Opinions

Ik vond de animatie altijd wat minder mooi (een beetje mat kleurgebruik) in vergelijking met de Disneyfilm uit 1999, waar deze serie een vervolg op is. Het niveau van die film werd overigens ook in geen enkel ander opzicht behaald. Dat gezegd hebbende, zag ik dit wel altijd graag voorbijkomen op Ketnet. De personages blijven immers natuurlijk gewoon hetzelfde en er zaten best spannende afleveringen tussen met geduchte tegenstanders voor Tarzan en zijn vrienden.

3*

Een erg fijne jeugdserie. Voor het eerst gezien toen ik nog op de basisschool zat en vervolgens door de jaren heen nog vele malen gehuurd in de videotheek. Uiteindelijk de serie ook maar op dvd aangeschaft. De Bokkenrijders heb ik altijd een interessant fenomeen gevonden en deze serie schetst er een mooie (mogelijke) weergave van. Wat dat betreft vraag ik me echt af of het nou gewoon een bende ordinaire rovers was of meer een Robin Hood-achtige groep zoals hier wordt gesuggereerd. Acteurs als Gene Bervoets en Hugo Metsers doen het prima, maar het is voornamelijk Joost Prinsen die opvalt. Daarnaast doet ook de jonge cast het degelijk. Maar de serie heeft meer te bieden: mooie kostuums, prachtige (Limburgse) locaties en een boeiend verhaal dat overtuigend wordt uitgewerkt. Het enige eventuele minpuntje is dat het bij vlagen een beetje gedateerd is (het zwaardgevecht tussen de Zwarte Kapitein en de schout), maar persoonlijk kan ik me daar niet aan storen. Een serie om meermaals te bekijken en een die daarnaast uitermate geschikt is voor zowel jong als oud.

4*

Ik sluit me aan bij het bovenstaande. The Loch weet vooral te vermaken, maar niet zozeer te overtuigen. Het steekt allemaal goed in elkaar en de uiteindelijke ontknoping is verrassend, maar daar staat tegenover dat het allemaal erg vergezocht is. Men heeft veel te danken aan de schitterende locaties, die bijdragen aan de grimmige, mysterieuze sfeer. Ik vond de serie overigens in meerdere opzichten wat op Broadchurch lijken (Annie/Lauren deed me enigszins denken aan Miller/Hardy en het blauwe touw kan natuurlijk ook niet onopgemerkt blijven), maar The Loch haalt nooit het niveau van die serie. Zeker leuk om eens gezien te hebben, maar indrukwekkend vond ik het niet.

3*

Fantastisch eerste seizoen! De serie had al gauw mijn interesse toen ik erachter kwam dat de makers van Once Upon a Time (Edward Kitsis en Adam Horowitz) hier intensief bij betrokken waren en het doet met deugd dat er de nodige overeenkomsten zijn tussen beide series. Zo heeft Lost dezelfde vertelstructuur als OUAT en ook herken ik enkele acteurs terug. De vertelstructuur vond ik in de betreffende sprookjesserie al erg prettig en werkt hier minstens zo goed. Het zorgt ervoor dat een bepaald facet in het leven van één van de personages uitgediept kan worden zonder dat meteen alles wordt prijsgegeven of de reguliere verhaallijn onderbroken hoeft te worden. Ook vind ik het knap hoe men erin slaagt deze verhaallijnen met elkaar te verweven. Wanneer een personage of een bepaalde gebeurtenis wordt uitgelicht, komt dit vrijwel altijd samen met de lopende verhaallijn.

Knap staaltje schrijfwerk dus. Maar Lost heeft meer te bieden. Zo vind ik het erg fijn dat de serie zo'n mysterieus sfeertje weet te creëren. Na 24 afleveringen weet je eigenlijk nog steeds niks over wat dit eiland nou precies is. Alles oogt als een normale jungle, maar genoeg zaken wijzen erop dat het alles behalve dat is. Het is echter niet alleen het eiland dat een hoop vragen oproept; ook de personages zijn moeilijk te doorgronden. John, Kate, Sawyer en zelfs Jack... Stuk voor stuk zijn het interessante personages, goed neergezet ook, maar volgens mij weet ik nog maar bar weinig van hen. Het is ook fijn dat de serie niet alleen maar een en al ellende is. Zeker een personage als Hurley weet de ernstigheid en uitzichtloosheid af en toe af te wisselen met een beetje luchtigheid.

Zelfs als de rest van de serie een domper blijkt te zijn (wat ik niet hoop), verdient dit eerste seizoen een hoge score. Het is fascinerend hoe een serie die eigenlijk niks uit de doeken doet zo interessant weet te blijven en nergens irritant of te vaag wordt. Het is ook lang geleden dat ik dusdanig de drang voelde om meerdere afleveringen achter elkaar te verslinden. Lost heeft me volledig gegrepen. Als de serie dit niveau weet vast te houden en met een aantal gave plottwists weet te komen, durf ik voorzichtig te zeggen dat ik een nieuwe favoriet erbij heb.

4,5*

Over Lost zijn de meningen ontzettend verdeeld. Sommigen vinden het allemaal per seizoen iets minder worden, anderen vinden dat het sterk begint en later ronduit slecht wordt, terwijl weer anderen beweren dat het hoogtepunt nog moet komen. Tot welke groep ik mezelf mag rekenen, blijft vooralsnog onduidelijk. Ik heb namelijk opnieuw ontzettend genoten.

Het eerste seizoen liet me achter met een hoop vragen en deze opvolger roept eigenlijk alleen nog maar meer vragen op dan dat het eerdere vragen beantwoordt... en ik vind het heerlijk! Wederom gaan mijn complimenten uit naar de mysterieuze sfeer, die hier ook regelmatig, zeker richting het einde, omslaat in spanning. Intrigerend hoe je veel meer te weten komt dan in het eerste seizoen, maar in feite nog steeds helemaal niks weet over wat dit voor een eiland is. Het seizoen kent talloze interessante ontwikkelingen: het betreden en eigen maken van 'the hatch', de introductie van de overlevenden uit het achterste gedeelte van het toestel, het sneuvelen van Shannon, het gevangenschap van 'Henry', het vinden van een tweede luik, Michaels verraad, de introductie van The Others en hun kamp... de lijst is eindeloos. Ik heb bij vlagen ademloos zitten kijken. Zeker aan het einde van een aflevering als 'Two for the Road' zat ik letterlijk met mijn handen in het haar. Dat de serie onvoorspelbaar is wist ik al, maar dit seizoen wist me door dit soort twists ook dikwijls bij mijn strot te grijpen.

Opnieuw heel erg genoten dus. Seizoen 2 evenaart met gemak het eerste. De vertrouwde personages zijn nog steeds erg fijn, maar ook nieuwkomers als Ana Lucia, Mr. Eko, en Libby gaan behoorlijk snel vertrouwd aanvoelen. De vertelstructuur is daarnaast nog steeds erg aangenaam en het verhaal lijkt tot dusver behoorlijk goed doordacht. Ik blijf het wonderbaarlijk vinden hoe ze de verhaallijnen in het verleden kunnen verweven met de gebeurtenissen op het eiland. Het seizoen weet te eindigen met een aantal fantastische cliffhangers, waardoor ik meteen de drang voel om door te gaan met seizoen 3.

4,5*

Na twee fantastische eerste seizoenen kan ik wel zeggen dat Lost zich de afgelopen zomer ontpopt heeft tot één van mijn favoriete series. Ik ben benieuwd of ik daar aan het einde van de rit ook nog zo over denk. De serie staat er immers om bekend dat de resterende seizoenen lang niet bij alle fans van het begin van de serie in de smaak vielen.

Seizoen 3 is wederom fantastisch, maar ik ben het wel met het merendeel eens dat het de voorgaande seizoenen niet weet te overtreffen (hetgeen ik overigens ook best wel een knappe prestatie had gevonden). Met name de start van dit seizoen met het gevangenschap van Jack, Kate en Sawyer blijkt iets te langdradig. Het is allesbehalve slecht, maar na een aantal afleveringen krijg je de drang om de serie een zetje te geven. Aflevering 10 vond ik een heerlijke comeback. Hurley blijft een leuk personage en deze aflevering kende zowaar een geslaagd 'feelgood' moment. Vanaf deze aflevering stapelen de mysteries zich weer op en keert de geheimzinnige sfeer uit de voorgaande seizoenen terug.

Desmond is inmiddels uitgegroeid tot één van mijn favoriete personages. Zijn visioenen houden de boel erg onvoorspelbaar en zijn interactie met Charlie is erg leuk. De serie eindigt dan ook met twee fantastische slotafleveringen. De dood van Charlie komt, ondanks dat ik 'm wel voelde aankomen, behoorlijk hard aan. Sowieso wist dit personage mij bijzonder goed te bekoren tijdens dit seizoen daar ik hem eerder nog wel eens irritant vond. Het slot laat je achter met de nodige nieuwe vragen. Wie of wat is Jacob? Wie was Naomi? Wie zijn de andere mensen waarvan de groep in de veronderstelling is dat zij hen komen redden en wat zijn hun werkelijke bedoelingen? Ook eerdere vraagstukken, zoals het monster, de ijsberen en de motieven van Ben en zijn metgezellen, worden nog niet volledig beantwoord. Het is ingenieus hoe je telkens stukjes van de puzzel oplost, maar nog steeds eigenlijk bar weinig weet van waar je naar zit te kijken. Het einde, de flashback die een flashforward blijkt te zijn, is vindingrijk.

Lost weet ook met dit derde seizoen mij regelmatig op het puntje van mijn stoel te doen belanden. De spanning is bij vlagen om te snijden en de mysteries hopen zich op. Voor iedere vraag die beantwoord wordt, lijkt er weer een nieuwe bij te komen. Uiteindelijk ondervindt het seizoen ook niet veel schade aan de ietwat trage start. De cast blijft in topvorm (sommige personages worden zelfs steeds leuker), maar het zijn met name de plotwendingen die ervoor zorgen dat de serie moeiteloos mijn aandacht weet vast te houden. Ik heb geen idee hoe dit verder gaat en dat vind ik niet erg. Kom maar op!

4*

Ik verwacht telkens dat er een moment komt dat ik Lost niet meer kan uitstaan of dat ik op zijn minst teleurgesteld raak, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. Sterker nog, ik ben juist telkens teleurgesteld wanneer ik me realiseer dat het beter is voor mijn gezondheid als ik ga slapen in plaats van nog een aflevering kijk.

Seizoen 4 pakt de draad keurig op waar het vorige seizoen ons achterliet. De cliffhanger van het vorige seizoen blijkt een voorproefje van de complete vertelstructuur van dit seizoen: we werken nu met flashforwards in plaats van flashbacks. Dit nieuwe element houdt de serie fris en zorgt opnieuw voor een hoop spannende momenten. Het blijft lange tijd een groot vraagstuk hoe de Oceanic Six samen in de bewoonde wereld zijn beland, aangezien ze op het eiland opgesplitst zijn. Ook de plottwists zijn sterk: dat Kate's kind Aaron blijkt te zijn of het feit dat Jin al dood blijkt te zijn tijdens de geboorte van zijn dochter zijn van die momenten die ervoor zorgen dat je mond openvalt.

Het enige minpunt dat ik zou kunnen bedenken is dat ik het jammer vind dat het eiland zelf meer naar de achtergrond verdwijnt. De mysterieuze sfeer is er nog steeds, maar wordt wel grotendeels anders ingevuld. Pas helemaal op het einde, bij de introductie van The Orchid, komt de vibe uit de eerste twee seizoenen, waar de focus meer lag op het ontdekken van het eiland, weer wat meer terug. Het niveau van die eerste twee seizoenen wordt hier overigens, net als in seizoen 3, niet meer gehaald, maar dat neemt niet weg dat Lost nog steeds een uitstekende serie is. Ik vind het ergens ook wel fijn dat de schrijvers voor een iets anders insteek hebben gekozen. Hierdoor blijven de eerste twee seizoenen immers uniek en wordt voorkomen dat ik hier nu had moeten typen dat seizoen 4 een complete herhalingsoefening is.

De serie laat me nog steeds niet los. De cast blijft sterk, visueel is alles in orde en de onvoorspelbaarheid blijft groot. Een deel van het mysterie wordt opgelost, maar er blijven nog steeds continu nieuwe vragen opborrelen. Ik ben benieuwd wat de schrijvers van plan zijn met seizoen 5, want de cliffhanger is er wederom eentje om je vingers bij af te likken. Hopelijk slagen ze erin dit niveau nog twee seizoenen vast te houden, want ik geniet tot dusver met volle teugen!

4*

Ik was ontzettend nieuwsgierig naar seizoen 5 van Lost, met name omdat de meningen hier zo ontzettend verdeeld zijn. De een noemt het 'by far' het beste seizoen uit de serie, terwijl de ander het juist als het zwakste seizoen ervaart. Zelf neig ik uiteindelijk toch meer naar dat laatste dan het eerste.

Dat ik dit vijfde seizoen minder sterk vond dan de voorgangers hangt met name samen met het feit dat ik minder spanning ervoer. Het seizoen begint heel sterk met het tijdreizen en het bij elkaar krijgen van de Oceanic Six, maar zodra we eenmaal in de jaren 70 belanden, gaat het tempo omlaag. Sterker nog, het is redelijk voorspelbaar dat het infiltreren van Jack, Kate en Hurley bij het Dharma Initiative uiteindelijk uitlekt en gaat escaleren. Uiteraard worden er een hoop zaken bij gehaald die ik niet had kunnen voorspellen (de dood van Daniel was bijvoorbeeld zo'n moment), maar in grote lijnen was wel duidelijk waar dit seizoen naartoe zou gaan, hetgeen bij de voorgaande vier seizoenen niet of nauwelijks het geval was. Ook jammer dat personages als Claire, Bernard en Rose en mijn favoriet Desmond hier (vrijwel) volledig absent zijn. In ruil daarvoor krijgen we een hoop nieuwe personages, waarvan de Dharma-lieden nog wel interessant zijn, maar de nieuwe delegatie neergestorte passagiers echt geen indruk meer weet te maken.

Dat ik voor het eerst bij deze serie te maken kreeg met enkele zaken die me tegenstonden, betekent niet dat ik me niet vermaakt heb. Lost blijft een fijne aaneenschakeling van mysteries waar je heerlijk zelf theorieën over kunt ontwikkelen. De cast presteert nog steeds op niveau en ik blijf bij wat ik eerder heb gezegd: sommige personages worden steeds leuker naarmate de serie vordert. Dit seizoen viel met name Sawyer me in positieve zin op. Ook personages als John Locke, Benjamin Linus en Charles Widmore blijven moeilijk te doorgronden. Wat betreft de seizoensfinale: deels voorspelbaar (op de een of andere manier ligt het er dik bovenop dat het Jack niet gaat lukken de bom te laten afgaan, evenals dat het Juliet alsnog lukt om hem te laten ontploffen), maar het is zonder enige twijfel een spectaculair einde dat ervoor zorgt dat ik vanavond nog wil beginnen met seizoen 6. De onthulling m.b.t. tot Locke is ook echt weer een heerlijk 'wat?' moment, haha. Benieuwd hoe dat afloopt.

Lost is sowieso uitgegroeid tot één van mijn favoriete series. Dat kan het laatste seizoen ook niet meer ongedaan maken, maar ik hoop evengoed dat het slotseizoen de moeite waard is. Ik waardeer de ambitie die de schrijvers hier tonen, maar ik vraag me wel bij vlagen af of ze het zichzelf niet te moeilijk maken. Hoe het ook zij, ik ben ontzettend benieuwd naar hoe dit gaat eindigen. Ik heb er zin in!

3,5*

Afgelopen zomer begon ik aan Lost. Ik had geen idee wat ik hiervan moest verwachten en ging eigenlijk puur op schrijvers Edward Kitsis en Adam Horowitz af, die mij eerder wisten te overtuigen van hun kunnen met Once Upon a Time. Binnen niet al te lange tijd was ik verslaafd aan de serie en alles wat deze te bieden heeft: fijne personages (neergezet door een top cast), een schitterende setting en vooral heel veel mysteries. Ondanks dat het niveau van seizoen 5 niet meer zo hoog was als tijdens het eerste seizoen, was ik benieuwd naar de ontknoping van dit alles.

En wat heb ik daar van genoten! Ik wil niet zeggen dat alles helemaal perfect is, maar seizoen 6 doet gelukkig meer goed dan fout. De vertelstructuur wordt wederom in een nieuwe vorm gegoten: ditmaal geen flashbacks of flashforwards, maar... ja, wat eigenlijk? Daar kom je pas op het einde van dit seizoen achter. Naast het feit dat de alternatieve verhaallijnen één groot mysterie zijn, spelen op het eiland ook meer dan genoeg interessante zaken. Met name het (eindelijk!) op de voorgrond treden van Jacob en The Smoke Monster en de daaruit voortvloeiende conflicten zorgen voor de nodige spanning. En ook aan geniale plottwisten geen gebrek hier. Geliefde personages komen genadeloos aan hun einde en het gezicht van John Locke, dat vijf seizoenen lang de goedheid zelve vertegenwoordigde, staat nu voor de meest gevaarlijke antagonist uit de serie. Hulde aan Terry O'Quinn voor deze zeer knappe prestatie! Overigens is Locke niet het enige sympathieke personage dat slecht wordt... Er worden een hoop gewaagde keuzes gemaakt, maar ik vind het merendeel absoluut goed uitpakken.

Het seizoen wist dus weer moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Opnieuw ervoer ik het heerlijke gevoel dat je meerdere afleveringen achter elkaar wil kijken. Enkel het gedeelte met Dogen en zijn vertaler vond ik bij vlagen wat minder. Deze (nieuwe) personages bleven te lang te vaag, maar hun beperkte aandeel doet uiteindelijk weinig afbreuk aan het geheel. Halverwege het seizoen merk je dat er naar een climax toegewerkt gaat worden en het tweedelige slot is dan ook behoorlijk spectaculair. Er heerst een mooi 'everything is connected' sfeertje en het is mooi om te zien hoe beide verhaallijnen afgerond worden en samenkomen. Het definitieve einde liet me wel even verbaasd achter. Ik moest echt even voor mezelf nagaan wat ik nu precies gezien had. Uiteindelijk kwam de conclusie die ik zelf trok grotendeels overeen met wat Lolita hierboven schrijft en wat ik ook bijna overal lees als de juiste verklaring. Het is zonder meer een mooie conclusie wat mij betreft.

Fantastisch slot van een indrukwekkende serie. Ik las dat de schrijvers gerekend hadden op nog een extra seizoen en dus binnen een beperkt aantal afleveringen alles hebben moeten afronden. Dat hebben ze bijzonder goed gedaan naar mijn mening. Een deel van de vragen blijft weliswaar onbeantwoord, maar ik vind het geen probleem om die zelf in te vullen. Lost is een serie die bij mij zes seizoenen lang alle mogelijke emoties heeft losgemaakt en dat is eigenlijk alles wat ik van een serie verlang. Dit ga ik dan ook zeker in de toekomst nog eens opnieuw bekijken. Absolute klasse!

4*