Opinions

Deze versie van Teenage Mutant Ninja Turtles is het ultieme jeugdsentiment voor mij. Daar waar anderen fan waren van Pokémon, Yu-Gi-Oh! of Avatar: The Last Airbender, was TMNT altijd mijn favoriete serie.

Ik had alles: de videogames, het speelgoed en hetgeen wat in Nederland op dvd was uitgekomen had ik ook in bezit. Het leidde er ook toe dat ik in aanraking kwam met de serie uit '87 en met de films uit de jaren '90, maar toch, ondanks dat ik ook hier met volle teugen van genoot, is qua amusementswaarde niks meer voor mij in de buurt gekomen van deze variant uit 2003.

Ik ben de serie inmiddels aan het herbekijken en ik vind het nog steeds erg goed. Wat dat betreft denk ik dat deze serie een stuk beter te behappen is voor de volwassen kijker dan de variant uit 1987. Doordat het meer gebaseerd is op de originele stripboeken, is het immers allemaal wat duisterder en serieuzer. Dit hoeft uiteraard niet per definitie voor iedereen een pluspunt te zijn, maar ik vind het erg goed uitpakken. Er is desalniettemin nog steeds genoeg ruimte voor humor (voornamelijk afkomstig van Michelangelo) en luchtigheid. De karakterontwikkeling vind ik daarnaast ook sterk gedaan: iedere Turtle is uniek en dat komt hier heel duidelijk naar voren. De animatiestijl is me altijd goed bevallen en de actiescènes worden regelmatig behoorlijk gaaf in beeld gebracht. Tevens prijs ik de schrijvers voor de originele verhaallijnen en hoe men erin slaagt een bepaalde overlap te creëren tussen meerdere afleveringen en, uiteindelijk, seizoenen. Bovendien is ook de stemmencast, zowel de Amerikaanse als de Nederlandse, in orde.

TMNT is een serie waar ik ongelofelijk veel plezier aan heb gehad en eigenlijk ook de enige animatieserie die ik nog steeds probleemloos kan kijken. Seizoen 1 vormt een mooie basis voor wat later nog verder uitgewerkt wordt in de vervolgseizoenen. Zelfs 'filler' afleveringen als 'Nano', 'The King' en 'Lone Raph and Cub' worden netjes uitgewerkt en weten zeker niet te vervelen. Het seizoen eindigt met een ijzersterke cliffhanger, die je met een hoop vragen achterlaat en tevens uitermate nieuwsgierig maakt naar het tweede seizoen. Alle lof voor deze serie, die voor mij altijd al op en top vermaak is geweest en dat nog steeds is.

5*

Ik ben blij dat deze serie op Netflix staat. That 70's Show haalt voor mij niet het niveau van een Friends of Married with Children, maar behoort toch tot de leukere sitcoms die ik ken. De vriendengroep is leuk, de ouders van Eric zijn leuk (met name Red zorgt meermaals voor een lachmoment) en alle verwijzingen naar de politiek en cultuur uit de jaren 70 zijn erg geestig om te zien.

Ik moet wel zeggen dat ik dit tweede seizoen iets minder goed vond dan de voorganger (op de intro na, die er juist op vooruitgegaan is). Dit ligt niet aan de humor, want die is nog steeds op hetzelfde niveau. Het ligt wel onder meer aan het vervelende, kinderachtige gekibbel tussen Bob en Midge Pinciotti. Ik snap dat men hiermee het accent wil leggen op 'de nieuwe houding ten opzichte van seksualiteit', zoals de seriebeschrijving hierboven aangeeft, maar daar waar Bob een sympathiek personage was in seizoen 1, vond ik hem hier een vervelende knorrepot. Ook binnen de vriendengroep vond ik niet iedereen altijd even goed op dreef. Fez is inmiddels best een leuk typetje geworden, maar Kelso vond ik bij vlagen behoorlijk irritant. Laurie is dan wel weer een leuke toevoeging, omdat ze de groep meermaals weet op te stoken.

Op die twee minpunten na heb ik me hier weer prima mee vermaakt. Er komen genoeg leuke afleveringen voorbij (denk aan 'Halloween', 'Vanstock', 'Red's Birthday', 'Hunting', 'Burning Down the House', 'The First Time' en 'Kitty and Eric's Night Out') en de chemie tussen de personages is een genot om naar te kijken. Op naar seizoen 3!

3,5*

That 70's Show blijft een fijne sitcom. Eigenlijk hoef ik maar zelden hardop te lachen, maar tegelijkertijd zit er zelden een aflevering tussen die overbodig voelt. Het kijkt ontzettend lekker weg en de groep blijft leuk om te volgen. De cast is in de loop van de jaren ook aanzienlijk gegroeid in hun spel. Dit zevende seizoen lijkt naar een seriefinale toe te werken (en - op dat onnodige geneuzel rondom Jackie en Hyde (en Kelso) na - was het ook een waardig einde geweest), dus ik vind het best verrassend dat ze er nog een achtste seizoen achteraan hebben geplakt. Eric is immers toch een beetje de ongeschreven hoofdpersoon van deze serie, dus ik vraag me af hoe het de serie zal vergaan zonder hem. Gelukkig hebben we zijn vader nog Red is echt een glansrol voor Kurtwood Smith.

3,5*

Vreselijk seizoen dit. Begrijp me niet verkeerd, ik heb over het algemeen genoten van That '70s Show. Ik zag de serie enkele jaren geleden al eens sporadisch op Comedy Central voorbij komen en dacht toen nog: 'dit moet ik ooit eens helemaal zien'. Dankzij Netflix is dat nu dus gelukt.

Ondanks dat bijna ieder seizoen wel een smetje had waardoor ik - op het eerste seizoen na - nét niet aan de 4 sterren kwam, bleef dit uiterst vermakelijk. De kracht zit 'm, net als bij Friends, in de vriendengroep zelf. De onderlinge chemie is heel sterk, waardoor ook flauwe afleveringen nog steeds te behappen zijn. In seizoen 8 wordt de vertrouwde vriendengroep compleet overhoop gehaald. Dan blijkt toch dat Kelso, maar vooral Eric, echt onmisbaar zijn geworden. Het gaat eigenlijk écht mis op het moment dat ze Eric nog steeds een rol laten spelen terwijl hij niet in beeld is. Dat hij het zomaar even uitmaakt met Donna vanuit Afrika is niet alleen volstrekt ongeloofwaardig, maar zorgt er ook voor dat er nog maar weinig sympathie voor hem valt op te brengen (zeker nadat hij al eerder tijdens hun bruiloft niet kwam opdagen; ook al zo'n vreemde keuze van de schrijvers).

Maar daar blijft het niet bij. Je merkt dat de schrijvers zich in allerhande bochten proberen te manoeuvreren om het allemaal maar leuk te houden. Randy is met stip het meest kleurloze personage uit de serie; het bewijs dat een sarcast niet altijd leuk hoeft te zijn. Het is een rol die compleet te verwaarlozen valt, want ik zou me nu geen enkel grappig Randy-moment kunnen herinneren. Verder treedt Leo opnieuw te veel naar de voorgrond, barst het seizoen van vervelende verhaallijntjes (waaronder Jackie die werkt voor die televisiepresentatrice) en wisten de relaties tussen Hyde en de stripper en Jackie en Fez mij niet helemaal te overtuigen. Eigenlijk zijn alleen de Formans en Bob nog zoals je hen gewend bent, maar zelfs Red lijkt wat te lijden onder de afwezigheid van Eric. De interactie tussen die twee is hier een groot gemis.

Het moge duidelijk zijn: deze serie had wat mij betreft beter na seizoen 7 afgerond kunnen worden. De situatie was daar ook best gunstig voor geweest destijds, maar het zij zo. Seizoen 8 kijk je omdat je wacht op de seriefinale - en die is nog best oké - maar uiteindelijk heeft dit toch een beetje een nare nasmaak. De eerste vier afleveringen en de slotaflevering wisten me nog wel hier en daar te laten lachen (onder meer het gastrolletje van Bruce Willis in aflevering 4 is erg leuk), maar het middenstuk gaat geruisloos voorbij.

2*

The Thin Blue Line is een fijne Britse serie, die ik inmiddels wel meermaals heb gezien. De humor zit 'm voornamelijk in de vele misverstanden, veroorzaakt door het klunzige personeel van Fowler, en de veel te arrogante C.I.D. afdeling. De cast is in topvorm: Atkinson is leuk als leider van het zootje ongeregeld, maar ook de andere acteurs zorgen ieder voor behoorlijk wat komische dialogen en situaties. Voornamelijk het onnavolgbare duo Grim & Kray is erg leuk. Veel geslaagde grappen en eigenlijk geen trage momenten of vervelende afleveringen. Seizoen 1 is imo nog net wat beter dan het vervolgseizoen.

4*

Bij de TV Kantine heb ik altijd tegenstrijdige gevoelens gehad. Er zitten een aantal erg leuke fragmenten in, maar de serie kent ook een aantal zeer flauwe, kinderachtige en, in het ergste geval, ronduit vervelende scènes. Sommige persiflages lukken heel goed, andere werken totaal niet. Toen dit eerste seizoen uitkwam was ik 12 en vond ik het in eerste instantie een leuk programma. Carlo en Irene komen met hun make-up inderdaad dicht in de buurt van de echte BN'ers, maar eigenlijk kijk je er ook alleen maar om die reden naar: om de herkenning; niet zozeer omdat er veel te lachen valt. Ik vond wel de eerste drie seizoenen stukken beter te pruimen dan alles wat daarna kwam.

2,5*

Ondanks dat ik een fanatiek filmliefhebber ben, heb ik, enigszins tot mijn eigen verbazing, me nog nooit gewaagd aan een David Lynch film. Bepaalde titels hebben absoluut mijn interesse, maar het is er simpelweg nog nooit van gekomen. Twin Peaks greep echter meteen mijn aandacht toen ik me inschreef op deze site. Het plot klonk interessant en de uitzonderlijk hoge score maakte me ook nieuwsgierig.

Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, dus ik werd aangenaam verrast door hoe uniek deze serie is. Ieder personage heeft zijn of haar eigenaardigheden, maar juist daardoor zijn ze heel menselijk. Deze enigszins maffe personages dragen ook bij aan het aangenaam surreële sfeertje dat constant aanwezig is. Mijn favoriet is zonder enige twijfel Dale Cooper, geweldig neergezet door Kyle MacLachlan. De chemie tussen hem en zijn collega's is erg fijn. Tevens heb ik erg genoten van de humor die in de serie verwerkt is; iets dat ik totaal niet verwacht had. Zelden heb ik zo veel geestige momenten gezien in een serie met zo'n zwaar beladen uitgangspunt. Een goed voorbeeld is de scène met de lama bij de dierenkliniek of die vele stiltemomentjes die Cooper opvult met een goedkeurende duim Ook op filmtechnisch vlak is het genieten van Twin Peaks: het camerawerk is erg sterk en ik ben fan van het kleurgebruik. De karakteristieke soundtrack vult de schitterende beelden perfect aan.

In vrijwel alle opzichten ben ik enthousiast, maar er waren helaas twee minpunten die mij net weerhouden van een hogere score. Eén van deze punten is hierboven ook al genoemd door Nana: de verhaallijnen rondom de houtzagerij en de hotelzaken vond ik iets minder interessant dan die omtrent het oplossen van de moord. Ik vond deze segmenten nooit ronduit vervelend, ze zorgden er immers ook voor dat Twin Peaks als stadje en community realistisch werd, maar ik merkte wel dat het me aanzienlijk minder deed dan de hoofdzaak. Ook worstelde ik soms met wat ik nou van het acteerwerk vond. Het merendeel, de belangrijkste personages, vond ik uitstekend, maar bijvoorbeeld een Dana Ashbrook wist me niet altijd te overtuigen.

Al met al vind ik dit een fantastische serie. Ik vind het heerlijk dat men rustig de tijd neemt om het verhaal te vertellen en dat het mysterie eigenlijk steeds vager en intrigerender wordt. Ook knap dat de serie het zich kan permitteren om stil te staan bij zaken die er niet meteen toe lijken te doen. Hoe veel shots zijn er van Cooper die zich tegoed doet aan koffie, gebak of een donut? Dit soort scènes zouden heel makkelijk op de zenuwen kunnen werken, maar niets blijkt minder waar. Het past perfect bij het surrealisme waar deze serie mee doordrenkt is.

Ik ben inmiddels ook begonnen aan seizoen 2 en het lijkt er vooralsnog op dat het hoge niveau wordt vastgehouden. Zeer benieuwd naar het vervolg!

4*

Het eerste seizoen van Twin Peaks vond ik erg fijn. Bepaalde zaken zorgden er net voor dat ik op 4 sterren bleef steken, maar ik was wel erg enthousiast. Gelijk doorgegaan met seizoen 2 dus. Ik heb deze helaas op een lager tempo gekeken dan ik zelf gewild had, maar gisteren kwam ik dan toch bij de seizoensfinale aan.

Seizoen 2 staat er (schijnbaar) om bekend dat het uit twee gedeeltes bestaat. Zelf wist ik dit niet, omdat ik opzettelijk zo weinig mogelijk op internet had opgezocht over de serie. Het eerste gedeelte, het oplossen van de moord op Laura Palmer, is een sublieme voortzetting van het vorige seizoen. Ik durf zelfs te zeggen dat ik de eerste helft van dit seizoen het sterkst vind van de hele serie. Alles blijft boeiend en ik belandde met regelmaat op het puntje van mijn stoel. De plottwist omtrent Leland is er eentje die me verbaasd achterliet, haha. Hoe verzin je het?! Dat kan ik wel over de hele serie zeggen overigens. Het sfeertje vind ik ontzettend knap neergezet. Twin Peaks is een fictief stadje waar ik, ondanks de gruwelijke gebeurtenissen, dolgraag zelf eens zou rondlopen. De personages zijn ook fantastisch. Cooper nog steeds voorop, maar ook de overige politieagenten en de inwoners zijn en blijven ontzettend fascinerend. Ik heb zelden zo'n kleurrijk scala aan karakters voorbij zien komen

Het tweede gedeelte focust zich op Cooper's aartsrivaal, Windom Earle. Ondanks dat het nooit helemaal inzakt, neemt de kwaliteit hier wel wat af. De serie raakt verdeeld in veel verschillende subplotjes die vaag nog wel met elkaar samenhangen, maar toch ook niet meteen als één geheel aanvoelen. De meeste verhaallijnen blijven leuk, maar enkele weten niet volledig te boeien (met name die omtrent Josie en Catherine) en weer andere zijn een beetje flauw (James' toestanden met Evelyn). Gelukkig valt er ook buiten het nieuwe politieonderzoek nog genoeg te genieten in de tweede helft. Personages als Gordon Cole, Nadine Hurley, Ben Horne en Dwayne Milford hebben mij hardop laten lachen. De spanning keert de laatste vijf afleveringen weer volop terug en de slotaflevering is er eentje om je vingers bij af te likken. Visueel een lust voor het oog en heerlijk mysterieus...

Ik vind de serie niet perfect, maar wel bijzonder intrigerend. Er zullen geheid zaken zijn die me ontgaan zijn, waardoor ik nu al uitkijk naar een toekomstige herziening. Het einde is behoorlijk sinister en zorgt ervoor dat ik al de hele dag over allerhande theorieën zit te speculeren. Dit laat me voorlopig nog niet los. Ik ben benieuwd naar de prequel film, maar vooral naar het recent uitgekomen derde seizoen. Ik kan immers niet wachten om weer terug te keren naar dit heerlijke wereldje.

4*

Afgelopen zomer heb ik mij voor het eerst gewaagd aan Twin Peaks. Ik had nog nooit iets van David Lynch gezien en verwachtte van Twin Peaks eigenlijk gewoon een iets oudere versie van bijvoorbeeld Broadchurch. Dat bleek niet helemaal juist Ik was in ieder geval vrij snel verkocht en had na afloop van het tweede seizoen meteen trek in meer. Gelukkig was daar nog Fire Walk with Me en natuurlijk de complete filmografie van Lynch. Het meest benieuwd was ik echter naar dit nieuwe seizoen van de serie die samen met Lost voor mij dé ontdekking van 2018 was.

Ik weet even niet meer precies wanneer ik hiermee begonnen ben, maar ik ben er in ieder geval best lang mee bezig geweest. Ik keek de serie namelijk samen met mijn vader en doordat we meestal maar één avond in de week met zijn tweeën hebben, bleef het meestal bij één aflevering per week (een uitzondering daargelaten). Op zich niet erg natuurlijk, maar ik kreeg wel al vrij snel de indruk - en dat wordt hierboven ook al door iemand gezegd - dat je de afleveringen beter vrij kort achter elkaar kunt kijken. Lynch maakt de wereld van Twin Peaks namelijk een stuk groter door ook onder meer Las Vegas en South Dakota aan te doen en een hoop nieuwe personages te introduceren. Ik betrapte me erop dat ik af en toe niet meer zeker wist of ik een bepaald personage nou al eens eerder gezien had of dat ik iemand wel herkende, maar niet meer meteen wist wat nu ook alweer zijn of haar rol was. Daardoor zal ik ook waarschijnlijk enkele verwijzingen of hints gemist hebben. Maar goed: voornemen voor de volgende keer!

En die volgende keer gaat er zeker komen. Ik ben namelijk wel diep onder de indruk hiervan. Voor aanvang vroeg ik mij al af hoe Lynch dit in vredesnaam zou gaan klaarspelen. Twin Peaks was geweldig, maar ook wel een echt 90s product. Gelukkig weet de serie een fijne middenweg te vinden tussen iets dat van deze tijd is en iets dat heel vertrouwd voelt. Er wordt zelfs op gewiekste wijze gebruik gemaakt van het gat van 25 jaar, want de personages van toen hebben natuurlijk niet al die tijd stilgezeten (althans... iedereen op Cooper na dan). De sfeer is in ieder geval weer uitmuntend. Wanneer ik een aflevering van deze serie kijk, zit ik er volledig in. Het blijft een unieke wereld waar alles mogelijk lijkt. Dat brengt me bij nog een ander sterk punt: Twin Peaks is de meest onvoorspelbare serie die ik ken. Het kan werkelijk alle kanten op, waardoor je als kijker de ene verrassing na de andere te verduren krijgt. Hierdoor is er sprake van een onderhuidse spanning die het hele seizoen aanwezig blijft en geregeld tot uitbarsting komt.

De cast is geweldig. Diepe buiging voor Kyle MacLachlan, die zijn drie rollen stuk voor stuk geloofwaardig neerzet. Dougie is komisch, Evil Coop straalt dreiging uit en de terugkeer van de echte Cooper is misschien wel het stoerste moment uit de hele serie (''I am the FBI'' ). Briljant acteerwerk in die scène, omdat daar écht het contrast tussen Dale en Dougie opvalt. MacLachlan steelt dus de show, maar het is ook genieten van alle oude bekenden (heerlijk om onder meer Michael Horse, Dana Ashbrook, Mädchen Amick, James Marshall, Miguel Ferrer, Lynch zelf en natuurlijk Sherilyn Fenn hun rollen moeiteloos te zien oppakken). Ook nieuwkomers als Naomi Watts, Laura Dern, Amanda Seyfried, Robert Knepper, James Belushi, Jake Wardle en Eamon Farren passen eigenlijk perfect in het wereldje. Die Richard is sowieso een interessante antagonist en de plottwist omtrent zijn ouders is op zijn zachtst gezegd verrassend.

Visueel weet dit derde seizoen van Twin Peaks zich ook te onderscheiden. Aflevering 8 is een absolute lust voor het oog. Ik heb ademloos zitten kijken. Knap hoe een aflevering die eigenlijk in ieder opzicht zó ver van de originele serie staat totaal niet ongepast voelt. Ook in andere afleveringen werden weer diverse emoties bij me losgemaakt: het ene moment lig je haast in een deuk van het lachen en dan kijk je weer vol afschuw of verbazing naar het scherm. Die slotafleveringen ook... super! Natuurlijk zit je in de eerste plaats te wachten op de confrontatie tussen Cooper en BOB, maar ook daarna heeft de serie nog genoeg in petto voor de kijker. Aflevering 17 is wat dat betreft heel intens. De cliffhanger van aflevering 18 is zo mogelijk nog frustrerender dan die van seizoen 2.

Gewoon heel erg van genoten. Twin Peaks: The Return staalt ongelofelijk veel klasse uit en is net een lange film. Ik vind het gaaf hoe de serie enerzijds ontzettend vertrouwd voelt en anderzijds iets compleet nieuws doet. Het tempo, de sfeer, de muziek (inclusief de optredens aan het einde van de afleveringen): over elk detail is goed nagedacht. Het is dat er nog zo veel andere films en series zijn die ik nog moet zien, maar ik zou er geen probleem mee hebben om alles weer opnieuw te bekijken. Sterker nog: ik kijk er alvast naar uit.

Een unieke ervaring. Ik geloof best dat deze serie invloedrijk is geweest, maar volgens mij is er maar één Twin Peaks.

4,5*