Opinions

Lang gewacht met het bekijken hiervan. Om de één of andere reden leek Game of Thrones me altijd vreselijk overgewaardeerd. Ik heb wel eens beelden zien langskomen op tv, maar ik kreeg eigenlijk nooit echt de drang om het daadwerkelijk eens te proberen. Naarmate ik steeds meer series begon te kijken, werd ik toch wel nieuwsgierig naar de serie die massaal zo hoog gewaardeerd wordt.

Seizoen 1 laat me achter met gemengde gevoelens. Mijn vooroordeel werd namelijk wel deels bevestigd: is dit nu werkelijk de serie waar vrijwel iedereen het tegenwoordig over heeft? De eerste zes à zeven afleveringen vond ik het tempo echt iets aan de lage kant en ik kan dan ook absoluut niet zeggen dat ik die afleveringen van begin tot eind interessant vond. Met name tijdens de soms ellenlange dialogen dwaalde ik zo nu en dan af. Na de eerste zes afleveringen dacht ik ook niet dat dit nog boven de drie sterren ging uitkomen.

Gelukkig doet Game of Thrones ook een hoop dingen goed. Op het acteerwerk heb ik bijvoorbeeld niks aan te merken. Vrijwel iedereen speelt zijn of haar personage overtuigend, inclusief de jonge cast. Ook in visueel opzicht, hoewel ik het wat epischer had verwacht, stelt de serie niet teleur. De tweede helft van het seizoen worden de verhaallijnen iets interessanter. Met name de tweestrijd tussen de families Stark en Lannister zorgt voor een aantal interessante en onverwachte wendingen. Ook begint de wereld waar de serie zich afspeelt wat 'zichtbaarder' te worden naarmate het seizoen vordert. Waar ik overigens nog geen goede indruk van krijg, is de omvang van de wereld. Daar waar een Middle Earth of Narnia reusachtig aanvoelde, kreeg ik die indruk niet meteen van Westeros, terwijl dit ongetwijfeld wel het geval is.

Het lijkt me dat dit seizoen slechts het topje van de ijsberg is. Het spektakel blijft uit, maar je voelt wel dat dit seizoen één grote opbouw is naar wat nog komen gaat. Ondanks dat ik nog niet helemaal overtuigd ben, ben ik toch wel benieuwd naar het tweede seizoen. Ik hoop dan wel op zijn minst op wat meer spanning, want dat vond ik nog wel het grootste gemis. Het eerste seizoen krijgt voor nu het voordeel van de twijfel:

3,5*

Beviel me wat beter dan het eerste seizoen, hoewel ik de eerste drie afleveringen wederom wat aan de trage kant vond. Wat dat betreft slaagt Game of Thrones er tot dusver nog niet in om écht binnen te komen bij mij. Ik moet wel zeggen dat ik vanaf aflevering 4 telkens heel erg uitkeek naar de volgende. Met name de steeds dichterbij komende strijd om King's Landing houdt de boel interessant en de daadwerkelijke slag mag er dan ook zeker wezen. Acteerwerk is nog steeds in orde (met name Peter Dinklage blijft leuk; al helemaal de interactie tussen Tyrion en de achterbakse Joffrey) en de wereld begint ook steeds meer vorm aan te nemen. De laatste aflevering kent een fantastische cliffhanger. Het derde seizoen bewaar ik even tot na mijn buitenlandstage, maar ik ben toch wel weer benieuwd geworden...

3,5*

Jammer genoeg wil het nog steeds niet helemaal klikken tussen mij en Game of Thrones. Doordat de personages allemaal goed worden neergezet, de serie onvoorspelbaar blijft en er voldoende interessante zaken gebeuren in een seizoen blijf ik de serie volgen. Dat gezegd hebbende, blijf ik soms worstelen met de ellenlange dialogen. Een deel daarvan is interessant en het andere deel weet mijn aandacht lang niet altijd vast te houden. Wat mij verbaasde was hoe goed Sam's verhaaltje standhield. Dat personage ben ik echt leuker gaan vinden dit seizoen. Ook de ontwikkelingen rondom Tyrion Lannister, Jon Snow en Daenerys Targaryen blijven moeiteloos boeiend.

Met de eindeloze marteling van Theon was ik op een gegeven moment echt klaar, evenals het jongste Stark-meisje die zich telkens opnieuw in de nesten werkt. De beruchte negende aflevering wist bovendien niet helemaal bij mij binnen te komen. Ik waardeer het dat zulke gewaagde keuzes gemaakt worden, maar de veelal bejubelde climax vond ik eerder een beetje flauw dan dat ik er met open mond naar zat te kijken. Het lukt de serie nog niet om mij volledig in de wereld te laten onderdompelen. Ik vind dit zelfs een stapje achteruit t.o.v. het voorgaande seizoen. Over het algemeen blijft het wel vermakelijk, maar het tempo mag van mij echt een stuk omhoog.

3*

Het heeft even geduurd, maar eindelijk kan ik mij aansluiten bij de positieve verhalen over Game of Thrones. Ik vond het tot dusver geen slechte serie, maar het tempo lag naar mijn mening te laag. Ook wisten bepaalde brute of schokkende momenten simpelweg niet de indruk op mij te maken die ze op de fans van het eerste uur wel maakten.

Daar komt dit seizoen echter verandering in. De eerste aflevering vond ik al aangenaam, maar het is aflevering 2 die ik beschouw als game changer. Je krijgt als kijker, indien mogelijk, een nog grotere hekel aan Joffrey dan je al had, alvorens hij geheel onverwacht en op gruwelijke wijze om het leven komt. Dat is overigens nog niets vergeleken met de manier waarop Oberyn Martell in aflevering 8 aan zijn einde komt... Godsamme. Zo'n beeld dat enkele dagen na het zien van de aflevering nog door je hoofd blijft spoken. Ook de onverwachte dood van personages als Ygritte en Tywin komt binnen. Het is de eerste keer dat ik bij deze serie ervaar dat ik orpecht met bepaalde personages meeleef of onder de indruk ben van de plotse dood van één van hen.

Aflevering 9 verdient het inderdaad om apart benoemd te worden, want het groots opgezette gevecht bij Castle Black ziet er schitterend uit. Het mag desondanks gezegd worden dat geen enkele aflevering aanvoelt als filler. De dialogen en ontwikkelingen wisten gemakkelijker mijn aandacht vast te houden, memorabele scènes stapelen zich op en het tempo lag stukken hoger. Daarnaast is het acteerwerk nog altijd van een zeer hoog niveau. Tyrion Lannister, Daenerys Targaryen en Jon Snow blijven mijn favorieten, maar ik ben ook benieuwd hoe het bijvoorbeeld Sam Tarly en Jorah Mormont zal vergaan hierna. Tot dusver was ik geen fan, maar ik moet zeggen dat ik dit seizoen wel erg sterk in elkaar vond steken. Hopelijk wordt deze stijgende lijn doorgetrokken! Ik zal er snel genoeg achter komen, want ik wil meteen door met seizoen 5.

4*

Na een ietwat moeizame start ben ook ik Game of Thrones nu wel leuk gaan vinden. Seizoen 4 was voor mij het eerste seizoen dat ik echt goed vond. Seizoen 5 is ook weer goed bevallen, maar heeft veel te danken aan het feit dat dit (deels) de directe nasleep is van het sterke voorgaande seizoen. Hierdoor bleef het wat gemakkelijker interessant voor mij. Als je het seizoen op zich namelijk achteraf bekijkt, krijg ik niet de indruk dat er bijster veel gebeurd is. Het hoogtepunt was voor mij aflevering 8. De plotselinge aanval van de wights ziet er indrukwekkend uit en weet ook best binnen te komen. Het einde van die aflevering ziet er immers niet al te florissant uit Jammer dat de serie me dan een aflevering later weer met gefronste wenkbrauwen laat kijken naar de dood van Shireen Baratheon. Uiteraard benadrukt dit dat niemand zijn leven zeker is in deze harde wereld, maar ik vond het evengoed nogal onnodig. De plotse dood van bepaalde vooraanstaande personages is iets waar ik niet altijd blij mee ben. Soms werkt het en maakt het indruk, maar het komt minstens zo vaak nogal geforceerd op mij over. Ik ben wel weer benieuwd hoe het nu verder gaat, zeker na die cliffhanger met Jon Snow.

3,5*

Oh, wauw. Ik sta er van te kijken hoe mijn waardering voor deze serie veranderd is. De eerste drie seizoenen vond ik wel oké, maar toch vooral best langdradig. Ik had er een hard hoofd in dat ik ooit nog de hype van Game of Thrones zou gaan inzien. En toen kwam ik bij seizoen 4 en kwam daar eindelijk verandering in. Seizoen 5 was dan weliswaar weer een stapje terug, maar slaagde er evengoed in mijn aandacht vast te houden.

Seizoen 6 was voor mij de overtreffende trap. De eerste paar afleveringen zijn nog een beetje op het niveau van seizoen 5: goed, maar soms krijg je de indruk dat er niet bijster veel gebeurt. Dit verandert echter in de tweede helft van het seizoen. De spanningen nemen dan in vrijwel ieder gebied toe (in Winterfell alsook in King's Landing en Meereen) en dit mondt tijdens de laatste twee afleveringen uit in de meest spectaculaire climax die je je als kijker maar kunt wensen. De veldslag in Winterfell en de aanval in Meereen zien er adembenemend uit en zijn haast voelbaar. In King's Landing doet zich ondertussen de ene interessante plotwending na de andere voor, hoewel alles daar dusdanig in beeld gebracht werd dat het niet als een complete verrassing kwam (Tommen's zelfmoord zag ik bijvoorbeeld aankomen op het moment dat hij zijn kroon afzette). En wat mij (zo te lezen niet als enige) opviel: personages als Varys, Jaime en Arya verplaatsen zich bliksemsnel tijdens die laatste afleveringen. Die afleveringen zijn zo sterk dat een dergelijk detail natuurlijk de boel niet helemaal onderuit kan halen, maar het doet wel een beetje af aan de continuïteit. De voorgaande seizoenen leken immers vooral duidelijk te willen maken dat de wereld dusdanig groot is dat je niet zomaar even van A naar B reist.

Erg fijn seizoen. De serie heeft naar mijn mening een duidelijke groei doorgemaakt. Het acteerwerk is altijd al goed geweest geweest, maar de politiek is interessanter geworden, de humor slaat vaker aan en de actiescènes komen (mede door het hogere budget) veel meer tot hun recht. Ook heb ik een zwak voor plottwists zoals die omtrent Hodor. Heel mooi gedaan en wat leefde ik met hem mee toen hij die deur probeerde tegen te houden. Het laatste shot van de tiende aflevering kan zo door voor het einde van een epische blockbuster die je zojuist in de bioscoop hebt gezien. Knap dat deze televisieserie dat heeft weten te bewerkstelligen.

4*

Ik had een paar maanden geleden niet verwacht dat ik nu al het zevende seizoen van Game of Thrones gezien zou hebben, aangezien ik aanvankelijk niet echt een klik voelde met de serie. Het bleek echter dat daar waar veel fans van het eerste uur de serie kwalitatief steeds minder begonnen te vinden, ik de serie juist steeds meer begon te waarderen.

Seizoen 6 was voor mij het absolute hoogtepunt van de serie tot nu toe. Dat blijft ook mijn mening na het zien van dit voorlaatste seizoen, maar ik kan gelukkig melden dat ik me ook met dit zevende seizoen uitstekend vermaakt heb. De vaart zit er lekker in. Enerzijds is dat jammer, want het blijft een beetje vreemd dat personages zich opeens razendsnel kunnen verplaatsen over grote afstanden, maar het houdt ook in dat de zeven afleveringen volledig benut worden en eigenlijk non-stop interessant blijven. Geweldig om te zien hoe personages die seizoenen lang langs elkaar geleefd hebben elkaar nu eindelijk ontmoeten en voor de vraag komen te staan of ze bereid zijn om hun ego's aan de kant te zetten en samen te werken. Het hoogtepunt daarvan is natuurlijk de samenwerking tussen Jon en Daenerys. De onthulling over Jons verleden en zijn aanspraak op de troon in de laatste aflevering hakt er dan ook wel in. Ergens ook wel licht komisch moet ik zeggen, aangezien Jon zichzelf absoluut niet als een koning ziet

De onderlinge spanningen blijven boeiend en komen tijdens dit seizoen meermaals op spectaculaire wijze tot uitbarsting. 'The Spoils of War' en 'Beyond the Wall' zijn afleveringen die bol staan van de actie en, ondanks dat de serie zich visueel al bewezen had, wordt dat hier nogmaals bevestigd. De laatste aflevering laat je met een onheilspellende cliffhanger achter die je alleen maar reuze benieuwd maakt naar het slotseizoen. Of de finale zal bevallen is natuurlijk nog even afwachten, maar het is in ieder geval fijn dat het allemaal behoorlijk onvoorspelbaar blijft. Ik kijk ernaar uit!

4*

Ook hier iemand die zich niet meteen 'fan' van de serie zou willen noemen. Drie seizoenen lang vond ik dit een alleraardigste serie, maar ik snapte niet waar iedereen nou zo laaiend over was. Ik vond het bij vlagen wat langdradig allemaal. Pas vanaf seizoen 4 begon het een stuk meer bij mij te leven. Ik ben de serie daarna een stuk meer gaan waarderen, maar ik zal nooit iemand zijn die de namen van alle randpersonages kan opdreunen of diezelfde randpersonages meteen in het bijbehorende Huis kan plaatsen.

Maar goed, ik heb aan enkele seizoenen vier sterren toegekend, dus het moge duidelijk zijn dat ik hier graag naar kijk. Seizoen 8 had het natuurlijk bij voorbaat al niet gemakkelijk, maar ik moet me aansluiten bij het merendeel dat vindt dat de hooggespannen verwachtingen niet helemaal worden waargemaakt. Het grootste probleem vind ik dat het seizoen slechts zes afleveringen telt. Er is een hoop potentie voor een spectaculaire climax, maar het moordende tempo zorgt ervoor dat een stuk geloofwaardigheid en bijbehorende emoties verloren gaan. Ik vind het een prima idee om Daenerys uiteindelijk te laten overlopen naar de 'dark side', maar de manier waarop het hier gepresenteerd wordt, geloofde ik gewoonweg niet. Ik geloof best dat er hier en daar wat foreshadowing in eerdere seizoenen te zien was (wat dat betreft verheug ik me er er wel op om de serie als geheel later nog eens te herzien), maar het feit dat ze hier opeens even besluit een complete stad uit te moorden is veel te radicaal. Dit is overigens enkel en alleen aan het script te wijten en niet aan Emilia Clarke. De verandering die Dany doormaakt op het moment dat de stad zich heeft overgegeven, wordt expressief erg goed door Clarke gebracht. Ik zag ook echt wel het kwaad in haar op het moment dat ze in de laatste aflevering haar leger toesprak. Het komt alleen nooit écht aan, omdat haar verandering te gehaast is uitgewerkt.

Zo zitten er meerdere gemiste kansen in dit seizoen. Ondanks dat 'The Long Night' op zich een goede aflevering is, vond ik het einde een beetje lachwekkend. Die Night King deed me altijd al aan Darth Maul denken, en nu blijkt ook nog dat beiden op een soortgelijke (makkelijke) manier om het leven komen. Ook een vooraanstaand personage als Cersei Lannister wordt hier wel erg lullig uitgeschakeld en Jaime handelt compleet onbegrijpelijk tijdens die laatste afleveringen. Het leek er bijna op alsof de schrijvers hem per se dood wilden hebben en hem daarom maar terugstuurden naar King's Landing. Ook vind ik het jammer dat het seizoen zich alleen afspeelt in Winterfell en King's Landing. Enerzijds natuurlijk wel logisch, want daar spelen de twee grote conflicten zich af, maar de wereld voelt op deze manier wel een stuk kleiner dan zoals die werd weergegeven in bijvoorbeeld seizoen 6. Dat laatste wordt tevens veroorzaakt doordat personages zich wederom bliksemsnel verplaatsen wanneer het plot dat nodig acht; iets dat nog steeds niet in overeenstemming is met de eerste seizoenen.

Op zich is al het goede van de voorgaande seizoenen nog steeds aanwezig: de cast presteert prima en visueel is het nog altijd van een hoog niveau. Het seizoen weet ook van begin tot eind te vermaken en je bent na iedere aflevering weer benieuwd naar het vervolg. Met het einde heb ik in principe ook vrede, dus ik kan niet zeggen dat de serie eindigt met een domper, maar ook hier geldt weer: het komt gehaast over. Alle ingrediënten voor een goed slotseizoen zijn aanwezig, dus het is ontzettend jammer dat nu vooral een gevoel van haastigheid overheerst. Het voelt een beetje krom dat een jarenlange, rustige opbouw zo vluchtig ten einde komt. Ik heb het seizoen echter niet als een complete ergernis ervaren. Vermaak is hier zeker nog te vinden en het mag ook benoemd worden dat sommige personages (bijvoorbeeld Jorah) wél een waardig afscheid krijgen.

Kleine 3,5*

Dit vond ik een beetje tegenvallen eerlijk gezegd. Ik ben fan van de popcultuur van de jaren 80, dus dat was ook met name de reden dat ik hier interesse in had. De aankleding maakt inderdaad duidelijk dat de serie zich in deze periode afspeelt, maar het had er wat mij betreft nog veel dikker bovenop mogen liggen. De soundtrack is, met nummers als Under Pressure en Head over Heels, zeker in orde, maar ik had gehoopt op wat meer muziek per aflevering.

Desondanks is de aankleding (het visuele) nog wel hetgeen dat ervoor zorgde dat ik bleef kijken. Het probleem is namelijk dat de serie inhoudelijk ook niet helemaal mijn ding is. De pilot en de eerste paar afleveringen zijn nog wel veelbelovend, maar uiteindelijk is het hele vormgevingsproces van de worstelshow niet bijster interessant. Hoofdpersonage Ruth vind ik een beetje suf en zelf onuitstaanbaar op momenten dat ze haar acteerkunsten aan de rest van de groep toont, inclusief haar definitieve Russische typetje. Haar rivaliteit met Debbie is dan wel weer interessant, maar ik vond het dan weer jammer dat dit na de eerste aflevering al op standje koude oorlog gaat. Een hoop personages komen niet of nauwelijks uit de verf (het wolf meisje) en 3/4 van de personages ken ik niet eens bij naam na het zien van de tiende aflevering.

Het is verder zeker niet slecht, maar ik ervoer dit eerste seizoen van GLOW toch wel als een teleurstelling. Ik kijk niet zozeer uit naar het tweede seizoen, maar wie weet geef ik het tegen die tijd wel weer opnieuw een kans. Ik heb immers ergens nog wel het gevoel dat dit seizoen stopt op het moment dat het net interessant begint te worden.

2,5*

Een aangename verrassing!

Na het tegenvallende eerste seizoen twijfelde ik of ik hier aan moest beginnen. Het voorgevoel dat dat seizoen leek te stoppen op het moment dat het interessant begon te worden, heeft mij overgehaald om dit toch een kans te geven en daar ben ik blij om. Het tweede seizoen is namelijk precies wat ik van GLOW verlang: eindelijk krijgen we meer te zien van het materiaal dat voor de show gebruikt wordt (dus meer worstelpartijen) en de jaren 80 sfeer komt beter uit de verf. Ik blijf van mening dat ik met bepaalde personages meer heb dan met anderen, maar over het algemeen kan ik zeggen dat ieder personage hier beter tot zijn recht leek te komen. Met name Ruth kon ik verrassend goed hebben daar ik haar in het eerste seizoen bij vlagen irritant vond. Goede rollen van Alison Brie en Marc Maron. Ook met personages als Rhonda, Bash en Justine leefde ik mee. Ik heb meermaals hardop gelachen en ook de plotwendingen vond ik treffend. Het einde zorgt er zelfs voor dat ik nieuwsgierig ben geworden naar het vervolg.

3,5*

Geen groot westernliefhebber, maar hier heb ik me zeer goed mee vermaakt. De trage vertelstijl is er eentje waar je mee overweg moet kunnen, maar het voordeel dat Godless heeft, is dat het verhaal (vooral de onderlinge relatie tussen Roy Goode en Frank Griffin) boeiend blijft. De serie heeft wat dat betreft veel te danken aan het uitstekende acteerwerk van Jeff Daniels en Jack O'Connell, maar ik vond de bijrollen ook goed neergezet. Met name Bill McNue, Mary Agnes en Whitey Winn weten de boel levend te houden wanneer de focus op La Belle komt te liggen. Er is sprake van onderhuidse spanning en de climax is voortreffelijk in beeld gebracht. De laatste 'showdown' doet wat aan Once upon a Time in the West denken. Het niveau van die klassieker wordt nergens gehaald, maar Godless is desondanks onderscheidend en amusant genoeg. De moeite van het bekijken zeker waard!

3,5*

Ik vond het nogal wisselend van niveau: dan weer heel sterk en boeiend en even later weer langdradig en wat flauw. Het begint inderdaad best veelbelovend, maar na enkele afleveringen krijg je juist de indruk dat het maar niet op gang wil komen. De serie wordt eigenlijk volledig gered door de schitterende locatie en enkele (rand)personages. Andrés was mijn favoriet, maar ook inspecteur Ayala is leuk. Hoofdpersonages als Julio, Alicia, Teresa en Diego worden an sich niet slecht neergezet, maar liggen iets te zeer voor de hand. Het grootste minpunt is echter dat Julio volledig probleemloos zijn gang kan gaan in een hotel waar de staf doorgaans nauwlettend in de gaten gehouden wordt; iets dat de geloofwaardigheid niet bepaald ten goede komt. De balans tussen humor, (liefdes)drama en misdaad werkt soms, maar meer dan eens lijkt de focus een beetje zoek.

Een serie die dus behoorlijk van links naar rechts gaat in vrijwel elk opzicht. Ik heb even gedacht om ermee te stoppen, maar vrijwel iedere aflevering eindigt gelukkig met een goede cliffhanger, waardoor ik blijf kijken. Het einde van dit seizoen steekt in ieder geval goed in elkaar en het lijkt erop dat het niveau nu omhoog gaat.

3*

Voorlopig de eerste serie waar ik halverwege een seizoen mee gestopt ben; iets dat ik niet gauw doe. Het was ook niet een bewuste beslissing die ik nam na het zien van een bepaalde aflevering, maar ik merkte gewoon dat ik de serie telkens vergat en daardoor weken (en uiteindelijk maanden) niet meer keek.

Seizoen 1 vond ik al van wisselend niveau, maar daar was wel nog enige spanning te bekennen en het eindigde met een goede cliffhanger. Doodzonde dus dat die cliffhanger al na twee afleveringen van dit tweede seizoen volledig om zeep geholpen wordt en bijna alles weer is zoals het was voor de cliffhanger. De ergernissen uit het voorgaande seizoen keren daarmee al gauw terug en ditmaal nog een graadje erger: personages blijven eeuwig om elkaar heen draaien (Julio en Alicia), niet alle verhaallijntjes zijn even interessant (bijvoorbeeld Javier die zich non-stop in de nesten werkt of dat gedoe met de baby's) en de geloofwaardigheid is opnieuw ver te zoeken, met nog steeds als tergend dieptepunt dat Julio zogenaamd ongestoord de amateurspion kan uithangen in een hotel waar sociale controle aan de orde van de dag is.

De locaties zijn mooi en het acteerwerk van het merendeel van de cast is prima, maar het mysterie waar het om draait weet mij echt niet langer te boeien. Er zit naar mijn mening te weinig vaart in de serie en het voelt daardoor inderdaad als een slepende soap. Er werd me nog beterschap beloofd, maar ik ga het helaas niet trekken om daar nog langer op te wachten.

2*