Opinions

Alweer een tijdje geleden dat ik actief een serie volgde. Op de een of andere manier spreekt het me de laatste tijd meer aan om even een film te kijken als tussendoortje dan aan een nieuwe serie te beginnen. Uiteindelijk heb ik voor The 100 gekozen, omdat deze serie me werd aanbevolen op basis van mijn waardering voor Lost.

Gelijkenissen met Lost zijn aanwezig, maar The 100 heeft wel degelijk een eigen smoel. Toch ben ik nog niet omver geblazen door dit eerste seizoen. Daar waar Lost zich de tijd neemt om je een band te laten opbouwen met de personages en het mysterie steeds maar stukje bij stukje prijsgeeft, 'knalt' The 100 een stuk sneller. Ik geef persoonlijk de voorkeur aan de eerste aanpak van die twee. Zeker in het begin lijkt deze serie namelijk iets te veel te willen laten zien. Halverwege het seizoen zakt het dan weer wat te zeer in elkaar. Met name die langdradige focus op dat 'love triangle' wordt op den duur tenenkrommend. Pas tegen het einde, wanneer de Grounders lijnrecht tegenover de Hundred komen te staan en de Ark in de problemen komt, wordt een flinke stap in de goede richting gezet.

Het is dus nog een beetje vallen en opstaan, dit eerste seizoen. De serie schommelt qua toon ook tussen kinderachtig en juist erg rauw en volwassen. Toch ben ik positief genoeg om door te gaan met kijken. De jonge cast voelt tijdens de seizoensfinale al een stuk vertrouwder en de volwassenen spelen eigenlijk al vanaf het begin erg goed. Leuk om Henry Ian Cusick, die tevens mijn favoriete personage speelde in Lost, hier weer bezig te zien. Ook Paige Turco en Isaiah Washington zetten hun karakters goed neer. Bovendien is het fijn dat zowel de scènes op de grond als in de ruimte ongeveer evenredig interessant blijven. De mysterieuze cliffhanger van de uitstekende seizoensfinale zorgt ervoor dat The 100 de kijker nog wel even aan het lijntje houdt.

Al met al een zeer aardig begin. Een echt hoge score kan ik nog niet kwijt aan het eerste seizoen. Daarvoor heb ik me toch iets te zeer gestoord aan een aantal zaken. Ik ben desondanks optimistisch over het vervolgseizoen, zeker aangezien ik hier toch al een paar keer lees dat de serie nog beter wordt.

3*

In alle opzichten een vooruitgang ten opzichte van het eerste seizoen. Je merkt dat men probeert de personages wat meer uit te diepen. Op zich is dat positief, maar het pakt niet voor iedereen even goed uit. Finn weet zich namelijk te ontwikkelen tot een heel vervelend personage. Ik herken me dus heel erg in bovenstaand verhaal van jacobine_rodijk. De eerste helft kampt met enkele onwaarschijnlijkheden die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Gelukkig wordt met een gedurfde twist een einde gemaakt aan dat oeverloze gezever.

Vanaf de tweede helft is het seizoen lekker op dreef. De spanningen tussen de Grounders en de Sky People staan op scherp, terwijl ze moeten samenwerken om het op te nemen tegen Mount Weather. De volwassen cast (Turco, Washington en Cusick) doet het opnieuw goed, maar ook de jongeren komen beter tot hun recht. Met name personages als Bellamy, Murphy en Raven vielen in positieve zin op. Ook nieuwkomers zoals vader en zoon Wallace en de geheimzinnige Lexa zijn fijne toevoegingen. Wat ik erg tof vond, waren de riskante keuzes die gemaakt werden. Het klopt dat de protagonisten niet altijd even sympathiek zijn, maar dat maakt The 100 wel anders dan veel andere series. Ook de 'good guys' maken hier brute beslissingen die normaal alleen voor antagonisten zijn weggelegd.

Ik ben nog geen uitgesproken fan, maar dit tweede seizoen heeft de serie absoluut goed gedaan. Het zorgt er ook voor dat ik zonder twijfel aan het derde seizoen ga beginnen, want ik ben benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

3,5*

Ondanks dat ik niet alles goed vind, wordt The 100 wel steeds interessanter. Dit derde seizoen kiest voor een iets andere insteek door de implementatie van de A.I. verhaallijn. Dat vergt best wel wat van de kijker, want daar de eerste twee seizoenen nog een enigszins realistische invalshoek hadden, gaat men hier flink over de top. De serie lijkt al lang niet meer alleen op een kruisbestuiving tussen Lost en The Hunger Games. Bij dit seizoen moest ik bij vlagen aan Game of Thrones en soms zelfs aan The Matrix denken.

De jonge cast is gegroeid. Zeker een personage als Raven ben ik echt wel gaan waarderen. Ook Murphy verdient het om apart benoemd te worden. Interessant om te zien hoe Richard Harmon dat personage op overtuigende wijze een verandering heeft laten doormaken. Enkel Monty en Jasper blijven wat achter, hoewel Jasper's personage hier wel in positieve zin wordt uitgediept. Ook Clarke heeft een interessante verhaallijn, Lexa is een gaaf personage (jammer dat ze zo vroeg moest vertrekken) en ook Abby, Kane en Jaha krijgen wederom genoeg te doen. De grote domper van dit seizoen is Bellamy. En dat ligt niet aan Bob Morley, maar aan het schrijfwerk. Ik vond het volstrekt ongeloofwaardig dat hij zich zo gemakkelijk laat manipuleren door Pike, niet veel later daadwerkelijk gebrainwasht lijkt te zijn en meehelpt om zijn bondgenoten om te leggen en vervolgens drastisch snel weer tot inkeer komt en geaccepteerd wordt door de groep. Ik vond dat hele Finn gedoe al behoorlijk vervelend in het vorige seizoen en hier wordt dat nog eens dunnetjes overgedaan. Ik snap dat men wil zeggen: 'ook de good guys zijn niet 100% goed', maar dit soort keuzes zijn gewoon onlogisch. Er is te weinig opbouw en lijkt vooral voor het shock-effect erin verwerkt te zijn.

Het is tevens de reden dat The 100 maar niet wil uitgroeien tot een echte top serie. Dramatisch is dat niet, want de serie heeft zonder meer genoeg te bieden om te blijven kijken, maar jammer is het wel. De serie doet veel goed, maar lijkt altijd nét iets tekort te schieten. Afijn, de ontwikkelingen zijn nog altijd interessant, de serie toont meer lef dan ooit en ik ben zeer benieuwd hoe seizoen 4 de draad weer oppakt. De dood van Pike was een nogal drastische manier om het seizoen af te sluiten, maar daarmee voorkomt men (hopelijk) wel dat de serie zich blijft herhalen. Ik kijk gestaag verder.

3,5*

Seizoen 1 was een aardig begin, maar ik vond de twee vervolgseizoenen beter. Seizoen 3 zocht al aardig de grenzen van geloofwaardigheid op, maar was in al zijn ambities wel nog steeds erg vermakelijk. Seizoen 4 is wat mij betreft dan weer een stapje achteruit.

Het hele seizoen bestaat uit het zoeken naar een manier om ervoor te zorgen dat iedereen Praimfaya overleeft. Daarbij komen de personages telkens met nieuwe problemen in aanraking die allemaal weer binnen een paar afleveringen opgelost worden, waarna zich weer een nieuw probleem aandient. Doordat dit veelvuldig optreedt in dit seizoen, en zich ook al vaker heeft voorgedaan tijdens de vorige seizoenen, begint de serie als een herhaling van zetten te voelen. Ook de spanning ebt stukje bij beetje weg als blijkt dat bepaalde personages per se in leven gehouden moeten worden (Octavia) en anderen op halve superhelden beginnen te lijken (Raven). Ik vraag me af of er nog een kijker in de voorlaatste aflevering daadwerkelijk aan twijfelde of het Raven zou lukken om de groep de lucht in te krijgen. Natuurlijk is dit deels fantasy, maar dat neemt niet weg dat de hoeveelheid aan onlogische keuzes er alsnog voor zorgt dat het soms behoorlijk ongeloofwaardig wordt. De seizoensfinale maakt de hooggespannen verwachtingen dan wel weer waar en Jasper, waarvan ik nog steeds niet weet of ik het nou een leuk of irritant personage vond, krijgt best een mooi afscheid.

Vermakelijk genoeg om uit te zitten, maar ik kan ook niet zeggen dat ik ademloos heb zitten kijken. De serie doet er in ieder geval goed aan om hier geen twintig afleveringen per seizoen uit te persen en ik denk oprecht dat ze qua opzet iets nieuws moeten verzinnen. Benieuwd hoe seizoen 5 het ervan afbrengt...

3*

Teleurstellend. Dat is toch wel het eerste woord dat in me op komt na het zien van seizoen 5 van The 100. Deze serie heeft eigenlijk al sinds het prille begin last van personages die onbegrijpelijke keuzes maken. Gelukkig zorgde alles wat er omheen gebeurde er wel nog altijd voor dat het vermakelijk kijkvoer bleef. Zeker seizoen 2 en 3 waren erg fijn en hadden, ware het niet dat ook daar een storende keuze omtrent een personage gemaakt werd, gemakkelijk een score van 4 sterren kunnen krijgen. In seizoen 5 treedt een dergelijke storende keuze echter veel te veel naar de voorgrond...

Ik heb het dan natuurlijk over Octavia. We hebben het hier sowieso over een personage dat die fatale val in het vorige seizoen natuurlijk nooit had moeten overleven, maar soit. De keuze om haar hier een tiran te maken is in eerste instantie interessant, maar de serie durft moeilijk echt door te pakken. Je voelt gewoon aan alles dat een moment van bezinning op de loer ligt en dat er wéér (het zou niet de eerste keer zijn in deze serie) van de kijker gevraagd gaat worden om opnieuw sympathie voor een personage op te brengen dat het niet verdient. Leuk idee, maar naar mijn mening volledig mislukt. Waarom moest ze ook dit nou nog overleven? Die opoffering aan het einde van aflevering 12 had een mooie dood kunnen zijn, maar kennelijk moet er nóg meer uit dit personage geput worden. Zucht... Maar er zijn meer pijnpunten. Clarke die Praimfaya redelijk gemakkelijk overleeft, wéér een nieuwe groep mensen die kennelijk al die tijd gewoon in leven is gebleven en wéér de dreiging van een oorlog. Het is het bekende 'been there, done that' gevoel. De serie laat hier niets nieuws zien en voelt vooral als een soort 'greatest hits' compilatie van de vorige seizoenen. Ook nieuwkomers als Diyoza, McCreary en Hannibal Lecter 2.0 voelen eigenlijk meer als personages die in de weg zitten dan dat ze iets toevoegen. Madi is dan overigens wél weer een aanwinst.

Ik heb het seizoen nog in een vrij hoog tempo kunnen uitzitten, maar dan met name omdat ik nog wil weten hoe het afloopt. De reden dat ik daar nog nieuwsgierig naar ben heeft de serie te danken aan de eerdere seizoenen, waar ik wel met een aantal personages (Bellamy, Raven, Kane, Abby) ben gaan meeleven. De seizoensfinale wil ik overigens ook nog wel geslaagd noemen. Dat was met het grootste gemak de beste aflevering van het seizoen en het zorgt er tevens voor dat ik doorga met seizoen 6, hoewel de serie hier wel heel duidelijk laat zien dat de koek eigenlijk op is.

2,5*

Tsja...

The 100 had altijd al zo zijn ups en downs, maar ik heb van de eerste vier seizoenen goed kunnen genieten, met seizoenen 2 en 3 als hoogtepunt. In seizoen 5 ging de serie pas voor het eerst echt onderuit door wéér voor een herhalingsoefening te kiezen en het karakter van bepaalde personages om zeep te helpen.

Seizoen 6 begint hoopvol. Er lijkt daadwerkelijk voor een andere insteek te worden gekozen en dat is precies wat deze serie baat bij had (nou ja... eigenlijk had de serie er vooral baat bij gehad als er inmiddels een einde aan gebreid was, maar soit). Uiteindelijk blijkt dat een beetje een façade. De Primes blijken immers wederom niet veel meer dan weer een nieuwe groep vijanden voor... Wonkru, moeten we ze nog steeds noemen? Al moet ik het dit seizoen nageven dat er over het algemeen wel een iets andere sfeer hangt door de nieuwe locatie. In dat opzicht zou je dit wel verfrissend kunnen noemen.

Jammer dus dat dit seizoen verder wederom veelal teleurstelt. Er worden wederom een hoop nieuwe personages, achtergrondverhalen en regels geïntroduceerd, waarvan ik meer dan de helft alweer vergeten ben. Een deel is interessant, een deel absoluut niet. Met name richting het einde gaat de serie bij vlagen veel te veel 'over the top', soms zelfs dusdanig dat het bijna lachwekkend wordt. Uiteraard gaat ook een aanzienlijk deel van het seizoen op aan het tot inkeer moeten komen van Octavia, nadat ze in het vorige seizoen veranderde in een koelbloedige massamoordenaar. Dit personage is gewoon écht klaar, maar kennelijk zijn de makers het me oneens getuige de seizoensfinale. Ik stoor me er in ieder geval ontzettend aan dat ze nog steeds in deze serie rondloopt en al helemaal dat de kijker haar nu weer sympathiek moet gaan vinden. Het is daarentegen jammer dat Kane en Abby, die zeker de kwaliteit van de serie ten goede kwamen, het toneel moeten verlaten. Met name Abby komt er wat bekaaid vanaf.

Wel kan ik nog een compliment kwijt aan Eliza Taylor. De dubbelrol die ze hier op zich neemt komt best goed uit de verf. Ook Richard Harmon heeft wel een positieve ontwikkeling laten zien tijdens deze serie. Lindsey Morgan en Bob Morley blijven ook wel leuk, maar hun personages krijgen niet zo veel te doen. Het zijn allemaal geen grootste acteurs, maar ze houden zich goed staande met dit materiaal. Visueel is met name de eerste aflevering (en de intro van iedere aflevering) erg sterk. De nieuwe planeet biedt mogelijkheden voor het slotseizoen.

Het moge duidelijk zijn: ik kijk deze serie eigenlijk alleen nog omdat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met de personages. Nu een groot deel van mijn favoriete personages echter is weggevallen en het duidelijk is dat de schrijvers er moeite mee hebben om met iets nieuws te komen, is het de vraag of deze serie nog een bevredigend slotstuk kan voortbrengen. Ik ga het uit nieuwsgierigheid (en voor het gevoel van 'afsluiting') in ieder geval zeker proberen. Ik gun de serie een mooie finale, maar zou liegen als ik zou zeggen dat ik er vertrouwen in heb.

2,5*

Ondanks dat ik The 100 met veel plezier gekeken heb, is het verre van een perfecte serie. Bij vlaggen heel pakkend, op andere momenten bijna stupide. Seizoen 1 was zeer aardig maar moest even opwarmen, seizoen 2 was, achteraf gezien, het hoogtepunt en ook seizoen 3 kon ik erg waarderen. Met seizoen 4 had de serie mooi kunnen afronden. Helaas dachten de makers daar anders over en seizoen 5 was dan ook vooral een herhaling van zetten. Ook de makers was dat niet helemaal ontgaan, waardoor er vanaf seizoen 6 besloten werd het sciencefiction-element van de serie meer te verkennen. In seizoen 7 wordt dit nog verder doorgetrokken.

Het levert een seizoen op dat in ieder geval origineler is dan de twee voorgangers. Ondanks dat seizoen 5 en 6 iets anders probeerden te doen, bleef het namelijk toch vooral veel van hetzelfde. Seizoen 7 bevat ook wederom een nieuwe groep mensen die al die tijd klaarblijkelijk gewoon in leven was en ook deze groep vormt weer een gevaar voor de idealen van Clarke en co., maar daar blijft het qua overeenkomsten gelukkig wel bij. In een bepaald opzicht dus tamelijk verfrissend. Toch schiet dit slotseizoen op meerdere fronten tekort.

Dat dit dezelfde serie als die van het eerste seizoen is hier nog maar moeilijk te bevatten. Seizoen 7 is bij vlagen geweldig complex, doordat men telkens maar nieuwe personages blijft introduceren en met nieuwe termen, regels en concepten blijft gooien. Hierdoor maken de makers het zichzelf behoorlijk moeilijk, want hoe wil je al die verschillende subplots op een bevredigende manier afronden en alle vraagstukken beantwoorden? 'Als Lost ermee wegkomt...' lijken de makers gedacht te hebben. Het verschil is alleen dat Lost één groot mysterie was zes seizoenen lang. The 100 was daarentegen altijd kraakhelder, maar wil hier overduidelijk te veel laten zien. Dat lijkt in het begin, zie mijn bericht na de vierde aflevering, best interessant te worden, maar uiteindelijk moet ik toch concluderen dat het middenstuk te langdradig werd en de finale te gauw afgeraffeld.

De focus is zoek. De schrijvers kiezen ervoor om de groep op te splitsen, met als gevolg dat zich zaken op verschillende planeten en in verschillende dimensies afspelen. Hartstikke leuk dat Echo, Hope, Gabriel en Jordan zo veel screentime krijgen, maar ze voelen niet als de meest urgente personages. Het draait allemaal om Clarke, maar ze heeft lange tijd maar verdomd weinig te doen. Het dieptepunt is echter Bellamy: een belangrijk personage dat letterlijk en figuurlijk om zeep geholpen wordt hier. Tot twee keer toe, nota bene. Het feit dat Clarke hem neerschiet is niet geloofwaardig. Dat Octavia en Echo vervolgens reageren met 'ach, whatever, hij was toch al lang heengegaan' is zo mogelijk nog ongeloofwaardiger. Ik snap niet waarom je zo'n belachelijke keuze nog zo vlak voor de finish moet maken. Ik heb de serie, ook in de goede seizoenen, vaker onlogische keuzes verweten, maar dit spant wel de kroon.

De laatste aflevering is een goede seizoensfinale, maar een matige seriefinale. De situatie lijkt uitzichtloos, maar opeens is daar Octavia met een toespraak en... dat was het eigenlijk. Yeah, right... Ik weet dat dit personage veelal als favoriet gezien wordt en geprezen wordt om haar arc, maar ik heb deze nooit helemaal serieus kunnen nemen. Ze was zó ver doorgedraaid als Blodreina dat ik het gewoon erg moeilijk vind om nog sympathie voor haar op te brengen en het plot armor, dat ze al sinds die fatale val in het vierde seizoen draagt, stoort mij enorm. Als het aan mij had gelegen was die eer van 'saviour' uitgegaan naar Raven, maar helaas... Het definitieve einde van de serie voelt afgeraffeld en een beetje vaag, maar de keuze om met 'Bad' van U2 af te sluiten werkt op de een of andere manier uitstekend.

Van het acteerwerk heeft deze serie het sowieso nooit moeten hebben. De jonge cast verbleekte naar mijn mening altijd wat bij ervaren acteurs als Henry Ian Cusick, Paige Turco en Isaiah Washington. Toch verdienen ook Lindsey Morgan, Richard Harmon en Luisa D’Oliveira een compliment. Ik vond de ontwikkelingen rond hun personages veruit het meest interessant en ze zijn erg comfortabel geraakt in hun rollen. Fijn om te zien! Daarnaast mag dit seizoen, net als de voorganger, er in visueel opzicht wel zijn. Qua vormgeving is er echt wel over nagedacht en spat de creativiteit van het scherm. Jammer dat die creativiteit in het scenario iets minder goed terug te zien is.

Het eerste seizoen dat erin slaagt iets anders te doen, maar tegelijkertijd is het jammer om te bedenken hoeveel gemiste kansen hierin zitten. Je zult mij niet gauw horen zeggen dat ik het zelf beter gedaan had, maar als ik kijk naar het aantrekkelijke bronmateriaal, dan durf ik wel met zekerheid te zeggen dat hier meer in gezeten had. Als het aan mij had gelegen was het seizoen véél kleinschaliger (en daardoor minder druk) geworden en was het echte vuurwerk bewaard gebleven voor de slotaflevering. Ik had iets dergelijks ook wel verwacht van deze serie, maar dat bleef helaas enigszins uit...

Kortom: ook ik had op beter gehoopt. Ik verheug me er best op om de complete serie ooit weer eens te herzien, maar dat het vanaf het vijfde seizoen flink bergafwaarts gaat zal me helaas wel bijblijven. Desalniettemin was het absoluut geen verspilde moeite en de serie als geheel heeft genoeg te bieden om aan te bevelen.

2,5*

Ik was hier, met name door de vele lovende reacties, wel heel erg benieuwd naar. Uiteindelijk snap ik de hoge beoordelingen niet helemaal, mogelijkerwijs speelt daar toch een stukje jeugdsentiment een rol bij. Dat gezegd hebbende, moet ik wel toegeven dat ik me hier gewoon prima mee vermaakt heb.

De titelsequentie is schitterend(!) en behoort tot de beste openingen die ik gezien heb. Door de poster en de opening kreeg ik overigens wel een verkeerd beeld van de serie (ik dacht dat het erom ging dat de sprookjesfiguren uiteindelijk het tiende koninkrijk - New York - zouden willen overnemen). Op zich vind ik het niet erg dat het plot toch anders in elkaar bleek te steken. Dit betekent namelijk dat we veel meer tijd doorbrengen in de sprookjeswereld dan ik vooraf verwacht had. En die wereld ziet er ook eveneens magnifiek uit. Leuk om te zien hoe ze vorm hebben gegeven aan de verschillende koninkrijken.

De serie lijkt een beetje te mikken op zowel kinderen als volwassenen, waardoor de balans soms een beetje zoek is. Soms is het ronduit kinderachtig, terwijl andere momenten weer te angstig zullen zijn voor de allerkleinsten (en bovendien wordt best wel benadrukt dat Virginia en Wolf seks willen en uiteindelijk gehad hebben). De drie trollenkinderen vond ik bijvoorbeeld te vervelend voor woorden, maar wellicht dat kinderen zich wel kunnen vermaken met hen. Het acteerwerk is ook behoorlijk wisselvallig. Scott Cohen deed me bij vlagen denken aan Jim Carrey, maar dan wel op een negatieve manier. Die balanceerde met zijn rol als Wolf constant tussen sympathiek en bijzonder irritant. Dan vond ik John Larroquette, Dianne Wiest en Rutger Hauer nog het beste uit de verf komen. De aandoenlijke Kimberly Williams-Paisley doet het op zich ook aardig, maar op het einde geloofde ik haar niet toen ze zogenaamd moeite had met de dood van haar moeder (ook deels de schuld van het script). Verder nog een leuk bijrolletje van een bijna onherkenbare Ed O'Neill als de trollenkoning.

The 10th Kingdom is een prima miniserie die garant staat voor zeven uurtjes vermaak. Ik kan het mis hebben, maar ik krijg de indruk dat de serie ook een beetje de weg vrijmaakte voor series als Once Upon a Time en Grimm, hoewel The 10th Kingdom wel een heel andere sfeer heeft dan bijvoorbeeld eerstgenoemde. Ik ben niet zwaar onder de indruk, maar een fijne wegkijker is het zeker.

3*