Opinions

Alweer een tijdje geleden dat ik actief een serie volgde. Op de een of andere manier spreekt het me de laatste tijd meer aan om even een film te kijken als tussendoortje dan aan een nieuwe serie te beginnen. Uiteindelijk heb ik voor The 100 gekozen, omdat deze serie me werd aanbevolen op basis van mijn waardering voor Lost.

Gelijkenissen met Lost zijn aanwezig, maar The 100 heeft wel degelijk een eigen smoel. Toch ben ik nog niet omver geblazen door dit eerste seizoen. Daar waar Lost zich de tijd neemt om je een band te laten opbouwen met de personages en het mysterie steeds maar stukje bij stukje prijsgeeft, 'knalt' The 100 een stuk sneller. Ik geef persoonlijk de voorkeur aan de eerste aanpak van die twee. Zeker in het begin lijkt deze serie namelijk iets te veel te willen laten zien. Halverwege het seizoen zakt het dan weer wat te zeer in elkaar. Met name die langdradige focus op dat 'love triangle' wordt op den duur tenenkrommend. Pas tegen het einde, wanneer de Grounders lijnrecht tegenover de Hundred komen te staan en de Ark in de problemen komt, wordt een flinke stap in de goede richting gezet.

Het is dus nog een beetje vallen en opstaan, dit eerste seizoen. De serie schommelt qua toon ook tussen kinderachtig en juist erg rauw en volwassen. Toch ben ik positief genoeg om door te gaan met kijken. De jonge cast voelt tijdens de seizoensfinale al een stuk vertrouwder en de volwassenen spelen eigenlijk al vanaf het begin erg goed. Leuk om Henry Ian Cusick, die tevens mijn favoriete personage speelde in Lost, hier weer bezig te zien. Ook Paige Turco en Isaiah Washington zetten hun karakters goed neer. Bovendien is het fijn dat zowel de scènes op de grond als in de ruimte ongeveer evenredig interessant blijven. De mysterieuze cliffhanger van de uitstekende seizoensfinale zorgt ervoor dat The 100 de kijker nog wel even aan het lijntje houdt.

Al met al een zeer aardig begin. Een echt hoge score kan ik nog niet kwijt aan het eerste seizoen. Daarvoor heb ik me toch iets te zeer gestoord aan een aantal zaken. Ik ben desondanks optimistisch over het vervolgseizoen, zeker aangezien ik hier toch al een paar keer lees dat de serie nog beter wordt.

3*

In alle opzichten een vooruitgang ten opzichte van het eerste seizoen. Je merkt dat men probeert de personages wat meer uit te diepen. Op zich is dat positief, maar het pakt niet voor iedereen even goed uit. Finn weet zich namelijk te ontwikkelen tot een heel vervelend personage. Ik herken me dus heel erg in bovenstaand verhaal van jacobine_rodijk. De eerste helft kampt met enkele onwaarschijnlijkheden die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Gelukkig wordt met een gedurfde twist een einde gemaakt aan dat oeverloze gezever.

Vanaf de tweede helft is het seizoen lekker op dreef. De spanningen tussen de Grounders en de Sky People staan op scherp, terwijl ze moeten samenwerken om het op te nemen tegen Mount Weather. De volwassen cast (Turco, Washington en Cusick) doet het opnieuw goed, maar ook de jongeren komen beter tot hun recht. Met name personages als Bellamy, Murphy en Raven vielen in positieve zin op. Ook nieuwkomers zoals vader en zoon Wallace en de geheimzinnige Lexa zijn fijne toevoegingen. Wat ik erg tof vond, waren de riskante keuzes die gemaakt werden. Het klopt dat de protagonisten niet altijd even sympathiek zijn, maar dat maakt The 100 wel anders dan veel andere series. Ook de 'good guys' maken hier brute beslissingen die normaal alleen voor antagonisten zijn weggelegd.

Ik ben nog geen uitgesproken fan, maar dit tweede seizoen heeft de serie absoluut goed gedaan. Het zorgt er ook voor dat ik zonder twijfel aan het derde seizoen ga beginnen, want ik ben benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

3,5*

Ondanks dat ik niet alles goed vind, wordt The 100 wel steeds interessanter. Dit derde seizoen kiest voor een iets andere insteek door de implementatie van de A.I. verhaallijn. Dat vergt best wel wat van de kijker, want daar de eerste twee seizoenen nog een enigszins realistische invalshoek hadden, gaat men hier flink over de top. De serie lijkt al lang niet meer alleen op een kruisbestuiving tussen Lost en The Hunger Games. Bij dit seizoen moest ik bij vlagen aan Game of Thrones en soms zelfs aan The Matrix denken.

De jonge cast is gegroeid. Zeker een personage als Raven ben ik echt wel gaan waarderen. Ook Murphy verdient het om apart benoemd te worden. Interessant om te zien hoe Richard Harmon dat personage op overtuigende wijze een verandering heeft laten doormaken. Enkel Monty en Jasper blijven wat achter, hoewel Jasper's personage hier wel in positieve zin wordt uitgediept. Ook Clarke heeft een interessante verhaallijn, Lexa is een gaaf personage (jammer dat ze zo vroeg moest vertrekken) en ook Abby, Kane en Jaha krijgen wederom genoeg te doen. De grote domper van dit seizoen is Bellamy. En dat ligt niet aan Bob Morley, maar aan het schrijfwerk. Ik vond het volstrekt ongeloofwaardig dat hij zich zo gemakkelijk laat manipuleren door Pike, niet veel later daadwerkelijk gebrainwasht lijkt te zijn en meehelpt om zijn bondgenoten om te leggen en vervolgens drastisch snel weer tot inkeer komt en geaccepteerd wordt door de groep. Ik vond dat hele Finn gedoe al behoorlijk vervelend in het vorige seizoen en hier wordt dat nog eens dunnetjes overgedaan. Ik snap dat men wil zeggen: 'ook de good guys zijn niet 100% goed', maar dit soort keuzes zijn gewoon onlogisch. Er is te weinig opbouw en lijkt vooral voor het shock-effect erin verwerkt te zijn.

Het is tevens de reden dat The 100 maar niet wil uitgroeien tot een echte top serie. Dramatisch is dat niet, want de serie heeft zonder meer genoeg te bieden om te blijven kijken, maar jammer is het wel. De serie doet veel goed, maar lijkt altijd nét iets tekort te schieten. Afijn, de ontwikkelingen zijn nog altijd interessant, de serie toont meer lef dan ooit en ik ben zeer benieuwd hoe seizoen 4 de draad weer oppakt. De dood van Pike was een nogal drastische manier om het seizoen af te sluiten, maar daarmee voorkomt men (hopelijk) wel dat de serie zich blijft herhalen. Ik kijk gestaag verder.

3,5*

Seizoen 1 was een aardig begin, maar ik vond de twee vervolgseizoenen beter. Seizoen 3 zocht al aardig de grenzen van geloofwaardigheid op, maar was in al zijn ambities wel nog steeds erg vermakelijk. Seizoen 4 is wat mij betreft dan weer een stapje achteruit.

Het hele seizoen bestaat uit het zoeken naar een manier om ervoor te zorgen dat iedereen Praimfaya overleeft. Daarbij komen de personages telkens met nieuwe problemen in aanraking die allemaal weer binnen een paar afleveringen opgelost worden, waarna zich weer een nieuw probleem aandient. Doordat dit veelvuldig optreedt in dit seizoen, en zich ook al vaker heeft voorgedaan tijdens de vorige seizoenen, begint de serie als een herhaling van zetten te voelen. Ook de spanning ebt stukje bij beetje weg als blijkt dat bepaalde personages per se in leven gehouden moeten worden (Octavia) en anderen op halve superhelden beginnen te lijken (Raven). Ik vraag me af of er nog een kijker in de voorlaatste aflevering daadwerkelijk aan twijfelde of het Raven zou lukken om de groep de lucht in te krijgen. Natuurlijk is dit deels fantasy, maar dat neemt niet weg dat de hoeveelheid aan onlogische keuzes er alsnog voor zorgt dat het soms behoorlijk ongeloofwaardig wordt. De seizoensfinale maakt de hooggespannen verwachtingen dan wel weer waar en Jasper, waarvan ik nog steeds niet weet of ik het nou een leuk of irritant personage vond, krijgt best een mooi afscheid.

Vermakelijk genoeg om uit te zitten, maar ik kan ook niet zeggen dat ik ademloos heb zitten kijken. De serie doet er in ieder geval goed aan om hier geen twintig afleveringen per seizoen uit te persen en ik denk oprecht dat ze qua opzet iets nieuws moeten verzinnen. Benieuwd hoe seizoen 5 het ervan afbrengt...

3*

Teleurstellend. Dat is toch wel het eerste woord dat in me op komt na het zien van seizoen 5 van The 100. Deze serie heeft eigenlijk al sinds het prille begin last van personages die onbegrijpelijke keuzes maken. Gelukkig zorgde alles wat er omheen gebeurde er wel nog altijd voor dat het vermakelijk kijkvoer bleef. Zeker seizoen 2 en 3 waren erg fijn en hadden, ware het niet dat ook daar een storende keuze omtrent een personage gemaakt werd, gemakkelijk een score van 4 sterren kunnen krijgen. In seizoen 5 treedt een dergelijke storende keuze echter veel te veel naar de voorgrond...

Ik heb het dan natuurlijk over Octavia. We hebben het hier sowieso over een personage dat die fatale val in het vorige seizoen natuurlijk nooit had moeten overleven, maar soit. De keuze om haar hier een tiran te maken is in eerste instantie interessant, maar de serie durft moeilijk echt door te pakken. Je voelt gewoon aan alles dat een moment van bezinning op de loer ligt en dat er wéér (het zou niet de eerste keer zijn in deze serie) van de kijker gevraagd gaat worden om opnieuw sympathie voor een personage op te brengen dat het niet verdient. Leuk idee, maar naar mijn mening volledig mislukt. Waarom moest ze ook dit nou nog overleven? Die opoffering aan het einde van aflevering 12 had een mooie dood kunnen zijn, maar kennelijk moet er nóg meer uit dit personage geput worden. Zucht... Maar er zijn meer pijnpunten. Clarke die Praimfaya redelijk gemakkelijk overleeft, wéér een nieuwe groep mensen die kennelijk al die tijd gewoon in leven is gebleven en wéér de dreiging van een oorlog. Het is het bekende 'been there, done that' gevoel. De serie laat hier niets nieuws zien en voelt vooral als een soort 'greatest hits' compilatie van de vorige seizoenen. Ook nieuwkomers als Diyoza, McCreary en Hannibal Lecter 2.0 voelen eigenlijk meer als personages die in de weg zitten dan dat ze iets toevoegen. Madi is dan overigens wél weer een aanwinst.

Ik heb het seizoen nog in een vrij hoog tempo kunnen uitzitten, maar dan met name omdat ik nog wil weten hoe het afloopt. De reden dat ik daar nog nieuwsgierig naar ben heeft de serie te danken aan de eerdere seizoenen, waar ik wel met een aantal personages (Bellamy, Raven, Kane, Abby) ben gaan meeleven. De seizoensfinale wil ik overigens ook nog wel geslaagd noemen. Dat was met het grootste gemak de beste aflevering van het seizoen en het zorgt er tevens voor dat ik doorga met seizoen 6, hoewel de serie hier wel heel duidelijk laat zien dat de koek eigenlijk op is.

2,5*

Tsja...

The 100 had altijd al zo zijn ups en downs, maar ik heb van de eerste vier seizoenen goed kunnen genieten, met seizoenen 2 en 3 als hoogtepunt. In seizoen 5 ging de serie pas voor het eerst echt onderuit door wéér voor een herhalingsoefening te kiezen en het karakter van bepaalde personages om zeep te helpen.

Seizoen 6 begint hoopvol. Er lijkt daadwerkelijk voor een andere insteek te worden gekozen en dat is precies wat deze serie baat bij had (nou ja... eigenlijk had de serie er vooral baat bij gehad als er inmiddels een einde aan gebreid was, maar soit). Uiteindelijk blijkt dat een beetje een façade. De Primes blijken immers wederom niet veel meer dan weer een nieuwe groep vijanden voor... Wonkru, moeten we ze nog steeds noemen? Al moet ik het dit seizoen nageven dat er over het algemeen wel een iets andere sfeer hangt door de nieuwe locatie. In dat opzicht zou je dit wel verfrissend kunnen noemen.

Jammer dus dat dit seizoen verder wederom veelal teleurstelt. Er worden wederom een hoop nieuwe personages, achtergrondverhalen en regels geïntroduceerd, waarvan ik meer dan de helft alweer vergeten ben. Een deel is interessant, een deel absoluut niet. Met name richting het einde gaat de serie bij vlagen veel te veel 'over the top', soms zelfs dusdanig dat het bijna lachwekkend wordt. Uiteraard gaat ook een aanzienlijk deel van het seizoen op aan het tot inkeer moeten komen van Octavia, nadat ze in het vorige seizoen veranderde in een koelbloedige massamoordenaar. Dit personage is gewoon écht klaar, maar kennelijk zijn de makers het me oneens getuige de seizoensfinale. Ik stoor me er in ieder geval ontzettend aan dat ze nog steeds in deze serie rondloopt en al helemaal dat de kijker haar nu weer sympathiek moet gaan vinden. Het is daarentegen jammer dat Kane en Abby, die zeker de kwaliteit van de serie ten goede kwamen, het toneel moeten verlaten. Met name Abby komt er wat bekaaid vanaf.

Wel kan ik nog een compliment kwijt aan Eliza Taylor. De dubbelrol die ze hier op zich neemt komt best goed uit de verf. Ook Richard Harmon heeft wel een positieve ontwikkeling laten zien tijdens deze serie. Lindsey Morgan en Bob Morley blijven ook wel leuk, maar hun personages krijgen niet zo veel te doen. Het zijn allemaal geen grootste acteurs, maar ze houden zich goed staande met dit materiaal. Visueel is met name de eerste aflevering (en de intro van iedere aflevering) erg sterk. De nieuwe planeet biedt mogelijkheden voor het slotseizoen.

Het moge duidelijk zijn: ik kijk deze serie eigenlijk alleen nog omdat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met de personages. Nu een groot deel van mijn favoriete personages echter is weggevallen en het duidelijk is dat de schrijvers er moeite mee hebben om met iets nieuws te komen, is het de vraag of deze serie nog een bevredigend slotstuk kan voortbrengen. Ik ga het uit nieuwsgierigheid (en voor het gevoel van 'afsluiting') in ieder geval zeker proberen. Ik gun de serie een mooie finale, maar zou liegen als ik zou zeggen dat ik er vertrouwen in heb.

2,5*

Ondanks dat ik The 100 met veel plezier gekeken heb, is het verre van een perfecte serie. Bij vlaggen heel pakkend, op andere momenten bijna stupide. Seizoen 1 was zeer aardig maar moest even opwarmen, seizoen 2 was, achteraf gezien, het hoogtepunt en ook seizoen 3 kon ik erg waarderen. Met seizoen 4 had de serie mooi kunnen afronden. Helaas dachten de makers daar anders over en seizoen 5 was dan ook vooral een herhaling van zetten. Ook de makers was dat niet helemaal ontgaan, waardoor er vanaf seizoen 6 besloten werd het sciencefiction-element van de serie meer te verkennen. In seizoen 7 wordt dit nog verder doorgetrokken.

Het levert een seizoen op dat in ieder geval origineler is dan de twee voorgangers. Ondanks dat seizoen 5 en 6 iets anders probeerden te doen, bleef het namelijk toch vooral veel van hetzelfde. Seizoen 7 bevat ook wederom een nieuwe groep mensen die al die tijd klaarblijkelijk gewoon in leven was en ook deze groep vormt weer een gevaar voor de idealen van Clarke en co., maar daar blijft het qua overeenkomsten gelukkig wel bij. In een bepaald opzicht dus tamelijk verfrissend. Toch schiet dit slotseizoen op meerdere fronten tekort.

Dat dit dezelfde serie als die van het eerste seizoen is hier nog maar moeilijk te bevatten. Seizoen 7 is bij vlagen geweldig complex, doordat men telkens maar nieuwe personages blijft introduceren en met nieuwe termen, regels en concepten blijft gooien. Hierdoor maken de makers het zichzelf behoorlijk moeilijk, want hoe wil je al die verschillende subplots op een bevredigende manier afronden en alle vraagstukken beantwoorden? 'Als Lost ermee wegkomt...' lijken de makers gedacht te hebben. Het verschil is alleen dat Lost één groot mysterie was zes seizoenen lang. The 100 was daarentegen altijd kraakhelder, maar wil hier overduidelijk te veel laten zien. Dat lijkt in het begin, zie mijn bericht na de vierde aflevering, best interessant te worden, maar uiteindelijk moet ik toch concluderen dat het middenstuk te langdradig werd en de finale te gauw afgeraffeld.

De focus is zoek. De schrijvers kiezen ervoor om de groep op te splitsen, met als gevolg dat zich zaken op verschillende planeten en in verschillende dimensies afspelen. Hartstikke leuk dat Echo, Hope, Gabriel en Jordan zo veel screentime krijgen, maar ze voelen niet als de meest urgente personages. Het draait allemaal om Clarke, maar ze heeft lange tijd maar verdomd weinig te doen. Het dieptepunt is echter Bellamy: een belangrijk personage dat letterlijk en figuurlijk om zeep geholpen wordt hier. Tot twee keer toe, nota bene. Het feit dat Clarke hem neerschiet is niet geloofwaardig. Dat Octavia en Echo vervolgens reageren met 'ach, whatever, hij was toch al lang heengegaan' is zo mogelijk nog ongeloofwaardiger. Ik snap niet waarom je zo'n belachelijke keuze nog zo vlak voor de finish moet maken. Ik heb de serie, ook in de goede seizoenen, vaker onlogische keuzes verweten, maar dit spant wel de kroon.

De laatste aflevering is een goede seizoensfinale, maar een matige seriefinale. De situatie lijkt uitzichtloos, maar opeens is daar Octavia met een toespraak en... dat was het eigenlijk. Yeah, right... Ik weet dat dit personage veelal als favoriet gezien wordt en geprezen wordt om haar arc, maar ik heb deze nooit helemaal serieus kunnen nemen. Ze was zó ver doorgedraaid als Blodreina dat ik het gewoon erg moeilijk vind om nog sympathie voor haar op te brengen en het plot armor, dat ze al sinds die fatale val in het vierde seizoen draagt, stoort mij enorm. Als het aan mij had gelegen was die eer van 'saviour' uitgegaan naar Raven, maar helaas... Het definitieve einde van de serie voelt afgeraffeld en een beetje vaag, maar de keuze om met 'Bad' van U2 af te sluiten werkt op de een of andere manier uitstekend.

Van het acteerwerk heeft deze serie het sowieso nooit moeten hebben. De jonge cast verbleekte naar mijn mening altijd wat bij ervaren acteurs als Henry Ian Cusick, Paige Turco en Isaiah Washington. Toch verdienen ook Lindsey Morgan, Richard Harmon en Luisa D’Oliveira een compliment. Ik vond de ontwikkelingen rond hun personages veruit het meest interessant en ze zijn erg comfortabel geraakt in hun rollen. Fijn om te zien! Daarnaast mag dit seizoen, net als de voorganger, er in visueel opzicht wel zijn. Qua vormgeving is er echt wel over nagedacht en spat de creativiteit van het scherm. Jammer dat die creativiteit in het scenario iets minder goed terug te zien is.

Het eerste seizoen dat erin slaagt iets anders te doen, maar tegelijkertijd is het jammer om te bedenken hoeveel gemiste kansen hierin zitten. Je zult mij niet gauw horen zeggen dat ik het zelf beter gedaan had, maar als ik kijk naar het aantrekkelijke bronmateriaal, dan durf ik wel met zekerheid te zeggen dat hier meer in gezeten had. Als het aan mij had gelegen was het seizoen véél kleinschaliger (en daardoor minder druk) geworden en was het echte vuurwerk bewaard gebleven voor de slotaflevering. Ik had iets dergelijks ook wel verwacht van deze serie, maar dat bleef helaas enigszins uit...

Kortom: ook ik had op beter gehoopt. Ik verheug me er best op om de complete serie ooit weer eens te herzien, maar dat het vanaf het vijfde seizoen flink bergafwaarts gaat zal me helaas wel bijblijven. Desalniettemin was het absoluut geen verspilde moeite en de serie als geheel heeft genoeg te bieden om aan te bevelen.

2,5*

Ik was hier, met name door de vele lovende reacties, wel heel erg benieuwd naar. Uiteindelijk snap ik de hoge beoordelingen niet helemaal, mogelijkerwijs speelt daar toch een stukje jeugdsentiment een rol bij. Dat gezegd hebbende, moet ik wel toegeven dat ik me hier gewoon prima mee vermaakt heb.

De titelsequentie is schitterend(!) en behoort tot de beste openingen die ik gezien heb. Door de poster en de opening kreeg ik overigens wel een verkeerd beeld van de serie (ik dacht dat het erom ging dat de sprookjesfiguren uiteindelijk het tiende koninkrijk - New York - zouden willen overnemen). Op zich vind ik het niet erg dat het plot toch anders in elkaar bleek te steken. Dit betekent namelijk dat we veel meer tijd doorbrengen in de sprookjeswereld dan ik vooraf verwacht had. En die wereld ziet er ook eveneens magnifiek uit. Leuk om te zien hoe ze vorm hebben gegeven aan de verschillende koninkrijken.

De serie lijkt een beetje te mikken op zowel kinderen als volwassenen, waardoor de balans soms een beetje zoek is. Soms is het ronduit kinderachtig, terwijl andere momenten weer te angstig zullen zijn voor de allerkleinsten (en bovendien wordt best wel benadrukt dat Virginia en Wolf seks willen en uiteindelijk gehad hebben). De drie trollenkinderen vond ik bijvoorbeeld te vervelend voor woorden, maar wellicht dat kinderen zich wel kunnen vermaken met hen. Het acteerwerk is ook behoorlijk wisselvallig. Scott Cohen deed me bij vlagen denken aan Jim Carrey, maar dan wel op een negatieve manier. Die balanceerde met zijn rol als Wolf constant tussen sympathiek en bijzonder irritant. Dan vond ik John Larroquette, Dianne Wiest en Rutger Hauer nog het beste uit de verf komen. De aandoenlijke Kimberly Williams-Paisley doet het op zich ook aardig, maar op het einde geloofde ik haar niet toen ze zogenaamd moeite had met de dood van haar moeder (ook deels de schuld van het script). Verder nog een leuk bijrolletje van een bijna onherkenbare Ed O'Neill als de trollenkoning.

The 10th Kingdom is een prima miniserie die garant staat voor zeven uurtjes vermaak. Ik kan het mis hebben, maar ik krijg de indruk dat de serie ook een beetje de weg vrijmaakte voor series als Once Upon a Time en Grimm, hoewel The 10th Kingdom wel een heel andere sfeer heeft dan bijvoorbeeld eerstgenoemde. Ik ben niet zwaar onder de indruk, maar een fijne wegkijker is het zeker.

3*

Ik heb deze serie lang links laten liggen, maar mijn vader is er altijd groot fan van geweest. Daarom heb ik het toch maar eens een kans gegeven en het is me zeer goed bevallen. De lovende berichten over Jeremy Brett zijn volkomen terecht: hij is simpelweg de beste vertolker van Sherlock Holmes die ik tot nu toe gezien heb. Tijdens het lezen van een van de boeken van Arthur Conan Doyle, zie ik constant Brett voor me wanneer Holmes aan het woord is. Ook David Burke zet een aangename rol neer als zijn loyale vriend Dr. Watson. De serie oogt op het eerste gezicht ouderwets, maar het komt de sfeer uitermate goed van pas. De mysteries die in deze afleveringen onderzocht moeten worden zijn allemaal, zonder uitzondering, behoorlijk intrigerend en het wordt overtuigend op de kijker overgebracht. Er is ook zichtbaar veel aandacht besteed aan zaken als decors, kostuums en vormgeving. Had de sfeer uit de boeken nog beter benaderd kunnen worden? Ik denk het niet.

4*

Ik was dus nog niet bekend met de zaak omtrent O.J. Simpson. Ondanks dat ik zelf uit de jaren '90 kom en de gehele zaak waar dit eerste seizoen van American Crime Story op gebaseerd is ontzettend bekend is, is het volledig langs mij gegaan. Toen ik vijf afleveringen erop had zitten, hoorde ik toevallig een presentator van een willekeurig televisieprogramma de uitkomst van het proces 'verklappen'.

Vandaar dat ik het ontzettend frappant vind dat ik, ondanks dit gegeven, de serie tot de laatste minuut als spannend ervaren heb. De serie heeft eigenlijk meteen vanaf de eerste minuut mijn aandacht gegrepen en deze nadien niet meer losgelaten. Ieder facet van het proces wordt duidelijk en uitgebreid in beeld gebracht en de emoties die de verschillende personages ervoeren werkte aanstekelijk. Dat brengt me meteen bij het ijzersterke acteerwerk. Het heeft voor mij geen zin om te gaan opnoemen wie ik wel en niet overtuigend vond, omdat ik werkelijk iedereen goed vond. Ik werd aangenaam verrast door David Schwimmer, die hier het vermoeden bewijst dat me al tijdens het kijken naar Friends meermaals bekroop: dat hij ook serieuze rollen aankan. Met zijn personage leefde ik ook het meeste mee, omdat mijn 'visie' redelijk overeenkwam met die van Robert Kardashian; eerst was ik ervan overtuigd dat Simpson onschuldig was, maar naarmate het proces vorderde, begon ik daar toch steeds meer aan te twijfelen.

Maar, zoals ik al aangaf, ik ben van de gehele cast onder de indruk. Sarah Paulson, Courtney B. Vance en Sterling K. Brown maakten minstens evenveel indruk. Of we nou kijken naar de kritiek die Marcia Clark te verduren kreeg terwijl ze kampte met een heftige scheiding, de politieke spelletjes die aan beide kanten gespeeld werden of hetgeen zich afspeelde onder de juryleden: ik kreeg het gevoel alles zo volledig mogelijk te willen meekrijgen. Ik denk dan ook dat men erin geslaagd is een zo'n compleet mogelijk beeld van de gehele situatie te schetsen, zonder zelf een duidelijk standpunt in te nemen. Er zitten gegarandeerd scènes in die niet helemaal overeenkomen met de werkelijkheid, maar ik twijfel desondanks niet aan een accurate reconstructie. De echte Marcia Clark bevestigt dat vermoeden overigens voor me.

Ik heb hier ontzettend van genoten. Naast het fantastische acteerwerk zijn ook het camerawerk en de algehele aankleding van de serie noemenswaardig. Ik ging hier blanco in, dus ik had nooit gedacht dat dit zo'n fijne verrassing zou worden. Zeer benieuwd of het volgende seizoen ook zo veel indruk weet te maken.

4,5*

Het begon nog best goed met de film (of: de eerste twee afleveringen), maar naarmate de serie vorderde, vond ik het eigenlijk steeds minder interessant worden. Het verhaal neemt naar mijn mening onnodig veel zijsporen en wordt in de laatste aflevering gauw en vooral onbevredigend afgeraffeld.

Torenstra als De Cock viel me nog mee eerlijk gezegd. Ik herkende zeker wel enkele typische trekjes in hem, al mag gezegd worden dat hij hier vooral neergezet lijkt te moeten worden als een halve James Bond. Echt verkennen hoe hij nou uiteindelijk zo'n goede speurneus is geworden, doet de serie niet echt. Sowieso wordt er opvallend weinig met het bronmateriaal gedaan en het lijkt vooral een product op zich te willen zijn. Je kunt je daarom afvragen waarom hier de namen van Baantjer en De Cock zo nodig aan gekoppeld moeten worden. Yannick Jozefzoon als de partner van Jurre is niet vervelend. De rest van het bureau is dat wél. Dieptepunt zijn komisch bedoelde figuren als Horace Cohen, Ruben van der Meer en Bas Keijzer, die soms echt op de zenuwen werken. Zelden zo'n stelletje vervelende personages bij elkaar gezien en het helpt ook niet dat twee van de drie zulke bekende koppen zijn. Ook met de rollen van Peter Bolhuis en Ryanne van Dorst kon ik weinig.

Hoe knap deze serie er ook uitziet, natuurlijk veel strakker dan de oude serie, toch zet ik liever een aflevering van die betreffende oude serie op. Natuurlijk kan je dit bijna nauwelijks met elkaar vergelijken, maar het gebeurt automatisch (het is nochtans een bewuste keuze geweest om dit de naam 'Baantjer' te geven). Ik mis (geslaagde) humor, spanning en een gevoel van interesse in de zaak. Ik zal niet zeggen dat iedere aflevering van de oude Baantjer aan die drie voorwaarden voldeed, maar deze prequel kan er wat mij betreft toch nog een voorbeeld aan nemen.

2,5*

Band of Brothers had al lange tijd mijn interesse. Lang geleden dat ik Saving Private Ryan gezien heb, maar dat vond ik wel een sterke film, dus de samenwerking tussen Steven Spielberg en Tom Hanks beloofde wat. Daarnaast heb ik uiteraard heel wat goede verhalen gehoord hierover.

En ik ben het volkomen eens met de lovende reacties. Deze serie greep eigenlijk vrijwel meteen mijn aandacht en heeft deze vervolgens ook niet meer losgelaten. We volgen tien afleveringen lang de Easy Company. In de eerste aflevering wordt een beeld geschetst van de keiharde training die de mannen hebben moeten doorstaan en vanaf aflevering 2 begint voor hen de oorlog. Je leert in de loop van de serie een hoop lieden kennen en het is niet moeilijk om met hen mee te leven. De barre omstandigheden worden ontzettend realistisch in beeld gebracht en je krijgt door het fantastische camerawerk als kijker meermaals het idee dat je er zelf bij bent. De rillingen liepen me dan ook meermaals over mijn rug bij bijvoorbeeld de afleveringen in Normandië en de Ardennen.

Ik vond het mooi dat iedere aflevering een ander facet van de oorlog belicht. Met name aflevering 9 spant de kroon wat betreft emoties. Deze aflevering begint vrij luchtig, maar vanaf het moment dat de soldaten het kamp ontdekken, kan je alleen maar vol ontzetting naar het scherm staren. Het is haast onwerkelijk dat iets dergelijks echt bestaan heeft. De verbouwereerde blikken van de Amerikanen zeggen eigenlijk alles, hetgeen me brengt bij het bijzonder sterke acteerwerk. Ik zou zo niemand kunnen noemen die ik ongeloofwaardig vond of op een andere manier afbraak vond doen aan het geheel. Damian Lewis en Ron Livingston voeren de cast enigszins aan en beiden doen dit uitstekend, maar dat kan ik eigenlijk van iedere acteur zeggen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schitterende muziek van Michael Kamen.

Deze serie komt binnen. Ik heb met veel bewondering gekeken en ik weet gewoon dat dit er eentje is die je over een aantal jaren weer uit de kast wil halen, dus ik ben blij dat ik deze nu in een mooie uitvoering in mijn collectie heb. Band of Brothers is met name heel oprecht en daardoor erg indrukwekkend. Het is duidelijk zichtbaar dat er goed over nagedacht is en dat alles met respect gebracht wordt. De meest aangrijpende serie die ik tot dusver gezien heb.

5*

Leuk om dit nog eens te hebben teruggekeken. De Diamant overtreft naar mijn mening niet De Plaaggeest, maar weet wel Het Geheim van de Sleutel te evenaren. Dit vond ik als kind al en het blijkt dat mijn mening over de verschillende Bassie en Adriaan series nauwelijks veranderd is.

Deze serie heeft trouwens best een aantal nare momenten. Het uitbranden van de iconische caravan en het feit dat het tweetal door iedereen, inclusief hun collega's en het publiek in het circus, als de bad guys gezien wordt, zijn absoluut geen luchtige momenten. Daar staat echter, zoals gewoonlijk bij Bassie en Adriaan, een gezonde dosis humor tegenover. De scènes in Valkenburg zijn erg leuk en ook de voor die tijd spectaculaire climax mag er best wezen. Het is weliswaar wat knullig allemaal, maar vermakelijk is het zeker.

De Diamant was zeker niet mijn favoriete B&A-serie, maar toch wel eentje die ik meermaals met plezier bekeken heb. Ik weet nog dat ik de eerste twee opvolgers, De Huilende Professor en Het Geheim van de Schatkaart, altijd een stuk minder leuk vond. Overigens grappig om Paul van Gorcum, die later de Baron zou gaan spelen, hier een bijrolletje te zien spelen als diamantair.

3,5*

Na de twee reisseries (Europa en Amerika) was dit ook altijd mijn favoriet. Het is de meest amateuristische serie die ze gemaakt hebben volgens mij, maar qua sfeer zit het helemaal goed. Bas en Aad stralen plezier uit in hun spel en de liedjes en humor slaan aan. Ik kan me goed voorstellen dat RTL8 dit nog niet zo lang geleden weer bij Telekids opnieuw heeft uitgezonden. Waarschijnlijk is het een kwestie van tijd voor de volgende zender het weer uitzendt. Deze serie blijft voor kinderen gewoon tijdloos.

Ik kan overigens niet de enige zijn geweest die een tijd lang doodsbang was voor die Plaaggeest...

4*

Samen met Europa was dit altijd mijn favoriet. Een ronduit prachtige reis! Daarnaast moet dit ook wel mijn eerste kennismaking met de VS zijn geweest. Bas en Aad tonen, zoals gebruikelijk, behoorlijk wat aanstekelijk enthousiasme. Ook de boeven zijn met hun constant terugkerende oneliners ontzettend goed. Sowieso vond en vind ik persoonlijk B100 en Handige Harry een stuk leuker dan Vlugge Japie en B2 (al weet ik dat niet veel mensen dat met me eens zijn). Het is wellicht, net als de Europa serie, allemaal wat minder avontuurlijk en wat meer een vakantiereis dan de voorgaande series, maar op de een of andere manier werkt het heel goed. Dit is echt jeugdsentiment ten top voor mij; ik heb hier zó veel goede herinneringen aan. Er zit veel humor in en het is een reis waarvan ik altijd gedroomd heb om hem ooit zelf eens te maken.

4,5*

Inderdaad een geval apart. Ik kan me nog herinneren dat ik dit een keer met mijn oma gekeken heb, hetgeen natuurlijk wel een leuke herinnering is, maar verder heb ik de dvd daarna niet of nauwelijks nog aangeraakt. Nu ik de serie heb teruggekeken, vind ik dat niet vreemd. Het probleem is, zoals de titel al waarschijnlijk doet vermoeden, dat Bassie en Adriaan hier alleen maar non-stop liedjes zingen. Als kind was ik sowieso altijd veel meer geïnteresseerd in het plot met de boeven dan de liedjes, hoewel sommige daarvan natuurlijk wel erg leuk en educatief waren. Ik vind het ergens wel charmant dat Bas en Aad al deze liedjes verzameld en vastgelegd hebben en het is verstandig dat ze voor een andere insteek hebben gekozen voor deze serie, maar dit was voor mij wel altijd veruit het minste wat het duo op de mark gebracht heeft.

2,5*

Vorige week dan maar eens een begin gemaakt aan deze bejubelde anthologieserie. Mijn interesse was al lange tijd gewekt, maar het gegeven dat iedere aflevering (vrijwel) compleet losstaat van de andere, sprak mij niet meteen aan. Nu ik het eerste seizoen gezien heb, vind ik het ook moeilijk om er één cijfer aan te verbinden, dus ik ga voor een gemiddelde.

The National Anthem

Mijn eerste kennismaking met de serie. Meteen een aflevering die wel even wist te choqueren. De tijddruk was voelbaar en ik wist niet wat ik zag toen bleek dat de premier geen andere uitweg zag en daadwerkelijk de daad ging uitvoeren. Ondanks dat het natuurlijk niet geheel onvoorspelbaar was, vond ik het toch een bizarre en heel ongemakkelijke gewaarwording. Sterk acteerwerk en een grauwe, onaangename sfeer maakten het in ieder geval zeker de moeite waard.

3,5*

15 Million Merits

Mijn favoriete aflevering van dit seizoen. Dergelijke toekomstvisies, hoe ambitieus en onwaarschijnlijk ze soms ook zijn, vind ik interessant. Al is het alleen al omdat bepaalde aspecten uit een dergelijke samenleving steeds dichterbij lijken te komen in het huidige 'smartphonetijdperk'. Wederom komt een onbehaaglijke sfeer bovendrijven, eigenlijk nagenoeg de enige overeenkomst met de eerste aflevering. Je gunt de personages als Abi en Bing het beste, maar je weet dat hun kans van slagen minimaal is. De aflevering deed me in meerdere opzichten denken aan An Orison of Sonmi-451, één van de zes verhalen uit Cloud Atlas.

4*

The Entire History of You

Volgens bijna iedereen wel de beste aflevering van het seizoen, maar ik geef de voorkeur aan aflevering 2. Ik vond dit zeker niet onaardig en het concept is ook zeer interessant, maar ik vond het op de één of andere manier niet spannend. Het 'kleinschalige' van de aflevering is enerzijds een pluspunt (de personages komen goed uit de verf) en anderzijds een minpunt (het maakt me nieuwsgierig naar wat er nog meer uitgehaald had kunnen worden). Het wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden, maar ik ben niet helemaal onder de indruk.

3,5*

Enigszins gemengde gevoelens dus, maar ik vond iedere aflevering wel bovengemiddeld goed. Het acteerwerk in de drie afleveringen is goed en ook het gebruik van camera en effecten is tot dusver in orde. Het uitgangspunt van de serie, de invloed van moderne technologie op de samenleving, is in ieder geval interessant en divers genoeg om meteen door te gaan met seizoen 2.

Algemeen cijfer: 3,5*

Het eerste seizoen van Black Mirror smaakte naar meer. Een anthologieserie als deze loopt weliswaar het risico dat de kwaliteit niet altijd constant is, maar seizoen 2 slaagt er zowaar in om de voorganger te overtreffen.

Be Right Back

Een interessant concept en geloofwaardig uitgevoerd. Naarmate de aflevering vordert voel je dat dit vroeg of laat fout gaat en de spanning loopt dan ook gestaag op. Wist mijn interesse moeiteloos vast te houden. 4*

White Bear

Wederom een sterke aflevering. Ik vroeg me eigenlijk de hele tijd af waar dit Purge-achtige verhaal naartoe ging. De 'twist' is vindingrijk en zorgde ervoor dat ik het behoorlijk benauwd kreeg. Enige minpuntje vond ik dat de hoofdrolspeelster constant een snikkend geluid maakte. Ik zou daar als filmmaker bepaalde momenten voor hebben uitgekozen, want nu werd het op den duur een beetje storend. Desondanks 4*

The Waldo Moment

Deze staat bekend als één van de minst sterke Black Mirror afleveringen, waardoor het ook een tijdje geduurd heeft eer ik eraan begon. Ik moet me aansluiten bij de meerderheid: dit weet de twee voorgaande afleveringen niet te evenaren. Ik heb me niet verveeld, maar op de één of andere manier werd het nooit echt geloofwaardig, waardoor het ook meteen een stuk minder boeiend is. 3*

White Christmas

Mijn favoriete aflevering tot nu toe. Geniaal hoe de drie verhaaltjes individueel weten te boeien, maar vervolgens ook samenkomen in een beklemmend geheel. Deze special bevat al het goede van de vorige zes afleveringen en doet er nog een schepje bovenop. Geweldig acteerwerk van zowel Jon Hamm als Rafe Spall. Het kerstnummer van Wizzard zal nooit meer hetzelfde zijn… 4,5*

Al met al weer een sterk seizoen van Black Mirror. Ondanks dat ik het een goede serie vind, is vrijwel iedere aflevering een ongemakkelijke zit. Ik vind het een aparte gewaarwording dat ‘ongemakkelijk’ in dit geval gelijk staat aan ‘goed’. Benieuwd wat me in seizoen 3 nog allemaal te wachten staat.

Algemeen cijfer: 4*

Ik was enigszins huiverig wat betreft dit derde seizoen van Black Mirror. Dit was immers waar Netflix de serie overnam, waardoor ik ervan uit ging dat de serie toch wel in één of meerdere opzichten zou veranderen. Uiteindelijk is het enige echt opvallende verschil ten opzichte van de vorige twee seizoenen dat het allemaal iets grootschaliger is geworden. Dat blijkt de serie soms ten goede te komen en soms niet...

Nosedive:

Een sterk begin van het nieuwe seizoen. Het concept sprak me aan; het uitdelen van beoordelingen is zeker iets dat ik de huidige maatschappij in de toekomst zie doen. Ondanks dat de aflevering, zoals we inmiddels gewend zijn, best naar is, blijkt er ook ruimte voor een beetje humor. De balans tussen beide wordt goed gevonden en Bryce Dallas Howard leeft zich prima uit in haar rol. 4*

Playtest:

Begint best leuk, maar naar verloop van tijd zakt het wat in. Met name de scènes in het spookhuis wisten te weinig spanning op te wekken. Wyatt Russell zet zijn personage soms net iets te joviaal neer, waardoor hij eerder irritant wordt dan dat hij sympathie opwekt. Het einde steekt goed in elkaar, maar het wist me niet volledig te overtuigen allemaal. 3*

Shut Up and Dance:

Behoorlijk zwartgallige aflevering. Wist eveneens niet van begin tot eind overal te overtuigen (ik had mijn twijfels bij Kenny die toch de bank besluit te overvallen en op het einde het gevecht wint), maar hier overheersen toch vooral positieve gevoelens. Ik vind het knap hoe ze het thema hebben uitgewerkt en de aflevering is oprecht spannend, beklemmend en eng. Liet me behoorlijk somber achter... 4*

San Junipero:

Schitterende aflevering. Alles lijkt te kloppen: de chemie tussen Mackenzie Davis en Gugu Mbatha-Raw is perfect en ik kon niet anders dan ontzettend met hun personages meeleven. Het hoopvolle einde was een risico, maar ik had het niet anders gewenst. Ik ben fan van hoe er gestalte is gegeven aan de verschillende decennia en ook het achterliggende concept spreekt tot de verbeelding. De fantastische soundtrack is de kers op de taart. 5*

Men Against Fire:

De aflevering die de ondankbare taak had om San Junipero op te volgen. Nergens weet deze aflevering zo te imponeren als de voorganger, maar het viel me alleszins mee. De aflevering verveelt niet en het idee dat het leger geperfectioneerd wordt door hun doelwitten erger te laten voorstellen dan ze in werkelijkheid zijn, weet indruk te maken. Ik vond 'm bij vlagen spannend alsook angstaanjagend. 3,5*

Hated in the Nation:

Absoluut geen oneven concept en ook niet verkeerd uitgevoerd, maar deze aflevering vond ik onnodig lang duren. Slaagde er niet in om constant mijn aandacht vast te houden. Met name de trage start hangt daarmee samen, want wanneer eenmaal duidelijk wordt dat de bijen verband houden met de moorden, komt het op gang en wordt het boeiender. 3*

Wederom zes compleet verschillende afleveringen. De ene is beter dan de andere, maar ik vond zelfs de minder sterke afleveringen niet onvoldoende. Het overkoepelende thema van de (gevaren van de) moderne technologie wordt nergens over het hoofd gezien en ik blijf het knap vinden dat Charlie Brooker en zijn team met zo veel originele ideeën blijven komen. Ik rond mijn gemiddelde van 3,75* naar boven af.

4*

Ik moet me helaas aansluiten bij de meerderheid hier: ook ik vond seizoen 4 wat tegenvallen in vergelijking met de vorige seizoenen. Dat wil niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb, want er zitten ook weer aantal erg fijne afleveringen tussen.

USS Callister:

Lekkere opener van het seizoen. Weliswaar wat aan de lange kant, maar het concept vind ik (hoewel het me wel bekend in de oren klonk) leuk bedacht en de uitwerking is ook zeer netjes. Zowel het acteerwerk als de special effects vielen in positieve zin op. 4*

Arkangel:

Prima aflevering die, zeker qua stijl, weer wat meer doet denken aan enkele afleveringen uit het tweede seizoen. Ik moet wel zeggen dat ook ik verwacht had dat de aflevering een andere richting zou uitgaan. Het had mij logischer geleken als ze hadden laten zien wat voor een schade het kan hebben op een kind als het al die jaren niet met angst in aanraking komt. Sara blijkt er echter helemaal niks aan over te houden, hetgeen ik wel enigszins merkwaardig vind. De aflevering weet desondanks goed om te gaan met de gekozen insteek en blijft wel interessant en grimmig tot en met het einde. 3,5*

Crocodile:

De eerste aflevering van deze serie die ik geen voldoende kan geven. Het technologie-aspect lijkt slechts bijzaak in een verhaaltje dat verder nogal standaard is en nergens echt interessant wil worden. Ik zal niet zeggen dat Andrea Riseborough het echt slecht deed, maar Mia wordt nooit een geloofwaardige killer en de plottwist met de cavia maakte ook niet echt indruk. De mooie filmlocaties waren het voornaamste pluspunt dat ik kan bedenken. 2*

Hang the DJ:

Zeer vermakelijke en sympathieke aflevering. Het uitgangspunt is leuk en sluit redelijk geloofwaardig aan op de huidige 'datingmaatschappij'. Er is absoluut sprake van chemie tussen Georgina Campbell en Joe Cole, waardoor je gemakkelijk met hen meeleeft. Het shockelement blijft uit, maar het is wel goed uitgevoerd. 3,5*

Metalhead:

Tegenvallend kat-en-muisspelletje waarbij wederom het idee achter de hele serie niet de hoofdzaak lijkt te zijn. De zwart-wit montage geeft het geheel een apart sfeertje en Maxine Peake slaagt er goed in de aflevering in haar uppie te dragen, maar alles is weinig origineel en de aflevering voelde langdradig aan. 2,5*

Black Museum:

Samen met USS Callister het hoogtepunt van dit seizoen. De aflevering vertoont de nodige overeenkomsten in opbouw met White Christmas, maar het is gelukkig geen exacte kopie. De verschillende experimenten die worden aangehaald zijn boeiend en de plottwist zag ik niet meteen aankomen. Douglas Hodge en Letitia Wright doen het uitstekend en ook de vele referenties naar de voorgaande afleveringen zijn leuk gevonden. 4*

Een seizoen dat geen constant niveau weet vast te houden en varieert van goed tot matig. Nu moet ik wel zeggen dat ik nog bij geen enkel seizoen van Black Mirror heb meegemaakt dat ik alle afleveringen even sterk vond. Het is dus niet zo dat ik geen vertrouwen meer heb in het vijfde seizoen, maar ik vind het wel belangrijk dat de makers niet met eenvoudige (en saaie) thrillers als Crocodile of Metalhead blijven komen. Mijn gemiddelde van 3,25* rond ik naar boven af.

3,5*

Ondanks de veelal negatieve geluiden had ik hier toch wel weer zin in. Van de voorgaande Black Mirror seizoenen heb ik genoten, hoewel seizoen 4 wel enkele van de minste afleveringen tot dan toe ertussen had. De film Bandersnatch heb ik nog niet gezien, omdat mijn tv schijnbaar te oud is om die af te spelen...

Striking Vipers:

De aflevering is een samenraapsel van concepten die we in eerdere Black Mirror afleveringen gezien hebben. USS Callister, San Junipero (van dezelfde regisseur) en Hang the DJ kwamen in me op, maar alle drie die afleveringen vond ik beter. String Vipers is op zich nog best amusant doordat het ergens vrij komisch is, al kan ik me haast niet voorstellen dat dat helemaal de bedoeling is geweest. De aflevering duurde wat te lang, is nauwelijks geloofwaardig en kent een melig einde. Eerlijk gezegd vond ik het acteerwerk nog wel meevallen. De ongeloofwaardigheid was naar mijn mening niet aan hen te danken, maar aan het scenario.

3*

Smithereens:

Mijn favoriete aflevering van dit seizoen. Ik vond het acteerwerk vooral erg sterk. Andrew Scott is goed als de wanhopige gijzelaar en ook Damson Idris vond ik geloofwaardig als het slachtoffer. Topher Grace, a.k.a. Eric Forman, herkende ik pas toen de aftiteling in beeld kwam, maar ik vond hem ook fijn spelen. Het voelt als een 'kleine' aflevering als je kijkt naar de uiteindelijke clou van de aflevering. Geen vooruitstrevende high-tech, maar een vrij rechttoe rechtaan scenario dat vandaag de dag maar al te goed mogelijk is (en waarschijnlijk helaas ook wel regelmatig gebeurt).

3,5*

Rachel, Jack and Ashely Too:

Een aflevering die eigenlijk zo ridicuul is dat het daardoor wel weer leuk wordt. Gedurende de eerste helft van de aflevering vroeg ik me constant af waarom we dat gedoe met de echte Ashley en haar tante te zien kregen, maar dat werd na verloop van tijd duidelijk. Ik vond Miley Cyrus's acteerwerk niet slecht, maar het valt wel op dat de aflevering in vrijwel elk opzicht nogal kinderlijk is. Ook het joviale 'feel good' einde is nogal atypisch voor deze serie.

3*

Het seizoen is aardig. Ik ben het met de meerderheid eens dat het niveau van seizoen 2 of 3 niet gehaald wordt, maar dat hangt naar mijn mening ook samen met het feit dat dit seizoen slechts drie afleveringen kent, want ook de sterke seizoenen hadden een mindere aflevering ertussen zitten. Seizoen 4 had zelfs enkele afleveringen die ik minder sterk vond dan het drietal uit dit seizoen. Een zesde seizoen zie ik nog wel zitten, maar ik hoop dan wel op wat meer originaliteit. Ik heb nu namelijk wel iets te vaak het gevoel dat ik naar iets kijk dat verdacht veel lijkt op iets dat ik al eens eerder gezien heb.

Lichte tegenvaller, dit eerste seizoen van Blackadder. De absurde humor sloeg soms aan, maar lang niet altijd. Met name aflevering 2, 4 en 5 bevatten de nodige leuke momenten. Om de andere afleveringen heb ik niet of nauwelijks kunnen lachen. Rowan Atkinson vind ik geweldig in Mr. Bean en The Thin Blue Line, maar hier balanceerde hij, net als een groot deel van de rest van de cast, bij vlagen op het randje van irritatie. Het samenspel tussen Edmund, Percy en Baldrick is daarentegen wel een groot pluspunt.

Nu heb ik vernomen dat dit eerste seizoen niet bepaald representatief is voor de hele serie (d.w.z. het is mogelijk dat de andere seizoenen een stuk beter bevallen dan deze). Wat dat betreft ben ik erg nieuwsgierig naar het vervolg. Ik vond dit absoluut geen vervelende zit, maar ik had er stiekem wel wat meer van verwacht.

3*

Veelbelovend begin van deze serie. Ik had vooraf zo mijn bedenkingen, omdat ik weinig tot niks met het onderwerp drugs heb, maar Breaking Bad heeft zó'n gigantische status weten te verwerven dat ik er toch wel benieuwd naar was geworden. Ik ben niet omver geblazen door dit eerste seizoen, maar ik ben zeker positief gestemd.

Het eerste seizoen staat er schijnbaar om bekend dat het nogal traag is en zo te lezen heeft het er ook voor gezorgd dat meerdere teleurgestelde kijkers het daarom hier maar bij gelaten hebben. Het klopt dat het tempo niet ontzettend hoog ligt, maar toch heb ik me niet verveeld. Walter White is een interessant figuur, die goed wordt neergezet door Bryan Cranston. Ik ontwijk zo veel mogelijk spoilers en ben dus zeer benieuwd hoe dit personage zich verder gaat ontwikkelen. Gezien de titel van de serie belooft het in ieder geval niet veel goeds. Ondanks dat ik waarschijnlijk pas het topje van de ijsberg van de relatie tussen Walter en Jesse gezien heb, moet ik zeggen dat ik ze als duo wel vind werken. Enkel die toestanden met Hank en Marie vond ik niet zo interessant. Dat is het enige minpuntje dat ik eruit vond springen.

Ik ben na afloop van dit seizoen vooral heel erg benieuwd naar hoe het verder gaat en dat is natuurlijk precies het gevoel dat je wilt hebben aan het einde van een seizoen. De serie bevat hier en daar wat zwarte humor, waardoor het actie-, misdaad- en dramagedeelte nog niet meteen te zwaar beladen wordt. Snel door!

3,5*

Inmiddels seizoen 2 ook afgerond. Breaking Bad was een serie waar ik wel nieuwsgierig naar was, puur vanwege de lovende kritieken, maar die ik desondanks lang heb uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Bovendien wordt vaak gezegd dat je je als kijker door de eerste twee seizoenen heen moet worstelen alvorens het pas écht goed begint te worden.

Gelukkig valt dat moeilijk doorkomen van de eerste twee seizoenen bij mij heel erg mee, maar het klopt dat je je zo nu en dan af begint te vragen hoeveel er nou eigenlijk gebeurd is in de aflevering die je zojuist bekeken hebt. Breaking Bad neemt uitgebreid de tijd om de personages uit te werken en ik heb zo'n voorgevoel dat dit de serie in de latere seizoenen van pas gaat komen. Hoe vaak komt het voor dat een personage in een film (of serie als ik kijk naar het laatste seizoen van Game of Thrones) te snel een verandering doormaakt? Bij Walter White beginnen er langzaam maar zeker barstjes te ontstaan, hetgeen diens metamorfose wel een stuk geloofwaardiger maakt.

Het niveau van de eerste twee seizoenen gaat tamelijk gelijk op. Het wil nooit echt saai worden, maar ik kan ook niet zeggen dat het altijd even boeiend is. Waar dit seizoen in ieder geval van profiteert zijn die onheilspellende flashforwards. Die zorgen ervoor dat je met smart uitkijkt naar de seizoensfinale, omdat je je constant afvraagt hoe die situatie tot stand gaat komen. Qua personages vond ik dit seizoen overigens wel beduidend beter dan diens voorganger. Hank's personage werd een stuk leuker en ook nieuwkomers als Saul en Gus zorgen ervoor dat je benieuwd raakt naar hun verdere rol. Marie en Skyler blijven wel soms nogal vervelend imo.

Afijn, ik ben nog niet helemaal overdonderd door Breaking Bad, maar wat deze eerste twee seizoenen in ieder geval heel goed doen is hoge verwachtingen scheppen. Wordt Walter krankzinnig? Krijgt hij het voor elkaar zijn gezin weer te herenigen? En hoe gaat het verder met Jesse? Ik ben reuze benieuwd waar dit naartoe gaat...

3,5*

Dit seizoen zou volgens velen het keerpunt van de serie zijn, dus ik was hier wel extra benieuwd naar. Het begint inderdaad veelbelovend met Walt die weigert zijn huis te verlaten en Hank die een aantal keren akelig dichtbij de onthulling komt. Ook de laatste twee afleveringen duiden erop dat er ander weer op komst is.

Zo zitten er meerdere momenten in het seizoen die ik sterk vond, maar ik moet zeggen dat ik nog steeds niet helemaal fan ben. De serie is bij tijd en wijle tamelijk langdradig naar mijn mening. Ik heb ook al een paar keer gehad dat er nét op tijd, net wanneer ik dreig af te haken, een interessante plotwending komt die er opnieuw voor zorgt dat ik mijn aandacht er weer helemaal bij heb. Mooi dat de serie zulke sterke wendingen kent, maar de momenten laten vaak lang op zich wachten. Het zou idealer zijn als ik tussendoor ook wat vaker onderhuidse spanning zou ervaren, maar dat is vooralsnog niet het geval.

Van de alsmaar stijgende lijn die de serie zou doormaken merk ik nog niet zo veel, maar ik vind het wel vermakelijk kijkvoer. Het scheelt dat de serie klasse blijft uitstralen in het acteerwerk, waardoor het, ook als het even wat minder boeiend is, wel allemaal degelijk blijft. De serie is overduidelijk op haar best wanneer Walter en Jesse samen zijn. Overigens vond ik ook Jesse's monoloog in aflevering 7 een van de hoogtepunten van dit seizoen. Schitterende scène

3,5*

Breaking Bad staat er dan wel om bekend een langzame start te hebben, ik begon me toch een beetje zorgen te maken of het nog wel ooit écht zou gaan klikken tussen mij en deze serie. De eerste drie seizoenen scoorden allemaal een ruime voldoende bij mij, maar het was ook echt niet meer dan dat. Er zaten in ieder seizoen wel afleveringen die ik vrij saai vond. De eerste helft van dit seizoen leek het weer die kant op te gaan en ik dacht zelfs even dat het nog best een kluif zou gaan worden om de serie uit te kijken.

Maar zo rond aflevering 8, wanneer Hank Gus in het vizier begint te krijgen, gaat het eindelijk de goede kant op. Hank komt nu wel verdomd dichtbij en Walter moet zich in allerlei eigenaardige bochten wringen om zichzelf niet verdacht te maken. Die dialogen tussen hen in de auto zijn bij vlagen zenuwslopend en het is vrijwel de eerste keer dat ik spanning ervaar bij deze serie. De laatste vier afleveringen zijn mijns inziens het hoogtepunt. Wat een fantastische climax! Je kiest nog voor de kant van Walter in zijn strijd met Gus, maar het laatste shot van aflevering 13 zorgt er wel definitief voor dat je ook een hekel aan hem krijgt, want het blijkt dat hij veel te ver gegaan is. Interessante plottwist overigens. Wanneer hij aan Jesse verkondigt dat hij niks met de vergiftiging te maken heeft, geloofde ik hem namelijk op zijn woord.

Ook wederom heel sterk acteerwerk. Bryan Cranston doet het geweldig, maar Aaron Paul vind ik minstens even goed. Dean Norris, Giancarlo Esposito, Jonathan Banks, Bob Odenkirk en RJ Mitte leveren ook prima werk. Anna Gunn en Betsy Brandt zijn ook overtuigend, al vind ik zowel Skyler als Marie nog geregeld irritante personages. De karakters voelen authentiek: je hebt bij niemand het gevoel naar een acteur of actrice te kijken. Tevens blijf ik het waarderen dat de serie een vleugje zwarte humor bevat. Misdaaddrama heeft de overhand, maar toch komt er geregeld een 'gniffelmoment' voorbij. Tot slot nog even petje af voor de make-up afdeling: 'verminkte' Gus zag er (in positieve zin) verschrikkelijk uit.

Wat mij betreft het sterkste seizoen tot nu toe. Het tempo mag van mij nog steeds wat meer omhoog, maar de tweede helft van dit seizoen maakt een hoop goed. De schrijvers laten zien een spannende climax te kunnen realiseren, dus dat, in combinatie met de laatste scène, maakt mij toch wel erg benieuwd naar het slotseizoen. De kaarten liggen gunstig en het is tamelijk onvoorspelbaar, dus ik laat me graag verrassen.

4*

''You are a time bomb, tick-tick-ticking. And I have no intention of being around for the boom.''

Wat een top slotseizoen! De eerste drie seizoenen van Breaking Bad kregen het voordeel van de twijfel van me, seizoen 4 was een behoorlijke vooruitgang, maar naar mijn mening steekt dit seizoen er wel met kop en schouders bovenuit. De eerste afleveringen kennen wederom een aantal trage momenten, maar met het einde van aflevering 8 raakt de serie in een stroomversnelling van interessante plotwendingen.

Het is geweldig om te zien hoe diep Walter in de penarie raakt als langzaam maar zeker zijn geheim door steeds meer naasten ontdekt wordt. De confrontatie tussen Hank en Walter in de garage mag wat mij betreft in het rijtje van de hoogtepunten van de serie. Wat een genadeloos acteerwerk laten Dean Norris en Bryan Cranston daar zien. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor die scène. Het lijkt wel alsof iedereen van de cast nog een schepje erbovenop doet. Cranston is geweldig, maar ook Aaron Paul krijgt genoeg ruimte om te laten zien wat hij in zijn mars heeft doordat de relatie tussen Walter en Jesse onder flinke spanning komt te staan. Ik vond hem ook in de laatste aflevering opvallend sterk, wanneer Jesse iedereen (op Brock na) is kwijtgeraakt en volledig gebroken is. Lang geleden dat ik zo met een personage heb meegeleefd als met Jesse in de tweede helft van dit seizoen. Extra bevredigend is dus het einde waar hij afrekent met Todd en met behulp van Walter als enige weet te ontsnappen.

Dat het met Hank niet goed gaat aflopen wordt na de arrestatie van Walter eigenlijk wel duidelijk (zeker na zijn telefoontje met Marie), maar toch was dat in zekere zin onvoorspelbaar. Ik had verwacht dat de eindstrijd zou gaan tussen Hank en Walter, maar uiteindelijk blijkt de oom van Todd dan de andere partij. Op zich heb ik daar wel vrede mee, omdat ik niet weet hoe spannend de tweestrijd tussen Hank en Walter had kunnen worden. Uiteindelijk werd er voor de (logische) insteek gekozen dat familie voor altijd de zwakke plek zou blijven voor Walter, en Hank hoorde daar ook bij. Mooi, want dat geeft het personage van Walter toch wat meer diepgang. Het zorgt er tevens voor dat je als kijker, hoe zeer je afkeer voor het personage ook gegroeid is, tijdens de climax toch nog een keer voor zijn kant kiest.

Zonder enige twijfel een van de beste slotseizoenen van een serie die ik ooit gezien heb. Je krijgt eigenlijk alles waar je als kijker tijdens de vorige seizoen op gehoopt hebt. De serie wordt bloedstollend spannend en weet te verrassen door de vele pijnlijke wendingen. Het acteerwerk is uitmuntend en ook de cinematografie valt keer op keer op (bijvoorbeeld bij die prachtige 'time lapses' maar ook individuele lange shots zoals het telefoongesprek tussen Skyler en Marie in de laatste aflevering). Breaking Bad heeft een waardig slot gekregen, waardoor ook ik een zeer positief gevoel aan de serie zal overhouden.

4,5*

Ik vond het eerste seizoen uitermate spannend. Het tweede seizoen van Broadchurch bevat nog steeds veel van het goede uit het eerste seizoen: uitstekend acteerwerk van de gehele cast (met name de dynamiek tussen Tennant en Colman blijft leuk), mooie opnames en wederom slaagt men erin om de kijker in het duister te laten tasten over de zaak die speelt. Desondanks is er ook een belangrijk gemis: de eerdergenoemde spanning. De nieuwe zaak is dusdanig vaag dat hij eigenlijk tot de laatste twee afleveringen ook niet zo interessant is. Daarnaast wordt het gekibbel omtrent de rechtszaak na verloop van tijd ook wat vermoeiend. Het zijn echt de acteurs die de boel redden hier. De emoties die bij de families loskomen, zijn oprecht en worden met veel zorgvuldigheid gebracht. Desondanks bekroop me af en toe het gevoel dat de serie zich in allerhande bochten moest wringen om het interessant te houden.

3*

Ondanks dat het niveau van seizoen 1 niet meer gehaald wordt, is dit ook naar mijn mening een verbetering ten opzichte van seizoen 2. Laatstgenoemde had te lijden onder een veel minder interessante zaak en een iets te laag tempo omtrent de rechtszaak. Dit derde seizoen is daarentegen weer een stuk spannender en dat scheelt een hoop. Iedereen heeft een motief, iedereen is verdacht. Daar staat wel tegenover dat er ook een aantal zaken in negatieve zin opvallen. Zoals hierboven al genoemd wordt, lijken er enkele plotgaten in te zitten. Daarnaast wordt er ook het een en ander iets te snel afgerond (ik vond met name dat het mysterie op een gegeven moment heel gauw wordt opgelost, inclusief het verband met de andere twee verkrachtingen) en bovendien komen enkele zaken niet volledig uit de verf. Dan duid ik met name op de moeilijkheden waar de familie Latimer nog steeds mee worstelt. Het zijn natuurlijk essentiële personages in de eerste twee seizoenen, maar hier deden ze een beetje overbodig aan.

Al met al vond ik Broadchurch een erg genietbare, overwegend sterke serie. Jammer dat dit alweer het laatste seizoen is, maar anderzijds denk ik ook dat de koek in bepaalde opzichten wel op is (wederom verwijs ik naar de familie Latimer). De samenwerking tussen Hardy en Miller blijft echter tot en met de laatste minuut leuk. David Tennant en Olivia Colman brengen de serie tot leven en verdienen alle lof voor hun sterke acteerwerk. En uiteraard heb ik ook weer genoten van de schitterende beelden die deze serie regelmatig te bieden heeft.

3,5*

Wat een fijne series zijn dit toch. Ik vind de 'nieuwe' Sherlock serie echt te gek, maar deze traditionele vertelling van de verhalen mag er ook zeker wezen. Daar waar ik The Return af en toe wat minder goed vond dan The Adventures, simpelweg doordat ik de verhalen van bepaalde afleveringen wat minder vond, daar zijn dit gewoon weer zes ijzersterke en ontzettend boeiende afleveringen. Jeremy Brett ís gewoon Sherlock Holmes; daar is wat mij betreft geen discussie over mogelijk. Zijn uitmuntende prestatie tilt het niveau echt omhoog. Verder valt ook de aankleding van de serie, waar vermoedelijk veel tijd en aandacht aan besteed is, in positieve zin op. De mysteries worden daarnaast op intrigerende en dikwijls spannende wijze in beeld gebracht. De series stralen anno 2017 nog steeds kwaliteit uit en ik kan eenieder die fan is van de BBC-serie aanraden deze klassiekers eens een kans te geven.

4*

Dit was in mijn kindertijd, samen met Het Sinterklaasjournaal, toch wel echt dé Sinterklaas serie. Wat er tegenwoordig ook allemaal om het kinderfeest te doen is; de Pieten van de Club waren helden in mijn klas op de basisschool.

Dit tweede seizoen stelt overigens nog niet veel voor. Drie Pieten hebben de boot gemist en proberen hun weg terug te vinden naar Sinterklaas. Het is een lange reis, maar zonder al te veel obstakels. Van spanning was dus nooit echt sprake, maar toch bleef dit seizoen amusant vanwege de geslaagde humor en de leuke vertolkingen. Daarnaast heeft het ook wel wat dat dit een rustig avontuur is zonder schmierende slechteriken. Later werd de serie naar mijn mening wel leuker.

3*

Inderdaad een puike serie! Alles lijkt te kloppen. De kostuums en grime, de score van Hans Zimmer en Rupert-Gregson Williams en de prachtige camerabeelden getuigen van vakmanschap, maar uiteindelijk is het met name het uitmuntende acteerwerk dat echt indruk maakt. John Lithgow als Winston Churchill en Vanessa Kirby als Princess Margaret waren mijn favorieten, maar in feite laat de rest van de cast ook nergens een steekje vallen en zet iedereen dus een gedenkwaardige performance neer. De conflicten die worden aangehaald zijn stuk voor stuk interessant en het is fascinerend om te zien hoe sterk de relaties van alle personages met betrekking tot Queen Elizabeth worden uitgewerkt. Ik kijk reikhalzend uit naar de seizoenen die nog gaan komen!

4,5*

The Crown blijft een van mijn favoriete dramaseries, maar dit derde seizoen haalt naar mijn mening niet helemaal het niveau van de twee voorgaande seizoenen. Olivia Colman weet Claire Foy prima op te volgen als Queen Elizabeth en Josh O'Connor is werkelijk 'spot on' als prins Charles, maar de rest van de cast stelde me eerlijk gezegd wat teleur. Philip was een van de leukere personages in de eerste twee seizoenen, maar is hier eigenlijk een vrij vervelende mopperpot. Ook prinses Margaret heeft een compleet andere uitstraling. Prima dat de nieuwe acteurs niet hun voorgangers imiteren en er hun eigen draai aan geven, maar als ik eerlijk ben vond ik Matt Smith en Vanessa Kirby wel wat meer kleur aan hun personages geven dan Tobias Menzies en Helena Bonham Carter.

Ergens is het natuurlijk wel zo dat de personages nu in een andere fase van hun leven zitten. Sowieso zou het oneerlijk zijn om alles aan de acteurs te wijten, want dit seizoen is ook qua inhoud gewoon een stuk minder interessant. Zo nu en dan springt er eens een aflevering uit (met name 'Aberfan' en 'Tywysog Cymru' zijn lichtpuntjes), maar verder is de eerste helft niet heel bijzonder. De laatste drie afleveringen maken dan wel weer veel goed en zorgen er ook voor dat ik toch weer uitkijk naar het vierde seizoen. Ik ben heel benieuwd hoe ze Diana en Thatcher gaan aanpakken.

Ik klink misschien wat negatiever dan ik daadwerkelijk ben. The Crown straalt nog altijd veel klasse uit en ik heb vertrouwen in het vervolg, maar ik vond dit wel beduidend het minste seizoen tot nu toe. Bovendien vind ik het een gemiste kans dat er geen aflevering aan The Troubles (en dan de Bloody Sunday in het bijzonder) gewijd is.

3,5*

De eerste twee seizoenen van The Crown vond ik weergaloos. We werden getrakteerd op fantastische sets en uitmuntend acteerwerk. Al sinds het eerste seizoen vraag ik me af hoe ze uiteindelijk Margaret Thatcher en Lady Diana zouden gaan verwerken in de serie, dus je kan wel zeggen dat ik reikhalzend uitkeek naar dit vierde seizoen.

Seizoen 3 vond ik het minste seizoen tot nu toe. Het stak wat bleekjes af bij de voorgangers en er zaten wat gemiste kansen in. Seizoen 4 gaat nog steeds gebukt onder een deel van de kritiek die ik daar had, en haalt wat mij betreft ook niet het niveau van de eerst twee seizoenen, maar is toch wel weer een stuk beter. Het scheelt dat de hoge verwachtingen bij de twee prominente nieuwkomers worden ingelost. Zowel Gillian Anderson als Emma Corrin doen het uitstekend. Het zijn - net als het geval was bij John Lithgow's vertolking van Churchill - geen letterlijke lookalikes, maar ze geven wel een weergave die strookt met echte beelden van Thatcher en Diana. Overigens mag ook Olivia Colman niet ongenoemd blijven. Daar waar ik de eerste afleveringen van het vorig seizoen nog wat moest wennen aan haar ís ze hier gewoon de koningin. De bij vlagen ijzingwekkende scènes tussen haar en Anderson zijn fantastisch en behoren tot de hoogtepunten van de serie. Ook Josh O'Connor valt opnieuw in positieve zin op. Tobias Menzies en Helena Bonham Carter blijven mij helaas wat nietszeggend. Philip is echt een saaie mopperpot geworden.

De serie was eind vorig jaar vooral veel in het nieuws omdat er zogenaamd onwaarheden in zouden zitten. Dat lijkt mij niet meer dan logisch. We hebben te maken met een fictieve serie in plaats van een documentaire. Zelf als je het koningshuis erbij zou betrekken zou je waarschijnlijk nog niet de volledige waarheid te zien krijgen. Ik moet wel zeggen dat ik (eigenlijk voor het eerst bij deze serie) merkte dat het inderdaad soms wat te dik bovenop ligt. Dan duid ik met name op de scènes tussen Diana en Charles. We zullen nooit precies weten wat er onderling gezegd is, maar met name Charles wordt hier wel echt neergezet als een slechterik. In diverse docu's wordt dat beeld ook wel min of meer bevestigd, dus ik wil het niet gelijk onterecht noemen, maar het schuurt soms een beetje tegen een stereotype aan.

Waar of niet waar: seizoen 4 van The Crown is weer volop genieten. Qua aankleding (sets, kostuums, grime) straalt de serie nog steeds veel klasse uit en de afleveringen zijn ook weer een stuk interessanter dan het vorig seizoen. Aflevering 5, waar de focus weer even wordt teruggebracht naar de koningin, springt er ook in positieve zin uit. Jammer dat het weer erop zit voor de eerstkomende tijd, maar ik blijf wel met een tevreden gevoel wachten op het volgende seizoen.

4*

Inderdaad het minste seizoen tot nu toe, hoewel hij nog wel op dezelfde score uitkomt als seizoen 3. De cast is wat wisselvallig qua gelijkenis met hun personages (met name Dominic West is na Josh O'Connor wel even behoorlijk wennen), maar toch presteert vrijwel iedereen weer zeer degelijk. Ik heb er langer over gedaan om het seizoen uit te zitten, dus ik kan niet zeggen dat ik alles even interessant vond. Zodra de scheiding tussen Diana en Charles definitieve vormen begint aan te nemen - in de laatste afleveringen - wordt het wel weer een stuk interessanter. Het niveau van de eerste twee seizoenen wordt wat mij betreft niet meer gehaald, maar het blijft een goede serie die qua aankleding nog steeds staat als een huis.

3,5*

Een begin maken aan deze serie was een gokje. Ik had zelfs de score niet van tevoren gecheckt, maar ik had wel het een en ander in een blad voorbij zien komen en mijn interesse was gewekt. Jammer dus toen ik erachter kwam dat de serie veelal afgekraakt wordt en dat een tweede seizoen zelfs onzeker is.

Ik gaf zelf hierboven aan ook nog niet meteen in het begin overtuigd te zijn, maar naarmate het seizoen vorderde, slaagde de serie er steeds meer in om mijn aandacht vast te houden. Nu scheelt het misschien dat ik niet al de nodige films en series over King Arthur en Camelot verslonden heb, waardoor ik mij niet zo stoorde aan het feit dat Cursed een eigen draai geeft aan die mythe. Dit is vooral een fantasierijke serie en dat moet wel een beetje je ding zijn als je hieraan wil beginnen. Pas later in het seizoen komt de focus wat meer op politiek te liggen, maar daar slaat de serie (gelukkig) niet in door.

Eén van de sterkste punten vind ik zelfs dat de serie zo overzichtelijk blijft. De focus ligt op diverse (groepen) personages, maar eigenlijk zit daar niks tussen dat oninteressant of irrelevant blijkt. Nimue, Arthur, Merlin, The Weeping Monk... Het zijn eigenlijk stuk voor stuk fijne personages die ook goed neergezet worden. Zelfs een karikaturaal personage als Uther, met betrekkelijk weinig screentime, komt vrij goed uit de verf. Als ik dan al iets moet noemen dat mij tegenviel, dan was het de CGI. Met name enkele wezens zien er écht te matig uit voor een serie uit 2020. Het werkte zelfs afleidend. Wat ik dan wel weer positief vond waren die geanimeerde overgangen tussendoor, die in dezelfde stijl zijn als de eveneens mooie intro.

Ik heb zelfs helemaal niet het gevoel dat de serie nog op gang moet komen in het tweede seizoen; iets dat ik bij veel series wél heb. Er gebeurt genoeg en tegen de tiende aflevering voelt dit als een volwaardige serie. Je waant je daadwerkelijk in een andere wereld en ik vind het knap dat dit nu al bereikt is. Dat de serie meermaals vergeleken wordt met Game of Thrones vind ik onterecht. In het plot zijn er wellicht wat gelijkenissen (geen felbegeerde Iron Throne dit keer maar een magisch zwaard), maar dat heb je al gauw bij dergelijke fantasy series. Qua stijl verschillen de series ook veel te veel. Ik zou dit eerder aanbevelen aan liefhebbers van bijvoorbeeld Once Upon a Time.

Wat mij betreft mag seizoen 2 er zeker komen! Ik denk dat hier nog veel uit gehaald kan worden. Dit eerste seizoen vond ik in ieder geval veelbelovend.

Ruime 3,5*

Dark had lange tijd mijn interesse. Ik ben fan van Twin Peaks en Lost en hoorde dat juist bij fans van die series Dark heel erg in de smaak viel. De serie wordt ook veel vergeleken met Stranger Things, een serie die ik ook geweldig vind, maar ik was ervan op de hoogte dat een grote groep zei dat die vergelijking nergens op sloeg. Ik ging dus zeker niet de serie kijken in de hoop een Duitse reboot van die Amerikaanse serie te zien, maar ik rekende wel nog eens op een 'ouderwets' pakkende mystery-serie.

Helaas is Dark de eerste serie waar ik vroegtijdig mee stop. Normaal gesproken ben ik echt iemand die een serie minstens een heel seizoen lang de kans wil geven en ik heb ook wel degelijk meegemaakt dat series een stijgende lijn doormaakten, maar bij Dark moest ik het echt na vijf afleveringen voor gezien houden. Godallemachtig... Wat een trieste bedoening. De serie neemt zichzelf heel serieus. Dat is prima, maar er lijkt werkelijk geen enkele ruimte voor ook maar iets dat op luchtigheid of hoop lijkt. Alles is grauw, grijs en deprimerend. Het sprak me totaal niet aan.

Na vijf afleveringen heb ik nog geen één naam van een personage onthouden. Ik voel totaal geen band met ze en het was handig geweest als ik die band gevoeld had vóórdat het tijdreizen begint. Ik zie namelijk best een interessant concept: langzaam wordt duidelijk wie de jongere versies van de volwassenen in de moderne tijd zijn, maar het doet niks met me, omdat ik alweer vergeten ben wie die personages zijn.

Ondanks de positieve signalen die erop duidden dat dit mijn ding zou moeten gaan worden, trek ik toch de conclusie dat het geen goede match is tussen mij en deze serie. Ik zou mezelf zeker niet voorbarig willen noemen en ik vind het ook wel jammer, want ik had goede hoop dat dit wel iets voor me zou zijn. Ik vind het mooi om te lezen dat sommige mensen hetzelfde als mij ervoeren en vanaf aflevering 7 of 8 opeens groot fan werden. Ik zeg niet dat dit bij mij niet het geval had kunnen zijn, maar (buiten dat het me sterk lijkt) heb ik geen zin om nog zo lang door te ploegen. Die tijd steek ik liever in een serie waar ik wel met plezier naar kijk.

Ik geef 2 sterren en laat het hier voorlopig bij.

Ook ik heb me goed vermaakt met deze documentaireserie. Ik wil niet zeggen dat alle onderwerpen even interessant zijn, maar iedere aflevering is in ieder geval de moeite waard. Ik vind het dan ook lastig om er een als favoriet aan te wijzen, want iedere aflevering heeft wel iets te bieden. Fijn ook dat de focus niet te lang op één plek blijft hangen, maar dat je ook niet het gevoel hebt dat er gejaagd wordt. De tijd die aan een onderwerp besteed wordt is eigenlijk precies goed. David Farrier doet het bovendien uitstekend. Hij is nieuwsgierig, geïnteresseerd, stelt goede vragen en weet de unieke vondsten te brengen met humor, zonder dat hij respectloos overkomt. Complimentwaardig!

Mocht er een tweede seizoen komen, zo te lezen ben ik niet de enige die daarop hoopt, dan zou ik er zo snel mogelijk aan beginnen. De serie heeft me moeiteloos weten te boeien en ik ben heel benieuwd wat voor een andere plekken hij nog zou kunnen bezoeken.

3,5*

Leuke serie, die gemakkelijk wegkijkt, maar wel wisselend is qua niveau. De ene aflevering is overduidelijk leuker dan de andere, dus het is telkens even afwachten wat je voorgeschoteld krijgt. Maar de cast is goed, de soundtrack passend en leuk en veel van de grappen komen aan. Siobhán McSweeney is een voltreffer!

Mooi einde ook. Deed - tot op zekere hoogte - wat denken aan het einde van het vierde seizoen van Blackadder: er is niks mis mee om ook in een komedieserie de keiharde realiteit te tonen.

Inmiddels helemaal gezien en dit was best wel leuk. Ik heb heel weinig ervaring met animatiekomedies als deze. Natuurlijk heb ik wel eens een aflevering van The Simpsons of South Park zien langskomen, maar dit is de eerste serie binnen het genre waarvan ik een compleet seizoen gezien heb.

De humor is van het flauwe soort, maar is soms dusdanig droog dat ik wel hardop heb moeten lachen. Dat lukt de ene aflevering overigens beter dan de andere. Met name richting het einde lijkt men zich steeds meer te willen focussen op het verhaal. Ik ben het met Spacejet eens dat afleveringen 5, 6 en 7 voor mij het hoogtepunt waren. De serie is naar mijn mening op haar best wanneer het zich deels buiten het kasteel afspeelt. Voor mij ligt daar ook de potentie voor volgende seizoenen. Het erbij halen van bijvoorbeeld Hansel and Gretel vond ik een erg geestige zet. Meer van dat, graag!

De animatie is tof en het hoofdtrio is leuk om te volgen. Elfo was mijn favoriete personage, maar ook Luci is spot on. Het niveau was me over de gehele linie iets te wisselvallig om er nu echt fan van te zijn, maar ik ben zeker benieuwd naar het vervolg. Van mij mogen ze vooral de rest van het rijk verder verkennen en bekende sprookjes en legenden erbij betrekken.

3*

Divorce is een serie waar ik behoorlijk wat vooroordelen over had. Reclame op tv deed me een serie vermoeden met nul inhoud en vooral een hoop gezever en geschreeuw. Niet uit eigen beweging toch gezien en al na enkele afleveringen werd me duidelijk dat ik een beetje te snel met mijn oordeel ben geweest.

Het mannelijk drietal is goed op elkaar ingespeeld en er is zeker sprake van chemie. Het idee van de serie doet een beetje denken aan een aantal studenten die samenwonen. Voornamelijk nieuwkomer Dirk Zeelenberg, die, als ik het goed begrepen heb, zich het acteren zelf heeft aangeleerd, kan een aantal keren leuk uit de hoek komen. Van het kunnen van Jeroen Spitzenberger en Waldemar Torenstra was ik al wel op de hoogte en die doen het dan ook prima in hun rollen. De drie vrouwen zijn ook goed, maar het valt wel op dat de rol van Chantal Janzen een beetje vlak blijft. Dit in schril contrast met het personage van Katja Herbers.

De serie is niet van uitzonderlijk hoog niveau, maar wel uiterst amusant. De drie mannen maken genoeg mee, waardoor het eigenlijk nooit gaat vervelen. Er zit wel wat van het drama in waar ik voor vreesde, maar dit wordt prima in evenwicht gehouden met de dosis aanwezige humor. Het script is wat dat betreft leuk doordacht. Wat ook opvalt is de lekkere soundtrack van de serie: U2, Duran Duran, Bryan Adams en die intro van Madness is ook charmant. Ik heb hier zeker van kunnen genieten, maar ik vond seizoen 2 nog net wat beter.

3,5*

Bekeken uit nieuwsgierigheid en vanwege de kleine hoeveelheid afleveringen. De animatieserie, en als ik het me goed herinner dan vooral het eerste seizoen, was voor mij als kind best een guilty pleasure. Ik was wel benieuwd wat Netflix ermee zou doen door die serie als uitgangspunt te nemen er een meer volwassen sausje overheen te gieten.

Het resultaat is een wat wisselvallig product. De toon schommelt een beetje alle kanten op, want het ene moment is het vrij bloederig en 'hard', terwijl het op andere momenten aandoet als een matige tienersoap. De overeenkomsten met Harry Potter zijn talrijk, maar had dan gelijk een voorbeeld aan die films genomen, want voor de opbouw van de wereld wordt veel te weinig tijd vrijgemaakt. Het is allemaal iets te vanzelfsprekend en nonchalant. Zo vroeg ik me oprecht af wat die feeën nou daadwerkelijk leren daar. Je ziet ze eigenlijk enkel hun kunstjes demonstreren in een klaslokaal, maar van onderwijs lijkt vrij weinig sprake. De grootste ergernis is echter dat Netflix op een Woke-missie lijkt met deze serie. Te pas en te onpas zitten er politiek-georiënteerde verwijzingen in het script. Volledig misplaatst in een fantasyserie als deze die zich met zó veel andere dingen zou kunnen bezighouden.

Veel hangt af van het vervolgseizoen, want het mag wel gezegd worden dat dit eerste seizoen een aardige basis legt. Met name tijdens de laatste aflevering weet de serie zo nu en dan verrassend uit de hoek te komen, waardoor de cliffhanger er wel mag wezen. Met de chemie tussen de meiden onderling zit het ook wel snor, dus daar mag het vervolgseizoen meer op inzetten; evenals de specialists. Zo'n personage als Riven zou bijvoorbeeld een mooie arc kunnen krijgen.

Valt nog een hoop uit te halen, maar de potentie is er wel.

3*

Mijn eerste kennismaking met deze ontzettend bekende en geliefde sitcom is ook positief. Eerlijk is eerlijk, het is niet zo dat ik elke minuut van Friends dubbel lig. Desalniettemin zijn er genoeg grappen per aflevering die effectief zijn, waardoor ik vaak probleemloos drie afleveringen achter elkaar kan kijken. De serie heeft veel te danken aan het goed geschreven script en het leuke sfeertje dat constant aanwezig is, maar het hoogtepunt is ongetwijfeld de vriendengroep op zich. De cast doet het super en het is geweldig om te zien hoe de personages in de loop van het seizoen echt tot leven komen. Daar ik tijdens de eerste aflevering naar Jennifer Aniston en Courteney Cox zat te kijken, keek ik tijdens de laatste aflevering naar Rachel en Monica. Het waren echter voor mij met name het sarcasme van Chandler en de, helaas herkenbare, onhandigheid van Ross die mij het meest aan het lachen wisten te brengen.

4*

Friends is inmiddels met het grootste gemak uitgegroeid tot mijn favoriete serie, maar ik moet wel zeggen dat ik dit het minst sterke seizoen vond sinds het eerste. Dat heeft eerder te maken met enkele keuzes die gemaakt worden in het verhaal en niet zozeer met de humor, want die vind ik nog steeds fantastisch. Ik maak niet gauw mee bij een serie dat ik meermaals per aflevering hardop moet lachen, maar Friends weet dit gewoon telkens opnieuw klaar te spelen.

In seizoen 8 kon de Joey-Rachel verhouding er nog wel mee door. Dat kwam met name doordat Matt LeBlanc de plotselinge gevoelens die Joey overvielen geloofwaardig wist te brengen. Dat Rachel hier opeens ook gevoelens krijgt voor Joey n.a.v. een droom, lijkt echter een beetje uit de lucht gegrepen. Ook de hele rol van Charlie ligt niet helemaal lekker in dit verband. De chemie tussen haar en Joey is er nooit, dus waarom Charlie pas zo laat besluit dat dit niks gaat worden, is niet helemaal duidelijk. Het brengt alleen maar de vriendschap tussen Joey en Ross in gevaar en ik snap niet goed waarom dit het geval moet zijn. Wat ik persoonlijk ook een minpunt vond, was dat David tot twee keer toe opnieuw opduikt in dit seizoen; een personage dat ik al in het eerste seizoen om de één of andere reden niet leuk vond. Godzijdank dat de schrijvers er op het einde voor kiezen om verder te gaan met de relatie tussen Phoebe en Mike.

Het komt er dus op neer dat dit seizoen verhaaltechnisch zo nu en dan een beetje rommelig aanvoelt; iets dat ik bij de eerdere seizoenen nergens ervaren heb. Hopelijk krijgen ze dit in het tiende seizoen weer terug op het oude niveau. Gelukkig zorgen de humor en de fijne onderlinge chemie van het zestal er in ieder geval voor dat geen enkele aflevering niet leuk is. Hierdoor hoef ik ook geen cijfer onder de vier sterren te geven, want daarvoor heb ik me simpelweg te zeer vermaakt. Ik vind het jammer dat het er bijna opzit...

4*

Afgelopen februari maakte ik voor het eerst kennis met misschien wel de meest legendarische sitcom ooit: Friends. Het eerste seizoen vond ik uitermate vermakelijk en vervolgens werd het eigenlijk alleen maar leuker. Het hoogtepunt van de serie bleek seizoen 4, maar het niveau bleef ook daarna nog uitzonderlijk hoog. Seizoen 9 was naar mijn mening enigszins wispelturig in bepaalde opzichten en daardoor hoopte ik dat dit seizoen weer het niveau van het voorgaande kon behalen.

En dat is gelukt! De 'rommel' die gemaakt werd in het voorgaande seizoen (Joey/Rachel en Charlie) wordt hier netjes opgeruimd en de focus komt weer te liggen op de onderlinge relaties zoals ze horen te zijn. De humor is weer top: Ross met zijn kleurtje, Joey die een affaire heeft gehad met iemand van het adoptiebureau, Chandler die wéér herenigd wordt met levende nachtmerrie Janice, de compleet in het honderd gelopen Thanksgiving... de lijst is lang, en stuk voor stuk zijn het momenten waar ik me als vanouds kostelijk mee vermaakt heb. Waar dit seizoen echter met name opvalt, is bij de twee slotafleveringen. Alle lof voor hoe deze finale in elkaar steekt. Hoe perfect wil je een serie eindigen? De typerende humor wordt uitstekend gemixt met de gepaste emoties die horen bij zo'n significant einde. De laatste scène is zowel ontzettend grappig als aangrijpend.

Het acteerwerk van het zestal kan ik alleen maar uitmuntend noemen. Nog nooit eerder heb ik een ensemble cast gezien die zo goed op elkaar is ingespeeld en zo veel chemie uitstraalt. Uiteraard hadden er nog wel meer verhalen uit deze zes personages geperst kunnen worden, maar het is goed zo. Er wordt in dit seizoen op zorgvuldige wijze naar een einde toegewerkt en de uiteindelijke afsluiting is absoluut waardig. Een reünie is natuurlijk waar velen op hopen, maar ik moet me aansluiten bij wat Matthew Perry al meermaals heeft aangegeven: waarom zou je hier nog aan willen komen? Naar mijn mening ga je dit niet meer overtreffen.

Ik ga dit seizoen dezelfde score geven als het vierde seizoen. Alles is zo goed gedaan dat ik er gewoon niet omheen kan. Chapeau!

5*

Friends beschouw ik niet alleen als mijn favoriete sitcom, maar ook als mijn favoriete serie. Ik heb de serie al meermaals gezien en het is absurd eigenlijk hoe zeer ik het leuk blijf vinden. Met recht de term 'tijdloos' waard. Toen het nieuws van deze reünie naar buiten kwam, spookten de gemengde gevoelens door mijn hoofd. Enerzijds leuk dat iedereen nog eens bij elkaar zou komen, maar wat is het nut? Dan wordt het toch meer een documentaire? En dergelijke docu-specials zijn al gemaakt toen de serie stopte in 2004. Die kun je gewoon terugkijken op de extra's van de DVD-box. Tegelijkertijd lijken nieuwe afleveringen ook niet de bedoeling. Waarom zou je aan het destijds zorgvuldig gecreëerde en bevredigende einde willen komen?

De uiteindelijke special, hier gemarkeerd als een los seizoen, heeft ups en downs. Een aantal zaken vind ik erg goed aangepakt. Zo vond ik het fantastisch om de cast bepaalde scènes opnieuw te zien spelen aan een ronde tafel. Geweldig hoe moeiteloos iedereen zijn personage weer oppakt. Je zou haast alsnog vertrouwen krijgen in nieuwe afleveringen, ware het niet dat dat om meerdere redenen nog steeds niet verstandig zou zijn. Super opgelost op deze manier, want nu krijg je toch dat ze weer even hun personages spelen zonder dat ze daarmee afbreuk doen aan de originele serie. Daarnaast is de opening van de special erg tof. Het stuk waar de acteurs over de oude sets lopen en ze elkaar weer voor het eerst sinds jaren ontmoeten is bijna ontroerend.

Dat ze onderling herinneringen ophalen in Monica's appartement en in Central Perk is erg leuk. De hoogtepunten van deze special. Helaas was ook ik een stuk minder te spreken over het stuk met James Corden bij de fontein. Ik heb geen hekel aan de beste man, maar hij is wellicht een iets te uitbundig figuur voor deze taak, want het voelt wat rommelig. Diverse belangrijke gastacteurs komen langs, maar ze zijn ook weer weg zodra je met je ogen knippert, terwijl anderen volledig ontbreken. Het minst geslaagde deel vond ik echter de fans die aan bod kwamen. Ik snap dat je de fan base hierbij wilt betrekken, maar dat had je ook kunnen doen door ze bijvoorbeeld vragen te laten inzenden. En die celebrities die er niks mee te maken hadden, hadden gewoon weg moeten blijven. Maakt het onnodig goedkoop.

Perfect is de reünie zeker niet, maar het is wel erg leuk om deze zes vrienden weer eens samen te zien. Qua uiterlijk en welbevinden heeft, op een enkeling na, de tijd niet stilgestaan voor ze. De chemie is daarentegen nog precies hetzelfde. Zoals ze zelf zeggen: het is binnen een mum van tijd precies zoals het destijds was. Eens temeer een bevestiging dat de combinatie van deze zes acteurs een gouden vondst bleek. Ze slagen erin om je een kort beeld te schetsen van de rollercoaster die het geweest moet zijn om hier een onderdeel van te zijn. Op het einde, toen - onder begeleiding van een trage versie van het themanummer - toch even benadrukt werd dat dit mogelijk wel 'ns de laatste keer is dat ze op deze manier bij elkaar komen, kreeg ik wel even een brok in mijn keel.

Hoe het ook zij, hun nalatenschap is ongekend. Mooi dat deze serie nog steeds zo goed scoort en dat de liefhebbers, waaronder ik, er nog steeds geen genoeg van kunnen krijgen. Zoals ik al zei: tijdloos.

3,5*

Lang gewacht met het bekijken hiervan. Om de één of andere reden leek Game of Thrones me altijd vreselijk overgewaardeerd. Ik heb wel eens beelden zien langskomen op tv, maar ik kreeg eigenlijk nooit echt de drang om het daadwerkelijk eens te proberen. Naarmate ik steeds meer series begon te kijken, werd ik toch wel nieuwsgierig naar de serie die massaal zo hoog gewaardeerd wordt.

Seizoen 1 laat me achter met gemengde gevoelens. Mijn vooroordeel werd namelijk wel deels bevestigd: is dit nu werkelijk de serie waar vrijwel iedereen het tegenwoordig over heeft? De eerste zes à zeven afleveringen vond ik het tempo echt iets aan de lage kant en ik kan dan ook absoluut niet zeggen dat ik die afleveringen van begin tot eind interessant vond. Met name tijdens de soms ellenlange dialogen dwaalde ik zo nu en dan af. Na de eerste zes afleveringen dacht ik ook niet dat dit nog boven de drie sterren ging uitkomen.

Gelukkig doet Game of Thrones ook een hoop dingen goed. Op het acteerwerk heb ik bijvoorbeeld niks aan te merken. Vrijwel iedereen speelt zijn of haar personage overtuigend, inclusief de jonge cast. Ook in visueel opzicht, hoewel ik het wat epischer had verwacht, stelt de serie niet teleur. De tweede helft van het seizoen worden de verhaallijnen iets interessanter. Met name de tweestrijd tussen de families Stark en Lannister zorgt voor een aantal interessante en onverwachte wendingen. Ook begint de wereld waar de serie zich afspeelt wat 'zichtbaarder' te worden naarmate het seizoen vordert. Waar ik overigens nog geen goede indruk van krijg, is de omvang van de wereld. Daar waar een Middle Earth of Narnia reusachtig aanvoelde, kreeg ik die indruk niet meteen van Westeros, terwijl dit ongetwijfeld wel het geval is.

Het lijkt me dat dit seizoen slechts het topje van de ijsberg is. Het spektakel blijft uit, maar je voelt wel dat dit seizoen één grote opbouw is naar wat nog komen gaat. Ondanks dat ik nog niet helemaal overtuigd ben, ben ik toch wel benieuwd naar het tweede seizoen. Ik hoop dan wel op zijn minst op wat meer spanning, want dat vond ik nog wel het grootste gemis. Het eerste seizoen krijgt voor nu het voordeel van de twijfel:

3,5*

Beviel me wat beter dan het eerste seizoen, hoewel ik de eerste drie afleveringen wederom wat aan de trage kant vond. Wat dat betreft slaagt Game of Thrones er tot dusver nog niet in om écht binnen te komen bij mij. Ik moet wel zeggen dat ik vanaf aflevering 4 telkens heel erg uitkeek naar de volgende. Met name de steeds dichterbij komende strijd om King's Landing houdt de boel interessant en de daadwerkelijke slag mag er dan ook zeker wezen. Acteerwerk is nog steeds in orde (met name Peter Dinklage blijft leuk; al helemaal de interactie tussen Tyrion en de achterbakse Joffrey) en de wereld begint ook steeds meer vorm aan te nemen. De laatste aflevering kent een fantastische cliffhanger. Het derde seizoen bewaar ik even tot na mijn buitenlandstage, maar ik ben toch wel weer benieuwd geworden...

3,5*

Jammer genoeg wil het nog steeds niet helemaal klikken tussen mij en Game of Thrones. Doordat de personages allemaal goed worden neergezet, de serie onvoorspelbaar blijft en er voldoende interessante zaken gebeuren in een seizoen blijf ik de serie volgen. Dat gezegd hebbende, blijf ik soms worstelen met de ellenlange dialogen. Een deel daarvan is interessant en het andere deel weet mijn aandacht lang niet altijd vast te houden. Wat mij verbaasde was hoe goed Sam's verhaaltje standhield. Dat personage ben ik echt leuker gaan vinden dit seizoen. Ook de ontwikkelingen rondom Tyrion Lannister, Jon Snow en Daenerys Targaryen blijven moeiteloos boeiend.

Met de eindeloze marteling van Theon was ik op een gegeven moment echt klaar, evenals het jongste Stark-meisje die zich telkens opnieuw in de nesten werkt. De beruchte negende aflevering wist bovendien niet helemaal bij mij binnen te komen. Ik waardeer het dat zulke gewaagde keuzes gemaakt worden, maar de veelal bejubelde climax vond ik eerder een beetje flauw dan dat ik er met open mond naar zat te kijken. Het lukt de serie nog niet om mij volledig in de wereld te laten onderdompelen. Ik vind dit zelfs een stapje achteruit t.o.v. het voorgaande seizoen. Over het algemeen blijft het wel vermakelijk, maar het tempo mag van mij echt een stuk omhoog.

3*

Het heeft even geduurd, maar eindelijk kan ik mij aansluiten bij de positieve verhalen over Game of Thrones. Ik vond het tot dusver geen slechte serie, maar het tempo lag naar mijn mening te laag. Ook wisten bepaalde brute of schokkende momenten simpelweg niet de indruk op mij te maken die ze op de fans van het eerste uur wel maakten.

Daar komt dit seizoen echter verandering in. De eerste aflevering vond ik al aangenaam, maar het is aflevering 2 die ik beschouw als game changer. Je krijgt als kijker, indien mogelijk, een nog grotere hekel aan Joffrey dan je al had, alvorens hij geheel onverwacht en op gruwelijke wijze om het leven komt. Dat is overigens nog niets vergeleken met de manier waarop Oberyn Martell in aflevering 8 aan zijn einde komt... Godsamme. Zo'n beeld dat enkele dagen na het zien van de aflevering nog door je hoofd blijft spoken. Ook de onverwachte dood van personages als Ygritte en Tywin komt binnen. Het is de eerste keer dat ik bij deze serie ervaar dat ik orpecht met bepaalde personages meeleef of onder de indruk ben van de plotse dood van één van hen.

Aflevering 9 verdient het inderdaad om apart benoemd te worden, want het groots opgezette gevecht bij Castle Black ziet er schitterend uit. Het mag desondanks gezegd worden dat geen enkele aflevering aanvoelt als filler. De dialogen en ontwikkelingen wisten gemakkelijker mijn aandacht vast te houden, memorabele scènes stapelen zich op en het tempo lag stukken hoger. Daarnaast is het acteerwerk nog altijd van een zeer hoog niveau. Tyrion Lannister, Daenerys Targaryen en Jon Snow blijven mijn favorieten, maar ik ben ook benieuwd hoe het bijvoorbeeld Sam Tarly en Jorah Mormont zal vergaan hierna. Tot dusver was ik geen fan, maar ik moet zeggen dat ik dit seizoen wel erg sterk in elkaar vond steken. Hopelijk wordt deze stijgende lijn doorgetrokken! Ik zal er snel genoeg achter komen, want ik wil meteen door met seizoen 5.

4*

Na een ietwat moeizame start ben ook ik Game of Thrones nu wel leuk gaan vinden. Seizoen 4 was voor mij het eerste seizoen dat ik echt goed vond. Seizoen 5 is ook weer goed bevallen, maar heeft veel te danken aan het feit dat dit (deels) de directe nasleep is van het sterke voorgaande seizoen. Hierdoor bleef het wat gemakkelijker interessant voor mij. Als je het seizoen op zich namelijk achteraf bekijkt, krijg ik niet de indruk dat er bijster veel gebeurd is. Het hoogtepunt was voor mij aflevering 8. De plotselinge aanval van de wights ziet er indrukwekkend uit en weet ook best binnen te komen. Het einde van die aflevering ziet er immers niet al te florissant uit Jammer dat de serie me dan een aflevering later weer met gefronste wenkbrauwen laat kijken naar de dood van Shireen Baratheon. Uiteraard benadrukt dit dat niemand zijn leven zeker is in deze harde wereld, maar ik vond het evengoed nogal onnodig. De plotse dood van bepaalde vooraanstaande personages is iets waar ik niet altijd blij mee ben. Soms werkt het en maakt het indruk, maar het komt minstens zo vaak nogal geforceerd op mij over. Ik ben wel weer benieuwd hoe het nu verder gaat, zeker na die cliffhanger met Jon Snow.

3,5*

Oh, wauw. Ik sta er van te kijken hoe mijn waardering voor deze serie veranderd is. De eerste drie seizoenen vond ik wel oké, maar toch vooral best langdradig. Ik had er een hard hoofd in dat ik ooit nog de hype van Game of Thrones zou gaan inzien. En toen kwam ik bij seizoen 4 en kwam daar eindelijk verandering in. Seizoen 5 was dan weliswaar weer een stapje terug, maar slaagde er evengoed in mijn aandacht vast te houden.

Seizoen 6 was voor mij de overtreffende trap. De eerste paar afleveringen zijn nog een beetje op het niveau van seizoen 5: goed, maar soms krijg je de indruk dat er niet bijster veel gebeurt. Dit verandert echter in de tweede helft van het seizoen. De spanningen nemen dan in vrijwel ieder gebied toe (in Winterfell alsook in King's Landing en Meereen) en dit mondt tijdens de laatste twee afleveringen uit in de meest spectaculaire climax die je je als kijker maar kunt wensen. De veldslag in Winterfell en de aanval in Meereen zien er adembenemend uit en zijn haast voelbaar. In King's Landing doet zich ondertussen de ene interessante plotwending na de andere voor, hoewel alles daar dusdanig in beeld gebracht werd dat het niet als een complete verrassing kwam (Tommen's zelfmoord zag ik bijvoorbeeld aankomen op het moment dat hij zijn kroon afzette). En wat mij (zo te lezen niet als enige) opviel: personages als Varys, Jaime en Arya verplaatsen zich bliksemsnel tijdens die laatste afleveringen. Die afleveringen zijn zo sterk dat een dergelijk detail natuurlijk de boel niet helemaal onderuit kan halen, maar het doet wel een beetje af aan de continuïteit. De voorgaande seizoenen leken immers vooral duidelijk te willen maken dat de wereld dusdanig groot is dat je niet zomaar even van A naar B reist.

Erg fijn seizoen. De serie heeft naar mijn mening een duidelijke groei doorgemaakt. Het acteerwerk is altijd al goed geweest geweest, maar de politiek is interessanter geworden, de humor slaat vaker aan en de actiescènes komen (mede door het hogere budget) veel meer tot hun recht. Ook heb ik een zwak voor plottwists zoals die omtrent Hodor. Heel mooi gedaan en wat leefde ik met hem mee toen hij die deur probeerde tegen te houden. Het laatste shot van de tiende aflevering kan zo door voor het einde van een epische blockbuster die je zojuist in de bioscoop hebt gezien. Knap dat deze televisieserie dat heeft weten te bewerkstelligen.

4*

Ik had een paar maanden geleden niet verwacht dat ik nu al het zevende seizoen van Game of Thrones gezien zou hebben, aangezien ik aanvankelijk niet echt een klik voelde met de serie. Het bleek echter dat daar waar veel fans van het eerste uur de serie kwalitatief steeds minder begonnen te vinden, ik de serie juist steeds meer begon te waarderen.

Seizoen 6 was voor mij het absolute hoogtepunt van de serie tot nu toe. Dat blijft ook mijn mening na het zien van dit voorlaatste seizoen, maar ik kan gelukkig melden dat ik me ook met dit zevende seizoen uitstekend vermaakt heb. De vaart zit er lekker in. Enerzijds is dat jammer, want het blijft een beetje vreemd dat personages zich opeens razendsnel kunnen verplaatsen over grote afstanden, maar het houdt ook in dat de zeven afleveringen volledig benut worden en eigenlijk non-stop interessant blijven. Geweldig om te zien hoe personages die seizoenen lang langs elkaar geleefd hebben elkaar nu eindelijk ontmoeten en voor de vraag komen te staan of ze bereid zijn om hun ego's aan de kant te zetten en samen te werken. Het hoogtepunt daarvan is natuurlijk de samenwerking tussen Jon en Daenerys. De onthulling over Jons verleden en zijn aanspraak op de troon in de laatste aflevering hakt er dan ook wel in. Ergens ook wel licht komisch moet ik zeggen, aangezien Jon zichzelf absoluut niet als een koning ziet

De onderlinge spanningen blijven boeiend en komen tijdens dit seizoen meermaals op spectaculaire wijze tot uitbarsting. 'The Spoils of War' en 'Beyond the Wall' zijn afleveringen die bol staan van de actie en, ondanks dat de serie zich visueel al bewezen had, wordt dat hier nogmaals bevestigd. De laatste aflevering laat je met een onheilspellende cliffhanger achter die je alleen maar reuze benieuwd maakt naar het slotseizoen. Of de finale zal bevallen is natuurlijk nog even afwachten, maar het is in ieder geval fijn dat het allemaal behoorlijk onvoorspelbaar blijft. Ik kijk ernaar uit!

4*

Ook hier iemand die zich niet meteen 'fan' van de serie zou willen noemen. Drie seizoenen lang vond ik dit een alleraardigste serie, maar ik snapte niet waar iedereen nou zo laaiend over was. Ik vond het bij vlagen wat langdradig allemaal. Pas vanaf seizoen 4 begon het een stuk meer bij mij te leven. Ik ben de serie daarna een stuk meer gaan waarderen, maar ik zal nooit iemand zijn die de namen van alle randpersonages kan opdreunen of diezelfde randpersonages meteen in het bijbehorende Huis kan plaatsen.

Maar goed, ik heb aan enkele seizoenen vier sterren toegekend, dus het moge duidelijk zijn dat ik hier graag naar kijk. Seizoen 8 had het natuurlijk bij voorbaat al niet gemakkelijk, maar ik moet me aansluiten bij het merendeel dat vindt dat de hooggespannen verwachtingen niet helemaal worden waargemaakt. Het grootste probleem vind ik dat het seizoen slechts zes afleveringen telt. Er is een hoop potentie voor een spectaculaire climax, maar het moordende tempo zorgt ervoor dat een stuk geloofwaardigheid en bijbehorende emoties verloren gaan. Ik vind het een prima idee om Daenerys uiteindelijk te laten overlopen naar de 'dark side', maar de manier waarop het hier gepresenteerd wordt, geloofde ik gewoonweg niet. Ik geloof best dat er hier en daar wat foreshadowing in eerdere seizoenen te zien was (wat dat betreft verheug ik me er er wel op om de serie als geheel later nog eens te herzien), maar het feit dat ze hier opeens even besluit een complete stad uit te moorden is veel te radicaal. Dit is overigens enkel en alleen aan het script te wijten en niet aan Emilia Clarke. De verandering die Dany doormaakt op het moment dat de stad zich heeft overgegeven, wordt expressief erg goed door Clarke gebracht. Ik zag ook echt wel het kwaad in haar op het moment dat ze in de laatste aflevering haar leger toesprak. Het komt alleen nooit écht aan, omdat haar verandering te gehaast is uitgewerkt.

Zo zitten er meerdere gemiste kansen in dit seizoen. Ondanks dat 'The Long Night' op zich een goede aflevering is, vond ik het einde een beetje lachwekkend. Die Night King deed me altijd al aan Darth Maul denken, en nu blijkt ook nog dat beiden op een soortgelijke (makkelijke) manier om het leven komen. Ook een vooraanstaand personage als Cersei Lannister wordt hier wel erg lullig uitgeschakeld en Jaime handelt compleet onbegrijpelijk tijdens die laatste afleveringen. Het leek er bijna op alsof de schrijvers hem per se dood wilden hebben en hem daarom maar terugstuurden naar King's Landing. Ook vind ik het jammer dat het seizoen zich alleen afspeelt in Winterfell en King's Landing. Enerzijds natuurlijk wel logisch, want daar spelen de twee grote conflicten zich af, maar de wereld voelt op deze manier wel een stuk kleiner dan zoals die werd weergegeven in bijvoorbeeld seizoen 6. Dat laatste wordt tevens veroorzaakt doordat personages zich wederom bliksemsnel verplaatsen wanneer het plot dat nodig acht; iets dat nog steeds niet in overeenstemming is met de eerste seizoenen.

Op zich is al het goede van de voorgaande seizoenen nog steeds aanwezig: de cast presteert prima en visueel is het nog altijd van een hoog niveau. Het seizoen weet ook van begin tot eind te vermaken en je bent na iedere aflevering weer benieuwd naar het vervolg. Met het einde heb ik in principe ook vrede, dus ik kan niet zeggen dat de serie eindigt met een domper, maar ook hier geldt weer: het komt gehaast over. Alle ingrediënten voor een goed slotseizoen zijn aanwezig, dus het is ontzettend jammer dat nu vooral een gevoel van haastigheid overheerst. Het voelt een beetje krom dat een jarenlange, rustige opbouw zo vluchtig ten einde komt. Ik heb het seizoen echter niet als een complete ergernis ervaren. Vermaak is hier zeker nog te vinden en het mag ook benoemd worden dat sommige personages (bijvoorbeeld Jorah) wél een waardig afscheid krijgen.

Kleine 3,5*

Dit vond ik een beetje tegenvallen eerlijk gezegd. Ik ben fan van de popcultuur van de jaren 80, dus dat was ook met name de reden dat ik hier interesse in had. De aankleding maakt inderdaad duidelijk dat de serie zich in deze periode afspeelt, maar het had er wat mij betreft nog veel dikker bovenop mogen liggen. De soundtrack is, met nummers als Under Pressure en Head over Heels, zeker in orde, maar ik had gehoopt op wat meer muziek per aflevering.

Desondanks is de aankleding (het visuele) nog wel hetgeen dat ervoor zorgde dat ik bleef kijken. Het probleem is namelijk dat de serie inhoudelijk ook niet helemaal mijn ding is. De pilot en de eerste paar afleveringen zijn nog wel veelbelovend, maar uiteindelijk is het hele vormgevingsproces van de worstelshow niet bijster interessant. Hoofdpersonage Ruth vind ik een beetje suf en zelf onuitstaanbaar op momenten dat ze haar acteerkunsten aan de rest van de groep toont, inclusief haar definitieve Russische typetje. Haar rivaliteit met Debbie is dan wel weer interessant, maar ik vond het dan weer jammer dat dit na de eerste aflevering al op standje koude oorlog gaat. Een hoop personages komen niet of nauwelijks uit de verf (het wolf meisje) en 3/4 van de personages ken ik niet eens bij naam na het zien van de tiende aflevering.

Het is verder zeker niet slecht, maar ik ervoer dit eerste seizoen van GLOW toch wel als een teleurstelling. Ik kijk niet zozeer uit naar het tweede seizoen, maar wie weet geef ik het tegen die tijd wel weer opnieuw een kans. Ik heb immers ergens nog wel het gevoel dat dit seizoen stopt op het moment dat het net interessant begint te worden.

2,5*

Een aangename verrassing!

Na het tegenvallende eerste seizoen twijfelde ik of ik hier aan moest beginnen. Het voorgevoel dat dat seizoen leek te stoppen op het moment dat het interessant begon te worden, heeft mij overgehaald om dit toch een kans te geven en daar ben ik blij om. Het tweede seizoen is namelijk precies wat ik van GLOW verlang: eindelijk krijgen we meer te zien van het materiaal dat voor de show gebruikt wordt (dus meer worstelpartijen) en de jaren 80 sfeer komt beter uit de verf. Ik blijf van mening dat ik met bepaalde personages meer heb dan met anderen, maar over het algemeen kan ik zeggen dat ieder personage hier beter tot zijn recht leek te komen. Met name Ruth kon ik verrassend goed hebben daar ik haar in het eerste seizoen bij vlagen irritant vond. Goede rollen van Alison Brie en Marc Maron. Ook met personages als Rhonda, Bash en Justine leefde ik mee. Ik heb meermaals hardop gelachen en ook de plotwendingen vond ik treffend. Het einde zorgt er zelfs voor dat ik nieuwsgierig ben geworden naar het vervolg.

3,5*

Geen groot westernliefhebber, maar hier heb ik me zeer goed mee vermaakt. De trage vertelstijl is er eentje waar je mee overweg moet kunnen, maar het voordeel dat Godless heeft, is dat het verhaal (vooral de onderlinge relatie tussen Roy Goode en Frank Griffin) boeiend blijft. De serie heeft wat dat betreft veel te danken aan het uitstekende acteerwerk van Jeff Daniels en Jack O'Connell, maar ik vond de bijrollen ook goed neergezet. Met name Bill McNue, Mary Agnes en Whitey Winn weten de boel levend te houden wanneer de focus op La Belle komt te liggen. Er is sprake van onderhuidse spanning en de climax is voortreffelijk in beeld gebracht. De laatste 'showdown' doet wat aan Once upon a Time in the West denken. Het niveau van die klassieker wordt nergens gehaald, maar Godless is desondanks onderscheidend en amusant genoeg. De moeite van het bekijken zeker waard!

3,5*

Ik vond het nogal wisselend van niveau: dan weer heel sterk en boeiend en even later weer langdradig en wat flauw. Het begint inderdaad best veelbelovend, maar na enkele afleveringen krijg je juist de indruk dat het maar niet op gang wil komen. De serie wordt eigenlijk volledig gered door de schitterende locatie en enkele (rand)personages. Andrés was mijn favoriet, maar ook inspecteur Ayala is leuk. Hoofdpersonages als Julio, Alicia, Teresa en Diego worden an sich niet slecht neergezet, maar liggen iets te zeer voor de hand. Het grootste minpunt is echter dat Julio volledig probleemloos zijn gang kan gaan in een hotel waar de staf doorgaans nauwlettend in de gaten gehouden wordt; iets dat de geloofwaardigheid niet bepaald ten goede komt. De balans tussen humor, (liefdes)drama en misdaad werkt soms, maar meer dan eens lijkt de focus een beetje zoek.

Een serie die dus behoorlijk van links naar rechts gaat in vrijwel elk opzicht. Ik heb even gedacht om ermee te stoppen, maar vrijwel iedere aflevering eindigt gelukkig met een goede cliffhanger, waardoor ik blijf kijken. Het einde van dit seizoen steekt in ieder geval goed in elkaar en het lijkt erop dat het niveau nu omhoog gaat.

3*

Voorlopig de eerste serie waar ik halverwege een seizoen mee gestopt ben; iets dat ik niet gauw doe. Het was ook niet een bewuste beslissing die ik nam na het zien van een bepaalde aflevering, maar ik merkte gewoon dat ik de serie telkens vergat en daardoor weken (en uiteindelijk maanden) niet meer keek.

Seizoen 1 vond ik al van wisselend niveau, maar daar was wel nog enige spanning te bekennen en het eindigde met een goede cliffhanger. Doodzonde dus dat die cliffhanger al na twee afleveringen van dit tweede seizoen volledig om zeep geholpen wordt en bijna alles weer is zoals het was voor de cliffhanger. De ergernissen uit het voorgaande seizoen keren daarmee al gauw terug en ditmaal nog een graadje erger: personages blijven eeuwig om elkaar heen draaien (Julio en Alicia), niet alle verhaallijntjes zijn even interessant (bijvoorbeeld Javier die zich non-stop in de nesten werkt of dat gedoe met de baby's) en de geloofwaardigheid is opnieuw ver te zoeken, met nog steeds als tergend dieptepunt dat Julio zogenaamd ongestoord de amateurspion kan uithangen in een hotel waar sociale controle aan de orde van de dag is.

De locaties zijn mooi en het acteerwerk van het merendeel van de cast is prima, maar het mysterie waar het om draait weet mij echt niet langer te boeien. Er zit naar mijn mening te weinig vaart in de serie en het voelt daardoor inderdaad als een slepende soap. Er werd me nog beterschap beloofd, maar ik ga het helaas niet trekken om daar nog langer op te wachten.

2*

Niet helemaal mijn ding dit. Ik heb dergelijke totalitaire toekomstvisies altijd wel interessant gevonden, dus ik had goede hoop dat me dit zou bevallen. Helaas bleek dat niet helemaal het geval. Overigens lees ik wel dat mijn 'kritiek' al meermaals door anderen beschreven is, maar waarschijnlijk stoorde ik mij er wat meer aan, waardoor mijn score lager uitvalt.

Het tempo lag mij te laag. Er gebeurt niet ontzettend veel (deels ook omdat de wereld nog opgebouwd moet worden), maar het wordt nog eens versterkt door de vele slow-motion beelden en close-ups. Soms ging het me dusdanig traag dat ik het een oersaai schouwspel vond. Ik heb enkele afleveringen zelfs halverwege afgezet en heb ze de volgende avond verder afgekeken. Wat een verschil met toen ik vorig jaar Lost was aan het kijken en ik koste wat het kost de aflevering wilde afkijken en zelfs helemaal niet wilde stoppen met kijken. Nu vergelijk ik The Handmaid's Tale natuurlijk in geen enkel ander opzicht met Lost, maar dit geeft wel goed aan dat ik bij The Handmaid's Tale veel minder betrokkenheid voelde. Het interesseerde me bar weinig hoe het verhaal verder ging.

Ik kreeg ook maar niet echt een band met June en haar gezin. Ik wil het niet meteen bordkartonnen personages noemen, maar ze bleven me uiteindelijk wel wat te oppervlakkig. Hetzelfde geldt eigenlijk voor personages als Serena, Fred en Nick, hoewel ik op het acteerwerk nauwelijks wat aan te merken heb. Visueel is het ook wel in orde (over het kleurgebruik is nagedacht) en het mag gezegd worden dat ik de laatste twee afleveringen inhoudelijk wat interessanter vond. En toch, zelfs in die laatste aflevering, heb ik nooit iets van spanning ervaren. Ondanks dat deze samenleving vanzelfsprekend een schrijnend idee is, bleef het echte shockelement uit bij mij.

Een mismatch dus. Kan gebeuren. Ik zal niet uitsluiten dat ik het tweede seizoen ooit nog een kans geef (bij bijvoorbeeld de serie GLOW heeft dat namelijk alsnog positief uitgepakt), maar dit seizoen nodigt er niet meteen toe uit. Als ik bedenk dat ik een maand (inclusief een week vakantie) over dit seizoen gedaan heb, zegt dat eigenlijk wel genoeg.

2,5*

Ook ik ben hier aan begonnen na het lezen van de vele positieve reacties en de aantrekkelijke spotjes die ik op tv voorbij zag komen. Voor mij is het niet de grote verrassing die het voor het merendeel hier wel is. Horror is absoluut niet een genre waar ik veel mee heb, maar ik ben er meestal wel nieuwsgierig naar. Zo nu en dan komt er dan ook toch wel wat interessants langs (op seriegebied vond ik bijvoorbeeld Penny Dreadful erg fijn).

Het grootste pluspunt aan The Haunting of Hill House? De sfeer. Wanneer de serie angstaanjagend wil zijn, lukt dat meestal ook wel. Ik vond de geesten overtuigend uitzien en mals zou ik de eerste helft van dit seizoen dan ook niet willen noemen. Vooral de scène in aflevering 4 waar de man met de hoed de kamer van de tweeling inspecteert en later weer terugkeert wanneer hij Luke hoort ademen... kippenvel! Ook het al eerder genoemde einde van aflevering 5 is uitstekend. In de tweede helft van het seizoen zijn er minder van dit soort momenten, enkele lome jumpscares daargelaten, en komt de focus vooral op het familiedrama te liggen.

Op zich heb ik niet zo veel problemen met het dramagedeelte. De onderlinge relaties van de personages zijn immers best interessant (fijne vertelstructuur ook) en zowel de volwassen als de jonge cast doet het prima. Waar ik wél moeite mee had waren de lange monologen. Daar kon ik mijn aandacht simpelweg niet bijhouden. Ik heb enkele van die scènes zelfs even teruggespoeld waarbij ik wéér opnieuw afdwaalde. Op den duur kon ik niet anders dan zuchten wanneer ik voelde dat zo'n moment er weer aan zat te komen. Ik heb niet bij voorbaat iets tegen lange monologen (in bijvoorbeeld Twin Peaks werkt het naar mijn mening zelfs sfeerverhogend), maar hier werd ik simpelweg niet gegrepen door de inhoud. Het zal een smaakkwestie zijn, maar als die momenten je niet grijpen doet het wel af aan de kijkervaring. Ze komen namelijk meermaals langs. Daarnaast vond ik het script echt te belachelijk voor woorden op het moment dat Theo in aflevering 8 in een shocktoestand verkeert nadat ze uit de auto is gerend. Ik zag een actrice die alles geeft wat ze in haar mars heeft, maar ik werd volledig uit de serie gehaald door wat ze allemaal zei.

Zeker geen perfecte serie dus, maar positieve gevoelens overheersen wel degelijk. De sfeer is fantastisch, het eerste seizoen kent al enkele memorabele momenten en de balans tussen drama en horror is goed gevonden. De slotaflevering rondt, ondanks dat ik hier wel op wat meer horror gehoopt had, het verhaal van deze familie op een mooie wijze af. Dit smaakt naar meer.

3,5*

Ik was er niet zo kapot van. Begon best veelbelovend, maar op een gegeven moment is het duidelijk dat alleen de familie Pos daadwerkelijk zichtbare progressie maakt. De twee andere families doen alles op hun dooie gemak en wisten zodoende af en toe best op mijn zenuwen te werken. Met name hun niet kapot te krijgen optimisme werd op den duur een beetje vermoeiend. Na 42 afleveringen hield ik het voor gezien en heb ik enkel de slotaflevering nog bekeken. Uiteindelijk wel knap dat een serie als deze me dusdanig lang heeft laten kijken. Het was dan ook zeker niet zo'n vervelende realityserie als bijvoorbeeld Utopia, maar ik ben nooit aan het tweede seizoen begonnen.

2,5*

Deze serie was natuurlijk voor kinderen die opgroeiden met Disney te mooi om waar te zijn. In Nederland werd dit op NET5 uitgezonden tijdens schooltijd, dus mijn moeder moest de afleveringen altijd opnemen op VHS, zodat ik ze later kon terugkijken. De formule is goud: gooi alle Disneyfiguren uit de films in één ruimte en laat ze kijken naar humoristische cartoons met Mickey, Donald en Goofy. Ik vond het in ieder geval een gezellige serie en heb me er vele uurtjes mee vermaakt. Ook van de twee films die bij deze serie hoorden, Mickey's Magical Christmas: Snowed In at the House of Mouse (2001) - MovieMeter.nl en Mickey's House of Villains (2002) - MovieMeter.nl, heb ik destijds ontzettend genoten.

3,5*

Ik ben niet bekend met het Amerikaanse origineel, maar het grootste probleem hier was inderdaad dat er te weinig te lachen viel. Je merkt wel wanneer iets grappig behoort te zijn, maar het is een beetje ongemakkelijk dat je er dan met een neutrale gezichtsuitdrukking naar zit te kijken. Ik kwam iig niet veel verder dan af en toe een flauwe glimlach. Ik vind Jeroen normaal gesproken wel een sympathieke gast, maar hier kon ik niet veel mee.

2*

Het meeste dat ik had willen zeggen over de serie is al gezegd. Ik heb er met plezier naar gekeken, maar die parodie-stijl zorgt er wel voor dat ik soms zaken in twijfel trok. Uiteraard ben ik me ervan bewust dat ik hier niet naar een documentaire zit te kijken en dat hier dus altijd een deel fictie bij komt kijken. Ik heb Tom Hanks wel eens horen zeggen dat hij standaard tegen de 'echte' personages die hij vertolkt zegt: ''I'm going to say things you never said. Go places you never were. Do things you never did''. Logisch. Tegelijkertijd hoop je natuurlijk dat men zo natuurgetrouw mogelijk blijft.

Verder vond ik het jammer dat er dan toch weer bekende namen als Thijs Römer en Frank Lammers hiervoor dienen op te draven. Römer vind ik uitgerekend in deze rol een zeer onhandige keuze en Lammers is veel te veel op tv, waardoor ik hem nauwelijks nog serieus kan nemen. Geef dat soort rollen eens aan wat minder bekende acteurs, zou ik zeggen. Maar goed, verder was ik wel onder de indruk van de cast. Ik vond Ramsey Nasr erg sterk en hetzelfde geldt voor Jeroen Spitzenberger. Het zijn geen complete lookalikes, maar dat geeft niet. Er is maar één Ad Melkert en er was maar één Pim Fortuyn en dat lijken de acteurs wel in de gaten te hebben. Sterker nog, ik denk dat als Spitzenberger er nog een schepje bovenop gedaan had het mogelijk had uitgemond in een karikatuur en dat wordt nu wel voorkomen.

Ik heb de periode van Fortuyn niet (bewust) meegemaakt, maar zijn verhaal is er natuurlijk een dat niet vergeten mag worden. Ongeacht je mening over zijn visie, het politieke klimaat is met zijn komst veranderd en je ziet dat de zaken die hij op de kaart zette vandaag de dag niet meer uit het politieke debat zijn weg te denken. Deze serie had wat mij betreft nog een stukje langer gemogen, maar het geeft desondanks wel heldere samenvatting van zijn politieke carrière.

3,5*

Velen zullen het met me oneens zijn, maar ik vind dit hysterische duo echt schitterend. Toen dit net uitkwam in 2007 heb ik als 10-jarige al meegekeken met mijn ouders en ik kon er altijd hartelijk om lachen. Ik keek zelfs iedere week uit naar de volgende aflevering. Toen ik de serie later nog eens terugkeek, kwam ik erachter dat ik waarschijnlijk bijna de helft van alles wat dit tweetal uitkraamt destijds niet gesnapt heb, maar toch vond ik het een erg grappig programma. Dat vind ik overigens nog steeds. De humor is veelal wat simplistisch, maar toch leuk omdat het zo spontaan gebracht wordt. En ondanks dat Gerard en Gordon al tig keer (en momenteel wéér) overhoop gelegen hebben, is de chemie tussen beiden erg sterk. Mijn favoriete afleveringen van dit seizoen zijn die op de seniorenboot en in de dierentuin. Daar passeren hilarische situaties de revue. Eén van de weinige stukjes reality-tv die ik altijd gevolgd heb en, indien er nog een vervolg komt, zal blijven volgen.

4*

Ik had The Keepers gekozen als de eerste documentaireserie die ik van begin tot eind zou gaan kijken. Een onopgeloste zaak over een vermoorde docente Engels had absoluut mijn interesse. Die interesse is tijdens het kijken gelukkig nergens weggeëbd.

Ik vond de documentaire erg kundig in elkaar steken. In een fijn tempo wordt eerst een duidelijk beeld geschetst van wie Catherine Cesnik precies was en hoe geliefd ze was bij haar leerlingen, en vervolgens komt de focus te liggen op de afschuwelijke moord. Mensen die het dichtst bij Cathy stonden, oud-leerlingen, onderzoekers en verdachten komen stuk voor stuk aan het woord en elke mogelijke verklaring wordt uitgebreid toegelicht, hoewel de serie op een gegeven moment wel overduidelijk één theorie als de meest aannemelijke aanwijst. Ik kon me daar helemaal in vinden. Vol ongeloof kijk je naar hoe nalatig, passief en onverantwoord de katholieke kerk en de overheid dikwijls gehandeld hebben bij deze zaak.

The Keepers is een zeer boeiende documentaire die ik kan aanbevelen. Het onderwerp moet je wel een beetje aanspreken, maar ik heb vaak ademloos zitten kijken. Iedere aflevering eindigt met een sterke cliffhanger die je gelijk benieuwd maakt naar de volgende aflevering en de serie zakt tussendoor ook vrijwel nergens in. Ik zou het niet erg vinden als ze over een aantal jaren nog eens een tweede seizoen maken, mits er voldoende nieuwe informatie aan het licht is gekomen.

4*

Ik vond de animatie altijd wat minder mooi (een beetje mat kleurgebruik) in vergelijking met de Disneyfilm uit 1999, waar deze serie een vervolg op is. Het niveau van die film werd overigens ook in geen enkel ander opzicht behaald. Dat gezegd hebbende, zag ik dit wel altijd graag voorbijkomen op Ketnet. De personages blijven immers natuurlijk gewoon hetzelfde en er zaten best spannende afleveringen tussen met geduchte tegenstanders voor Tarzan en zijn vrienden.

3*

Een erg fijne jeugdserie. Voor het eerst gezien toen ik nog op de basisschool zat en vervolgens door de jaren heen nog vele malen gehuurd in de videotheek. Uiteindelijk de serie ook maar op dvd aangeschaft. De Bokkenrijders heb ik altijd een interessant fenomeen gevonden en deze serie schetst er een mooie (mogelijke) weergave van. Wat dat betreft vraag ik me echt af of het nou gewoon een bende ordinaire rovers was of meer een Robin Hood-achtige groep zoals hier wordt gesuggereerd. Acteurs als Gene Bervoets en Hugo Metsers doen het prima, maar het is voornamelijk Joost Prinsen die opvalt. Daarnaast doet ook de jonge cast het degelijk. Maar de serie heeft meer te bieden: mooie kostuums, prachtige (Limburgse) locaties en een boeiend verhaal dat overtuigend wordt uitgewerkt. Het enige eventuele minpuntje is dat het bij vlagen een beetje gedateerd is (het zwaardgevecht tussen de Zwarte Kapitein en de schout), maar persoonlijk kan ik me daar niet aan storen. Een serie om meermaals te bekijken en een die daarnaast uitermate geschikt is voor zowel jong als oud.

4*

Ik sluit me aan bij het bovenstaande. The Loch weet vooral te vermaken, maar niet zozeer te overtuigen. Het steekt allemaal goed in elkaar en de uiteindelijke ontknoping is verrassend, maar daar staat tegenover dat het allemaal erg vergezocht is. Men heeft veel te danken aan de schitterende locaties, die bijdragen aan de grimmige, mysterieuze sfeer. Ik vond de serie overigens in meerdere opzichten wat op Broadchurch lijken (Annie/Lauren deed me enigszins denken aan Miller/Hardy en het blauwe touw kan natuurlijk ook niet onopgemerkt blijven), maar The Loch haalt nooit het niveau van die serie. Zeker leuk om eens gezien te hebben, maar indrukwekkend vond ik het niet.

3*

Fantastisch eerste seizoen! De serie had al gauw mijn interesse toen ik erachter kwam dat de makers van Once Upon a Time (Edward Kitsis en Adam Horowitz) hier intensief bij betrokken waren en het doet met deugd dat er de nodige overeenkomsten zijn tussen beide series. Zo heeft Lost dezelfde vertelstructuur als OUAT en ook herken ik enkele acteurs terug. De vertelstructuur vond ik in de betreffende sprookjesserie al erg prettig en werkt hier minstens zo goed. Het zorgt ervoor dat een bepaald facet in het leven van één van de personages uitgediept kan worden zonder dat meteen alles wordt prijsgegeven of de reguliere verhaallijn onderbroken hoeft te worden. Ook vind ik het knap hoe men erin slaagt deze verhaallijnen met elkaar te verweven. Wanneer een personage of een bepaalde gebeurtenis wordt uitgelicht, komt dit vrijwel altijd samen met de lopende verhaallijn.

Knap staaltje schrijfwerk dus. Maar Lost heeft meer te bieden. Zo vind ik het erg fijn dat de serie zo'n mysterieus sfeertje weet te creëren. Na 24 afleveringen weet je eigenlijk nog steeds niks over wat dit eiland nou precies is. Alles oogt als een normale jungle, maar genoeg zaken wijzen erop dat het alles behalve dat is. Het is echter niet alleen het eiland dat een hoop vragen oproept; ook de personages zijn moeilijk te doorgronden. John, Kate, Sawyer en zelfs Jack... Stuk voor stuk zijn het interessante personages, goed neergezet ook, maar volgens mij weet ik nog maar bar weinig van hen. Het is ook fijn dat de serie niet alleen maar een en al ellende is. Zeker een personage als Hurley weet de ernstigheid en uitzichtloosheid af en toe af te wisselen met een beetje luchtigheid.

Zelfs als de rest van de serie een domper blijkt te zijn (wat ik niet hoop), verdient dit eerste seizoen een hoge score. Het is fascinerend hoe een serie die eigenlijk niks uit de doeken doet zo interessant weet te blijven en nergens irritant of te vaag wordt. Het is ook lang geleden dat ik dusdanig de drang voelde om meerdere afleveringen achter elkaar te verslinden. Lost heeft me volledig gegrepen. Als de serie dit niveau weet vast te houden en met een aantal gave plottwists weet te komen, durf ik voorzichtig te zeggen dat ik een nieuwe favoriet erbij heb.

4,5*

Over Lost zijn de meningen ontzettend verdeeld. Sommigen vinden het allemaal per seizoen iets minder worden, anderen vinden dat het sterk begint en later ronduit slecht wordt, terwijl weer anderen beweren dat het hoogtepunt nog moet komen. Tot welke groep ik mezelf mag rekenen, blijft vooralsnog onduidelijk. Ik heb namelijk opnieuw ontzettend genoten.

Het eerste seizoen liet me achter met een hoop vragen en deze opvolger roept eigenlijk alleen nog maar meer vragen op dan dat het eerdere vragen beantwoordt... en ik vind het heerlijk! Wederom gaan mijn complimenten uit naar de mysterieuze sfeer, die hier ook regelmatig, zeker richting het einde, omslaat in spanning. Intrigerend hoe je veel meer te weten komt dan in het eerste seizoen, maar in feite nog steeds helemaal niks weet over wat dit voor een eiland is. Het seizoen kent talloze interessante ontwikkelingen: het betreden en eigen maken van 'the hatch', de introductie van de overlevenden uit het achterste gedeelte van het toestel, het sneuvelen van Shannon, het gevangenschap van 'Henry', het vinden van een tweede luik, Michaels verraad, de introductie van The Others en hun kamp... de lijst is eindeloos. Ik heb bij vlagen ademloos zitten kijken. Zeker aan het einde van een aflevering als 'Two for the Road' zat ik letterlijk met mijn handen in het haar. Dat de serie onvoorspelbaar is wist ik al, maar dit seizoen wist me door dit soort twists ook dikwijls bij mijn strot te grijpen.

Opnieuw heel erg genoten dus. Seizoen 2 evenaart met gemak het eerste. De vertrouwde personages zijn nog steeds erg fijn, maar ook nieuwkomers als Ana Lucia, Mr. Eko, en Libby gaan behoorlijk snel vertrouwd aanvoelen. De vertelstructuur is daarnaast nog steeds erg aangenaam en het verhaal lijkt tot dusver behoorlijk goed doordacht. Ik blijf het wonderbaarlijk vinden hoe ze de verhaallijnen in het verleden kunnen verweven met de gebeurtenissen op het eiland. Het seizoen weet te eindigen met een aantal fantastische cliffhangers, waardoor ik meteen de drang voel om door te gaan met seizoen 3.

4,5*

Na twee fantastische eerste seizoenen kan ik wel zeggen dat Lost zich de afgelopen zomer ontpopt heeft tot één van mijn favoriete series. Ik ben benieuwd of ik daar aan het einde van de rit ook nog zo over denk. De serie staat er immers om bekend dat de resterende seizoenen lang niet bij alle fans van het begin van de serie in de smaak vielen.

Seizoen 3 is wederom fantastisch, maar ik ben het wel met het merendeel eens dat het de voorgaande seizoenen niet weet te overtreffen (hetgeen ik overigens ook best wel een knappe prestatie had gevonden). Met name de start van dit seizoen met het gevangenschap van Jack, Kate en Sawyer blijkt iets te langdradig. Het is allesbehalve slecht, maar na een aantal afleveringen krijg je de drang om de serie een zetje te geven. Aflevering 10 vond ik een heerlijke comeback. Hurley blijft een leuk personage en deze aflevering kende zowaar een geslaagd 'feelgood' moment. Vanaf deze aflevering stapelen de mysteries zich weer op en keert de geheimzinnige sfeer uit de voorgaande seizoenen terug.

Desmond is inmiddels uitgegroeid tot één van mijn favoriete personages. Zijn visioenen houden de boel erg onvoorspelbaar en zijn interactie met Charlie is erg leuk. De serie eindigt dan ook met twee fantastische slotafleveringen. De dood van Charlie komt, ondanks dat ik 'm wel voelde aankomen, behoorlijk hard aan. Sowieso wist dit personage mij bijzonder goed te bekoren tijdens dit seizoen daar ik hem eerder nog wel eens irritant vond. Het slot laat je achter met de nodige nieuwe vragen. Wie of wat is Jacob? Wie was Naomi? Wie zijn de andere mensen waarvan de groep in de veronderstelling is dat zij hen komen redden en wat zijn hun werkelijke bedoelingen? Ook eerdere vraagstukken, zoals het monster, de ijsberen en de motieven van Ben en zijn metgezellen, worden nog niet volledig beantwoord. Het is ingenieus hoe je telkens stukjes van de puzzel oplost, maar nog steeds eigenlijk bar weinig weet van waar je naar zit te kijken. Het einde, de flashback die een flashforward blijkt te zijn, is vindingrijk.

Lost weet ook met dit derde seizoen mij regelmatig op het puntje van mijn stoel te doen belanden. De spanning is bij vlagen om te snijden en de mysteries hopen zich op. Voor iedere vraag die beantwoord wordt, lijkt er weer een nieuwe bij te komen. Uiteindelijk ondervindt het seizoen ook niet veel schade aan de ietwat trage start. De cast blijft in topvorm (sommige personages worden zelfs steeds leuker), maar het zijn met name de plotwendingen die ervoor zorgen dat de serie moeiteloos mijn aandacht weet vast te houden. Ik heb geen idee hoe dit verder gaat en dat vind ik niet erg. Kom maar op!

4*

Ik verwacht telkens dat er een moment komt dat ik Lost niet meer kan uitstaan of dat ik op zijn minst teleurgesteld raak, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. Sterker nog, ik ben juist telkens teleurgesteld wanneer ik me realiseer dat het beter is voor mijn gezondheid als ik ga slapen in plaats van nog een aflevering kijk.

Seizoen 4 pakt de draad keurig op waar het vorige seizoen ons achterliet. De cliffhanger van het vorige seizoen blijkt een voorproefje van de complete vertelstructuur van dit seizoen: we werken nu met flashforwards in plaats van flashbacks. Dit nieuwe element houdt de serie fris en zorgt opnieuw voor een hoop spannende momenten. Het blijft lange tijd een groot vraagstuk hoe de Oceanic Six samen in de bewoonde wereld zijn beland, aangezien ze op het eiland opgesplitst zijn. Ook de plottwists zijn sterk: dat Kate's kind Aaron blijkt te zijn of het feit dat Jin al dood blijkt te zijn tijdens de geboorte van zijn dochter zijn van die momenten die ervoor zorgen dat je mond openvalt.

Het enige minpunt dat ik zou kunnen bedenken is dat ik het jammer vind dat het eiland zelf meer naar de achtergrond verdwijnt. De mysterieuze sfeer is er nog steeds, maar wordt wel grotendeels anders ingevuld. Pas helemaal op het einde, bij de introductie van The Orchid, komt de vibe uit de eerste twee seizoenen, waar de focus meer lag op het ontdekken van het eiland, weer wat meer terug. Het niveau van die eerste twee seizoenen wordt hier overigens, net als in seizoen 3, niet meer gehaald, maar dat neemt niet weg dat Lost nog steeds een uitstekende serie is. Ik vind het ergens ook wel fijn dat de schrijvers voor een iets anders insteek hebben gekozen. Hierdoor blijven de eerste twee seizoenen immers uniek en wordt voorkomen dat ik hier nu had moeten typen dat seizoen 4 een complete herhalingsoefening is.

De serie laat me nog steeds niet los. De cast blijft sterk, visueel is alles in orde en de onvoorspelbaarheid blijft groot. Een deel van het mysterie wordt opgelost, maar er blijven nog steeds continu nieuwe vragen opborrelen. Ik ben benieuwd wat de schrijvers van plan zijn met seizoen 5, want de cliffhanger is er wederom eentje om je vingers bij af te likken. Hopelijk slagen ze erin dit niveau nog twee seizoenen vast te houden, want ik geniet tot dusver met volle teugen!

4*

Ik was ontzettend nieuwsgierig naar seizoen 5 van Lost, met name omdat de meningen hier zo ontzettend verdeeld zijn. De een noemt het 'by far' het beste seizoen uit de serie, terwijl de ander het juist als het zwakste seizoen ervaart. Zelf neig ik uiteindelijk toch meer naar dat laatste dan het eerste.

Dat ik dit vijfde seizoen minder sterk vond dan de voorgangers hangt met name samen met het feit dat ik minder spanning ervoer. Het seizoen begint heel sterk met het tijdreizen en het bij elkaar krijgen van de Oceanic Six, maar zodra we eenmaal in de jaren 70 belanden, gaat het tempo omlaag. Sterker nog, het is redelijk voorspelbaar dat het infiltreren van Jack, Kate en Hurley bij het Dharma Initiative uiteindelijk uitlekt en gaat escaleren. Uiteraard worden er een hoop zaken bij gehaald die ik niet had kunnen voorspellen (de dood van Daniel was bijvoorbeeld zo'n moment), maar in grote lijnen was wel duidelijk waar dit seizoen naartoe zou gaan, hetgeen bij de voorgaande vier seizoenen niet of nauwelijks het geval was. Ook jammer dat personages als Claire, Bernard en Rose en mijn favoriet Desmond hier (vrijwel) volledig absent zijn. In ruil daarvoor krijgen we een hoop nieuwe personages, waarvan de Dharma-lieden nog wel interessant zijn, maar de nieuwe delegatie neergestorte passagiers echt geen indruk meer weet te maken.

Dat ik voor het eerst bij deze serie te maken kreeg met enkele zaken die me tegenstonden, betekent niet dat ik me niet vermaakt heb. Lost blijft een fijne aaneenschakeling van mysteries waar je heerlijk zelf theorieën over kunt ontwikkelen. De cast presteert nog steeds op niveau en ik blijf bij wat ik eerder heb gezegd: sommige personages worden steeds leuker naarmate de serie vordert. Dit seizoen viel met name Sawyer me in positieve zin op. Ook personages als John Locke, Benjamin Linus en Charles Widmore blijven moeilijk te doorgronden. Wat betreft de seizoensfinale: deels voorspelbaar (op de een of andere manier ligt het er dik bovenop dat het Jack niet gaat lukken de bom te laten afgaan, evenals dat het Juliet alsnog lukt om hem te laten ontploffen), maar het is zonder enige twijfel een spectaculair einde dat ervoor zorgt dat ik vanavond nog wil beginnen met seizoen 6. De onthulling m.b.t. tot Locke is ook echt weer een heerlijk 'wat?' moment, haha. Benieuwd hoe dat afloopt.

Lost is sowieso uitgegroeid tot één van mijn favoriete series. Dat kan het laatste seizoen ook niet meer ongedaan maken, maar ik hoop evengoed dat het slotseizoen de moeite waard is. Ik waardeer de ambitie die de schrijvers hier tonen, maar ik vraag me wel bij vlagen af of ze het zichzelf niet te moeilijk maken. Hoe het ook zij, ik ben ontzettend benieuwd naar hoe dit gaat eindigen. Ik heb er zin in!

3,5*

Afgelopen zomer begon ik aan Lost. Ik had geen idee wat ik hiervan moest verwachten en ging eigenlijk puur op schrijvers Edward Kitsis en Adam Horowitz af, die mij eerder wisten te overtuigen van hun kunnen met Once Upon a Time. Binnen niet al te lange tijd was ik verslaafd aan de serie en alles wat deze te bieden heeft: fijne personages (neergezet door een top cast), een schitterende setting en vooral heel veel mysteries. Ondanks dat het niveau van seizoen 5 niet meer zo hoog was als tijdens het eerste seizoen, was ik benieuwd naar de ontknoping van dit alles.

En wat heb ik daar van genoten! Ik wil niet zeggen dat alles helemaal perfect is, maar seizoen 6 doet gelukkig meer goed dan fout. De vertelstructuur wordt wederom in een nieuwe vorm gegoten: ditmaal geen flashbacks of flashforwards, maar... ja, wat eigenlijk? Daar kom je pas op het einde van dit seizoen achter. Naast het feit dat de alternatieve verhaallijnen één groot mysterie zijn, spelen op het eiland ook meer dan genoeg interessante zaken. Met name het (eindelijk!) op de voorgrond treden van Jacob en The Smoke Monster en de daaruit voortvloeiende conflicten zorgen voor de nodige spanning. En ook aan geniale plottwisten geen gebrek hier. Geliefde personages komen genadeloos aan hun einde en het gezicht van John Locke, dat vijf seizoenen lang de goedheid zelve vertegenwoordigde, staat nu voor de meest gevaarlijke antagonist uit de serie. Hulde aan Terry O'Quinn voor deze zeer knappe prestatie! Overigens is Locke niet het enige sympathieke personage dat slecht wordt... Er worden een hoop gewaagde keuzes gemaakt, maar ik vind het merendeel absoluut goed uitpakken.

Het seizoen wist dus weer moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Opnieuw ervoer ik het heerlijke gevoel dat je meerdere afleveringen achter elkaar wil kijken. Enkel het gedeelte met Dogen en zijn vertaler vond ik bij vlagen wat minder. Deze (nieuwe) personages bleven te lang te vaag, maar hun beperkte aandeel doet uiteindelijk weinig afbreuk aan het geheel. Halverwege het seizoen merk je dat er naar een climax toegewerkt gaat worden en het tweedelige slot is dan ook behoorlijk spectaculair. Er heerst een mooi 'everything is connected' sfeertje en het is mooi om te zien hoe beide verhaallijnen afgerond worden en samenkomen. Het definitieve einde liet me wel even verbaasd achter. Ik moest echt even voor mezelf nagaan wat ik nu precies gezien had. Uiteindelijk kwam de conclusie die ik zelf trok grotendeels overeen met wat Lolita hierboven schrijft en wat ik ook bijna overal lees als de juiste verklaring. Het is zonder meer een mooie conclusie wat mij betreft.

Fantastisch slot van een indrukwekkende serie. Ik las dat de schrijvers gerekend hadden op nog een extra seizoen en dus binnen een beperkt aantal afleveringen alles hebben moeten afronden. Dat hebben ze bijzonder goed gedaan naar mijn mening. Een deel van de vragen blijft weliswaar onbeantwoord, maar ik vind het geen probleem om die zelf in te vullen. Lost is een serie die bij mij zes seizoenen lang alle mogelijke emoties heeft losgemaakt en dat is eigenlijk alles wat ik van een serie verlang. Dit ga ik dan ook zeker in de toekomst nog eens opnieuw bekijken. Absolute klasse!

4*

In mijn jeugd echt wel groot fan geweest van het werk van Rowan Atkinson, dus ik zal hem altijd een beetje blijven volgen. Man vs. Bee sprak me persoonlijk wat minder aan destijds, dus die heb ik gemist, maar deze Man vs. Baby leek me wel wat, zeker vanwege het kerstsfeertje.

Trevor Bingley is een veel sympathieker personage dan Mr. Bean, maar toch vind ik Bean wel een goede maatstaaf om te bepalen of dit iets voor je is. Beide zijn qua opzet vrij simpel, de onhandigheden van beide personages liggen in het verlengde en, ondanks dat Trevor wél praat, zijn de gefrustreerde geluidjes die Atkinson produceert toch wel grotendeels hetzelfde. Persoonlijk vind ik wel dat het ook iets minder hilarisch is dan de befaamde creatie van Atkinson. Lang niet alle grapjes werken en soms is het handelen van Trevor dusdanig onlogisch dat je moeite moet doen om niet naar het scherm te schreeuwen, zoals bijvoorbeeld met die fob of met dat hondje.

Nu klink ik waarschijnlijk wel negatiever dan ik daadwerkelijk ben. Atkinson heeft nog steeds genoeg talent in zijn donder om dit moeiteloos te kunnen dragen. Dit personage praat meer dan Mr. Bean, maar is tegelijkertijd lang niet zo verbaal als zijn creaties in Blackadder en Johnny English. Het komt er dus op neer dat hij vooral de rol van aandoenlijke vader moet spelen, maar dat doet hij met verve. Opmerkelijk genoeg komen de geslaagde grappen eigenlijk vrijwel altijd van hem; niet van de baby. Daarnaast doet de serie er verstandig aan om in te zetten op de kerstsfeer. Daardoor wordt het toch al gauw hartverwarmend en kijkt het lekker weg. Natuurlijk is het einde ook gewoon het einde waar je op hoopt. Afleveringen duren maar kort, dus de tijd vliegt ook voorbij. Niks hoogstaands of vernieuwends, maar ik heb me er toch wel weer goed mee vermaakt.

3*

Ik begon deze sitcom afgelopen zomer te volgen, gelijktijdig met The Odd Couple. Alleen jammer dat Veronica beide series niet volledig heeft uitgezonden, waardoor ik ze uiteindelijk online heb moeten verder kijken.

Man with a Plan is een vermakelijke komedie, maar eigenlijk net iets te braaf om écht grappig te worden. Wat me op den duur een beetje begon tegen te staan is dat de afleveringen nogal afgebakend zijn. Er doet zich een probleem voor binnen het gezin en binnen de aflevering wordt het weer netjes opgelost. Uiteraard is dit bij veel sitcoms het geval, maar hier zijn het wel meermaals enigszins belachelijke conflicten/misverstanden. Het niveauverschil tussen de afleveringen vond ik overigens soms best groot. Er zaten afleveringen bij waarbij ik meermaals heb zitten grinniken, terwijl dit bij minstens evenveel afleveringen helemaal niet het geval was.

Hetgeen de serie redt, is onder meer de korte duur van de afleveringen. Hierdoor blijft de amusementswaarde hoog en is het ook niet zo erg als er eens een mindere aflevering voorbij komt. Daarnaast blijf ik het leuk vinden om Matt LeBlanc aan het werk te zijn. Zijn rol is uiteraard niet zo iconisch als die in Friends, ondanks dat Adam genoeg overeenkomsten vertoont met Joey, maar hij doet het desondanks zeer sympathiek. Zijn samenspel met Liza Snyder is ook leuk; ik zag zeker chemie tussen de twee. Andere personages, zoals Don en met name Lowell, hebben wat meer tijd nodig om warm te draaien, maar halverwege het seizoen beginnen ook zij hun momentjes te krijgen.

Man with a Plan zal niet zo snel ervoor zorgen dat je in een deukt ligt, maar het is een leuke serie om erbij te hebben. Het kijkt gemakkelijk weg en er komen zeker grappige scènes voorbij. Ik denk wel dat als ze van plan zijn deze serie te blijven maken, er wat meer pit in moet komen.

3*

De toevoeging van het vervelende personage Seven weerhoudt mij ervan om dit zevende seizoen van Married with Children de volle mep te geven. Dat is echt een opvallend aspect dat gewoon niet goed uitgewerkt (of afgerond) wordt. Verder moet ik namelijk zeggen dat ik dit seizoen qua humor tot nu het hoogtepunt vond. Nu vind ik deze ultieme sitcom eigenlijk al sinds seizoen 1 erg leuk, maar hier lijken de makers nog meer risico's te nemen dan in al het voorgaande. Met name de vete tussen Al en Marcy is harder (en dus leuker) dan ooit tevoren. Het acteerwerk van iedereen blijft ook bewonderenswaardig. Met name Christina Applegate en David Faustino vallen in positieve zin op. Ze zijn ontzettend gegroeid in hun rollen sinds het begin en de interactie tussen broer en zus wordt eigenlijk steeds leuker. Ed O'Neill gaat vooral verder waar hij al sinds de eerste aflevering van het eerste seizoen mee bezig is: het neerzetten van één van de meest legendarische tv-personages ooit in een komedie. De memorabele afleveringen in dit seizoen zijn talloos, maar onder meer 'The Chicago Wine Party', 'Rock of Ages', 'Christmas', 'It Doesn't Get Any Better Than This' en 'Movie Show' zijn absolute aanraders.

4,5*

Ook seizoen 8 is nog steeds Married with Children op z'n best. De serie kan door de aanwezigheid van de legendarische Al Bundy (hulde aan Ed O'Neill) eigenlijk maar weinig fout doen, hoewel een sitcom als deze gauw geneigd is te vervallen in een herhalingsoefening. Ondanks dat bepaalde grappen en beledigingen inderdaad steeds terugkeren, lijkt Married wel ieder seizoen een tandje erbij te doen. Het wordt telkens iets absurder en gemener, zonder dat het ten koste gaat van de chemie tussen de acteurs, en dat zorgt ervoor dat de serie relevant blijft en zich onderscheidt van andere komedies. Nu meen ik me te herinneren dat ze tegen het einde van de serie daar ook een beetje te ver in doorslaan, maar tot nu toe is het echt een stijgende lijn die de serie doormaakt. De potentie was al zichtbaar in het eerste seizoen en ik ben blij om te zien dat ze deze ook benut hebben.

Toegegeven, de ene aflevering is leuker dan de andere, maar ze zijn wel allemaal de moeite waard. Vrijwel iedere aflevering kent wel een lachmoment, iets dat tot dusver alleen deze serie en Friends klaargespeeld krijgen bij mij. Met name 'No Chicken, No Check', 'Take My Wife, Please' (een compliment richting de Village People voor hun zelfspot), 'Dances with Weezy', 'Change for a Buck', 'Honey, I Blew Up Myself', 'Valentine's Day Massacre', 'Ride Scare' en 'Assault and Batteries' zijn ronduit schitterend.

4,5*

Married with Children is een legendarische sitcom. Seizoen 9 zet de steeds absurder wordende verhaallijnen uit het vorige seizoen rustig voort en doet er zelfs nog een paar schepjes bovenop.

Dit negende seizoen van de serie bevat enkele van de meest hilarische afleveringen tot nu toe. De 'Business Sucks' en 'Psycho Dad' dubbelafleveringen zijn schitterend, maar met name om de twee 'Ship Happens' afleveringen heb ik in een deuk gelegen. Ook losstaande afleveringen als 'Dial B for Virgin', 'Sleepless in Chicago', 'The Naked and the Dead, but Mostly the Naked', 'Kelly Takes a Shot', 'Get the Dodge Outta Hell', 'Something Larry This Way Comes' en 'Pump Fiction' bevatten eigenlijk alles wat Married with Children zo leuk maakt. De keiharde, beledigende grappen zijn daar één aspect van, maar ik blijf ook genieten van de chemie die het gezin onderling heeft. Ondanks dat ze elkaar het leven behoorlijk zuur kunnen maken, laten ze ook zien waarom ze als familie nog steeds bij elkaar zijn. Wanneer het erop aankomt, komen ze voor elkaar op.

Het acteerwerk van de zes hoofdrolspelers is ook na negen seizoenen nog steeds erg goed. Ed O'Neill natuurlijk voorop, maar ook zijn vrouw, de kinderen en de buren zijn als vanouds op dreef. Iedereen die de interactie opzoekt met Al, of het nou Jefferson, zijn dochter of de 'next door McNugget' is: het levert iedere aflevering wel leuke situaties op. Tevens een 'honourable mention' voor David Garrison, die een aantal keren een leuke comeback maakt.

Laten we deze serie vooral koesteren. Anno 2018 zal een dergelijke serie namelijk niet meer gemaakt kunnen worden. Dan zou de avond van de uitzending nog de hel losbreken op Facebook, Twitter en andere sociale media. Ik merk het zelfs al in een gewoon gesprek vandaag de dag. Friends en Modern Family vinden de meesten wel leuk (hoewel zelfs de eerste van die twee tegenwoordig op kritiek kan rekenen), maar Married with Children wordt dan toch als 'te vrouwonvriendelijk' of 'te grof' gezien. Persoonlijk vind ik dat een beetje overdreven. De serie zoekt zeker de grens op, maar mag tegelijkertijd best wat meer met een korreltje zout genomen worden. Bovendien komt Al bijna elke aflevering wel op de koffie. Hoe het ook zij, zijn onverwachte, creatieve uitspraken brengen mij telkens weer aan het lachen:

- Peggy: Al, why can't we go on a cruise together? It'll be really romantic.

- Al: Peg, I don't want to go on any cruise. You know me. All that rocking up and down, side to side, backwards and forwards... I'll be throwing up all night. And then, there's the motion of the boat.

4,5*

Nog op de valreep voor de aanvang van mijn buitenlandstage het laatste seizoen van Married with Children afgekeken. Ik heb het rustig aan gedaan en heb er uiteindelijk, op een drietal maanden na, twee jaar over gedaan om alle seizoenen te bekijken. Dat vind ik op zich niet erg, want daardoor heb ik er wel over een lange periode van kunnen genieten.

Seizoen 11 is inderdaad, zoals ik me ook al meende te herinneren van enkele afleveringen die ik ooit op Comedy Central voorbij heb zien komen, niet meer zo goed als de voorgaande seizoenen. Bij seizoen 10 werd het al zichtbaar dat er steeds meer grappen gerecycled werden (iets waar veel van dit soort series bij seizoen 2 al last van hebben) en dit wordt hier voortgezet. Het blijft allemaal vermakelijk en ik heb weer genoeg kunnen lachen (afleveringen als 'Crimes Against Obesity', 'Live Nude Peg' en 'Damn Bundys' zijn absoluut de moeite waard), maar je merkt wel dat de serie hier 'op' is. Ik vind het vooral jammer dat laatste aflevering, 'Chicago Shoe Exchange', niet veel om het lijf heeft. De serie had echt wel een afsluitende aflevering als finale verdiend. Dat had wat mij betreft al gekund door aflevering 23 bijvoorbeeld in tweeën te splitsen.

Dat dit seizoen net wat minder is, neemt niet weg dat ik Married with Children een fantastische serie vind. Na Friends is het met stip mijn favoriete sitcom. Ed O'Neill zet een legendarisch personage neer dat naar mijn mening ook nooit meer geëvenaard is in een komedieserie. Al Bundy is en blijft een schitterend figuur. Of het nou zijn beledigingen, zijn 'levenslessen' of zijn eeuwigdurende pech betreft: ik moet er erg om lachen. Hij wordt perfect aangevuld door de andere gezinsleden. De serie zou het waarschijnlijk nooit zo lang hebben volgehouden zonder de leuke onderlinge chemie tussen Ed, Katey Sagal, Christina Applegate en David Faustino. Ook de buren verdienen het om genoemd te worden. Door de jaren heen heeft Al een leuke interactie met Steve (David Garrison) en Jefferson (Ted McGinley), maar de meest hilarische momenten van de serie treden toch op als hij aan de haal gaat met Marcy (Amanda Bearse). Van die tweestrijd kan ik geen genoeg krijgen.

Ik heb oprecht genoten van deze serie en vind het ergens ook wel jammer dat ik er nu doorheen ben. De serie moest de eerste twee seizoenen even op gang komen, maar het werd zelfs toen al vrij snel duidelijk dat dit een erg sterke komedie is. Deze serie mag nooit vergeten worden en ik weet gewoon zeker dat, nu ik de complete box in mijn bezit heb, ik er zo nu en dan heen terug zal grijpen.

3,5*

Can I get a Whoa Bundy?

Whoooooooa Bundy!

Ik heb hier wel eens een aflevering van voorbij zien komen op Comedy Central, maar ik voel er nooit zo veel voor om bij aflevering x van seizoen 4 een serie te gaan volgen. Uit nieuwsgierigheid hoe het allemaal begon en wegens de vele positieve geluiden omtrent deze serie, heb ik me maar eens aan het eerste seizoen gewaagd.

Ik vind Modern Family best een aardige sitcom. Mijn interesse werd vooral gewekt doordat de hoofdrol gespeeld wordt door Ed O'Neill, die ik geweldig vind in Married with Children. Leuk om te zien dat hij nog zo'n succesrol heeft weten te bemachtigen en hij doet het ook gewoon prima hier. Ty Burrell springt er inderdaad qua humor wel een beetje uit, maar ik moet zeggen dat de gehele cast goed op dreef is.

Het probleem is alleen dat ik veel komisch bedoelde momenten niet zozeer écht grappig vond. Het kijkt allemaal prima weg, maar je kijkt een komedie toch meestal om te lachen. Het mag wel gezegd worden dat ik de tweede helft van dit seizoen aanzienlijk sterker vond dan de eerste helft. Zo rond aflevering 10 begon ik me af te vragen of het überhaupt de moeite waard was om nog verder te kijken, maar de aflevering waarin Phil vast komt te zitten in het toilet vond ik dusdanig leuk dat het mij overtuigde om nog niet te stoppen. De daaropvolgende afleveringen bevielen stukken beter en naar het einde van het seizoen toe stapelen zich toch wel steeds meer grappige momenten op.

Vanmorgen ook al begonnen aan seizoen 2 en het lijkt er vooralsnog op dat de stijgende lijn wordt vastgehouden. Ik ben benieuwd! Dit eerste seizoen is een leuk begin, maar hopelijk nog niet het hoogtepunt.

3*

Ik vond dit het leukste seizoen tot nu toe. Lekker tegendraads, want iedereen zegt dat de serie kwalitatief steeds minder wordt Modern Family vind ik een vermakelijke sitcom, maar de eerste vier seizoenen vond ik toch eigenlijk niet veel meer dan 'gewoon leuk'. In dit seizoen komen alle personages, ook de kids van Phil en Claire, volledig tot hun recht en de voorbereidingen voor de bruiloft van Mitch en Cam zorgt voor wat meer samenhang tussen de afleveringen; iets dat ik miste in de vorige seizoenen. Verder blijft Phil Dunphy wel gewoon de held van de serie, maar ook de anderen hebben zeker zo hun momenten. De leuke interactie tussen Luke en Manny mag zeker nog wat meer screentime krijgen in het vervolg van de serie.

4*

Alles gezien van Modern Family wat tot dusver op Netflix beschikbaar is. Al bij het eerste seizoen valt te lezen dat ik niet meteen laaiend enthousiast was over deze sitcom, maar uiteindelijk vond ik het wel steeds leuker worden. Zo rond seizoen 4, 5 en 6 lag voor mij het hoogtepunt. Seizoen 5 is mijn favoriet, omdat daar meer sprake was van een overkoepelende verhaallijn.

Inmiddels vind ik het niveau wel weer wat afgenomen. Op zich kijkt het nog steeds prima weg, maar er zijn wel echt enkele zaken die me zijn gaan tegenstaan. Ik krijg bij de afgelopen seizoenen meermaals de indruk dat ik naar iets zit te kijken wat ik eerder gezien heb. De onderlinge conflicten waar de personages mee worstelen keren telkens opnieuw terug: Cam voelt zich niet gesteund door Mitchell (vrijwel iedere aflevering!), Claire is bang voor de mening van haar vader, Claire en Gloria zijn afgunstig op elkaar, Alex voelt zich niet begrepen, Manny voelt zich niet begrepen, Jay heeft moeite met Phil, Jay heeft moeite met de homoseksualiteit van Mitchell... Dit zijn gewoon zaken die meermaals per seizoen terugkeren. Aan het einde van een aflevering maken ze het goed en beloven ze dat ze voortaan meer begrip voor elkaar zullen tonen en even later gaat het weer mis. En wat hebben ze in godsnaam met Luke gedaan? Als kind was hij overduidelijk de zoon van Phil, maar dat is tegenwoordig nauwelijks zichtbaar. Begint een onsympathiek figuur te worden naar mijn mening.

Dat gezegd hebbende, snap ik dat Modern Family nog steeds een lopende serie is. De cast maakt veel goed; er is absoluut geen gebrek aan energie van hun kant en het is overduidelijk dat zij hun personages door en door kennen. Ik kan ook nog geregeld lachen om hun capriolen, met name om die van Phil, maar ik zou het wel fijn vinden als de constante herhaling wat meer gemeden zouden worden. Ik zal de resterende vervolgseizoenen zeker een kans geven als ze op mijn pad komen. Luchtig popcornvermaak is het immers nog steeds wel.

3*

Mr. Bean: je hebt er een hekel aan of je vindt hem geweldig. Reken mij maar tot die laatste categorie. Ik heb de complete serie al ettelijke jaren in mijn bezit en heb alle afleveringen wel meermaals gezien. Rowan Atkinson zette een eenvoudig, maar inmiddels iconisch geworden typetje neer. Andere creaties van hem, zoals Inspector Fowler of Johnny English, zijn ook leuk, maar Mr. Bean blijkt een geval apart. Ook de films met Bean, uit 1997 en 2007, zijn nooit zo leuk geworden als de tv-serie. Of hij nu een bezoekje brengt aan de tandarts, het zwembad of gewoon in slaap probeert te komen: alles wordt tien maal zo interessant als het ondernomen wordt door Mr. Bean. Ik vind de humor uitermate effectief en sterk, en ik kan hier tot op de dag van vandaag nog steeds ontzettend van genieten.

4,5*

Ik vond het op zich geen vervelende serie, maar het einde verpestte het voor mij volledig. De ontknoping kwam mij te zeer gejaagd over, waardoor ik het ook niet overtuigend vond. Het gaf me het gevoel alsof ik al die weken voor niets gekeken had. Dit terwijl het acteerwerk en de vormgeving (sfeer) helemaal zo slecht nog niet waren.

2,5*

Ook ik heb het origineel nooit gezien, dus die vergelijking kan ik niet maken. Ik begon dit te kijken toen Veronica in de zomervakantie besloot deze serie op de vrijdagavond uit te gaan zenden. Na vier weken trokken ze echter al de stekker eruit, waardoor ik de rest online heb moeten kijken.

Ik heb me iig prima vermaakt met het eerste seizoen van deze sitcom, maar de serie moet wel overduidelijk even op gang komen. Ironisch genoeg werd het namelijk pas echt leuker op het moment dat Veronica stopte met uitzenden (vanaf de aflevering 'The Wedding Deception'). Matthew Perry is geweldig in Friends en ook hier wist hij een aantal momenten op mijn lachspieren te werken. Ik ben het wel eens met bovenstaande dat hij soms wat vermoeid overkomt, maar aangezien Oscar een lamzak is, komt hij er wel mee weg. Het wordt echter nooit volledig duidelijk of hij dit nou intentioneel doet of niet. Thomas Lennons personage, Felix, vond ik de eerste paar afleveringen helemaal niet zo leuk, maar deze maakt wel echt een groei door in de loop van het seizoen. Hij zorgt voor een aantal erg leuke situaties en zijn chemie met Lindsay Sloane (Emily) mag ook zeker benoemd worden.

Ook Dani en Teddy komen tegen het einde van het seizoen beter uit de verf dan in het begin, al moet ik daar wel bij zeggen dat ik om Dani (en ook wel het sporadisch terugkerende personage Murph) niet of nauwelijks gelachen heb. Wat dat betreft ben ik benieuwd of haar rol in de volgende seizoenen wat meer meerwaarde krijgt. Al met al moet ik zeggen dat ik dit een aangenaam begin van de serie vond. Ik krijg ook de indruk dat dit een stuk leuker is dan een hoop van de andere hedendaagse komedies die je op bijvoorbeeld Comedy Central voorbij ziet komen. Minder hysterisch; en daardoor grappiger.

3,5*

Leuker dan ik had verwacht! Ik weet nog dat NET5 de serie enkele jaren geleden heeft uitgezonden. De spotjes spraken me toen wel aan, maar ik heb uiteindelijk nooit ook maar één aflevering gezien. Toen ik zag dat de serie op Netflix stond, besloot ik het alsnog een (late) kans te geven.

De verteltechniek spreekt mij erg aan. Ik vind het gaaf als men erin slaagt om meerdere verhalen (in dit geval sprookjes) met elkaar te verweven zonder dat de continuïteit daar in opvallende mate onder te lijden heeft. Als er iets is wat Once Upon a Time écht goed doet, is het dat wat bij betreft. Het steekt goed in elkaar en maakt je iedere aflevering nieuwsgierig naar wat er nog volgen gaat. Ook het acteerwerk en de aankleding vallen in positieve zin op. De sprookjeswereld is bijzonder mooi vormgegeven.

Enige jammere is dat de CGI zo nu en dan te wensen overlaat. Dan duid ik met name op de wezens uit de sprookjeswereld (de wolf, de draak) die regelrecht uit een oud computerspel lijken te komen. Uiteindelijk is dit een te klein aspect om de serie echt teniet te doen, maar ik hoop stiekem wel dat dit nog wat beter wordt in de vervolgseizoenen. Verder stel ik mezelf de vraag die ook hierboven al gesteld wordt: 'gaat de serie erin slagen om de huidige interesse vast te blijven houden?'. Daar zal ik snel genoeg achter komen, want dit seizoen nodigt in ieder geval wel uit om de rest ook te gaan bekijken.

Favoriete personage is overigens Rumpelstiltskin. Interessant achtergrondverhaal en je hebt geen idee aan welke kant hij staat. Goed neergezet door Robert Carlyle.

4*

Seizoen 1 was erg boeiend. Seizoen 2 was ook goed, maar wel minder. Er zaten zeker sterke afleveringen bij, maar over de gehele linie kreeg ik de indruk dat het veelal een herhaling van zetten was. Dit derde seizoen voelde vooral vernieuwend en hierdoor werd opnieuw het niveau van het eerste seizoen gehaald.

Hetgeen waar dit seizoen veel aan te danken heeft, zijn de twee nieuwe antagonisten. Peter Pan vond ik een riskante keuze. Zeker in het Disney universum is hij immers toch één van de meest vooraanstaande helden met Hook als één van de meest vooraanstaande slechteriken. Het feit dat die rollen worden omgedraaid in Once Upon a Time is even onwennig, maar naarmate het seizoen vorderde, kreeg ik er steeds meer respect voor hoe ze dit hebben aangepakt en hoe de verhalen van de personages die we al kennen erin verweven worden. Met het hele Oz gebeuren ben ik verder nauwelijks bekend, maar het werd sterk uitgewerkt. Zelena is een gemeende en overtuigend neergezette rivale. Deze twee vijanden zijn naar mijn mening een stuk interessanter dan Cora, die te veel op Regina leek.

Ik blijf het knap vinden hoe men erin slaagt om deze werelden met elkaar te laten overlappen en hoe alles van tevoren precies lijkt te zijn uitgedacht. Ondanks dat de spanning af en toe teniet wordt gedaan doordat de personages zelf net iets te vaak terugvallen op het 'het goede wint toch altijd', blijft het interessant om te zien met welke problemen de personages te maken krijgen en hoe ze zich eruit moeten redden. Het scheelt dat het allemaal tamelijk onvoorspelbaar blijft.

Benieuwd wat het vierde seizoen gaat brengen. Hopelijk blijft dit niveau aanhouden.

4*

Zelden een seizoen van een serie gezien waar ik zo veel gemengde gevoelens bij heb als dit. Na het fantastische vierde seizoen (de manier waarop Frozen in het verhaal verwerkt werd en er in feite een vervolg op die film gemaakt werd, was prachtig gedaan), lag de lat natuurlijk wel hoog. Seizoen 5 weet de verwachtingen deels waar te maken, maar schiet bij vlagen ook uit de bocht.

Zowel Camelot als The Underworld zijn interessante locaties, maar beide gedeeltes worden naar het einde toe te langdradig; iets waar de vorige twee seizoenen geen last van hadden. Daarnaast heeft het seizoen te lijden onder een gebrek aan geloofwaardigheid (met als dieptepunt dat Hook tóch nog uit de onderwereld weet te ontsnappen; dat kwam totaal niet over). Ik zag sowieso meermaals door de bomen het bos niet meer. Er worden ontzettend veel regeltjes uitgelegd, die zich onderling soms lijken tegen te spreken. Ook met betrekking tot Rumplestiltskin, die al vijf seizoenen met het grootste gemak mijn favoriete personage is, worden een aantal vreemde keuzes gemaakt. Hij bewijst zich in de eerste helft als een ware held, maar na slechts enkele afleveringen blijkt hij wéér iedereen erin geluisd te hebben. Dan begin je je toch af te vragen hoe hij er in slaagde het zwaard van Excalibur uit de steen trekken. Ook vroeg ik me af waarom hij Belle niet wakker kon kussen. We weten allemaal wel dat Rumplestiltskin genoeg op zijn kerfstok heeft, maar volgens mij werd toch meermaals duidelijk in de afgelopen seizoenen dat zijn liefde voor Belle oprecht is.

Het seizoen doet echter ook genoeg zaken wél goed. De terugkeer van een hoop oude bekenden is daar inderdaad een voorbeeld van, maar er is meer. Zo vond ik Hades een erg gaaf personage. Een geduchte tegenstander voor de helden en met veel overtuiging gespeeld door Greg Germann. De dood van Robin Hood is jammer, maar komt wel geloofwaardig over. Interessant om te zien hoe dit weer invloed heeft op Regina. Ook de worsteling die Emma met haar duistere kant aangaat in de eerste helft komt goed uit de verf. Alleen jammer dus dat dit wat te lang gerekt wordt uiteindelijk. De toevoeging van The Land of Untold Stories en diens personages tegen het einde van het seizoen is leuk, en ik ben benieuwd hoe men dit in het zesde seizoen verder gaat uitwerken.

Kortom, wisselvallig seizoen in de Once Upon a Time reeks. Ik heb me zeker niet verveeld. Er valt genoeg te genieten en alle sterke punten uit de voorgaande seizoenen (acteerwerk, vormgeving, sfeer) zijn ook hier weer aanwezig. Desondanks is het ook de eerste keer dat ik bij deze serie ervoer dat ik het bij vlagen niet eens was met de keuzes die de schrijvers maakten en dat ik meermaals met een gefronst gezicht zat te kijken. De serie zou ik zeker aanbevelen, maar dan niet meteen op basis van dit seizoen. Hopelijk is de opvolger in verhaaltechnisch opzicht weer wat sterker.

3,5*

Zo dan! Erg enthousiast over dit zesde seizoen van Once Upon a Time. Na een behoorlijk wisselvallig vijfde seizoen, waar ik het ook meermaals oprecht niet eens was met de keuzes die gemaakt werden, is seizoen 6 ruimschoots terug op niveau. Ik durf het zelfs voorzichtig mijn favoriet te noemen.

Dat laatste hangt met name samen met de emoties waar de personages mee kampen. Deze worden hier overtuigender uitgewerkt dan ooit tevoren. Of het nou gaat om Hook en zijn stiefbroer, Jasmine en haar zoektocht naar Agrabah, Regina die met een Robin Hood uit de alternatieve werkelijkheid hetzelfde bestaan hoopt op te bouwen als voorheen, David die erachter wil komen wat er met zijn vader gebeurd is of Gold en Belle die wanhopig proberen hun zoon Gideon te redden: alles komt goed uit de verf. Voornamelijk de aflevering Ill-Boding Patterns, waar Rumplestiltskin voorkomt dat Baelfire slecht wordt, kwam echt binnen. Volgens mij was dat de eerste keer dat ik met een brok in mijn keel naar deze serie zat te kijken. De eerste helft van dit seizoen is gewoon goed als vanouds, maar vanaf de tweede helft wordt het zelfs behoorlijk spannend. Ook dat heb ik niet eerder in deze mate ervaren bij de serie (vaak ook omdat de helden zelf iets te vaak zeiden dat het kwaad nooit kan winnen). Hier is de situatie echter dusdanig uitzichtloos dat ik toch wel oprecht benieuwd bleef hoe ze zich hieruit gingen redden en of iedereen de eindstreep zou halen. De climax is verrassend, maar wel heel sterk en mooi gedaan.

Verder blijft de aankleding van de serie een lust voor het oog. De werelden zijn mooi ontwerpen en daarnaast verdient ook de kostuum- en grime-afdeling een compliment. De kwaliteit van de CGI heeft naar mijn idee ook een verbetering doorgemaakt sinds het eerste seizoen. Waar de serie echter het meest aan te danken heeft, is de sterke casting. Lana Parrilla slaagt er echt wonderbaarlijk goed in om zowel de tot inkeer gekomen Regina als de Evil Queen naast elkaar neer te zetten als twee compleet verschillende personen. Ze lijkt ook oprecht plezier te hebben in het spelen van beiden. Verder is het tevens genieten van alle andere acteurs. Of we het nou hebben over Jennifer Morrison, Jared Gilmore, Ginnifer Goodwin, Josh Dallas, Rebecca Mader, Colin O'Donoghue of Emilie de Ravin; allen zetten een gedenkwaardige performance neer. Robert Carlyle wil ik even apart benoemen. Met zijn vertolking van Mr. Gold/Rumplestiltskin zette hij voor mij het meest interessante personage uit de reeks neer; gekweld door een ongelukkig verleden en constant in conflict met de keuze tussen goed en kwaad. Aan het einde van dit seizoen moet hij een definitief besluit nemen, waarbij ik ook echt met hem meeleefde.

Dit had het perfecte einde van de serie kunnen zijn, maar tot mijn ontzetting hebben Edward Kitsis en Adam Horowitz besloten door te gaan, nota bene met (deels) een nieuwe cast. Mijns inziens is het ontzettend zonde dat ze die kans laten lopen, want ik denk niet dat ze er nogmaals in zullen slagen om het zo volmaakt te laten eindigen. Sterker nog, ik lees dat veel liefhebbers van de serie het zevende seizoen momenteel niet eens een kans willen geven. Mocht dit daadwerkelijk het geval blijken, dan zal het uiteindelijk wel gecanceld worden vermoed ik. Zelf loop ik er ook niet bepaald warm voor, maar ik ben wel bereid het nog een kans te geven zodra het seizoen hier op Netflix komt.

Mocht het tegenvallen, dan doe ik graag alsof het niet gebeurd is en alsof deze geweldige reeks afleveringen het definitieve einde is van een serie waar ik ontzettend van genoten heb de afgelopen maanden. Het seizoen voldeed aan de hoge verwachtingen en is voor nu een waardige afsluiting.

4,5*

Ik vind Once Upon a Time een heerlijke serie. Als je een beetje affiniteit hebt met Disney en sprookjes is de kans zeer groot dat je je hiermee gaat vermaken. Ik heb dan ook ontzettend genoten van de eerste vijf seizoenen en het zesde seizoen was voor mij zelfs de overtreffende trap. Het nieuws dat er een zevende seizoen zat aan te komen met een grotendeels nieuwe cast vond ik geen al te best vooruitzicht...

En het valt inderdaad niet mee. De eerste helft van seizoen 7 lijkt nog het meest op een spin-off van de 'originele serie' en heeft echt last van opstartproblemen. Er moeten een hoop nieuwe personages geïntroduceerd worden en daar wordt (gelukkig) uitgebreid de tijd voor genomen, maar het wordt steeds duidelijker dat het seizoen compleet afhankelijk is van de drie oude bekenden. Van de nieuwe personages zijn eigenlijk alleen Alice en Robin Hood leuk. De rest is nauwelijks memorabel (Jacinda, Drizella, Gothel), compleet nutteloos (Tina, Drew) of zelfs redelijk irritant (Victoria Belfrey, Lucy). Daarnaast komt het de vaste kijker ook allemaal nét iets te bekend voor. De gelijkenissen met seizoen 1 zijn immers talrijk: een vloek waarbij de sprookjesfiguren hun geheugen kwijt zijn, iemand van buitenaf die moet gaan geloven, het kind dat wél gelooft belandt in een coma...

De tweede helft is aanzienlijk beter, maar ook hier valt genoeg op aan te merken. De grootste teleurstelling is nog wel hoe moeiteloos de almachtige Gothel opeens wordt uitgeschakeld. Daar had echt wat meer spektakel in mogen zitten. De twee laatste afleveringen zijn dan wel weer op het oude niveau. Eens temeer blijkt dat Rumplestiltskin het meest imposante personage is. Zijn plotse verschijning wordt echter nooit helemaal goed uitgelegd en het lijkt voelbaar dat de schrijvers aan het begin van dit seizoen niet wisten dat het tevens het laatste seizoen zou gaan worden.

Dus de serie eindigt met een domper? Niet helemaal. Het einde, waarbij Rumplestiltskin herenigd wordt met Belle, Regina van alle werelden één wereld weet te maken en gekroond wordt tot koningin en de kijker nog één keer een korte rondleiding krijgt door Storybrooke, is namelijk wel bevredigend. Het liet me absoluut met een tevreden gevoel achter. Een hoge score kan ik het seizoen echter niet geven; daarvoor blijft het allemaal iets te lang sudderen. Van de zeven seizoenen is dit veruit het minste wat de reeks te bieden heeft, maar door de finale is het gelukkig wel alsnog de moeite waard.

3*

''This series will celebrate the natural wonders that remain, and reveal what we must preserve to ensure people and nature thrive."

Volgens mij de eerste Netflix-serie die ik bekijk na het zien van die automatisch afspelende trailer als je Netflix op de tv afspeelt. De prachtige beelden die ik al voorbij zag komen maakten mij uitermate nieuwsgierig en de hoge verwachtingen werden absoluut ingelost: Our Planet is een lust voor het oog. Het blijft fascinerend dat het mogelijk is om alles zo nauwkeurig en helder vast te leggen. Ik geloof graag dat er achter de schermen een hoop bloed, zweet en tranen gaat zitten in een documentaireserie als deze.

Wat Our Planet onderscheidt van de zoveelste aflevering op National Geographic, buiten de diversiteit in de afleveringen, is dat de serie een thema bevat dat David Attenborough zelf perfect verwoordt in de intro (zie de geciteerde zin bovenaan). Het klopt dat de documentaire ons vaak met de neus op de feiten drukt, maar ik heb mij daar niet aan gestoord. Sterker nog, naar mijn mening is het volkomen terecht, want kennelijk heeft men nog steeds een wake-up call nodig. Gelukkig doet de serie niet alleen maar preken dat we fout bezig zijn, maar laat het ook zien hoe de problemen opgelost kunnen worden en waar successen geboekt zijn. Daardoor is er een fijne balans in de toon van de serie: niet alleen triest, maar ook optimistisch.

Ik heb ontzettend genoten. Ik heb organismen en locaties gezien die ik nog nooit eerder gezien had, de beelden worden ondersteund door goede muziek en David Attenborough is met zijn heldere, aangename stem simpelweg een perfecte voice-over. Als je je interesseert voor het onderwerp kun je je aan deze prachtige serie geen buil vallen.

4,5*

Het eerste seizoen van deze 'hype' heb ik niet helemaal meegekregen, maar dit tweede seizoen wel. Frank en Rogier zijn een sympathiek duo en de gezinnen die geholpen worden hebben een hoge gunfactor. De uitkomst (de metamorfose) van iedere aflevering is daarnaast toch wel indrukwekkend. Het is knap om te zien wat de twee heren met het beperkte budget weten klaar te spelen. De opzet is telkens exact hetzelfde, dus ik vind het niet erg dat het bij zes afleveringen per seizoen blijft, maar het programma kijkt lekker weg.

3*

Toen eind oktober Once Upon a Time voor mij voorlopig ten einde kwam, vond ik dat dusdanig jammer dat ik niet meteen iets compleet anders wilde als volgende serie. Penny Dreadful was een logische keuze. Beide series verschillen als dag en nacht en hebben verschillende doelgroepen, maar ze hebben ook een aantal zaken gemeen. In beide series worden personages uit bekende verhalen in een nieuwe context geplaatst. Victor Frankenstein loopt nota bene in beide series rond.

Seizoen 2 pakt de draad op waar seizoen 1 stopt. De sfeer is nog wat grimmiger en de uitdaging waar de groep mee te maken krijgt, lijkt zo mogelijk nog moeilijker dan het voorgaande dat ze doorstaan hebben. Eva Green zet wederom een fantastische performance neer als Vanessa Ives, en met name zij is er verantwoordelijk voor dat ik blijf kijken. Aflevering 3, die helemaal om Vanessa draait, behoort inderdaad tot de beste afleveringen die ik gezien heb van deze serie, maar ook de twee laatste afleveringen van dit seizoen mogen er zijn. De climax is er eentje waar je naar uitkijkt en één die bovendien de hooggespannen verwachtingen grotendeels weet waar te maken. Qua aankleding doet deze serie sowieso echt niks fout: grime, decors, kostuums; alles is tot in de puntjes verzorgd.

En toch zijn er ook een aantal zaken die me minder goed bevallen. Vanessa is een interessant en goed uitgewerkt personage, maar alle andere personages hangen er soms maar wat bij. Met name het sub-plot omtrent Dorian Gray, Frankenstein, Lily en John Clare voelde enigszins overbodig aan. Hierdoor vond ik het tempo soms aan de trage kant, met als gevolg dat het niveau tussen de afleveringen verschilt. De afsluitende aflevering is, zoals ik hierboven al vermeld, de moeite waard, maar toch stond ik er enigszins van te kijken hoe snel Vanessa met de duivel afrekent. De uitwerking is prima, maar het had best wat spectaculairder of uitgebreider gemogen.

Al met al kan ik zeggen dat ik overwegend onder de indruk ben van een aantal aspecten van Penny Dreadful. Ondanks dat niet elke aflevering even goed bevalt, blijf ik toch altijd nieuwsgierig naar hoe het verhaal daarna verder gaat. Nu ieder personage zijn eigen weg gaat, ben ik benieuwd hoe seizoen 3 eruit komt te zien. Dit seizoen krijgt van mijn dezelfde beoordeling als het eerste.

3,5*

Ik kan me heel erg vinden in bovenstaand bericht van gv180. Voorzichtig noem ik dit derde en laatste seizoen van Penny Dreadful het beste van de serie.

De eerste twee seizoenen waren een visueel feest, maar het niveau tussen de afleveringen vond ik niet constant. Enkele personages kwamen niet goed uit de verf en de serie was bij vlagen zelfs wat traag. Toch bestond er nooit twijfel of ik zou doorgaan met kijken, daarvoor zag ik immers weer te veel goede dingen. Het grote voordeel van dit derde seizoen is dat de personages meer als individuen naar voren komen, en niet louter als een paar figuren die Vanessa beschermen en tevens enkele persoonlijke issues hebben.

Het enige personage dat nooit helemaal tot leven wil komen is nieuwkomer Henry Jekyll, maar verder moet ik zeggen dat ik me een stuk meer bekommerde om Victor Frankenstein, John Clare en Ethan Chandler dan in de vorige twee seizoenen. Met name John Clare's aanwezigheid vond ik eigenlijk voor het eerst echt aangenaam. Hij is minder 'zweverig' en krijgt eindelijk een gezicht, zodat je als kijker ook met hem kan meeleven. Ook Dorian Gray wist me te verrassen. Na compleet overbodig te zijn geweest in seizoen 2, zorgt zijn verhouding met Lily ervoor dat zijn personage toch weer interessanter wordt. De gewaagde aanpak van het uit elkaar drijven van de hoofdpersonages leidt dus zowaar tot een gewenst effect. Deze opsplitsing zorgt er overigens niet voor dat Vanessa Ives niet aan haar trekken komt. Haar verhaallijn steekt nog steeds met kop en schouders boven de rest uit en wordt naarmate het seizoen vordert ook steeds spannender.

Verder is het opnieuw genieten van alles wat de voorgaande seizoenen ook al de moeite waard maakten: de decors, kostuums, grime, visuele effecten en muziek zijn als vanouds dik in orde. Deze aspecten samen zorgen voor een overtuigend grimmige sfeer. Ook over het acteerwerk ben ik tevreden. Eva Green lijkt alles te demonstreren dat ze in haar mars heeft, want ze laat nergens ook maar een steekje vallen. Ze laat een uitmuntende prestatie zien, waarmee ze zichzelf voorgoed op de kaart zet. Verder vallen dit seizoen ook Rory Kinnear en Billie Piper op, die beiden een aantal heftige scènes overtuigend weten te brengen. De uiteindelijke finale van de serie is spectaculair en bijna perfect te noemen, ware het niet dat Dracula uit beeld loopt en we nooit meer iets van hem te zien krijgen. Dat vond ik tamelijk frustrerend.

Penny Dreadful is een serie waar ik met plezier naar gekeken heb. Dit laatste seizoen zorgt ervoor dat ik de serie nu nog hoger heb zitten dan voorheen. Desondanks geloof ik niet dat het een slechte beslissing is om hier te stoppen, juist omdat in dit seizoen alle personages naar mijn mening genoeg aandacht krijgen. Bovendien voorkomt men nu dat het een herhalingsoefening wordt, waardoor dit oprecht een originele serie genoemd mag worden.

4*

Me toch eindelijk maar eens gewaagd aan het eerste seizoen van deze veelbesproken (en mij herhaaldelijk aanbevolen) serie. Het begint ijzersterk: binnen een mum van tijd voelde ik me betrokken bij de personages en de spanning is meteen goed voelbaar. Aflevering 6 en 7 waren zelfs dusdanig goed dat het leek alsof ik met een seizoensfinale te maken had. Het (logische) nadeel daarvan is dat het lijkt alsof de serie daarna een beetje in de tweede versnelling blijft hangen. Het seizoen wordt nergens vervelend, maar soms kabbelt het wel een beetje voort; en dan doel ik met name op alles wat zich buiten de gevangenis afspeelt. Wentworth Miller doet het op zich prima in de hoofdrol, maar het klopt dat hij niet al te veel gezichtsuitdrukkingen tot zijn beschikking heeft. Ik was vaak meer onder de indruk van zijn medegevangenen en de staf van de gevangenis. Enkele storende onwaarschijnlijkheden en toevalligheden haalden me af en toe uit de serie en met name daardoor kan ik er geen hogere score voor geven. De amusementswaarde is echter ontzettend hoog en de ontknoping van dit seizoen steekt vernuftig in elkaar. Toch wel lang geleden dat ik bijna een hand voor mijn ogen moest houden omdat iets zó spannend was, maar Prison Break wist dat tijdens de zinderende climax meermaals te flikken.

4*

Seizoen 1 van Prison Break smaakte naar meer. Dit tweede seizoen pakt de draad op waar we gebleven waren en kiest voor een andere insteek, namelijk een kat-en-muisspel. Wat seizoen 2 heel goed doet, is het uitdiepen van de personages. Zeker voor de twee helden Michael en Lincoln is dat erg voordelig, aangezien zowel Wentworth Miller als Dominic Purcell naar mijn mening redelijk gauw overschaduwd worden door hun collega's. Naarmate het seizoen vordert, begin je hun karakters echter steeds meer te kennen en begin je daardoor ook meer met hen mee te leven.

De show wordt bijna volledig gestolen door William Fichtner als Alexander Mahone. Wat een gaaf nieuw personage is dat! Zeer blij dat hij meegaat naar seizoen 3. Ook Paul Adelstein is erg goed, ook diens personage is hier een stuk minder oppervlakkig, en natuurlijk mag Robert Knepper als T-Bag niet ongenoemd blijven. Het seizoen is bij vlagen, vooral tijdens de eerste afleveringen, behoorlijk spannend, maar daar staat wel tegenover dat het allemaal steeds voorspelbaarder wordt. Mahone werkt zich op een gegeven zo diep in de nesten dat het wel duidelijk is dat hij in de gevangenis eindigt en de arrestatie halverwege het seizoen is totaal ongeloofwaardig. Ook merkte ik dat niet alle verhaallijntjes even goed stand wisten te houden (de voornaamste voorbeelden daarvan waren T-Bag die zijn 'gezin' gijzelt en dat gedoe rondom C-Note en zijn dochtertje).

Zeker niet perfect dus, maar wederom is de amusementswaarde ontzettend hoog. Prison Break is zo'n serie waarvan ik meerdere afleveringen achter elkaar kan kijken en waarvan ook veel afleveringen eindigen met een spannende cliffhanger. Het einde van dit seizoen is in ieder geval behoorlijk onheilspellend, dus ik ga meteen door met seizoen 3.

De score is aan de krappe kant, maar ik vind 3,5* net te karig als ik kijk naar hoe goed ik me vermaakt heb.

4*

Prison Break ben ik gaan kijken doordat de serie me onwijs vaak werd aanbevolen. De eerste twee seizoenen vond ik goed, maar ik was wel een beetje huiverig voor dit seizoen. Ik zoek expres nooit veel op over een serie voordat ik eraan begin, maar ik had wel al opgevangen dat na seizoen 2 de groep fans ietwat verdeeld raakt.

Het valt op dat de serie per seizoen iets minder wordt. Seizoen 3 is weer net iets minder dan diens voorganger, al moet ik zeggen dat ik dit nog best de moeite waard vond. Jawel, je merkt dat de schrijvers hier trucjes gebruiken die ze eerder gebruikt hebben, maar doordat Sona een compleet andere setting is dan Fox River voelt het gelukkig niet als een een-op-een-kopie. Sona is sowieso eigenlijk wel in vele opzichten de overtreffende trap. De gevangenis is uitermate smerig, het beleid ontzettend gevaarlijk en de leiding behoorlijk intimiderend. Ook vond ik het een leuk gegeven dat de rollen hier zijn omgedraaid en dat het dus Lincoln is die Michael moet helpen te ontsnappen. Sowieso lijken zowel Purcell als Miller wat gegroeid als acteurs, maar dat kan er ook aan liggen dat ik gewend ben geraakt aan hun maniertjes.

Er zijn ook wel wat minpunten. Sucre dreigt in de eerste helft een vervelend personage te worden, omdat hij het constant alleen maar over Maricruz heeft en er eigenlijk maar een beetje bijhangt. Gelukkig wordt dat tegen het einde enigszins goed gemaakt. Het grootste minpunt is echter dat de spanning toch wel grotendeels uitblijft. Een ogenschijnlijk grote plottwist, die pas in seizoen 4 wordt ontkracht, valt hier eigenlijk al meteen door de mand. Zo zitten er meer zaken in die vrij voorspelbaar waren (het is eerder de vraag hoe Michael zal ontsnappen dan of hij zal ontsnappen), al kan ik beamen dat dit in seizoen 4 nog veel erger gaat worden.

Prima kijkvoer. Qua originaliteit is het aanzienlijk een stuk minder dan de twee voorgaande seizoenen, maar vermaken doet het nog steeds wel. Het blijft leuk om te zien hoe deze personages zich uit de nesten moeten zien te werken. Het scheelt ook dat dit een kort seizoen is, waardoor het tempo niet te laag komt te liggen.

3,5*

Ik gaf al bij seizoen 3 aan dat de serie per seizoen kwalitatief telkens een stukje minder lijkt te worden en seizoen 4 is daar geen uitzondering op. Tegen het einde van dit seizoen is er zelfs nog maar bar weinig over van het niveau waar de serie mee van start ging.

De eerste twaalf afleveringen zijn nog best leuk. Het was een goede zet om helden als Lincoln, Michael en Sucre te laten samenwerken met voormalige vijanden als Bellick en Mahone. Je voelt echter dat de serie een fout begaat met de plottwist waar Self een dubbelrol blijkt te spelen. Wat volgt is een tamelijk oninteressant en zelfs bij vlagen lachwekkend schouwspel, waar de makers werkelijk alles uit de kast halen om de boel te rekken. Het gedoe rondom Scylla gaat overduidelijk veel te lang door en wanneer ook nog eens Michaels moeder zich ermee gaat bemoeien, hetgeen wederom een reeks flauwe plottwists met zich meebrengt, is het dieptepunt wel bereikt. De tweede helft van het seizoen is een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden en Scofield wordt geregeld gepresenteerd als een halve superheld.

Hoewel bovenstaand verhaal negatief klinkt, is het niet zo dat ik geen positieve punten gezien heb. Zo ben ik enthousiast over de prestaties van de cast. Terwijl de serie steeds minder wordt, laten Wentworth Miller en Dominic Purcell waarschijnlijk hun beste performance tot nu toe zien. Dat hangt overigens mogelijk met elkaar samen, aangezien die twee (door de vele plottwists) nu worden uitgedaagd wat meer verschillende emoties te tonen. Ook William Fichtner, Robert Knepper, Sarah Wayne Callies, Amaury Nolasco en Wade Williams leveren opnieuw goed werk af. Het seizoen verdient ook een pluim voor de laatste aflevering. Het is mij een raadsel hoe ze het klaar hebben gespeeld, maar het einde is zowaar bevredigend. Ondanks dat je nog wel het gevoel hebt dat alles te lang geduurd heeft, is de afsluiting erg fijn.

Wat mij betreft hadden ze het hier gewoon bij moeten laten, maar we weten inmiddels wel beter. Zowel The Final Break als seizoen 5 moet ik nog zien. De verwachtingen zijn na dit seizoen wel getemperd, maar ik ga ze wel uit nieuwsgierigheid nog een kans geven. Dit vierde seizoen vind ik lastig te beoordelen, aangezien het qua niveau alle kanten opgaat. De eerste helft zou ik 3,5* geven; de tweede helft hoogstens 2,5*. Dan kies ik maar voor de middenweg als totaalcijfer:

3*

Het enige seizoen van Prison Break dat ik nog te gaan had. De eerste twee seizoenen waren sterk, het derde seizoen amusant en het vierde seizoen was op zich wel vermakelijk, maar wel behoorlijk onnozel en veel te langdradig. The Final Break voelde overbodig en hetzelfde geldt eigenlijk voor dit vijfde seizoen…

Misschien is dit anders als je een kijker van het eerste uur bent en dus zeven jaar hierop gewacht hebt, maar als je, zoals ik nu gedaan heb, de complete serie achter elkaar kijkt, voelt dit vijfde seizoen eigenlijk constant volstrekt belachelijk. Waarom moet Michael Scofield nog in leven zijn? Een van de weinige complimenten die ik kwijt kon aan het vierde seizoen was de manier waarop ze de serie ten einde brachten, maar dat wordt eigenlijk met de komst van dit seizoen compleet teniet gedaan. Het onvermijdelijke gevoel dat deze serie gewoon klaar had moeten zijn, bleef me het hele seizoen lang plagen, waardoor het lang duurde voordat ik er een beetje inkwam. De verklaring die uiteindelijk wordt gegeven, de chantage van Poseidon, weet niet te overtuigen. Hét compliment voor dit seizoen wordt dat ze besloten hebben het bij negen afleveringen te houden. Als dit, net als het vorige seizoen, rond de 20 afleveringen had gehad, was ik namelijk waarschijnlijk afgehaakt.

Ik ben in ieder geval blij dat ze de cast grotendeels weer bij elkaar hebben weten te krijgen. De grote afwezige is mijn favoriete personage, Alexander Mahone, maar misschien is het ook maar beter dat ze hem hier niet (onnodig) bij betrokken hebben. Het is leuk om zoveel bekende gezichten weer terug te zien, maar personages als Kellerman, Sucre en T-Bag worden jammer genoeg nauwelijks benut. C-Note, die ik halverwege seizoen 2 vervelend begon te vinden, vond ik hier juist weer een welkome verrassing. Het drietal Michael, Lincoln en Sarah maakt ook een hoop goed. Iedereen lijkt zijn rol moeiteloos weer op te pakken. De nieuwe cast vond ik dan weer wat minder. De lotgenoten van Michael zijn stuk voor stuk lopende karikaturen en van Poseidon gaat niet voldoende dreiging uit. Wellicht lag zijn ware identiteit er ook iets te dik bovenop.

Van spanning is helaas ook nauwelijks sprake meer. Je weet dat Michael gaat ontsnappen uit de gevangenis, want dat doet hij tegenwoordig met twee vingers in zijn neus, en je weet dat hij zich uit de meest benarde situaties weet te redden (zelfs wanneer hij in de woestijn met een messteek in zijn buik rondloopt). De opmerking die ik bij het vorige seizoen plaatste over dat Scofield steeds meer op een superheld begint te lijken, is ook hier weer van toepassing.

Ik kan dus niet bepaald zeggen dat het allemaal wel meeviel. Er is nog maar weinig van de eerdere kwaliteit over. Als het je lukt om de gedachte dat het allemaal behoorlijk ridicuul is even aan de kant te zetten, valt er nog wel wat vermaak te vinden. De climax is best leuk bedacht en het helpt dat je vertrouwd bent geraakt met de personages. Over het nieuws dat er een zesde seizoen aankomt, heb ik gemengde gevoelens. Enerzijds blijf ik vinden dat ze dit gewoon beter met rust hadden kunnen laten, maar de serie verdient beter dan dit vijfde seizoen. Hopelijk weten de makers zich te herpakken.

2,5*

Geprobeerd naar aanleiding van de positieve verhalen die ik hoorde en ook wel uit enige nieuwsgierigheid. Het is alweer een tijdje geleden dat ik One Flew over the Cuckoo's Nest gezien heb (en het boek gelezen heb), maar ik weet natuurlijk wel nog wie Mildred Ratched is. Een prequel-serie over dit personage zag ik dan ook zeker zitten.

Het jammere van dit soort prequels is vaak dat men vooral pretendeert een prequel te zijn, maar dat eigenlijk niet of nauwelijks is. Ik vond Ratched een vrij goede serie hoor, maar het heeft een compleet andere stijl en toon dan de oorspronkelijke One Flew. Tot op zekere hoogte snap ik dat: je hoeft natuurlijk niet Milos Forman na te bootsen en ik snap ook wel dat het iets moderner mag allemaal, maar de term 'gelikt' vind ik hier zeker niet misplaatst. Het is één groot kleurenpalet (zowel letterlijk als figuurlijk, want de personages zijn op zijn zachtst gezegd kleurrijk) en dat staat in schril contrast met de soberheid van het bronmateriaal. Ook qua logica (bijvoorbeeld Mildreds leeftijd) sluit het allemaal niet naadloos aan. Eigenlijk zagen we vorig jaar precies hetzelfde met Baantjer. Je kunt dit soort series prima maken zonder ze te koppelen aan grote personages uit het verleden, want het is doorgaans toch wat minder gemakkelijk om het bronmateriaal 'maar even te vergeten'.

Dan de serie zelf: ten eerste een compliment voor Sarah Paulson. Ik vond haar al heel sterk in American Crime Story en hier weet ze zichzelf zo mogelijk nog te overtreffen. Echt heel goed! Ook Cynthia Nixon, Sophie Okonedo, Judy Davis en Jon Jon Briones vond ik sterk. Van Sharon Stone's personage had ik eerlijk gezegd wat meer verwacht en ook Edmund Tolleson blijft (ondanks het sterk uitgediepte achtergrondverhaal) een wat saai figuur. Dat laatste zorgt er onder andere voor dat de serie niet het hele seizoen mijn aandacht kon vasthouden. Het wisselde nogal: soms zat ik heel geboeid te kijken, terwijl ik op andere momenten mijn ogen nauwelijks open kon houden. Toch vinden er tussendoor wel genoeg interessante wendingen plaats om ervoor te zorgen dat je weer rechtop komt te zitten. Daarnaast komen er soms schitterende beelden voorbij (soms wat moeilijk voor te stellen - ook qua taalgebruik - dat we ons in de jaren '40 begeven, maar oké...) een ook de (openings)muziek is fantastisch gekozen.

Er wordt overduidelijk gehint naar een tweede seizoen. Ik ben benieuwd hoe de verhoudingen tussen Mildred en Edmund zich verder zullen ontwikkelen. Het eerste seizoen is in ieder geval veelbelovend.

3*

Leuk dat deze er ook opstaat. Rocket Power behoorde, ondanks dat ik er nooit echt fan van ben geworden, wel tot de series die ik vaak keek. In de constante tweestrijd tussen Fox Kids/Jetix en Nickelodeon, zorgde deze er wel vaak voor dat Nickelodeon het won van de twee. De vier kinderen vormen een uniek groepje en het was altijd leuk om ze te volgen in alle verschillende sporten die ze uitoefenden. De ene aflevering is beter dan de andere en de animatie is niet uitzonderlijk, maar ik heb me hier toch vele uurtjes mee weten te vermaken.

3,5*

Beide seizoenen van Scream achter elkaar gekeken. Ik was al bekend met de films van Wes Craven. Ondanks dat ik hier nooit een echte fan van ben geworden, heb ik het wel altijd leuk kijkvoer gevonden. Reden genoeg om deze serie van MTV dan ook maar eens een kans te geven.

Ik vond seizoen 1 wat beter dan dit tweede, maar het scheelt niet veel en hangt eigenlijk puur samen met de ontknoping van beide seizoenen. Piper vond ik verrassend, Kieran had ik op den duur door en vond ik ook niet erg overtuigend als moordenaar. Voor beide seizoenen geldt in ieder geval wel dat de meeste afleveringen vermakelijk blijven door het concept. Je ziet meestal wel aankomen wanneer Ghostface in actie komt, maar het levert wel enkele gruwelijke en spannende scènes op. De groep tieners is over het algemeen wel leuk om te volgen en de onderlinge chemie is er ook wel. Met name Willa Fitzgerald is leuk in haar rol als Emma; iets dat deze serie absoluut ten goede komt, omdat de focus toch meestal op haar ligt. Daarnaast vond ik Noah een fijn personage en vond ik Jake eigenlijk het minst interessante figuur uit de groep, maar die heeft dan ook niet veel meer te doen in dit seizoen...

Gewoon prima mee vermaakt. Het kijkt gemakkelijk weg en ik was meermaals oprecht benieuwd naar de volgende aflevering. Net als bij de films heb ik nergens het gevoel dat het allemaal erg hoogstaand is, maar de serie doet (misschien zelfs wel wat meer dan) wat ik van ik ervan verwacht had. Ik ben benieuwd of seizoen 3 dit niveau kan vasthouden met een compleet nieuwe cast.

3*

Gave serie. Uiteraard heb ik nog een seizoen te gaan, maar ik moet echt zeggen dat ik aangenaam verrast ben door Sherlock. Ik was voorheen eigenlijk voornamelijk bekend met Jeremy Brett als vertolker van het titelpersonage (Downey Jr. vind ik weinig memorabel) en die blijft natuurlijk nog steeds onevenaarbaar, maar Benedict Cumberbatch zet het personage ook op meesterlijke wijze neer. Daarnaast speelt Martin Freeman zijn rol als Dr. Watson erg aangenaam. De wijze waarop men ervoor kiest het denkproces van Holmes in beeld te brengen vind ik bovendien erg sterk, want hierdoor wordt je in feite gedwongen met hem mee te denken... En uiteraard heb je het dan nog steeds bij het verkeerde eind. Het geheel wordt verder ondersteund door een mooie score, strak camerawerk en het is knap om te zien hoe de klassieke verhalen van Conan Doyle naar de moderne tijd worden vertaald en hoe hedendaagse thema's worden aangesneden. Dit is geheid een favoriet van me geworden.

4*

Geweldig om die plotomschrijvingen te lezen en vrijwel elke aflevering te herkennen Dit werd natuurlijk ook aan de lopende band uitgezonden op Nickelodeon, dus ik heb volgens mij, wat de eerste twee seizoenen betreft, alles wel gezien. Het was niet zo dat ik een groot fan van SpongeBob was; de ene aflevering beviel me beter dan de andere. Toch keek ik deze serie in de regel altijd met plezier. Met name de interactie tussen Octo en SpongeBob/Patrick zorgde vaak voor leuke momenten.

3,5* kan ik er zeker aan kwijt.

Ik was nieuwsgierig naar Stranger Things, maar wist tegelijkertijd niet helemaal wat ik moest verwachten. Ik heb de hype meegekregen, maar had me er tot op heden niet in verdiept. Dit eerste seizoen maakt de hooggespannen verwachtingen slechts deels waar. Ik heb erg genoten van de aankleding, sfeer en soundtrack. De serie ademt in alles de jaren 80 uit en doet dit op zeer stijlvolle wijze. Ook het acteerwerk viel me niet tegen. Ik zeg niet dat de kids nergens een steekje laten vallen, maar ze doen het desondanks toch zeer verdienstelijk. Winona Ryder overdrijft inderdaad bij vlagen een beetje in haar acteren, maar haar samenspel met David Harbour en Charlie Heaton vond ik dan wel weer in orde. Het grootste probleem was dat het nergens écht spannend wilde worden, omdat de Demogorgan ook niet echt indruk wist te maken. Het feit dat redelijk wat genres succesvol door elkaar lopen hier (sciencefiction, horror, drama, een vleugje komedie) kan ik dan echter weer wel waarderen. Het zorgt er in ieder geval allemaal wel voor dat ik meteen doorga met seizoen 2.

3,5*

Zeer sterk seizoen, waar ik ook oprecht wat meer van genoten heb dan seizoen 1. Het deed me meermaals denken aan Aliens en dat is eigenlijk alleen maar positief.

Het acteerwerk is top. Winona Ryder liet haar overacting achterwege, David Harbour blijft stoer en nieuwkomer Sean Astin is een zeer prettige toevoeging. De kinderen zitten nu allemaal lekker in hun rol en met name Dustin blijft een ontzettend sympathiek personage. Bovendien blijkt de interactie tussen hem en Steve Harrington verbazingwekkend goed te werken. Steve vond ik een vervelend mannetje in het vorige seizoen, maar hij steelt hier echt meermaals de show. Uiteindelijk moet ik zelfs concluderen dat hij nu mijn favoriete personage is. Nieuwe personages als Billy en Max blijken ook prima te werken en ik ben benieuwd hoe het hen zal vergaan in het volgende seizoen.

De spanning zit er halverwege goed in en het is knap hoe men dit de laatste twee afleveringen van begin tot eind weet vast te houden. De Demogorgons zagen er geloofwaardiger uit, waardoor er ook wat meer dreiging van hen uit ging. Mijn complimenten ook voor de aankleding en soundtrack: de jaren 80 sfeer is weer prominent aanwezig en is een onmisbaar element in deze serie. Die sfeer ontbreekt in aflevering 7, waardoor het ook meteen lijkt alsof je even naar een compleet andere serie zit te kijken. De serie weet zich vervolgens wel te herpakken met een finale waar eigenlijk alles in zit waar je op hoopt. Het definitieve einde is zeer aandoenlijk.

Eerst zette ik een beetje mijn vraagtekens bij de hype, maar dit gaat toch zeker de goede kant op. Ik kijk inmiddels met smart uit naar seizoen 3 en ben zelfs begonnen aan Beyond Stranger Things.

4*

Vorig jaar de eerste twee seizoenen op een klein laptopschermpje gekeken tijdens mijn verblijf in Londen. Seizoen 1 vond ik leuk, maar de hype was me nog niet meteen duidelijk. Bij seizoen 2 was dat wel het geval. Na afloop van dat seizoen ging ik meteen opzoeken of seizoen 3 al in de maak was en heb ik zelfs Beyond Stranger Things gekeken.

Het spreekt dus voor zich dat ik hier naar uitkeek en met hoge verwachtingen ging kijken. Best gevaarlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Ik sta dan ook ietwat perplex dat dat laatste geenszins het geval is. Ik zou zelfs zeggen dat dit voorlopig mijn favoriete seizoen is. Deze reeks heeft nogal wat kritiek gekregen op de soap-achtige taferelen in de eerste afleveringen, maar zelf heb ik dat niet als negatief ervaren. Oké, de meiden gedragen zich misschien niet helemaal naar hun leeftijd, maar storend vond ik dat niet. Het wordt door het felle kleurgebruik en de heerlijk passende 80's soundtrack gelukkig niet al te serieus gebracht. Ik vind het bovendien logisch om de draad bij de koppeltjes op te pakken, omdat die prachtige slotscène uit het vorige seizoen ons daar achterliet. Het zorgt zelfs voor enkele mooie 'coming of age' momenten, waarbij enkele groepsleden de eerste stappen richting volwassenheid zetten, terwijl anderen (Will), die daar nog niet aan toe zijn, moeten toezien hoe dat de onderlinge verhoudingen beïnvloedt en hun kindertijd langzaam ten einde komt.

De ontwikkelingen die de personages doormaken vind ik erg goed, maar er is meer. The Mind Flayer maakt hier eindelijk zijn opwachting en ook deze stelt niet teleur. Het is een goor en indrukwekkend monster geworden dat garant staat voor bloedstollende momenten en een climax waar je u tegen zegt. Tevens wordt Billy's rol aanzienlijk uitvergroot ten opzichte van het voorgaande seizoen en dat gebeurt met verve. Daar waar hij in het vorige seizoen nog een stereotype aso was, krijgt hij hier meer betekenis. De scène waar Eleven achter zijn verleden komt ziet er schitterend uit en is aangrijpend. Ook nieuwe personages als de gladde burgemeester, de Russische Terminator, maar vooral Robin zijn leuke toevoegingen. De chemie tussen Robin en Steve is goud waard en het is mooi dat de interactie tussen Steve en Dustin gekoesterd wordt. Het levert wederom erg leuke momenten op. De vaste cast verdient sowieso weer alle lof. Zowel de kinderen als de volwassenen zijn allen geloofwaardig en ik heb zelden een serie gezien waar ik evenredig meeleef met zo veel verschillende personages. Ik denk dat enkel Twin Peaks die eer mag delen.

Kent seizoen 3 ook minpunten? Nauwelijks. De irritante superieuren van Nancy en Jonathan (al was dat natuurlijk de bedoeling, maar laat ik het erop houden dat dat goed gelukt is) en Billy die op het einde iets te snel tot inkeer komt zijn de enige zaken die me opvielen. Het zijn kleine smetjes die niet kunnen opwegen tegen het plezier waarmee ik hiernaar heb gekeken. De 80's referenties liggen er hier wat dikker bovenop dan voorheen, maar eerlijk gezegd juich ik dat alleen maar toe. Stranger Things kan het wat mij betreft hebben. Het typische winkelcentrum, het bezoeken van Back to the Future, het zingen van The NeverEnding Story... ik vond het fantastisch. Sommige aspecten, zoals de Russische basis onder het winkelcentrum, zou je kunnen beschouwen als ongeloofwaardig of vergezocht (wat het natuurlijk ook wel is), maar persoonlijk heb ik er niet bij stilgestaan. In de serie komen dusdanig veel eigenaardigheden aan bod dat dit niet misplaatst voelde.

Ik heb hier een erg voldaan gevoel aan overgehouden. Het seizoen ziet er visueel prachtig uit, kent voldoende humor, spanning, mysterie en weet in de laatste aflevering tot twee keer toe te ontroeren. Ik zou geen minder goede aflevering kunnen aanwijzen; het seizoen voelt naar mijn mening als een mooi totaalplaatje. Ik heb even getwijfeld over mijn score, want ik deel hem niet vaak uit, maar de serie heeft het dubbel en dwars verdiend.

Laat seizoen 4 maar komen!

5*

Wow...

Wat keek ik hiernaar uit. Dit gaat misschien vreemd klinken, maar het eerste waar ik aan dacht toen Hollywood twee jaar geleden op slot ging was deze serie. Het probleem van een serie als deze is natuurlijk hetzelfde probleem waar Harry Potter mee te maken had: de kinderen zitten in een fase waarin ze heel snel aan het groeien zijn en het mag zich allemaal maar in een beperkt aantal jaren afspelen. Nou goed... zorgen om niks uiteindelijk. Het vierde seizoen is er en gelukkig zitten we nog steeds in de jaren 80.

Wat ik me nog meer afvroeg: zou dit seizoen het vorige kunnen evenaren? Ik weet dat veel mensen dit met me oneens zijn, maar ik vond seizoen 3 het sterkste tot nu toe. Die conclusie trek ik overigens nog steeds, ook nadat ik de eerste drie seizoenen in de aanloop naar het vierde heb herzien. Het ligt allemaal dicht bij elkaar, maar alle genres komen in het derde seizoen samen, de personages zijn op hun best, men lijkt alles uit de kast te trekken en de zomerse sfeer is gewoon top. Ik gaf dat seizoen destijds - en nog steeds - de volle mep. Is het seizoen perfect? Nee, maar de schrale minpunten konden wat mij betreft niet opwegen tegen wat dat seizoen allemaal wél goed deed.

Afijn, seizoen 4. Ik zal heel eerlijk zijn: nadat ik aflevering 1 gezien had, vreesde ik even het ergste. Ik was nog niet onder de indruk. De eerste aflevering introduceert een hoop nieuwe personages en locaties, maar het 'Stranger Things gevoel' ontbrak een beetje. Dat gevoel blijft ook na de eerste aflevering nog even aanwezig en het heeft er, naast alle nieuwkomers, waarschijnlijk vooral mee te maken dat dit het seizoen is waarbij de groep volledig uit elkaar getrokken is en iedereen zich elders begeeft. Later in het seizoen blijkt dat er een duidelijke gedachtegang achter zit en de Duffer Brothers komen er uiteindelijk nog goed mee weg, maar ze weten niet te voorkomen dat niet alle verhaallijnen even interessant zijn. Met name die omtrent Mike, Will en Jonathan valt tegen. Ze hebben altijd belangrijke rollen gespeeld, maar voelen in dit seizoen helaas een beetje als beeldvulling. Bovendien duurt het seizoen eigenlijk iets te lang. Goed dat er aandacht wordt geschonken aan een goede opbouw en 'world-building', maar eigenlijk wordt het pas écht interessant vanaf aflevering 4. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik de nieuwe personages nou niet allemaal even sterke toevoegingen vind. Ik heb heus geen hekel aan personages als Eddie en Argyle, maar ik kan ook niet zeggen dat ze veel indruk achterlaten. Dat Eddie in korte tijd zó enorm geliefd is geraakt onder de fanbase verrast me zelfs een beetje.

Maar goed, ik begon deze review met 'wow' Ik klink tot dusver misschien wat negatief, maar dat is omdat ik alles wat ik minder vond in één adem genoemd heb. Verder ben ik namelijk echt wel heel erg onder de indruk van deze nieuwe reeks. Ik zei dat het seizoen eigenlijk pas vanaf aflevering 4 echt interessant wordt, maar de serie gaat vanaf dat moment ook wel écht volledig los. De confrontatie tussen Max en Vecna in aflevering 4 is werkelijk schitterend: Stranger Things onderscheidt zich qua visuals eigenlijk niet meer van de de reguliere blockbuster in de bioscoop. Dat niveau weet men vervolgens gelukkig grotendeels tot en met het einde van het seizoen vast te houden. Complimenten zijn op zijn plaats voor de uitwerking van Vecna, die eigenlijk alles uit de voorgaande seizoenen in een nieuw daglicht plaatst. Grappig dat ik al die tijd gedacht heb dat de Mind Flayer de grote 'baddie' was en Dustin dit idee nog eens versterkt door te zeggen dat Vecna in dienst van hem opereert. Als ik het goed begrijp is het omgekeerde het geval en zit Vecna juist achter alles wat we gezien hebben. Gave twist! En daarnaast is het personage zelf ook goed uitgewerkt. Ik zie wel wat gelijkenissen tussen zijn origins en die van Voldemort, maar daar kijk ik graag doorheen. Alle lof ook voor Jamie Campbell Bower, die hem overtuigend weet neer te zetten en onherkenbaar is in zijn uiteindelijke vorm.

De personages die direct met Vecna te maken hebben en hem proberen te verslaan hebben ook gelijk de meest interessante verhaallijn te pakken. Ik vond Sadie Sink behoorlijk sterk in dit seizoen, maar ook Joe Keery weet er echt wat leuks van te maken, want er is sprake van chemie tussen hem en vrijwel iedereen waar hij het scherm mee deelt. En ja... David Harbour is gewoon fantastisch natuurlijk. De verhaallijn van Hopper had faliekant kunnen mislukken, omdat deze lange tijd compleet losstaat van wat zich in Amerika afspeelt, maar Harbour haalt zó veel uit zijn rol hier dat het moeiteloos interessant blijft en de climax in Rusland is uitermate spannend. Eigenlijk doet de hele cast het uitstekend. Ook Noah Schnapp wil ik nog even apart benoemen. Ondanks dat zijn personage tot het groepje behoort dat er wat verloren bij loopt dit seizoen, weet hij wel heel mooi neer te zetten dat Will met zijn gevoelens voor Mike worstelt. Die ene scène in het busje waarbij hij zijn tranen probeert te verbergen is erg sterk.

Verder kent het seizoen nog talloze andere memorabele momenten. Het bezoek aan Victor Creel en de flashback, Vecna die de vorm aanneemt van Billy, de onthulling van Henry, het groepje dat de Upside Down binnendringt, de hereniging tussen Eleven en Hopper... Het is te veel om op te noemen eigenlijk. Zoals gezegd: vanaf aflevering 4 kom je in een achtbaanrit terecht die zijn weerga niet kent. De climax is op en top spectaculair en is (voor de vierde keer op rij!) bevredigend. Mooi dat de Duffer Brothers zo weten uit te pakken en dat ze er telkens in slagen om hooggespannen verwachtingen waar te maken. Verder keert al het andere goede uit de voorgaande seizoenen weer terug: de soundtrack, aankleding en de mix van genres komen absoluut uit de verf. De visuele effecten zijn bij vlagen adembenemend.

Kortom: ik ben zondermeer erg tevreden met dit seizoen. De ietwat (te) trage start daargelaten heb ik me hier weer ontzettend goed mee vermaakt en ik kijk alvast uit naar een toekomstige herziening. Ook ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar seizoen 5 en ik waardeer de keuze dat de schrijvers het daar vooralsnog bij willen laten. Laat Stranger Things nou alsjeblieft gewoon een serie zijn met een duidelijke start, middenstuk en slot, en niet vijftig spin-offs krijgen of nog allemaal late vervolgseizoenen. Dat verdient deze prachtserie niet.

4,5*

Ik vind Stranger Things een geweldige serie. Ik kon goed overweg met de mysterieuze, soms duistere eerste twee seizoenen, maar persoonlijk vond ik het bombastische, zomerse derde seizoen altijd het leukst. Van wat ik zo lees is dit voor vrijwel iedereen het minst sterke seizoen, maar ik klikte er heel erg mee. De 80s sfeer werd daar echt optimaal benut naar mijn mening. Het vierde seizoen vond ik, ondanks enkele tekortkomingen (langdradigheden en het opsplitsen van de groep), ook fantastisch. Ik keek dus met smart uit naar dit slotseizoen.

Ik heb een aantal dagen geleden al beschreven hoe ik over de eerste twee 'volumes' dacht: veel potentie, mooie momenten, maar ook een aantal missers. Veel zou nog afhangen van de seriefinale. De laatste aflevering mag er zeker wezen: wederom toont Stranger Things echt niet meer onder te doen voor de gemiddelde blockbuster in de bioscoop. Actiescènes zien er gelikt en spectaculair uit en ik kan het waarderen, hoewel ik het een beetje zag aankomen, dat de Mind Flayer toch de uiteindelijke grote slechterik blijkt te zijn. Akkoord, de afrekening verloopt zonder al te veel tegenslagen, maar de aanpak en vormgeving zijn schitterend.

Waar de laatste aflevering en eigenlijk dit hele seizoen wel een beetje last van heeft, is dat het soms een beetje stuurloos lijkt. Alsof men zelf ook niet altijd even goed weet waar het naartoe gaat. Na Jonathan en Nancy krijgt ook Steve nu zijn 'dit is het einde-momentje', om vervolgens gewoon weer gered te worden. Ik heb het al eerder gezegd: ik vind deze personages dusdanig leuk dat ik uiteraard hoop dat zoveel mogelijk van hen het er levend vanaf brengen, maar het veelvuldig gebruiken van de anticlimax werkt op een gegeven moment gewoon funest voor de spanning. Zelfs voor Eleven lijken de Duffer Brothers de knoop niet te durven doorhakken, want helemaal op het einde moet nog even geïmpliceerd worden dat ze het overleefd heeft. Het voegt naar mijn mening weinig toe of ze mogelijk ergens in haar eentje ver weg van iedereen een nieuw leven opbouwt. Eerlijk gezegd vind ik het ook maar moeilijk te geloven dat ze zich daar zo gemakkelijk kan losmaken van Mike, Hopper en alle anderen die haar in moeilijke tijden hebben opgevangen.

Nog één 'minpunt', eerder iets opvallends, is dat de serie nog best lang doorgaat na het verslaan van de slechterik. Enerzijds is dat positief, want het zorgt ervoor dat ieder personage wel een fatsoenlijk slot krijgt en dat de serie ook echt wel mooi afgerond voelt. Anderzijds zorgt het er ook voor dat de laatste confrontatie met de Mind Flayer/Vecna hierdoor juist nog gemakkelijker lijkt, aangezien daar gewoon minder tijd naar uitgaat. Een klein smetje, want, zoals al eerder aangegeven: ik ben inmiddels zo vertrouwd geraakt met deze personages dat langgerekte scènes er daardoor ook wel mee wegkomen. De hereniging tussen Steve, Nancy, Jonathan en Robin duurt bijvoorbeeld net iets te lang, maar toch kijkt dat heerlijk weg. Het definitieve einde, waarbij je de groep nogmaals D&D ziet spelen en er een nieuwe generatie in de kelder plaatsneemt, is wel heel mooi, bijna ontroerend.

Met dit laatste seizoen stonden de Duffer Brothers misschien wel voor een haast onmogelijke taak. Zo veel anticipatie zorgt er natuurlijk voor dat de lat erg hoog ligt om het voor iedereen goed te doen. Maken ze daarbij overal de juiste beslissing? Nee, mijns inziens zeker niet. Maar ik denk niet dat ik dat zelf wél gedaan zou hebben en kan me ook niet voorstellen dat menig ander groot filmmaker het feilloos zou hebben aangevlogen. Qua spanning viel er winst te behalen, maar ik geef ook gewoon eerlijk toe dat dit vijfde seizoen mij als trouwe kijker echt wel grotendeels op mijn wenken bediend heeft. Vrijwel al het goede uit de vorige seizoenen is nog steeds aanwezig: een super cast, prachtige visuals, een lekkere soundtrack en een goede sfeer. Volume 1 is sterker dan volume 2 en de voorlaatste aflevering vond ik niet veelbelovend, maar de conclusie is sterk en liet mij tevreden achter.

Zeker niet perfect, maar Stranger Things heeft een waardig einde gekregen en ik ga de serie zeker missen.

4*

Nederlanders hebben het wat mij betreft tot een ware kunst verheven om best aardige series te maken, maar er vervolgens een teleurstellend einde aan te breien (zie Divorce, Zwarte Tulp). Lijkt vaak te komen doordat de makers denken er nog wel een nieuw seizoen of een film uit te kunne halen, hetgeen dan vervolgens niet doorgaat. Het gevolg is dat je een aantal seizoenen met personages hebt meegeleefd en vervolgens met een lullige cliffhanger blijft zitten.

Ik had zo'n vermoeden dat Swanenburg precies hetzelfde stond te wachten. Toen ik me realiseerde dat tijdens de afleveringen over Jack & Caroline de verhaallijnen van de kinderen (Benno, Iris, Dirk en Eva) ook nog grotendeels afgerond moesten worden, hield ik mijn hart vast. Toch moet ik zeggen dat de serie dat vrij bevredigend heeft weten te doen. Benno's conflict met Victor leek mij niet iets dat dit seizoen nog volledig zou worden opgelost, maar ik vind het goed dat dit wel gebeurd is.

Sowieso kan ik vrij complimenteus zijn over de serie. Het acteerwerk vond ik tamelijk sterk. Er zitten nogal wat excentrieke figuren in, maar het wordt nergens een karikatuur. Ik zou ook niemand kunnen aanwijzen die het niet goed doet. Ik lees dat Frederik Brom nog wel eens wordt aangewezen als iemand die minder in de smaak valt, maar ik vond zijn manier van doen wel passen bij zijn personage. Ook erg fijn om Ella-June Henrard weer eens aan het werk te zien. Het feit dat de serie telkens als het ware opnieuw begint vanuit het perspectief van een ander personage is origineel en daardoor eigenlijk een mooie vondst, maar tegelijkertijd zorgt het er soms voor dat je wat te veel herhaling voor je kiezen krijgt. Ik kreeg wel de indruk dat bepaalde scènes in de latere afleveringen wat sneller herhaald werden, maar dit kan gevoelsmatig zo zijn. Uiteindelijk zie ik deze opzet iig zéker eerder als een pluspunt dan een minpunt, omdat er goed over nagedacht lijkt te zijn.

Het zou best kunnen dat ze hier een vervolgseizoen uitpersen (of meerdere vervolgseizoenen). Je zou de focus immers - zoals hierboven al terecht wordt aangehaald - kunnen verleggen naar de kleinkinderen, maar ook bij de andere personages kan je vrij gauw een mogelijk vervolg indenken. Van mij hoeft het echter niet, ondanks dat ik dit wel oprecht met plezier gevolgd heb. De melkkoe ligt op de loer, terwijl het nu nog een vrij unieke serie is.

Het is in ieder geval een serie die toch geregeld - en zeker naar het einde toe - vrij spannend werd. Ook af en toe wat soapachtig drama, maar dat is waarschijnlijk onvermijdelijk bij dusdanig veel verhaallijnen en onderlinge verhoudingen. Leuk om te volgen, omdat het degelijk in elkaar steekt en er enkele leuke wendingen in zitten.

4*

Deze versie van Teenage Mutant Ninja Turtles is het ultieme jeugdsentiment voor mij. Daar waar anderen fan waren van Pokémon, Yu-Gi-Oh! of Avatar: The Last Airbender, was TMNT altijd mijn favoriete serie.

Ik had alles: de videogames, het speelgoed en hetgeen wat in Nederland op dvd was uitgekomen had ik ook in bezit. Het leidde er ook toe dat ik in aanraking kwam met de serie uit '87 en met de films uit de jaren '90, maar toch, ondanks dat ik ook hier met volle teugen van genoot, is qua amusementswaarde niks meer voor mij in de buurt gekomen van deze variant uit 2003.

Ik ben de serie inmiddels aan het herbekijken en ik vind het nog steeds erg goed. Wat dat betreft denk ik dat deze serie een stuk beter te behappen is voor de volwassen kijker dan de variant uit 1987. Doordat het meer gebaseerd is op de originele stripboeken, is het immers allemaal wat duisterder en serieuzer. Dit hoeft uiteraard niet per definitie voor iedereen een pluspunt te zijn, maar ik vind het erg goed uitpakken. Er is desalniettemin nog steeds genoeg ruimte voor humor (voornamelijk afkomstig van Michelangelo) en luchtigheid. De karakterontwikkeling vind ik daarnaast ook sterk gedaan: iedere Turtle is uniek en dat komt hier heel duidelijk naar voren. De animatiestijl is me altijd goed bevallen en de actiescènes worden regelmatig behoorlijk gaaf in beeld gebracht. Tevens prijs ik de schrijvers voor de originele verhaallijnen en hoe men erin slaagt een bepaalde overlap te creëren tussen meerdere afleveringen en, uiteindelijk, seizoenen. Bovendien is ook de stemmencast, zowel de Amerikaanse als de Nederlandse, in orde.

TMNT is een serie waar ik ongelofelijk veel plezier aan heb gehad en eigenlijk ook de enige animatieserie die ik nog steeds probleemloos kan kijken. Seizoen 1 vormt een mooie basis voor wat later nog verder uitgewerkt wordt in de vervolgseizoenen. Zelfs 'filler' afleveringen als 'Nano', 'The King' en 'Lone Raph and Cub' worden netjes uitgewerkt en weten zeker niet te vervelen. Het seizoen eindigt met een ijzersterke cliffhanger, die je met een hoop vragen achterlaat en tevens uitermate nieuwsgierig maakt naar het tweede seizoen. Alle lof voor deze serie, die voor mij altijd al op en top vermaak is geweest en dat nog steeds is.

5*

Ik ben blij dat deze serie op Netflix staat. That 70's Show haalt voor mij niet het niveau van een Friends of Married with Children, maar behoort toch tot de leukere sitcoms die ik ken. De vriendengroep is leuk, de ouders van Eric zijn leuk (met name Red zorgt meermaals voor een lachmoment) en alle verwijzingen naar de politiek en cultuur uit de jaren 70 zijn erg geestig om te zien.

Ik moet wel zeggen dat ik dit tweede seizoen iets minder goed vond dan de voorganger (op de intro na, die er juist op vooruitgegaan is). Dit ligt niet aan de humor, want die is nog steeds op hetzelfde niveau. Het ligt wel onder meer aan het vervelende, kinderachtige gekibbel tussen Bob en Midge Pinciotti. Ik snap dat men hiermee het accent wil leggen op 'de nieuwe houding ten opzichte van seksualiteit', zoals de seriebeschrijving hierboven aangeeft, maar daar waar Bob een sympathiek personage was in seizoen 1, vond ik hem hier een vervelende knorrepot. Ook binnen de vriendengroep vond ik niet iedereen altijd even goed op dreef. Fez is inmiddels best een leuk typetje geworden, maar Kelso vond ik bij vlagen behoorlijk irritant. Laurie is dan wel weer een leuke toevoeging, omdat ze de groep meermaals weet op te stoken.

Op die twee minpunten na heb ik me hier weer prima mee vermaakt. Er komen genoeg leuke afleveringen voorbij (denk aan 'Halloween', 'Vanstock', 'Red's Birthday', 'Hunting', 'Burning Down the House', 'The First Time' en 'Kitty and Eric's Night Out') en de chemie tussen de personages is een genot om naar te kijken. Op naar seizoen 3!

3,5*

That 70's Show blijft een fijne sitcom. Eigenlijk hoef ik maar zelden hardop te lachen, maar tegelijkertijd zit er zelden een aflevering tussen die overbodig voelt. Het kijkt ontzettend lekker weg en de groep blijft leuk om te volgen. De cast is in de loop van de jaren ook aanzienlijk gegroeid in hun spel. Dit zevende seizoen lijkt naar een seriefinale toe te werken (en - op dat onnodige geneuzel rondom Jackie en Hyde (en Kelso) na - was het ook een waardig einde geweest), dus ik vind het best verrassend dat ze er nog een achtste seizoen achteraan hebben geplakt. Eric is immers toch een beetje de ongeschreven hoofdpersoon van deze serie, dus ik vraag me af hoe het de serie zal vergaan zonder hem. Gelukkig hebben we zijn vader nog Red is echt een glansrol voor Kurtwood Smith.

3,5*

Vreselijk seizoen dit. Begrijp me niet verkeerd, ik heb over het algemeen genoten van That '70s Show. Ik zag de serie enkele jaren geleden al eens sporadisch op Comedy Central voorbij komen en dacht toen nog: 'dit moet ik ooit eens helemaal zien'. Dankzij Netflix is dat nu dus gelukt.

Ondanks dat bijna ieder seizoen wel een smetje had waardoor ik - op het eerste seizoen na - nét niet aan de 4 sterren kwam, bleef dit uiterst vermakelijk. De kracht zit 'm, net als bij Friends, in de vriendengroep zelf. De onderlinge chemie is heel sterk, waardoor ook flauwe afleveringen nog steeds te behappen zijn. In seizoen 8 wordt de vertrouwde vriendengroep compleet overhoop gehaald. Dan blijkt toch dat Kelso, maar vooral Eric, echt onmisbaar zijn geworden. Het gaat eigenlijk écht mis op het moment dat ze Eric nog steeds een rol laten spelen terwijl hij niet in beeld is. Dat hij het zomaar even uitmaakt met Donna vanuit Afrika is niet alleen volstrekt ongeloofwaardig, maar zorgt er ook voor dat er nog maar weinig sympathie voor hem valt op te brengen (zeker nadat hij al eerder tijdens hun bruiloft niet kwam opdagen; ook al zo'n vreemde keuze van de schrijvers).

Maar daar blijft het niet bij. Je merkt dat de schrijvers zich in allerhande bochten proberen te manoeuvreren om het allemaal maar leuk te houden. Randy is met stip het meest kleurloze personage uit de serie; het bewijs dat een sarcast niet altijd leuk hoeft te zijn. Het is een rol die compleet te verwaarlozen valt, want ik zou me nu geen enkel grappig Randy-moment kunnen herinneren. Verder treedt Leo opnieuw te veel naar de voorgrond, barst het seizoen van vervelende verhaallijntjes (waaronder Jackie die werkt voor die televisiepresentatrice) en wisten de relaties tussen Hyde en de stripper en Jackie en Fez mij niet helemaal te overtuigen. Eigenlijk zijn alleen de Formans en Bob nog zoals je hen gewend bent, maar zelfs Red lijkt wat te lijden onder de afwezigheid van Eric. De interactie tussen die twee is hier een groot gemis.

Het moge duidelijk zijn: deze serie had wat mij betreft beter na seizoen 7 afgerond kunnen worden. De situatie was daar ook best gunstig voor geweest destijds, maar het zij zo. Seizoen 8 kijk je omdat je wacht op de seriefinale - en die is nog best oké - maar uiteindelijk heeft dit toch een beetje een nare nasmaak. De eerste vier afleveringen en de slotaflevering wisten me nog wel hier en daar te laten lachen (onder meer het gastrolletje van Bruce Willis in aflevering 4 is erg leuk), maar het middenstuk gaat geruisloos voorbij.

2*

The Thin Blue Line is een fijne Britse serie, die ik inmiddels wel meermaals heb gezien. De humor zit 'm voornamelijk in de vele misverstanden, veroorzaakt door het klunzige personeel van Fowler, en de veel te arrogante C.I.D. afdeling. De cast is in topvorm: Atkinson is leuk als leider van het zootje ongeregeld, maar ook de andere acteurs zorgen ieder voor behoorlijk wat komische dialogen en situaties. Voornamelijk het onnavolgbare duo Grim & Kray is erg leuk. Veel geslaagde grappen en eigenlijk geen trage momenten of vervelende afleveringen. Seizoen 1 is imo nog net wat beter dan het vervolgseizoen.

4*

Bij de TV Kantine heb ik altijd tegenstrijdige gevoelens gehad. Er zitten een aantal erg leuke fragmenten in, maar de serie kent ook een aantal zeer flauwe, kinderachtige en, in het ergste geval, ronduit vervelende scènes. Sommige persiflages lukken heel goed, andere werken totaal niet. Toen dit eerste seizoen uitkwam was ik 12 en vond ik het in eerste instantie een leuk programma. Carlo en Irene komen met hun make-up inderdaad dicht in de buurt van de echte BN'ers, maar eigenlijk kijk je er ook alleen maar om die reden naar: om de herkenning; niet zozeer omdat er veel te lachen valt. Ik vond wel de eerste drie seizoenen stukken beter te pruimen dan alles wat daarna kwam.

2,5*

Ondanks dat ik een fanatiek filmliefhebber ben, heb ik, enigszins tot mijn eigen verbazing, me nog nooit gewaagd aan een David Lynch film. Bepaalde titels hebben absoluut mijn interesse, maar het is er simpelweg nog nooit van gekomen. Twin Peaks greep echter meteen mijn aandacht toen ik me inschreef op deze site. Het plot klonk interessant en de uitzonderlijk hoge score maakte me ook nieuwsgierig.

Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, dus ik werd aangenaam verrast door hoe uniek deze serie is. Ieder personage heeft zijn of haar eigenaardigheden, maar juist daardoor zijn ze heel menselijk. Deze enigszins maffe personages dragen ook bij aan het aangenaam surreële sfeertje dat constant aanwezig is. Mijn favoriet is zonder enige twijfel Dale Cooper, geweldig neergezet door Kyle MacLachlan. De chemie tussen hem en zijn collega's is erg fijn. Tevens heb ik erg genoten van de humor die in de serie verwerkt is; iets dat ik totaal niet verwacht had. Zelden heb ik zo veel geestige momenten gezien in een serie met zo'n zwaar beladen uitgangspunt. Een goed voorbeeld is de scène met de lama bij de dierenkliniek of die vele stiltemomentjes die Cooper opvult met een goedkeurende duim Ook op filmtechnisch vlak is het genieten van Twin Peaks: het camerawerk is erg sterk en ik ben fan van het kleurgebruik. De karakteristieke soundtrack vult de schitterende beelden perfect aan.

In vrijwel alle opzichten ben ik enthousiast, maar er waren helaas twee minpunten die mij net weerhouden van een hogere score. Eén van deze punten is hierboven ook al genoemd door Nana: de verhaallijnen rondom de houtzagerij en de hotelzaken vond ik iets minder interessant dan die omtrent het oplossen van de moord. Ik vond deze segmenten nooit ronduit vervelend, ze zorgden er immers ook voor dat Twin Peaks als stadje en community realistisch werd, maar ik merkte wel dat het me aanzienlijk minder deed dan de hoofdzaak. Ook worstelde ik soms met wat ik nou van het acteerwerk vond. Het merendeel, de belangrijkste personages, vond ik uitstekend, maar bijvoorbeeld een Dana Ashbrook wist me niet altijd te overtuigen.

Al met al vind ik dit een fantastische serie. Ik vind het heerlijk dat men rustig de tijd neemt om het verhaal te vertellen en dat het mysterie eigenlijk steeds vager en intrigerender wordt. Ook knap dat de serie het zich kan permitteren om stil te staan bij zaken die er niet meteen toe lijken te doen. Hoe veel shots zijn er van Cooper die zich tegoed doet aan koffie, gebak of een donut? Dit soort scènes zouden heel makkelijk op de zenuwen kunnen werken, maar niets blijkt minder waar. Het past perfect bij het surrealisme waar deze serie mee doordrenkt is.

Ik ben inmiddels ook begonnen aan seizoen 2 en het lijkt er vooralsnog op dat het hoge niveau wordt vastgehouden. Zeer benieuwd naar het vervolg!

4*

Het eerste seizoen van Twin Peaks vond ik erg fijn. Bepaalde zaken zorgden er net voor dat ik op 4 sterren bleef steken, maar ik was wel erg enthousiast. Gelijk doorgegaan met seizoen 2 dus. Ik heb deze helaas op een lager tempo gekeken dan ik zelf gewild had, maar gisteren kwam ik dan toch bij de seizoensfinale aan.

Seizoen 2 staat er (schijnbaar) om bekend dat het uit twee gedeeltes bestaat. Zelf wist ik dit niet, omdat ik opzettelijk zo weinig mogelijk op internet had opgezocht over de serie. Het eerste gedeelte, het oplossen van de moord op Laura Palmer, is een sublieme voortzetting van het vorige seizoen. Ik durf zelfs te zeggen dat ik de eerste helft van dit seizoen het sterkst vind van de hele serie. Alles blijft boeiend en ik belandde met regelmaat op het puntje van mijn stoel. De plottwist omtrent Leland is er eentje die me verbaasd achterliet, haha. Hoe verzin je het?! Dat kan ik wel over de hele serie zeggen overigens. Het sfeertje vind ik ontzettend knap neergezet. Twin Peaks is een fictief stadje waar ik, ondanks de gruwelijke gebeurtenissen, dolgraag zelf eens zou rondlopen. De personages zijn ook fantastisch. Cooper nog steeds voorop, maar ook de overige politieagenten en de inwoners zijn en blijven ontzettend fascinerend. Ik heb zelden zo'n kleurrijk scala aan karakters voorbij zien komen

Het tweede gedeelte focust zich op Cooper's aartsrivaal, Windom Earle. Ondanks dat het nooit helemaal inzakt, neemt de kwaliteit hier wel wat af. De serie raakt verdeeld in veel verschillende subplotjes die vaag nog wel met elkaar samenhangen, maar toch ook niet meteen als één geheel aanvoelen. De meeste verhaallijnen blijven leuk, maar enkele weten niet volledig te boeien (met name die omtrent Josie en Catherine) en weer andere zijn een beetje flauw (James' toestanden met Evelyn). Gelukkig valt er ook buiten het nieuwe politieonderzoek nog genoeg te genieten in de tweede helft. Personages als Gordon Cole, Nadine Hurley, Ben Horne en Dwayne Milford hebben mij hardop laten lachen. De spanning keert de laatste vijf afleveringen weer volop terug en de slotaflevering is er eentje om je vingers bij af te likken. Visueel een lust voor het oog en heerlijk mysterieus...

Ik vind de serie niet perfect, maar wel bijzonder intrigerend. Er zullen geheid zaken zijn die me ontgaan zijn, waardoor ik nu al uitkijk naar een toekomstige herziening. Het einde is behoorlijk sinister en zorgt ervoor dat ik al de hele dag over allerhande theorieën zit te speculeren. Dit laat me voorlopig nog niet los. Ik ben benieuwd naar de prequel film, maar vooral naar het recent uitgekomen derde seizoen. Ik kan immers niet wachten om weer terug te keren naar dit heerlijke wereldje.

4*

Afgelopen zomer heb ik mij voor het eerst gewaagd aan Twin Peaks. Ik had nog nooit iets van David Lynch gezien en verwachtte van Twin Peaks eigenlijk gewoon een iets oudere versie van bijvoorbeeld Broadchurch. Dat bleek niet helemaal juist Ik was in ieder geval vrij snel verkocht en had na afloop van het tweede seizoen meteen trek in meer. Gelukkig was daar nog Fire Walk with Me en natuurlijk de complete filmografie van Lynch. Het meest benieuwd was ik echter naar dit nieuwe seizoen van de serie die samen met Lost voor mij dé ontdekking van 2018 was.

Ik weet even niet meer precies wanneer ik hiermee begonnen ben, maar ik ben er in ieder geval best lang mee bezig geweest. Ik keek de serie namelijk samen met mijn vader en doordat we meestal maar één avond in de week met zijn tweeën hebben, bleef het meestal bij één aflevering per week (een uitzondering daargelaten). Op zich niet erg natuurlijk, maar ik kreeg wel al vrij snel de indruk - en dat wordt hierboven ook al door iemand gezegd - dat je de afleveringen beter vrij kort achter elkaar kunt kijken. Lynch maakt de wereld van Twin Peaks namelijk een stuk groter door ook onder meer Las Vegas en South Dakota aan te doen en een hoop nieuwe personages te introduceren. Ik betrapte me erop dat ik af en toe niet meer zeker wist of ik een bepaald personage nou al eens eerder gezien had of dat ik iemand wel herkende, maar niet meer meteen wist wat nu ook alweer zijn of haar rol was. Daardoor zal ik ook waarschijnlijk enkele verwijzingen of hints gemist hebben. Maar goed: voornemen voor de volgende keer!

En die volgende keer gaat er zeker komen. Ik ben namelijk wel diep onder de indruk hiervan. Voor aanvang vroeg ik mij al af hoe Lynch dit in vredesnaam zou gaan klaarspelen. Twin Peaks was geweldig, maar ook wel een echt 90s product. Gelukkig weet de serie een fijne middenweg te vinden tussen iets dat van deze tijd is en iets dat heel vertrouwd voelt. Er wordt zelfs op gewiekste wijze gebruik gemaakt van het gat van 25 jaar, want de personages van toen hebben natuurlijk niet al die tijd stilgezeten (althans... iedereen op Cooper na dan). De sfeer is in ieder geval weer uitmuntend. Wanneer ik een aflevering van deze serie kijk, zit ik er volledig in. Het blijft een unieke wereld waar alles mogelijk lijkt. Dat brengt me bij nog een ander sterk punt: Twin Peaks is de meest onvoorspelbare serie die ik ken. Het kan werkelijk alle kanten op, waardoor je als kijker de ene verrassing na de andere te verduren krijgt. Hierdoor is er sprake van een onderhuidse spanning die het hele seizoen aanwezig blijft en geregeld tot uitbarsting komt.

De cast is geweldig. Diepe buiging voor Kyle MacLachlan, die zijn drie rollen stuk voor stuk geloofwaardig neerzet. Dougie is komisch, Evil Coop straalt dreiging uit en de terugkeer van de echte Cooper is misschien wel het stoerste moment uit de hele serie (''I am the FBI'' ). Briljant acteerwerk in die scène, omdat daar écht het contrast tussen Dale en Dougie opvalt. MacLachlan steelt dus de show, maar het is ook genieten van alle oude bekenden (heerlijk om onder meer Michael Horse, Dana Ashbrook, Mädchen Amick, James Marshall, Miguel Ferrer, Lynch zelf en natuurlijk Sherilyn Fenn hun rollen moeiteloos te zien oppakken). Ook nieuwkomers als Naomi Watts, Laura Dern, Amanda Seyfried, Robert Knepper, James Belushi, Jake Wardle en Eamon Farren passen eigenlijk perfect in het wereldje. Die Richard is sowieso een interessante antagonist en de plottwist omtrent zijn ouders is op zijn zachtst gezegd verrassend.

Visueel weet dit derde seizoen van Twin Peaks zich ook te onderscheiden. Aflevering 8 is een absolute lust voor het oog. Ik heb ademloos zitten kijken. Knap hoe een aflevering die eigenlijk in ieder opzicht zó ver van de originele serie staat totaal niet ongepast voelt. Ook in andere afleveringen werden weer diverse emoties bij me losgemaakt: het ene moment lig je haast in een deuk van het lachen en dan kijk je weer vol afschuw of verbazing naar het scherm. Die slotafleveringen ook... super! Natuurlijk zit je in de eerste plaats te wachten op de confrontatie tussen Cooper en BOB, maar ook daarna heeft de serie nog genoeg in petto voor de kijker. Aflevering 17 is wat dat betreft heel intens. De cliffhanger van aflevering 18 is zo mogelijk nog frustrerender dan die van seizoen 2.

Gewoon heel erg van genoten. Twin Peaks: The Return staalt ongelofelijk veel klasse uit en is net een lange film. Ik vind het gaaf hoe de serie enerzijds ontzettend vertrouwd voelt en anderzijds iets compleet nieuws doet. Het tempo, de sfeer, de muziek (inclusief de optredens aan het einde van de afleveringen): over elk detail is goed nagedacht. Het is dat er nog zo veel andere films en series zijn die ik nog moet zien, maar ik zou er geen probleem mee hebben om alles weer opnieuw te bekijken. Sterker nog: ik kijk er alvast naar uit.

Een unieke ervaring. Ik geloof best dat deze serie invloedrijk is geweest, maar volgens mij is er maar één Twin Peaks.

4,5*

Misschien wel de eerste serie sinds The 100 die ik weer in hoger tempo aan het bekijken ben. De laatste tijd merk ik vooral dat ik bij series moeilijk door het eerste seizoen heen kom of het zelfs opgeef. Echt 'verslaafd' is alweer een behoorlijke tijd geleden en zover zou ik ook nog niet willen gaan bij The Walking Dead, maar seizoen 1 is wel veelbelovend.

Voornaamste is dat de personages wel interessant zijn. Rick is een fijn hoofdpersonage en ook de rest van de groep legt een mooie basis. Ze blijven allemaal nog wat oppervlakkig, maar ik ben zeer benieuwd hoe ze zich in de volgende seizoenen gaan ontwikkelen. Ik zie genoeg potentie. Er zitten in ieder geval nog geen overduidelijk storende personages tussen. Natuurlijk zitten er altijd een paar raddraaiers bij, maar die heb je nodig om de boel op gang te krijgen. Qua acteerwerk heb ik ook nog niks te klagen.

Als ik dan al een minpunt moet noemen zijn het enkele opvallende onwaarschijnlijkheden. De voornaamste vond ik nog wel dat Rick, die eindelijk na alle ellende zijn gezin teruggevonden heeft, besluit ze een dag later weer te verlaten. Ik snap dat men wil laten zien dat Rick erg nobel is, maar het kwam eerder een beetje komisch over. In de laatste aflevering leek de logica een beetje weg. Op het moment dat Rick toch op redelijk luidruchtige toon probeert het overheidsgebouw binnen te komen, komen er langzaam eens een stuk of twee zombies kijken... en dat terwijl het hele terrein er vol mee ligt. In eerdere afleveringen komen ze al opdraven als er iemand langsloopt. Noem het muggenziften, maar het viel wel op.

Al met al - enkele schoonheidsfoutjes daargelaten - vond ik het een sterk begin. Nog niet hoogstaand, maar in ieder geval boeiend genoeg om deze serie even vast te houden.

3,5*

Nu drie seizoenen van deze hitserie achter de rug. De verwachtingen waren hoog.

Net als bij seizoen 1 en 2 kan ik ook na afloop van dit seizoen nog niet concluderen dat ik zwaar onder de indruk ben. Dat geeft in principe niet, want ik vind het wel amusant genoeg om te blijven volgen. Persoonlijk had ik niet verwacht dat de serie zo'n hoog soap-gehalte zou hebben, maar het valt haast niet te ontkennen. We blijven soms ellendig lang in hetzelfde hangen, maar uiteindelijk weet de serie wel altijd met een of andere twist te komen waardoor je weer rechtop gaat zitten. De locaties Woodbury en de gevangenis bieden ook wat meer mogelijkheden dan die boerderij uit het vorige seizoen.

Deze krijgt hetzelfde cijfer als de vorige twee seizoenen (qua niveau vind ik het immers tamelijk constant), hoewel ik dit denk ik wel het beste seizoen tot nu toe vond. Vrijwel iedereen krijgt genoeg te doen (behalve T-Dog en dat hadden de makers kennelijk zelf ook door...) en een aantal belangrijke personages leggen het loodje. Met name Andrea vond ik wel jammer eerlijk gezegd, maar wel goed dat de serie dergelijke keuzes durft te maken.

3,5*

De serie begint mij langzaam kwijt te raken. Ondanks dat ik het druk heb, heb ik dit seizoen in een belachelijk laag tempo uitgekeken. Zeker gezien The Walking Dead momenteel nog altijd de 'hoofdserie' is die ik op het moment volg op Netflix, valt het tegen hoe weinig urgentie ik voel om de serie uit te zitten.

Twee zaken beginnen me tegen te staan. De eerste is dat er fillerafleveringen tussen zitten. Ik begrijp enerzijds dat die nodig zijn om de personages ruimte te geven zich te laten ontwikkelen, maar ik blijf wel eens aan het einde van een aflevering met een onbevredigend gevoel zitten. Het tweede punt, en dat is eigenlijk nog veel vervelender, is dat de serie steeds meer een herhaling van zetten begint te worden. Daar waar er in het begin nog enige dreiging uitging van de zombies beginnen ook zij nu steeds meer beeldvulling te worden en de groep krijgt ook steeds weer opnieuw met een nieuwe groep soortgelijke vijanden te maken. Wordt het slecht gebracht? Nee, absoluut niet, maar ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat ik dit al eens eerder gezien heb. Negan lijkt een beetje een Governor XXL te moeten worden als het op bruutheid aankomt... Ja, er gaat dreiging van hem uit in die laatste aflevering. Dat zeker. Maar dat ik er nou echt warm voor loop...

Ik blijf de serie nog wel even aankijken hoor. Sowieso ben ik niet iemand die nog gauw met een serie stopt als ik er eenmaal aan begonnen ben, maar ik hoop wel dat er iets gaat gebeuren waardoor er een nieuwe wending aan het verhaal en de personages gegeven wordt. Ik ben me ervan bewust dat een dergelijke wens riskant is (deze kan immers ook negatief uitpakken), maar de serie kan wat mij betreft wel een oppepper gebruiken op het moment.

3*

Wat is dit traag geworden, zeg... De eerste aflevering is al absoluut niet mijn ding. Ik weet dat daar veel lovende berichten over te vinden zijn, maar dergelijke 'torture porn' is gewoon niet aan mij besteed. Vervolgens moet je een heel seizoen lang toekijken hoe Negan en zijn club oppermachtig zijn. De zombies zijn inmiddels echt decor geworden en ik vraag me oprecht af waarom dit nog The Walking Dead heet.

Ik vind Negan ook helemaal niet zo'n leuk personage eigenlijk. Veel ellenlange monologen en interessantdoenerij. Hij vind het geen enkel probleem om naar volstrekte willekeur mensen morsdood te slaan, terwijl hij iemand als Carl, die ongevraagd zijn terrein op wandelt en drie van zijn mannen afslacht, vrijuit laat gaan. Ik vind het daarnaast ontzettend ongeloofwaardig dat hij gewoon zijn gang kan blijven gaan. Door zijn oeverloze gezwets staat Negan gewoon heel vaak niet op te letten, waardoor Rick en andere personages hem al tig keer om zeep hadden kunnen helpen. Waarom het niet gebeurt? Geen idee, maar ik vond het tamelijk frustrerend en op den duur wordt het gewoon smakeloos om naar dat intimidatiespel te kijken.

Waarom kijk ik nog? Puur en alleen omdat ik met het merendeel van de personages vertrouwd ben geraakt en ik benieuwd ben hoe het hen verder vergaan. Daarnaast ben ik ook wel benieuwd hoe dit hele circus (en dan duid ik dus op het conflict met de Saviors) nu eens ten einde gaat komen. Hoe lang ik het nog volhoud weet ik niet. Misschien leeft de serie over een tijdje zowaar weer op, maar door het ellenlange tempo waarmee ik dit seizoen bekeken heb, kan ik hier in ieder geval geen voldoende meer voor geven.

2*

Ik begin optimistisch aan seizoen 9, omdat de serie nu eindelijk de kans krijgt om een andere weg in te slaan. Seizoen 8 was toch vooral weer, net als seizoen 7, een hoop geploeter. Ik snap ergens dat de fans Negan een charmante slechterik vinden, maar ik blijf erbij dat het personage veel te veel wordt uitgebuit. Het is te belachelijk voor woorden dat hij nog leeft. De constante strijd tussen de Saviors en Ricks mensen gaat maar door. Telkens wanneer er een climax lijkt te komen, trapt de serie eigenhandig op de rem en worden we weer terug in de startblokken geplaatst. Meermaals krijg je het gevoel voor niks te zitten kijken.

Het mag daarnaast gezegd worden dat er ook verscheidene personages ronduit vervelend worden. Buiten enkele Saviors, wiens individuele namen ik nooit zal gaan onthouden, denk ik ook aan een Eugene. Dat personage is nooit mijn favoriet geweest, maar het is nu ook echt ronduit irritant.

Traag. Dat is echt het woord dat bij me opkomt. Het is dat ik de serie in één ruk kan kijken op Netflix, want als ik iedere week op een nieuwe aflevering zou moeten wachten, was ik waarschijnlijk nooit zo ver geraakt als nu. Nogmaals: ik begin optimistisch aan het nieuwe seizoen. Ik hoop oprecht dat ze de kans aangrijpen en meer terug naar hun roots keren. Anders gezegd: dat ze nog eens goed naar de titel van hun serie kijken.

2*

Nou, het heeft even geduurd, maar ik heb ook eindelijk The Walking Dead volledig uitgezien.

Laat ik even voorop stellen dat ik nooit een échte fan geweest ben. Met de eerste seizoenen, die door sommigen vaak als briljant bestempeld werden, had ik soms ook moeite. Veel speelde zich af op één locatie per seizoen, waardoor ik het ook daar soms wat langdradig begon te vinden. Gelukkig waren de personages en wendingen echter leuk of interessant genoeg om er in ieder geval voor te zorgen dat ik moeiteloos bleef kijken.

Dat veranderde vanaf seizoen 7. Het gedoe met Negan en de Saviors duurde mij echt véél te lang. Je zat twee seizoenen lang naar een beetje touwtrekken te kijken en ik begon echt af te haken. Als seizoen 9 op die voet was verder gegaan, kan ik vrijwel garanderen dat ik was gestopt. De serie had ook als voordeel dat ik het via streaming gekeken heb. Had ik telkens iedere week (en tussen de seizoenen door) op een nieuwe aflevering moeten wachten, dan betwijfel ik ook of ik het zo lang had volgehouden.

Vanaf seizoen 9 vond ik het weer wat interessanter worden en ik vind de laatste twee seizoenen dan ook de beste sinds het zesde seizoen. Is het allemaal geweldig? Welnee, de serie blijft grotendeels een herhaling van zetten. Telkens stuit de groep hoofdpersonages op een nieuwe groep en het mondt altijd uit in een strijd tussen de twee. Ook hier ligt het tempo nog steeds niet altijd even hoog en de onwaarschijnlijkheden zijn soms onbedoeld komisch, maar ik waardeer het wel dat de walkers in ieder geval weer meer een dreiging zijn gaan vormen. Tijdens de 'Negan seizoenen' waren ze soms letterlijk beeldvulling. De toevoeging van Commonwealth werkt op zich wel, omdat er toch nét voor een iets andere invalshoek gekozen wordt, en bepaalde personages, waaronder Negan, krijgen best een mooie arc. Daar staat echter een personage als Eugene tegenover, die ik nog altijd bij vlagen behoorlijk vervelend vind.

Jammer dat de slotaflevering de boel (mijns inziens) veel te vlotjes afrondt en vooral bezig lijkt met iedereen in de startblokken te zetten voor de spin-offs die hieruit voort moeten komen. Ik vind dat zonde, want zo voelt deze serie na 10 ellenlange seizoenen eigenlijk nog steeds niet af. Ik zal niet zeggen dat ik geen enkele spin-off ooit een kans zal geven als het op mijn pad komt, maar voorlopig ben ik wel even klaar hiermee. Ik ben allang blij dat de serie in ieder geval weer wist te vermaken tijdens deze laatste twee seizoenen. Daarmee hebben ze zich naar mijn mening - tegen mijn verwachtingen in - weten te herpakken, maar ik denk dat het ook wel goed is zo.

3*

Misschien wel leuk om te vermelden dat dit een van de eerste series is waar ik interesse in kreeg puur en alleen door TvMeter. De combinatie van western en sciencefiction leek mij interessant en de hoge beoordelingen zijn natuurlijk altijd mooi meegenomen.

Ik heb hier over het algemeen met plezier heen gekeken, maar ik had er uiteindelijk toch wel iets meer van verwacht. Dan bedoel ik met name dat ik erop gerekend had dat de serie een iets constanter niveau zou weten vast te houden. Het gaat nu een beetje alle kanten op. Soms vind ik de uitwerking van het concept echt fascinerend, terwijl ik andere momenten 'wakker' schrik en me realiseer dat ik ettelijke seconden ben afgedwaald. Dat is ergens wel een beetje jammer, want dat betekent dat wanneer ik een nieuwe aflevering van Westworld opzet het nog maar telkens de vraag is in hoeverre ik ervan ga genieten. Er zijn afleveringen waarbij ik tijdens de credits een beetje beduusd bleef zitten, maar ook afleveringen waarbij ik er tegen het einde ook wel klaar mee was.

Hoe meer we richting het einde van het seizoen gaan, hoe beter het wordt. Uiteindelijk zit je er als kijker immers toch op te wachten dat de hosts het heft in eigen handen gaan nemen. Zelf zat ik er ook op te wachten dat Logan en William zouden komen vast te zitten in het park, maar er werd toch voor een andere koers gekozen. Wat ik in ieder geval erg kan waarderen aan de serie is dat het erg mysterieus is. Natuurlijk is het altijd maar de vraag of ze dergelijke vraagstukken in latere seizoenen op bevredigende wijze kunnen 'afsluiten' (niet alles hoeft natuurlijk expliciet beantwoord te worden), maar tijdens dit eerste seizoen werkt het in ieder geval wel. Ook gaaf dat er enkele onverwachte plottwists inzitten. Bernard die niet alleen een host maar ook Arnold blijkt te zijn was al gaaf, maar het feit dat William en The Man in Black één en dezelfde persoon zijn zag ik al helemaal niet aankomen. Super gedaan! Tevens zijn de vertolkingen van een hoog niveau. Anthony Hopkins en Ed Harris weten waar ze mee bezig zijn, maar het is ook genieten van Thandie Newton, Jeffrey Wright, Rodrigo Santoro en Jimmi Simpson. Allemaal goed, maar ik was nog het meest onder de indruk van Evan Rachel Wood. Ik vond haar zeer geloofwaardig en Dolores is een fijn personage.

Visueel is de serie ook dik in orde en de onwaarschijnlijke combinatie van de twee genres werkt uitstekend. Toch is dit eerste seizoen van Westworld vooral heel veel introductie en opbouw en dat is lang niet altijd even interessant. Dan zou je na de seizoensfinale zeggen dat de serie nu écht gaat beginnen, maar ik word enigszins ontmoedigd door alle negatieve kritieken die seizoen 2 zo te zien ontvangen heeft. Het zal mij er niet van weerhouden om dat seizoen ergens dit jaar alsnog te gaan bekijken, maar het zou zonde zijn als deze overwegend goede start volledig in het water valt.

3,5*

Inderdaad een aardige serie. Er zit wel wat deining in, wat wil zeggen dat ik niet van begin tot eind op het puntje van mijn stoel heb gezeten, maar de onvoorspelbaarheid maakt veel goed. Joe is een gewiekst figuur, waarvan je je soms afvraagt of het wel oké is dat je met hem meeleeft. Dat is echter precies waar de serie je als kijker wil hebben. Alle lof voor het script en de acteerprestatie van Penn Badgley dus. De mooie Elizabeth Lail vormt een leuke tegenspeelster en je snapt ergens wel waarom Joe uitgerekend voor Beck valt.

Ik herken me echter ook wel in enkele van de eerdergenoemde minpunten. Met name de randfiguren, en dan vooral de vriendinnen van Beck, zijn stuk voor stuk wandelende karikaturen die nauwelijks serieus te nemen vallen. Ook klopt het dat de serie af en toe wat inzakt. Aflevering 8 is bijvoorbeeld niet zo heel interessant, maar gelukkig maken aflevering 9 en vooral aflevering 10 dat goed. De slotaflevering kent enkele momenten die toch wel behoorlijk spannend waren, hetgeen aangeeft dat die lange opbouw in de vorige afleveringen zijn vruchten heeft afgeworpen. Van mij had er niet per se nog een tweede seizoen hoeven te komen, maar die pak ik dan ook gelijk maar even mee. Seizoen 1 is in ieder geval, enkele kleinigheden daargelaten, zeker de moeite waard.

3,5*

De eerste zeven afleveringen vond ik tamelijk vermoeiend om door te komen. Alles lijkt op een herhaling van zetten en mijn vraagtekens bij het maken van een tweede seizoen leken volledig terecht. Wonder boven wonder weten de laatste drie afleveringen de boel wel flink recht te trekken.

Het hele seizoen kampt met ongeloofwaardigheden, maar toch is wel leuk als Forty Joe in aflevering 8 min of meer gevangen houdt totdat zijn script af is. Dat komt de spanning wel ten goede. Ook de daarna gekozen Hangover-achtige insteek werkt vrij goed. Ten slotte heeft de serie nog een plottwist in petto voor de kijker. Hoe ongeloofwaardig ook, het zorgt er uiteindelijk wel voor dat dit seizoen zich onderscheidt van het vorige. Ook moet ik mijn complimenten geven aan Penn Badgley. Hij weet zijn personage dusdanig te spelen dat je, ondanks alle gruwelijkheden, toch nog met hem te doen hebt. Wat dat betreft heeft Joe Goldberg wellicht in een bepaald opzicht wat raakvlakken met Walter White. Ook de andere personages komen eigenlijk vrijwel allen goed uit de verf. Qua acteerwerk zit het wel snor.

Ergens voelt dit als een ietwat overbodig seizoen, omdat het niveau van seizoen 1 niet behaald wordt en het daar dus uiteindelijk prima bij had kunnen blijven. Anderzijds zorgt het feit dat Love ook niet zo onschuldig blijkt er zowaar voor dat ik nog wel vertrouwen heb in het aankomende derde seizoen. Ik blijf er wel bij dat You van mij geen langlopende serie hoeft te worden. Ik kreeg meermaals de indruk dat de rek er hier al uit begint te raken.

3*

Sterke serie! Het kwam allemaal een beetje langzaam op gang, maar het wordt per aflevering interessanter. Je blijft benieuwd naar hoe de vork precies in de steel zit (hoe zit het nu precies met die aanrijding?) en de verschillende verhaallijnen worden goed uitgewerkt en met elkaar verweven. Er wordt sterk geacteerd door de gehele cast en er hangt continu een overtuigend mysterieuze sfeer. De spanning loopt steeds meer op en mondt uiteindelijk uit in een spectaculaire climax.

4*

Helaas... een heel stuk minder interessant dan het eerste seizoen.

Het eerste seizoen kwam ook langzaam op gang, maar er heerste constant een onderhuidse spanning. Bovendien werd dat seizoen op een gegeven moment ook echt spannend en voelde je een opbouw naar een climax. Hier probeert men in feite hetzelfde te doen, maar de dromen van Jisanne zijn te vaag om echt spanning op te roepen. Daarnaast blijft het lang onduidelijk waar men nou precies heen wil met deze nieuwe reeks afleveringen. Het kabbelt allemaal maar een beetje voort. De laatste afleveringen gaat ze er dan gelukkig wel helemaal voor, maar het geheel komt afgeraffeld ten einde. Dit in tegenstelling tot het eerste seizoen dat een mooie afronding kende.

Toch ook nog goede punten? Jawel. De vaste cast doet het immers nog steeds prima. Nieuwkomer Derek de Lint zet daarnaast op goede wijze een mysterieus type neer. Het is ook zo dat ik toch iedere week benieuwd blijf naar hoe het verhaal verder gaat. Iedere aflevering nodigt klaarblijkelijk dus wel nog uit om verder te kijken. Wat ik ook sterk vond, was dat het slachtoffer in Jisanne's droom niet Emma blijkt te zijn. Dit had er immers te dik bovenop gelegen en de uiteindelijke uitkomst zorgde voor een verrassend effect.

Ik vind het moeilijk om hier een cijfer aan te geven. Het komt op mij te zeer over als een tussenseizoen. Als er nog een (sterk) derde seizoen komt, is dat niet zo'n probleem, maar als definitief einde laat het me nogal verbaasd achter.

3*