Opinions

Mr. Anderson, welcome back! We missed you.

In The Matrix-trilogie ben ik eigenlijk alleen geïnteresseerd geraakt omdat het van de regisseurs van Cloud Atlas is, een film waar ik zowel voor als na het zien erg enthousiast over was. Direct het eerste deel bekeken en dat is een prachtige film waar ik eigenlijk niks op aan te merken had. Tegen mijn verwachtingen in beviel me ook het tweede deel goed. Genoeg redenen om ook het slotstuk van deze reeks te bekijken.

Ik moet toch zeggen dat ik dit deel het minst sterk vond. De actie is weergaloos; prachtig in beeld gebracht. Dit is iets wat ik over alle films die geregisseerd of geschreven door de Wachowski's zijn kan zeggen. Lijkt me prachtig om dat in de bioscoop gezien te hebben. Waarom dan toch niet zo enthousiast? Het is een beetje té veel. De actiescenes worden lang uitgerekt, en opzicht was dat nog niet zo'n probleem geweest als ze niet eerst het plotje van Neo en Trinity aan de kant schuifden. Ik denk dat het een heel stuk beter had uitgepakt als het gevecht tussen Smith en Neo werd afgewisseld met de aanval op Zion. Beide gebeurtenissen zijn een visueel feest en interessant, maar het duurt gewoon echt iets te lang. Daarnaast: The Matrix zelf heeft maar een bijrolletje. Iets wat ik heel jammer vond. De film gaat wel verder waar deel 2 eindigde, maar toch hoorden de eerste twee films meer bij elkaar als deze. Ik weet niet waarom maar toch voelde dit meer als een losstaande film, terwijl het dat absoluut niet is. Er hangt een andere sfeer in de film. Het heeft niet meer zo veel te maken met waar het uiteindelijk mee begon.

Toch vind ik The Matrix Revolutions ook op genoeg vlakken de moeite waard. Het acteerwerk is prima van de gehele cast. Keanu Reeves vertolkt Neo op een goede manier en ook de overige castleden brengen hun rol goed over. Hugo Weaving speelt wat mij betreft nog steeds het leukste personage: Agent Smith. Jammer dat de kloons niet in actie mochten komen zoals in de voorgaande delen, maar het gevecht tussen de twee zag er absoluut goed uit. Ondanks dat ik vind dat het in deze film iets te ver ging op sommige momenten vind ik het ook nog steeds briljant dat de Wachowski's met een verhaal als dit op de proppen komen. Tot in de details doordacht. Heel knap! De film verveelt ook niet. Hij weet je ook door de hoeveelheid actie de hele tijd te interesseren en ook de dialogen zijn interessant: een goed geschreven script. De score van Don Davis heb ik geloof ik nog niet genoemd: die sluit prima aan bij de gebeurrtenissen die zich voordoen in de film. Voorspelbaar kan ik de film ook niet noemen, want de plotwendingen zag ik niet aankomen.

Dus over het algemeen kan ik toch wel zeggen dat ik tevreden ben over deze film. De film heeft absoluut goede elementen, maar ook de bovengenoemde nadelen. Al met al is dit een mooie afsluiter van een fantastisch intrigerende trilogie. Ik had hem persoonlijk nog iets beter verwacht, maar vermakelijk en interessant is het zeker.

3,5*

Toen ik deze film voor de eerste keer zag (een jaar of 3 geleden vermoed ik), snapte ik er bijna niks van. Maar ik besloot de film toch te kopen, en nadat ik hem voor de eerste keer zag was ik helemaal weggeblazen. Maar ik had geen enkel idee hoe ik hem moest beoordelen. Vandaar dat ik vandaag de film nog eens heb gekeken.

Wat me al meteen opviel is dat dit een film is die je toch vaker moet kijken. Althans, zo voel ik het. Omdat sommige dingen die je eerder niet zo duidelijk waren dan toch duidelijker lijken. Persoonlijk vind ik het een erg epische film. Het bevat een erg sterk verhaal. Ontzettend goed bedacht! Er zit erg veel diepgang in, en er wordt ook verwacht dat je je hoofd erbij houdt. Het acteerwerk van de cast is erg goed. Keanu Reeves was nog niet heel erg bekend bij mij maar hij deed het erg goed als Neo. Ook Carrie-Anne Moss, Laurence Fishburne en de overige bijrollen waren goed. Een van de personages die er toch wel uitsprong vond ik Agent Smith. Een erg interessant personage, en erg sterk vertolkt door Hugo Weaving.

Wat ik naast het boeiende verhaal en sterke acteerwerk erg intrigerend vond zijn de special-effects. Wat zien die er goed uit! En dan bedoel ik vooral de scenes als Neo en Trinity het gebouw binnen gaan om Morpheus te redden. Zelden heb ik zulke sterke actiescenes gezien. Natuurlijk ook de legendarische film scene waarin Neo de kogels ontwijkt is erg goed in beeld gebracht. Ook de Matrix zelf ziet er erg goed uit.

Ik kan dus makkelijk stellen dat ik dit een erg goede film vind, zo eentje die je het hele speelduur blijft boeien en een die je niet snel zult vergeten. Alles ziet er goed uit, en ik kan eigenlijk geen nadelen bedenken. Waarschijnlijk is dit een film die ik nog wel vaker zal zien (nu even niet, omdat ik hem twee keer vlak achter elkaar gezien heb). Ik ga het nog niet direct vijf sterren geven, maar ik denk dat hij daar uiteindelijk nog wel zal aankomen. Maar daarvoor wil ik de film nog vaker hebben gezien. Ook ben ik, ondanks de wat negatievere commentaren daarover, toch enigszins benieuwd geraakt naar de twee opvolgers.

4,5*

The Remains of the Day moet ik nodig eens herzien. Ik kan me vrij weinig van die klassieker herinneren, omdat ik de film eigenlijk op een te jonge leeftijd gezien heb. Maurice, van dezelfde regisseur, kwam toevallig op mijn pad en was tevens een mooie gelegenheid om eens (opnieuw) kennis te maken met de stijl van James Ivory alvorens ik me voor de tweede keer aan zijn bekendste werk waag.

De film focust zich met name op de romance tussen twee studenten. De verhouding tussen deze twee mannen wordt goed uitgewerkt. Dit is vooral te danken aan het sterke acteerwerk van Hugh Grant (hier nog voor zijn doorbraak met Four Weddings) en James Wilby. Dit aspect vond ik zonder enige twijfel het sterkst aan de hele film. De personages komen heel natuurlijk over op de kijker en er zitten, op emotioneel gebied, best een paar pittige scènes. Denk aan het moment waar Grant zijn vriend vertelt dat hij niet verder wil met de relatie en de daaropvolgende aanvaring. Als een scène als deze niet goed uit de verf zou zijn gekomen, zou dat een behoorlijke aanslag op de geloofwaardigheid van de film zijn geweest.

Wat me niet zo beviel aan de film is de enorme traagheid waarmee het verhaal verteld wordt; een aanpak die, als ik het me goed herinner, ook in The Remains of the Day gebruikt wordt. De film slaagde er iig niet in om mij gedurende het gehele speelduur te boeien. De uitvoering is prima, maar het begint, met name vanaf het moment dat Maurice een nieuwe relatie met de knecht begint, wel een beetje te rekken. De psychiatrische sessies met Ben Kingsley kwamen het tempo van de film ook niet bepaald ten goede. Ik moet overigens wel zeggen dat ik, aangezien ik Engels studeer, ontzettend kon genieten van de plaatjes van Cambridge en de prominent aanwezige Britse sfeer.

Heel degelijk qua uitvoering, maar ik vond Maurice uiteindelijk wel wat te langdradig. Ik kan verder eigenlijk geen punten bedenken waar de film te kort schiet, maar het genre moet je wel liggen. Als je een liefhebber bent van dergelijke 'deftige' (kostuum)drama's is Maurice een must-see. Zo niet, dan is het waarschijnlijk verstandiger om deze film te mijden. Persoonlijk wil dat bij mij nog wel eens verschillen, maar Maurice behoort binnen die categorie wel tot de films waarbij ik het heb kunnen opbrengen om ‘m uit te zitten.

3*

Mijn interesse in deze film werd eigenlijk enkel gewekt n.a.v. de lessen die ik op school heb gehad over de zaak Nederland-Indonesië. Niet direct mijn favoriete onderwerp, maar ik was toch wel benieuwd of er een film over te vinden was en zo kwam ik al snel uit bij Max Havelaar uit '76.

De film begint redelijk interessant, en blijt dat tot en met de introductie van Max Havelaar (op de boot). Helaas wordt daarna flink op de rem getrapt, en kruipt de film moeizaam voort. Er zitten enkele interessante dialogen in verwerkt en de spanning die heerst onder de Indonesiërs wordt op een goede manier weergegeven, maar het duurt allemaal een beetje te lang.

Door de nieuwsgierigheid naar het einde, ben ik wel blijven kijken. Dat is maar goed ook, want het laatste half uur vond ik wel het beste stuk uit de hele film. Momenten waardoor je oprecht meevoelt met de Indonesiërs en ook Havelaar zelf, komen op een juiste wijze aan bod. Verder is de film ook nog mooi geschoten. Ondanks het jaartal viel het camerawerk me niet tegen, en zorgde het ervoor dat er een aantal mooie plaatjes verschenen. Uiteraard is het wel jammer dat de film geen muziek heeft. Dit zou in sommige gevallen (de achtervolging bijvoorbeeld) de sfeer goed van pas zijn gekomen. Op het acteerwerk heb ik verder niet zo veel aan te merken. Enkele acteurs waren een beetje houterig, maar Peter Faber maakt dit helemaal goed met zijn rol als Havelaar; een sterke rol van hem. Verder ook leuk om Rutger Hauer nog even langs te zien komen, al had die rol weinig meerwaarde.

Uiteindelijk is dit een film die op een aantal momenten vrij goed scoort, maar die das wordt omgedaan door het veel te lange speelduur. Hierdoor blijft de film gewoon niet van begin tot eind interessant. De twee meest opvallende pluspunten zijn de locaties en de rol van Faber. Verder vond ik het helaas allemaal toch een beetje tegenvallen.

2,5*

Sommige dingen zijn een beetje voorspelbaar. Verder zijn er niet echt grote minpunten aan de film. Het is best wel grappig soms, maar kent ook een vleugje Drama. Acteerwerk was ook aardig. Niet veel op aan te merken of over te zeggen. Gewoon een standaard vermakelijk, leuk familiefilmpje.

3*

The Maze Runner was toch wel een lichte hype. De film deed het destijds behoorlijk goed in de bioscoop en ik heb hier veel mensen positief over horen spreken. Vandaar dat ik toch enigszins nieuwsgierig was geworden en ik besloten heb het een kans te geven.

Mijn conclusie is dat allemaal maar weinig indruk maakt. Het lijkt (te) veel op The Hunger Games en dan nog een tandje minder spannend. Weer volgen we een groepje jongeren die moeten zien te overleven. Ditmaal worden ze tegengehouden door een doolhof met daarbinnen angstaanjagende 'wezens'. Qua vormgeving vond ik het eigenlijk allemaal maar saai. Je verwacht een hoop van hoe het doolhof van binnen zal uitzien, maar het stelt niet veel voor. Ook de Grievers maakten nauwelijks indruk.

Het acteerwerk is afwisselend. Hoofdrolspeler Dylan O'Brien spat nou niet bepaald van het scherm af, maar is ook zeker niet vervelend. Thomas Brodie-Sangster deed het ook zeer aardig. Daartegenover staat echter een halve cast aan jongeren die ik me helemaal niet meer kan herinneren en een Will Poulter die ik, ondanks dat zijn personage arrogantie moest uitstralen, eerder een vervelende zeurpiet dan intimiderend vond. Wat ik bovendien erg vond tegenvallen, was het einde. Een plichtmatige en niet bepaald originele verklaring voor alles wordt voorgedragen door Patricia Clarkson om vervolgens af te sluiten met een zogenaamd gedurfde wending en een 'kom alstublieft ook naar deel 2 kijken'. Naar mijn mening werd overigens ook redelijk weinig gedaan met het meisje. Ik dacht dat zij een cruciale rol zou gaan spelen, maar in feite doet ze niet veel meer dan zich 'gewoon' bij de groep voegen.

Ik kan er niet over oordelen in hoeverre de film het boek evenaart, maar het deed mij allemaal zeer weinig. Het werd nergens dusdanig vervelend dat ik 'm heb uitgezet, maar de film kent amper memorabele momenten. Hierdoor laat het vanzelfsprekend ook geen blijvende indruk achter. Ik kan niet bepaald zeggen dat ik enthousiast ben geworden om het vervolg te gaan bekijken, hetgeen wel een van de vooraanstaande doelstellingen van de makers lijkt te zijn geweest.

2*

Me before You was een prettige verrassing. De poster en het spotje dat ik van deze film gezien had deden een mierzoete film vermoeden; in ieder geval één waar ik aanvankelijk geen interesse in had. Maar dit is mij heel erg meegevallen. Ik had overigens een soortgelijke ervaring met Safe Haven een jaar geleden.

Dat deze film constant vergeleken wordt met Intouchables is niet erg vreemd natuurlijk. De twee films gaan qua uitgangspunt inderdaad hand in hand, maar toch stond ik er tijdens het kijken van de film nauwelijks bij stil. De toon van Me before You is immers toch net iets anders (komt vooral door de andere setting en een andere dynamiek tussen verzorger en patiënt). Ik was gecharmeerd van het acteren van zowel Emilia Clarke als Sam Claflin. Met name Clarke zet een ontzettend sympathiek en lief personage neer. De relatie tussen William en Louisa wordt in een rustig en fijn tempo opgebouwd, gaat gepaard met humor en wordt gelukkig nooit te klef.

Het spel van bijrolacteurs als Charles Dance, Janet McTeer en Matthew Lewis was ook prima. Ik had inderdaad ook een iets grotere rol van Dance verwacht, maar soit. De focus ligt natuurlijk op Clarke en Claflin. Waar ik blij mee ben, is dat de film op het einde niet overdreven sentimenteel werd. De onvermijdelijke dood van Will wordt naar mijn mening op een fijne manier gebracht. Je wel leeft wel degelijk met hem en zijn naasten mee, zonder dat het allemaal onnodig aangedikt wordt.

Eigenlijk is 'netjes' de term die de film voor mij het best samenvat. Verwacht niet iets te zien dat je nog nooit eerder gezien hebt. Er wordt per slot van rekening gewoon binnen de lijntjes gekleurd, maar de film doet dat wel op een heel mooie wijze. Ik heb me geen moment verveeld en hield er aan het einde van de rit een tevreden gevoel aan over. Absoluut een degelijke romantische speelfilm.

3,5*

Mooi drama. Josh Peck is natuurlijk algemeen bekend vanwege zijn rol in 'Drake & Josh' en Rory Culkin draagt natuurlijk dezelfde achternaam van zijn oudere broer Macaulay Culkin, die zich bekend maakte met Home Alone. Ik vond dat er door de kinderen ontzettend goed geacteerd werd, in een film als deze is dat zeker wel nodig, aangezien de kinderen bijna alleen maar in beeld zijn. Het speelduur is niet te lang.. Maar wat er ging gebeuren in die boot... Zag ik niet aankomen.. En anders dacht ik dat hij wel weer bij zou komen. Dus vanaf dat moment werd de film een beetje 'stil' om het zo maar te zeggen, en dat was soms best vermoeiend. Maar het zag er wel goed uit, de soundtrack was mooi en over het algemeen ben ik best te spreken over deze film.

3,5*

Meet Joe Black was een film die me voornamelijk aansprak door het plot, dat me een erg interessant gegeven leek. Vandaar dat ik de film een jaar geleden heel goedkoop heb meegenomen, maar ik heb hem toch lang laten liggen wegens het (lange) speelduur. Eigenlijk vreemd, want de films met de langste speelduren vind ik vaak de beste films. Toch kost het me soms moeite om aan zo'n lange zit te beginnen. Vaak omdat het maar de vraag is of de film boeiend genoeg is om je niet bij te gaan vervelen. En dat was bij deze film dus absoluut het geval..

Deze film vond ik absoluut de moeite waard. Het verhaal is, zo zei ik al, erg interessant en de uitwerking vind ik ook erg sterk. Ik moet toegeven dat de film ergens halverwege, bepaalde scenes had mogen inkorten. Het was te merken dat de regisseur soms aan het rekken was. Maar hiermee heb ik dan ook eigenlijk mijn minpunt aan Meet Joe Black genoemd. Daarnaast heeft het ook een voordeel: de film zorgt ervoor dat je in het verhaal blijft steken en laat je ook niet meer los. Daarnaast is het ook zo dat ik de film niet saai vond worden. Ik had er dan ook geen probleem mee om hem uit te kijken. Wat ik mooi vind is dat de film een combinatie van genres is. We zien overtuigend in beeld gebrachte dramascenes, afgewisseld met een aantal scherpe grappen. Ik heb regelmatig hardop moeten lachen om het feit dat de film 'de dood' als een enorme droogkloot in beeld brengt. Brad Pitt doet het prima, evenals Claire Forlani. Degene die de film echter naar een nog hoger niveau brengt is Anthony Hopkins. Zeer goed acteerwerk van vrijwel de gehele cast is een opvallend pluspunt. De dialogen vond ik daarnaast erg sterk en de muziek van Thomas Newman is zeer passend bij de sfeer van de film en de gebeurtenissen die zich voordoen.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze film. Ik had wel gedacht dat dit 'iets kon worden', maar ik vind hem uiteindelijk toch nog een stuk beter dan dat ik verwacht had. Dit is een soort film die ik wel kan waarderen. Erg apart en gewaagd, maar daardoor ook heel intrigerend. Daarnaast weet de film het gegeven op een goede manier over te brengen. Ik kan niet anders zeggen dat ik me gewoon erg vermaakt heb hiermee en dit bovendien gewoon als een erg sterke film aanschouw. Grappig, mooi en bovenal boeiend van begin tot eind.

4*

Deze film gisteravond voor het eerst in zeer lange tijd herzien. Ik zie dat ik in oktober 2007 had gestemd en wellicht dat hij (vlak) daarna nog één keer de revue is gepasseerd, maar dat was het dan ook wel. Het is nog altijd best een leuke film, maar het duurt wel even voordat hij op gang komt. De film wordt eigenlijk pas écht leuk naarmate het personage van Ben Stiller serieus grove fouten begint te gaan. Het telkens betrapt worden op de kleine leugentjes, hoewel natuurlijk logisch voor het verloop van de film dat men zo begint, kon me op den duur wat minder bekoren.

Het personage van Robert De Niro is daar misschien ook wel een beetje te overweldigend in: natuurlijk een hysterisch en voor velen herkenbaar uitgangspunt dat de aanstaande schoonzoon het niet goed kan doen bij zijn schoonvader, maar het wordt wel érg dik aangezet. Maar goed, desondanks is dit zeker nog altijd onderhoudend. De stijgende lijn die ik doorheen de film zie zorgt er natuurlijk ook voor dat deze al niet vroeg over het hoogtepunt heen is. Daarnaast speelt Stiller zijn sullige typetje met verve en is de chemie tussen hem en De Niro en Teri Polo erg fijn. Het bijrolletje van Owen Wilson voegde deze keer weinig toe.

3*

De eerste film van Lars von Trier die ik gezien heb. Deze regisseur werd me meermaals aanbevolen na het laten vallen dat ik graag het werk van David Lynch bekijk. Ik wist niet wat ik ervan kon verwachten en had me bewust niet ingelezen, dus ik liet me verrassen.

Mooie en bijzondere opening natuurlijk, die er wel gelijk voor zorgde dat ik rechtop ging zitten. Vervolgens gaat de film daadwerkelijk van start en krijg je een turbulent bruiloftsfeest voorgeschoteld, waar de nodige familieproblematiek en persoonlijke problemen van vrijwel alle aanwezigen, maar hoofdzakelijk Justine, worden aangestipt. Halverwege verandert de toon van de film en ligt de focus vooral op het vergaan van de aarde. Even lijkt het goed te gaan, maar niets is natuurlijk minder waar.

Het eerste deel vond ik met name goed door het ijzersterke acteerwerk. Kiefer Sutherland en John Hurt zorgen voor wat subtiele humor, terwijl Charlotte Gainsbourg en met name Kirsten Dunst er al heel goed in slagen hun personages interessant te maken met het oog op het tweede deel. Wel rekt de eerste helft een beetje: op een gegeven moment was het familiedrama me wel duidelijk. De tweede helft kent eigenlijk een beetje hetzelfde probleem, maar komt er wat beter mee weg. Doordat het in feite aftellen is totdat het fout gaat, komt het slome tempo daar extra goed uit de verf. Daarnaast is er daar wel sprake van een zekere onderhuidse spanning.

Er wordt genoeg ruimte gelaten voor interpretatie, want Von Trier beantwoordt lang niet alle vragen, ook niet over de onderlinge verhoudingen. Zelf heb ik daar niet zo veel problemen mee, maar je moet er als kijker niet vies van zijn het een en ander zelf in te vullen. Daarnaast wordt er geregeld buiten de lijntjes gekleurd en over het algemeen wordt dat smaakvol gedaan. Het is in ieder geval een film die mij best tevreden achterliet. Ik was niet zwaar onder de indruk of overdonderd, maar het is in ieder geval onderscheidend genoeg om me te doen boeien. Dat gezegd hebbende, dreigde de film me wel door de traagheid af en toe kwijt te raken.

3,5*

Film die al heel lang op mijn lijstje stond, maar de speelduur zorgt er wel voor dat je er even goed voor moet gaan zitten en hem niet zo gauw tussendoor meepakt. Uiteindelijk vond ik het een alleraardigste film, hoewel ik er ook niet zwaar van onder de indruk ben. Je moet er doorheen prikken dat iedereen in de film (soms zichtbaar met moeite) Engels spreekt en dat de nationaliteit van de cast niet klopt met de setting. Voor mij zelf was dat niet zo'n probleem. Ik had er meer moeite mee dat ik vond dat de film bij vlagen best ging slepen. Er zitten genoeg interessante wendingen in die me telkens weer terug bij de les brachten, maar ik kan niet zeggen dat ik niet af en toe een beetje ben afgedwaald. De film heeft veel te danken aan het spel van Ziyi Zhang en Gong Li, de schitterende decors en kostuums en de prachtige muziek van John Williams. Alleen al omwille van die factoren vind ik het zeker de moeite waard om de film een kans te hebben gegeven.

3*

Ik probeer films die op tv worden uitgezonden zo veel mogelijk te vermijden (natuurlijk vanwege die afschuwelijke reclameblokken), maar voor deze redelijk onbekende Men, Women & Children maakte ik graag een uitzondering. Zowel de cast als het plot spraken me aan.

Het blijkt een alleraardigste mozaïekfilm. De film laat mooi zien hoe het internet en sociale media onze onderlinge interactie en relaties beïnvloed hebben. Bij een film als deze bestaat altijd het risico dat niet alle verhaaltjes even boeiend zijn, maar dat valt gelukkig wel mee. Ik vond het echter wél jammer dat bepaalde verhaaltjes, zoals die van Allison en Hannah nogal abrupt afgewerkt worden. Ook twijfel ik of ik Emma Thompson's voice-over wel nodig vond. Voelde af en toe een beetje als onnodig de boel voorkauwen in plaats van dat het daadwerkelijk meerwaarde had. De film heeft in ieder geval veel te danken aan de ijzersterke cast, waarbij zowel de volwassen als jonge acteurs schitteren. Ansel Elgort en Kaitlyn Dever zijn ontzettend lief en sympathiek, Jennifer Garner speelt een bitch pur sang met verve en Adam Sandler doet het ook weer zeer verdienstelijk; wederom een bevestiging dat serieuze rollen hem ook goed liggen.

Men, Women & Children is zeker geen perfecte film, want niet alles is even geloofwaardig en soms ligt het punt dat men duidelijk wil maken er wel erg dik bovenop, maar toch is de film de moeite waard. Er zit geen groot verschil in kwaliteit tussen de naast elkaar lopende verhaallijntjes en ik was van ieder verhaaltje ook wel benieuwd hoe het zou aflopen. Geen film die je nog dagenlang bijblijft, maar het wist me gedurende die twee uur moeiteloos te boeien.

3,5*

Inderdaad een leuke film. Drake & Josh zijn zowieso wel leuk altijd . Het is allemaal wel wat cliché, en hier en daar zijn wat onnodige scenes. Maar bij kerstfilms kijk ik vooral of er een goede sfeer in zit, en die zat hier zeker in. Ook het acteerwerk was prima, en het verhaal is gelukkig nog niet te vaak gebruikt.

3,5*

Ik vond de film tamelijk vergelijkbaar met Nights in Rodanthe. Niet zo gek eigenlijk, want beide verhalen komen uit dezelfde pen. Spectaculair zou ik het niet willen noemen, maar het grote voordeel dat deze zwijmelfilm heeft is de cast. Met name Kevin Costner en Robin Wright doen het goed en hebben chemie, maar ze worden bijgestaan door fijne (kleine) bijrollen van onder meer Paul Newman en Robbie Coltrane. De locaties zijn bij vlagen erg mooi en het tragische einde komt toch wel binnen, hoewel het (nu ik een aantal Sparks-verfilmingen achter de rug heb) niet als een grote verrassing kwam voor mij. Puntje van kritiek is wel het speelduur. Het is niet zo dat ik me ronduit verveeld heb, maar het is af en toe wat aan de langdradige kant.

3*

Jammer, ik verheugde me echt enorm erop om nog eens een film te bekijken. Maar helaas wist The Message me nauwelijks te boeien. Uiteindelijk is het speelduur ook veel te lang vind ik.. Het acteerwerk was dan nog wel redelijk, maar er zaten een paar erg vervelende scenes tussen. Het camerawerk vond ik al helemaal niet zo geweldig. Nou ja, het is echt gebeurd.. En voor het vak Geschiedenis mocht het dan misschien toch nog redelijk zijn...:

2,5*

Het is lang geleden dat een film waar Adam Sandler in speelt overwegend positieve recensies krijgt, op Hotel Transylvania na dan. In 2008 kwam ik in aanraking met zijn films en ik werd een groot liefhebber van zowel zijn komedies als zijn serieuzere werk, maar het blijkt wel dat hij zijn beste films toen al gemaakt had. Zijn werk sindsdien is met name erg wisselvallig. Van leuke tussendoortjes als The Cobbler en Blended tot ongeïnspireerde hap als That's My Boy en Grown Ups 2.

The Meyerowitz Stories was echter gelukkig een positieve ervaring. De film neemt even de tijd om op gang te komen, maar wordt uiteindelijk toch vrij snel intrigerend. Het is een absurd filmpje met kleurrijke personages en een slim geschreven script. Dustin Hoffman was degene die me een aantal keren hardop heeft laten lachen. Met name de scène met het hem en Stiller in het restaurant en zijn aanwezigheid bij het evenement van de succesvollere kunstenaar zijn goede voorbeelden van momenten die op de lachspieren weten te werken. Verder is de humor veelal subtiel en wordt deze afgewisseld met drama; een combinatie die op de een of andere manier goed werkt, want het wordt nooit overdreven sentimenteel. Ondanks dit gegeven is het niet moeilijk om met de personages mee te leven.

Het acteerwerk is een sterk aspect van de film. Of de dialogen in deze film werken hangt volgens mij vooral af van wie deze moeten voordragen, maar de cast van deze film komt er goed mee weg. Hoffman is, zoals al gezegd, goed, maar ook Ben Stiller weet te verrassen. Ik geloof niet dat ik hem eerder in een serieuze rol gezien heb, maar ik vond hem erg sterk. Adam Sandler bewijst tien jaar(!) na Reign over Me nog steeds dit soort rollen aan te kunnen en ik vraag me dan ook oprecht af waarom hij hier niet vaker voor kiest. Hij laat hier immers zien nog steeds een goede acteur te zijn. De bijrolletjes van Elizabeth Marvel, Emma Thompson en Grace Van Patten vond ik zeker niet slecht, maar zij hebben wel overduidelijk minder te doen dan Sandler, Stiller en Hoffman. Overigens is het niet zo dat ik de film uitzonderlijk goed vind. Wat me soms tegenstond was het fragmentarische element in de montage. Ik ben daar persoonlijk niet zo'n fan van; het komt op mij wat chaotisch over. Daarnaast vond ik de film tegen het einde ook wat te langdradig worden, maar dat komt vermoedelijk door de enigszins trage start.

Ik vond het een zeer vermakelijke en bovengemiddeld goede film. De twee genres (komedie en drama) worden op succesvolle wijze vermengd en de bijbehorende emoties komen goed tot uiting dankzij het sterke spel van de acteurs. Een fijne film, die ik in de toekomst best nog eens zou willen herzien.

3,5*

Behoorlijke tijd geleden gezien en destijds vergeten te beoordelen. Niet zo gek om te bedenken waarom eigenlijk. Ik maak het niet gauw mee, maar dit was echt een film die me vrijwel de gehele speelduur niet wist te boeien en zelfs behoorlijk op mijn zenuwen werkte. En dan lijken twee uurtjes best lang. Pas het laatste half uur zat ik er een beetje in en kon het me wat meer bekoren, maar dan heb je natuurlijk al 3/4 van de film achter je, waardoor ook de climax eigenlijk nauwelijks impact maakt. Met Clooney in de hoofdrol - maar eigenlijk ook de rest van de cast - kon ik niet weinig, maar het grootste probleem is dat ik het simpelweg een duffe bedoening vond. De uitwerking van het verhaal vond ik totaal niet spannend, meeslepend, pakkend... of wat dan ook de bedoeling was van de makers.

1*

De film begint wat druk, doordat het meteen middenin de Easter Rising opent. Ik had het persoonlijk niet erg gevonden als daar een stukje aanloop in de film was opgenomen. Na de ietwat rommelige start, komt de film langzaam op gang en wordt het eigenlijk steeds interessanter, totdat je er als kijker volledig in zit.

Michael Collins voelt ook wel als een heel degelijke biopic. De sterrencast is in ieder geval in topvorm. Liam Neeson speelt het titelpersonage met verve en het is ook genieten van onder meer Alan Rickman, Ian Hart, Stephen Rea, Aidan Quinn en Julia Roberts. Ondanks dat de film ook wel degelijk wat langdradigere stukken kent, weet regisseur Neil Jordan je telkens weer bij de les te krijgen. De eerste Bloody Sunday wordt hartverscheurend in beeld gebracht en de opbloeiende vete tussen Collins en de Valera is intens. De spanning is bij vlagen goed voelbaar.

Toegegeven, ik houd geen 'wow'-gevoel over aan deze film. Daarvoor is het dus soms wat te rommelig en te langdradig. Toch laat de film een positieve indruk achter en ik zou ook zeggen dat hij de moeite waard is. Een aantal momenten zijn immers wel degelijk indrukwekkend en het verhaal van Michael Collins is ook veelomvattend genoeg om verteld te mogen worden. Daarnaast wordt hier een stuk geschiedenis verteld dat niet vergeten mag worden; en de film slaagt erin daar een treffend beeld van te schetsen.

3,5*

Gemist in de bioscoop destijds. Ik keek in eerste instantie niet zozeer uit naar Michiel de Ruyter, maar de vele goede verhalen die ik hoorde en las na de release, maakten me toch wel nieuwsgierig. Nu, ruim anderhalf jaar later, heb ik de film dan toch eindelijk gezien.

Michiel de Ruyter oogt als een film die behoorlijk episch en meeslepend wil zijn; een echte Nederlandse blockbuster. Daar slagen waar een film als Nova Zembla, volgens velen, in faalde. Ik moet zeggen dat het aardig gelukt is. Michiel de Ruyter getuigt van een hoop spektakel. Bij vlagen nogal bombastisch, maar het pakt goed uit. Ik hoorde ergens de opmerking vallen dat 'elk shot eruitziet als een schilderij van Rembrandt'. Ik zou niet willen zeggen dat dit voor ieder shot gold, maar bij veel scènes bekroop dat gevoel me inderdaad. Er wordt gebruik gemaakt van prachtige decors en rekwisieten en ik kreeg daadwerkelijk het gevoel alsof de personages zich in de zeventiende eeuw waanden. De computer is ook veelvuldig gebruikt, maar het zag er niet slecht uit.

Desondanks waren er ook wel wat zaken die de film bijna de das om deden. Het slowmotion effect werd dusdanig vaak gebruikt dat het op een gegeven moment bijna lachwekkend werd. Dit in combinatie met de vele close-ups van terneergeslagen zeelieden, en dan met name van Michiel de Ruyter zelf (vaak met de mond wijd open), en de door het beeld vliegende houtsnippers zorgde er wel voor dat de zeeslagen onnodig veel tijd in beslag namen en bovendien eentonig werden naarmate de film vorderde. Wat ik daarnaast storend vond, was de aanwezigheid van de vele bekende koppen. Barry Atsma blijft natuurlijk gewoon een acteur, maar doordat hij tegenwoordig in zó veel films speelt, en hier ook geen pruik of grime draagt, is het moeilijk om hem als een historisch figuur serieus te nemen. Dit is nog vele malen moeilijker bij iemand als Lieke van Lexmond, die in feite gewoon zichzelf speelt en een paar zinnen uit het script opdreunt. Dit haalde me soms even uit de film. Frank Lammers vond ik overigens verrassend goed. Nu heb ik hem altijd al wel een goede acteur gevonden, maar ik had ook zeker niet het gevoel dat ik naar de Jumbo kerel zat te kijken.

Wat me nu opvalt, nu ik de film een tweetal maanden geleden gezien heb, is dat me maar weinig echt bijgebleven is. De wrede moord op de broertjes de Witt, overigens sterk in beeld gebracht, is een uitzondering daarop. Maar van de vele debatten, dialogen en zeeslagen kan ik me nog maar nauwelijks wat herinneren. Michiel de Ruyter is echter allesbehalve een mislukking in mijn ogen. Ik krijg alleen de indruk dat de regisseur meer wilde neerzetten dan een standaard hap-slik-weg-filmpje, wat het uiteindelijk wel lijkt te zijn geworden.

3*

Ongeveer 2,5 jaar geleden zag ik deze film. Ik kon me herinneren dat ik hem nou niet echt fantastisch vond maar ik wilde hem nog eens zien en bekeek hem dus nog eens. Hij blijkt veel leuker dan de eerste keer dan ik hem zag. De film bevat sterke grappen in mijn ogen. Hugh Grant speelt leuk, zoals hij eigenlijk altijd wel doet. Zodra hij gangster moet gaan doen en zo ook probeert te praten vond ik echt heel erg leuk. Vooral bij die bediende in het restaurant:

Waitress: And how would you like that cooked?
Michael Felgate: Ree.
Waitress: Excuse me?
Michael Felgate: Rah.
Waitress: Raw?
Michael Felgate: Rahr.
Waitress: Rare? And to drink?
Michael Felgate: Bee.
Waitress: Beer?
Michael Felgate: Yah.
Waitress: You talk funny.


De film bevat nog enkele van dit soort scenes (en waarbij hij kennismaakt met gangsters) en die vond ik allemaal best leuk. Jammer dat het cliché liefdesverhaaltje ook weer aan bod moest komen maar gelukkig is dat geen groot minpunt. Leuke persiflage op de maffia films iig die ik vast nog wel eens vaker zal zien.

3,5*

Misschien een beetje een ongelukkige tijd van het jaar voor mij om deze stem te plaatsen, maar ik zie nu pas dat deze op de site staat.

Mickey's Christmas Carol was ook mijn eerste aanraking met het tijdloze verhaal van Charles Dickens, A Christmas Carol. Uiteindelijk bleek de andere Disney-verfilming, die van Robert Zemeckis uit 2009, mijn favoriet, maar ook deze cartoon heb ik altijd de moeite waard gevonden. Het verhaal wordt door het korte speelduur in een iets hoger tempo verteld en men houdt zich puur aan de rode draad, maar het is vindingrijk om te zien hoe men erin geslaagd is alle klassieke Disneypersonages te koppelen aan personages uit het boek. Scrooge McDuck spreekt natuurlijk voor zich, maar ook de invulling van personages als Mickey, Goofy, Donald, Jiminy Cricket, Willie the Giant en Pete is fantastisch. Daarnaast is het enorm sfeervol en dus ook bijzonder geschikt voor de feestdagen.

Voor de echte kleintjes is het een leuke manier om in aanraking te komen met het bekende verhaal. Voor volwassenen is het denk ik vooral leuk om te zien hoe Disney het bronmateriaal weet te benutten. Daardoor zou dit voor beide doelgroepen de moeite waard moeten zijn.

3,5*

Mee eens. Snowed in at the House of Mouse is beter! Maar deze is ook leuk. Ik heb hem net nog eens bekeken. Het jammere is dat er heel weinig met het verhaal wordt gedaan. Je wordt platgegooid met (weliswaar leuke) Disney Cartoons van vroeger. Maar er zijn maar heel weinig beelden van de Villains en het probleem dat ze The House of Mouse overnemen wordt vrij simpel opgelost.. Dus moet de film het vooral hebben van de cartoons. En die zijn gelukkig wel leuk. Vroeger keek ik hem wel heel vaak en ik heb er dan ook vaak van genoten (waarschijnlijk ook omdat heel veel figuren uit de classics samen te zien zijn). Eigenlijk had ik hem een halfje omlaag gedaan. Maar ik laat hem toch staan, vanwege de nostalgie!

3,5*

Net nog eens herbekeken. Achteraf gezien had ik hem misschien wat te veel verlaagd. Want ik herinner me dat dit vroeger een van mijn favoriete kerstfilms was, zoniet dé favoriete. Wat heb ik deze vaak gekeken! Heel veel plezier mee gehad. Nu ook weer. Het leuke aan de film zijn twee dingen volgens mij: het feit dat bijna ieder Disney figuur uit de classics aanwezig is en dat er allerlei leuke kortfilms worden voorgeschoteld. Waarvan A Christmas Carol, al de derde versie die ik dit jaar gezien heb, naar mijn mening de leukste en mooiste is. Deze mag zich dan ook benoemen tot een van de betere versies die er ooit gemaakt is. De twee verhaaltjes van Donald en Mickey zijn ook erg fijn gebracht. The Nutcracker vond ik vroeger wel grappig dacht ik, maar ik vond hem ook niet altijd zo geweldig. Vermoedelijk omdat dat verhaaltje een beetje traag op gang komt. Maar verder is dit gewoon een heel vermakelijke animatiefilm. Brengt je in een warme kerstsfeer..!

3,5*

Rond de kerst-tijd ben ik altijd bereid nog eens een paar Disney films te bekijken. Dit omdat ze altijd leuke herinneringen bij me naar boven halen en omdat ze sfeervol zijn. Ook Mickey's Twice Upon a Christmas is een erg leuke kerstfilm. Die ik vanaf 2004 bijna elk jaar rond deze tijd gezien heb. En hij blijft leuk. De animatie is vernieuwd, maar ik vind het er best bijzonder uitzien. Echt niet elk verhaal is even leuk. Zo is de eerste wel mooi gemaakt, maar wel een beetje cliché. Eigenlijk vond ik de twee verhaaltjes van de Duck's het leukste en die op het einde met Mickey en Pluto. Die van Max en Goofy was ook leuk, maar duurde niet lang en was nogal simpel. Maar.. Naar dit soort films ga ik echt niet heel kritisch kijken. Als ze vermakelijk zijn, is het goed. En dat is deze dus iig zeker.. Omdat ik hem elk jaar opnieuw kijk. Daarom een reden om er een halve ster bij te doen.

3,5*

Best een aardig filmpje, nodige cliché's dat wel. Hierdoor is de film niet altijd even grappig. Acteerwerk is ook wel aardig. Geen verkeerd filmpje, maar ook geen geweldige film. Aardig niet meer en niet minder.

Krappe 3*.

Erg ervaren met Woody Allen en diens stijl ben ik niet. Ik heb geloof ik alleen Annie Hall en Small Time Crooks gezien en beide films, hoewel niet slecht, waren niet helemaal mijn ding. Ik ging voor Midnight in Paris dan ook eerder op het interessant klinkende uitgangspunt af en ik vond dit inderdaad zowaar een leuke film.

Owen Wilson is ook zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij heeft me in de loop van de jaren wel meer weten te overtuigen met zijn rollen in o.a. Marley & Me en Wonder. Ook zijn rol hier speelt hij mijns inziens fijn: in eerste instantie verbouwereerd, maar steeds meer nieuwsgierig naar de situaties waar hij in belandt. Zijn samenspel met Marion Cotillard is leuk en de relatie tussen beide personages doet wat denken aan een sprookje. Allen versterkt dat laatste nog eens door van de setting een visueel feest te maken: Parijs omstreeks 1920 staat er keurig op. Lichte irritaties zijn er ook te vinden in het gedoe tussen de personages van Wilson en Rachel McAdams. Ik vond het gedeelte dat zich in het heden afspeelt in ieder geval een stuk minder interessant. Midnight in Paris is dan ook vooral een film die me zal bijblijven vanwege de charmante invalshoek die gekozen wordt om Wilsons personage zijn les te laten leren. Hoe het tijdreizen werkt wordt nergens echt uitgelegd, maar storend is het niet. Je accepteert eigenlijk alles zoals het hoofdpersonage het ook accepteert.

Fijne zit.

3,5*

Tot dusver in aanraking gekomen met twee 'plays' van William Shakespeare: Macbeth en A Midsummer Night's Dream. Macbeth wist mijn aandacht gemakkelijk vast te houden. A Midsummer Night's Dream vond ik absoluut niet slecht, maar tegelijkertijd kon ik er niet zoveel mee. Het blijkt dat ik dit zowel voor het originele toneelstuk als deze verfilming van Michael Hoffman kan zeggen.

Hoffman blijft trouw aan het bronmateriaal, hetgeen ik erg kan waarderen. De veranderingen die hij doorvoert, vind ik overigens wel wat nietszeggend. Zoals Mug al aanhaalt, is het redelijk vreemd dat er gekozen wordt voor Italië als locatie en ik wist ook niet goed wat het veelvuldig gebruik van de fietsen precies toevoegde. Sowieso werd ik tijdens het kijken, net als toen ik de originele tekst las, niet helemaal meegezogen in de geschapen fantasiewereld (beter gezegd: 'droom'). Het komt bij vlagen nogal amateuristisch over. Wellicht kiest men ervoor om zo dicht mogelijk bij de ervaring van een toneelstuk te blijven, maar ik denk dat het de film ten goede was gekomen als ze het bos visueel wat aantrekkelijker (en grootschaliger) hadden neergezet.

Op deze minpunten na valt er eigenlijk maar weinig aan te merken op deze film. Het is, letterlijk, volgens het boekje en er kan daardoor al vrij weinig fout gaan. Wellicht had matig acteerwerk de film nog om zeep kunnen helpen, maar dit is geenszins het geval. De sterrencast presteert prima, waarbij ik vooral Stanley Tucci erg leuk vond in zijn vertolking van Robin Goodfellow. Ook Kline, Pfeiffer en Everett leveren prima werk af. Hierdoor is het een waardige verfilming geworden. Nergens een hoogvlieger, maar ik vond het zeker amusant.

3*

Niet echt een familiefilm van hoogstaand niveau imo. Het acteerwerk is wel aardig, maar ook niet bijzonder. De personages kwamen niet echt goed op me over. Vooral de opa zelf vond ik nogal een vaag personage en hetzelfde geldt voor de overval. Maar het dieptepunt vond ik nog wel die liedjes. Waarom moesten die er eigenlijk in? Ik vraag me af of het jongere publiek de film daardoor meer waardeert. De film had ook eigenlijk niet echt mijn interesse. Het merendeel vond ik aan de saaie kant. De laatste scenes in Suriname vond ik wel leuk, maar die zijn dan weer erg kort. Ik kan de film niet slecht noemen, maar wel op bijna alle vlakken erg matig.

2*

De film vaker langs zien komen op televisie, maar ik weet niet meer of ik hem echt wel eens helemaal gezien heb. Gisteravond dus wel. Het acteerwerk is erg goed. Van Clint Eastwood en Morgan Freeman had ik niet anders verwacht, en ze deden het dan ook goed. Hilary Swank heb ik een keer in een goede rol gezien en ook een keer wat minder, dus dat was even afwachten. Maar ze zette een erg sterke rol neer. De film is in het begin wel aardig vermakelijk en het is mooi om te zien hoe Maggie steeds meer vordert als vrouwelijke boxer. De plotwending zag ik dan ook helemaal niet aankomen. Maar dit vind ik wel een erg sterke zet, want de daaropvolgende (dramatische) scenes en het einde worden erg sterk overgebracht. Al met al is dit een sterke film van begin tot eind. Je leeft mee met de personages, en de twee verschillende kanten van het verhaal zijn allebei interessant. Al moet ik daarbij zeggen dat ik de film pas beter vond worden als Frankie, Maggie gaat opleiden. Ik vond het best een indrukwekkende film, en het zou best goed kunnen dat bij een volgende kijkbeurt ik er nog een halve ster bij doe.

3,5*