Opinions

Inderdaad een aardige serie. Er zit wel wat deining in, wat wil zeggen dat ik niet van begin tot eind op het puntje van mijn stoel heb gezeten, maar de onvoorspelbaarheid maakt veel goed. Joe is een gewiekst figuur, waarvan je je soms afvraagt of het wel oké is dat je met hem meeleeft. Dat is echter precies waar de serie je als kijker wil hebben. Alle lof voor het script en de acteerprestatie van Penn Badgley dus. De mooie Elizabeth Lail vormt een leuke tegenspeelster en je snapt ergens wel waarom Joe uitgerekend voor Beck valt.

Ik herken me echter ook wel in enkele van de eerdergenoemde minpunten. Met name de randfiguren, en dan vooral de vriendinnen van Beck, zijn stuk voor stuk wandelende karikaturen die nauwelijks serieus te nemen vallen. Ook klopt het dat de serie af en toe wat inzakt. Aflevering 8 is bijvoorbeeld niet zo heel interessant, maar gelukkig maken aflevering 9 en vooral aflevering 10 dat goed. De slotaflevering kent enkele momenten die toch wel behoorlijk spannend waren, hetgeen aangeeft dat die lange opbouw in de vorige afleveringen zijn vruchten heeft afgeworpen. Van mij had er niet per se nog een tweede seizoen hoeven te komen, maar die pak ik dan ook gelijk maar even mee. Seizoen 1 is in ieder geval, enkele kleinigheden daargelaten, zeker de moeite waard.

3,5*

De eerste zeven afleveringen vond ik tamelijk vermoeiend om door te komen. Alles lijkt op een herhaling van zetten en mijn vraagtekens bij het maken van een tweede seizoen leken volledig terecht. Wonder boven wonder weten de laatste drie afleveringen de boel wel flink recht te trekken.

Het hele seizoen kampt met ongeloofwaardigheden, maar toch is wel leuk als Forty Joe in aflevering 8 min of meer gevangen houdt totdat zijn script af is. Dat komt de spanning wel ten goede. Ook de daarna gekozen Hangover-achtige insteek werkt vrij goed. Ten slotte heeft de serie nog een plottwist in petto voor de kijker. Hoe ongeloofwaardig ook, het zorgt er uiteindelijk wel voor dat dit seizoen zich onderscheidt van het vorige. Ook moet ik mijn complimenten geven aan Penn Badgley. Hij weet zijn personage dusdanig te spelen dat je, ondanks alle gruwelijkheden, toch nog met hem te doen hebt. Wat dat betreft heeft Joe Goldberg wellicht in een bepaald opzicht wat raakvlakken met Walter White. Ook de andere personages komen eigenlijk vrijwel allen goed uit de verf. Qua acteerwerk zit het wel snor.

Ergens voelt dit als een ietwat overbodig seizoen, omdat het niveau van seizoen 1 niet behaald wordt en het daar dus uiteindelijk prima bij had kunnen blijven. Anderzijds zorgt het feit dat Love ook niet zo onschuldig blijkt er zowaar voor dat ik nog wel vertrouwen heb in het aankomende derde seizoen. Ik blijf er wel bij dat You van mij geen langlopende serie hoeft te worden. Ik kreeg meermaals de indruk dat de rek er hier al uit begint te raken.

3*