gelukt.

2,5*

De Marathon was een aangename verrassing..

Ik was helemaal niet van plan deze film te kijken. Bij de release heb ik 'm ook links laten liggen. Hij stond enige tijd geleden toevallig op en ik ben blijven kijken, want al na de eerste paar minuten had de film mijn interesse.

De Rotterdammers hebben een aantal geweldige mono- en dialogen. Heerlijk lomp en behoorlijk hard bij vlagen. Ik kon er in ieder geval goed mee lachen. Ik geloof dat ik sinds de eerste Flodder geen Nederlandse film meer heb gezien, waar ik zo vaak hardop bij heb moeten lachen als bij De Marathon. De vier hoofdrolspelers zijn geweldig. Frank Lammers blijft een goede acteur, maar ook Marcel Hensema en Martin van Waardenberg kwamen meermaals leuk uit de hoek. Het is echter vooral Stefan de Walle die opvalt. Hij is niet alleen komisch, maar weet ook oprecht een goede prestatie neer te zetten als het aankomt op het drama-gedeelte. Het vrouwelijke deel van de cast vind ik, door de relatief kleine rolletjes, moeilijker te beoordelen. Ik kan niet zeggen dat ik me aan iemand, ook niet aan Georgina Verbaan, gestoord heb, dus ook hierover ben ik te spreken.

Het verhaaltje is redelijk simpel. Vandaar waarschijnlijk ook dat mijn interesse voor deze film in eerste instantie niet meteen gewekt werd, maar er wordt bijzonder veel uit gehaald. De training is bijzonder leuk om naar te kijken, evenals de marathon zelf. Er zitten geen vervelende momenten in en het werd nergens langdradig, waardoor het heel gemakkelijk wegkeek. Zo'n dramatische twist in een film die over het algemeen humoristisch is, is altijd een beetje een risico. Maar het werd heel mooi opgelost en nergens te sentimenteel in contrast met al het voorgaande. Dat kwam vooral doordat de ziekte van Gerard al vrij vroeg in de film aangehaald wordt en ook meermaals tussendoor aan bod komt. Het zowel grappige alsook emotionele einde (en daarmee bedoel ik het moment dat hier op de poster staat afgebeeld) vond ik knap gevonden.

Al met al kan ik zeggen dat ik dit een erg vermakelijke film vond. Deze tragikomedie heeft genoeg goeds te bieden op de beide genres die door de film verwerkt zijn en slaagt eigenlijk op elk vlak waar het slagen moet. Ik kan deze film dan ook van harte aanbevelen. Of je nu veel op hebt met Nederlandse films of niet.

4*

Eigenlijk verwachte ik, zoals al velen lees ik, een flauwe typische Owen Wilson komedie. Wegens het verhaal dat me wel aansprak heb ik hem toch maar gezien.

In het begin leek het nog allemaal op wat ik verwachte dat het ging worden. Echter toen Marley in de film verscheen, kwamen er een aantal leuke en grappige scenes. Jeniffer Aniston en vooral Owen Wilson (!) deden het erg leuk acteren, maar ook de rest van de cast is goed bezig, ook de kinderen.

Het einde is echt, in mijn ogen, emotioneel. Ik had dus niet gezien dat dit een drama-komedie was en wist dus niet dat er ook iets erg zou gaan gebeuren. Ik heb nog nooit gehuild bij een film, maar het water stond toch een beetje in mijn ogen. Erg mooi, maar vooral zielig in beeld gebracht hoe iedereen afscheid neemt van Marley. Erg pijnlijk vond ik het om te zien toen Jeniffer de koffer van de auto dicht deed, wetende dat ze haar ''uitverkoops-puppy'' nooit zou weerzien. Maar ook John die nog even vertelt tegen zijn hond hoe geweldig hij was, ook al brak hij soms de tent af. Hele mooie scenes waren dat.

De film was dus wel leuk qua grappen, maar het was bij mij voornamelijk het drama-stuk dat ontzettend veel indruk op me heeft gemaakt. Ik kan niet anders zeggen: Erg mooie, goede, ontroerende film!

4*

Mars Attacks! is opzicht een aardig vermakelijke film. De casting is dan echt geweldig : Jack Nicholson, Michael J. Fox, Glenn Close, Pierce Brosnan, Danny DeVito, Jack Black en Annette Bening zaten allemaal goed in hun rol. De Humor is wel wat flauw vond ik.. De actie-scenes waren midelmatig, maar de Aliens zelf waren erg leuk gemaakt. Het verhaal slaat natuurlijk nergens op, maar de uitwerking ervan is dus zeker niet verkeerd.

3,0*

Film die weliswaar mijn aandacht had bij de release, maar waar ik nooit achteraan ben gegaan. Ridley Scott heeft in het verleden bewezen goed met het genre overweg te kunnen en de cast was ook veelbelovend. Ik denk dat twijfels over of het uitgangspunt het gehele speelduur interessant zou blijven ervoor gezorgd hebben dat ik de film een tijdje ontweken heb.

En die twijfels bleken niet geheel onterecht. The Martian begint namelijk halverwege wel wat te slepen. De reddingsactie die op aarde beraamt wordt verandert op den duur zelfs in oninteressant geneuzel. Dat is wel enigszins teleurstellend, want namen als Jeff Daniels, Sean Bean en Mackenzie Davis maakten mij vooraf wel juist extra benieuwd naar de film. Dit deel van de cast doet het nog steeds vrij goed hoor (hoewel ik de rol van Donald Glover wel vrij vervelend vond), maar hun verhaallijntjes vond ik niet zo interessant. De film is op zijn best wanneer de focus op Matt Damon ligt.

Het grapje over 'Cast Away op Mars' had ik ook al vrij gauw gemaakt. Matt Damon kiest wel voor een iets nonchalantere aanpak dan Tom Hanks in die film, hetgeen misschien niet altijd even geloofwaardig is, maar wel voor een stukje humor zorgt. Hij speelt zijn personage prima. De tegenslag die hij halverwege onverwachts te verwerken krijgt hakt er ook wel in. Tegen het einde van de film, wanneer we eindelijk bij Mark's reddingsoperatie zijn aangekomen, volgt jammer genoeg een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden (met het lek in het pak als dieptepunt). De aanhoudende grapjes over iemands muzieksmaak vond ik daarnaast bij vlagen nogal misplaatst en melig. Op enkele cruciale momenten deed het afbreuk aan de spanning. Het gebruik van popmuziek door de film heen vond ik dan weer niet zo'n probleem. Ik vond de Starman-montage zelfs erg leuk.

Visueel heb ik hier niets op aan te merken. Shots in de ruimte zien er fantastisch uit, waardoor het met het sciencefictiongedeelte van de film ook wel goed zit. The Martian scoort met gemak een voldoende, maar ik denk dat het inperken van al die NASA-perikelen ervoor had kunnen zorgen dat ik nog hoger geëindigd was.

3*

Mary and Max was zo'n film die ik wel graag wilde zien, maar ook weer niet direct toen ik er voor het eerst van hoorde. De hoge score nodigde tot kijken uit, maar het verhaal en het feit dat het om een klei-animatie ging maakten me niet echt warm. Klei-animatie vond ik als kind zijnde nooit slecht, maar ik keek veel liever naar getekende animatie. Dan was er nog iets dat moeilijk voor te stellen was: ''Mary and Max is een lieve en ontroerende klei-animatie voor volwassenen''. Uiteraard is het mogelijk dat volwassenen kunnen genieten van animatiefilms, maar ik was benieuwd hoe ze het zouden aanpakken om daadwerkelijk een film enkel en alleen voor volwassenen te realiseren.

De vooroordelen waren nergens voor nodig, want Mary and Max is een zeer mooie film geworden. Drama en komedie komen op een afwisselende wijze aan bod en in beide opzichten is de film geslaagd. De door lange afstand haast onmogelijke vriendschap tussen Mary en Max is er eentje die je wil toejuichen. Ik merkte ook op een gegeven moment zelfs dat als het niet zo goed gaat tussen de twee, ik echt zat te hopen dat het weer goed zou komen. Voor iemand die de film niet gezien heeft klinkt het wat onnozel, maar ik denk dat een ieder die de film wel gezien heeft zich hier wel in kan verplaatsen.

De personages zijn erg goed uitgewerkt. Niet alleen de twee hoofdpersonages, maar ook de bijrollen hebben zo hun sterotype en karikaturistische trekjes, waardoor je ze makkelijk identificeert. Ook goed hoe ze de leefomgeving van Mary en die van Max echt als twee verschillende werelden weergeven in kleurgebruik. Het draagt bij aan een aparte sfeer, die soms heel amusant en vrolijk en dan weer heel triest en grimmig lijkt. Op het einde, als Mary in New York aankomt en daar de dode Max aantreft, voelde ik toch wel een brok in mijn keel. Hetzelfde gaat overigens op voor het moment dat Mary zelfmoord wil plegen. Er zitten een aantal heftige momenten in deze film die ik niet zag aankomen en behoorlijke indruk maakten.

Een aandoenlijke animatiefilm is het zeker geworden. De klei-animatie heb ik nooit eerder zo effectief gezien. De film wist goed op mijn emoties in te spelen en blijft ook nog wel een tijdje hangen. Ondanks enkele humoristische fragmenten, is het vooral een mooi weergegeven drama waarin de vriendschap centraal staat; een vriendschap die me met gemak wist te raken en te overtuigen.

4*

Blegh! Wat een vreselijke film was dit! Het acteerwerk is erg slecht, vooral het hoofdpersonage vond ik vreselijk. Er zitten ook nauwelijks (goede) grappen in deze film. Ik heb niet zo veel problemen met wat flauwere komedie's maar dit sloeg alles. Totaal niet genoten eigenlijk. Het irriteerde me alleen maar. Ik heb de film gezien omdat het uit de Happy Madison (Adam Sandler) studio's komt, maar het bleek een vreselijk gedrocht.

0,5*

Paul Thomas Anderson. Punch-Drunk Love vind ik nog steeds een prachtige film. Het blijft altijd een beetje een eigenaardige zit door de absurditeiten en de stijl waar Anderson mee werkt, maar het werkt eigenlijk heel goed. Absoluut een van mijn favoriete romantische films. There Will Be Blood viel een stuk minder in de smaak bij me en ook Magnolia wist (al is dat eigenlijk dusdanig lang geleden dat die wel eens in de herziening mag) niet de indruk op me te maken waar ik op gehoopt had.

The Master dan maar eens proberen. Ik had goede hoop, want de film begon absoluut niet onaardig. De personages worden goed geïntroduceerd en enkele lange shots (en daarmee het sterke acteerwerk) vallen op. Eigenlijk blijft het interessant tot en met het lange, intense dialoog tussen Freddie en Lancaster op de boot. Daarna belandt de film naar mijn mening in een sleur. Hier en daar gebeurt iets interessants waardoor het weer even opleeft (bijvoorbeeld de erg sterke scène in de gevangenis), maar over het algemeen wist het me te weinig te boeien. Ik begon de speelduur te voelen en was ook blij toen er een einde aan gebreid werd. Het is zichtbaar dat Anderson een begenadigd regisseur is, maar als de inhoud zó weinig met me doet, kan de verpakking er helaas niet voor zorgen dat ik het een sterke film vind.

Cinematografisch steekt de film goed in elkaar en het acteerwerk van met name Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman is uitstekend. Wat vond ik dan precies niet goed aan deze film? Geen idee. Het pakte me simpelweg niet. De ideeën van de sekte deden me erg weinig, laat staan de therapieën die ze uitvoerden. Ik schrijf Anderson heus niet af, want ik moet nog veel van hem zien en ook de muziekvideo's die hij voor HAIM regisseert vind ik keer op keer mooi, maar met deze The Master kreeg ik maar geen klik.

2,5*

Vandaag eindelijk The Matrix Reloaded gekeken. Het eerste deel vond ik helemaal geweldig. Prachtig gemaakt, een enorm diepgaand verhaal, interessante personages etc. Waar ik bang voor was waren de vervolgen, als ik zo de reacties hier en daar hoorde. Daarom dat het waarschijnlijk ook zo lang heeft geduurd voor ik deze gezien heb.

Nu dus toch gebeurd en ik ben helemaal niet teleurgesteld. De Wachowski's hebben dan misschien niet alleen meesterwerken hebben gemaakt, ze zijn wel (van wat ik gezien heb) allemaal zeer zeker de moeite waard (er zaten overigens imo ook meesterwerken tussen). Deze film bevat veel herkenbare elementen uit het mooie eerste deel, maar heeft ook heel veel nieuwe dingen. Waar ik in het begin even aan moest wennen waren de personages. Vrij veel nieuwe personages. Gelukkig springen de belangrijkste eruit. De tweeling was een leuke toevoeging en vooral het feit dat Smith kan klonen in dit deel vond ik erg sterk.

In het begin vreesde ik er wel voor dat dit inderdaad niet veel ging worden. De dansscène in combinatie met de vrijscène was nogal 'niet-Matrix', een beetje vreemd dat de film hier lang de tijd voor nam, want ik vond het verder niet zo zeer bij de film passen. Gelukkig herpakt de film zich meteen met een hoop actie en mooie special-effects die je mag verwachten van de Wachowski's. Keanu Reeves doet het prima in de rol van Neo en Carrie-Anne Moss doet het ook goed als Trinity. De overige cast was ook goed in vorm. Het hoogtepunt uit de reeks vind ik toch Agent Smith: een prachtrol van Hugo Weaving.

Zoals hierboven ergens al werd gezegd heeft dit deel een complexer verhaal als de eerste film, dus ik moest wel mijn kop erbij houden. Maar dat is dan ook niet heel moeilijk: je wordt overdonderd met een aantal prachtig visuele beelden. Ik bedoel momenten waarop Neo tegen al die Smith's knokt, de fragmenten die zich op de snelweg afspelen of het spectaculaire einde.. Prachtig in beeld gebracht! Die vechtscènes zouden in bijna elke andere film lomp zijn geweest.. maar niet in The Matrix.

The Matrix Reloaded is een film die niet iedereen zal kunnen bekoren, maar dat kan ik ook zeggen over het eerste deel. Films in dit genre zijn meestal direct een 'hit or miss' bij mij, maar deze reeks is tot nu toe duidelijk een 'hit'. Er zijn enkele kleine nadelen te noemen zoals een aantal overbodige momentjes of dialogen die iets te lang duren, maar wat mij betreft krijg je er veel voor terug. Nooit verwacht dat ik dit vervolg sterk zou vinden. Ik twijfel tussen een 3,5* en 4*. Maar in dit geval ga ik toch voor die laatste. Alles lijkt tot in de details te kloppen, en als je met zó'n verhaal als dit aankomt verdien je mijn respect.

4*