Opinions

In mijn jeugd echt wel groot fan geweest van het werk van Rowan Atkinson, dus ik zal hem altijd een beetje blijven volgen. Man vs. Bee sprak me persoonlijk wat minder aan destijds, dus die heb ik gemist, maar deze Man vs. Baby leek me wel wat, zeker vanwege het kerstsfeertje.

Trevor Bingley is een veel sympathieker personage dan Mr. Bean, maar toch vind ik Bean wel een goede maatstaaf om te bepalen of dit iets voor je is. Beide zijn qua opzet vrij simpel, de onhandigheden van beide personages liggen in het verlengde en, ondanks dat Trevor wél praat, zijn de gefrustreerde geluidjes die Atkinson produceert toch wel grotendeels hetzelfde. Persoonlijk vind ik wel dat het ook iets minder hilarisch is dan de befaamde creatie van Atkinson. Lang niet alle grapjes werken en soms is het handelen van Trevor dusdanig onlogisch dat je moeite moet doen om niet naar het scherm te schreeuwen, zoals bijvoorbeeld met die fob of met dat hondje.

Nu klink ik waarschijnlijk wel negatiever dan ik daadwerkelijk ben. Atkinson heeft nog steeds genoeg talent in zijn donder om dit moeiteloos te kunnen dragen. Dit personage praat meer dan Mr. Bean, maar is tegelijkertijd lang niet zo verbaal als zijn creaties in Blackadder en Johnny English. Het komt er dus op neer dat hij vooral de rol van aandoenlijke vader moet spelen, maar dat doet hij met verve. Opmerkelijk genoeg komen de geslaagde grappen eigenlijk vrijwel altijd van hem; niet van de baby. Daarnaast doet de serie er verstandig aan om in te zetten op de kerstsfeer. Daardoor wordt het toch al gauw hartverwarmend en kijkt het lekker weg. Natuurlijk is het einde ook gewoon het einde waar je op hoopt. Afleveringen duren maar kort, dus de tijd vliegt ook voorbij. Niks hoogstaands of vernieuwends, maar ik heb me er toch wel weer goed mee vermaakt.

3*

Ik begon deze sitcom afgelopen zomer te volgen, gelijktijdig met The Odd Couple. Alleen jammer dat Veronica beide series niet volledig heeft uitgezonden, waardoor ik ze uiteindelijk online heb moeten verder kijken.

Man with a Plan is een vermakelijke komedie, maar eigenlijk net iets te braaf om écht grappig te worden. Wat me op den duur een beetje begon tegen te staan is dat de afleveringen nogal afgebakend zijn. Er doet zich een probleem voor binnen het gezin en binnen de aflevering wordt het weer netjes opgelost. Uiteraard is dit bij veel sitcoms het geval, maar hier zijn het wel meermaals enigszins belachelijke conflicten/misverstanden. Het niveauverschil tussen de afleveringen vond ik overigens soms best groot. Er zaten afleveringen bij waarbij ik meermaals heb zitten grinniken, terwijl dit bij minstens evenveel afleveringen helemaal niet het geval was.

Hetgeen de serie redt, is onder meer de korte duur van de afleveringen. Hierdoor blijft de amusementswaarde hoog en is het ook niet zo erg als er eens een mindere aflevering voorbij komt. Daarnaast blijf ik het leuk vinden om Matt LeBlanc aan het werk te zijn. Zijn rol is uiteraard niet zo iconisch als die in Friends, ondanks dat Adam genoeg overeenkomsten vertoont met Joey, maar hij doet het desondanks zeer sympathiek. Zijn samenspel met Liza Snyder is ook leuk; ik zag zeker chemie tussen de twee. Andere personages, zoals Don en met name Lowell, hebben wat meer tijd nodig om warm te draaien, maar halverwege het seizoen beginnen ook zij hun momentjes te krijgen.

Man with a Plan zal niet zo snel ervoor zorgen dat je in een deukt ligt, maar het is een leuke serie om erbij te hebben. Het kijkt gemakkelijk weg en er komen zeker grappige scènes voorbij. Ik denk wel dat als ze van plan zijn deze serie te blijven maken, er wat meer pit in moet komen.

3*

De toevoeging van het vervelende personage Seven weerhoudt mij ervan om dit zevende seizoen van Married with Children de volle mep te geven. Dat is echt een opvallend aspect dat gewoon niet goed uitgewerkt (of afgerond) wordt. Verder moet ik namelijk zeggen dat ik dit seizoen qua humor tot nu het hoogtepunt vond. Nu vind ik deze ultieme sitcom eigenlijk al sinds seizoen 1 erg leuk, maar hier lijken de makers nog meer risico's te nemen dan in al het voorgaande. Met name de vete tussen Al en Marcy is harder (en dus leuker) dan ooit tevoren. Het acteerwerk van iedereen blijft ook bewonderenswaardig. Met name Christina Applegate en David Faustino vallen in positieve zin op. Ze zijn ontzettend gegroeid in hun rollen sinds het begin en de interactie tussen broer en zus wordt eigenlijk steeds leuker. Ed O'Neill gaat vooral verder waar hij al sinds de eerste aflevering van het eerste seizoen mee bezig is: het neerzetten van één van de meest legendarische tv-personages ooit in een komedie. De memorabele afleveringen in dit seizoen zijn talloos, maar onder meer 'The Chicago Wine Party', 'Rock of Ages', 'Christmas', 'It Doesn't Get Any Better Than This' en 'Movie Show' zijn absolute aanraders.

4,5*

Ook seizoen 8 is nog steeds Married with Children op z'n best. De serie kan door de aanwezigheid van de legendarische Al Bundy (hulde aan Ed O'Neill) eigenlijk maar weinig fout doen, hoewel een sitcom als deze gauw geneigd is te vervallen in een herhalingsoefening. Ondanks dat bepaalde grappen en beledigingen inderdaad steeds terugkeren, lijkt Married wel ieder seizoen een tandje erbij te doen. Het wordt telkens iets absurder en gemener, zonder dat het ten koste gaat van de chemie tussen de acteurs, en dat zorgt ervoor dat de serie relevant blijft en zich onderscheidt van andere komedies. Nu meen ik me te herinneren dat ze tegen het einde van de serie daar ook een beetje te ver in doorslaan, maar tot nu toe is het echt een stijgende lijn die de serie doormaakt. De potentie was al zichtbaar in het eerste seizoen en ik ben blij om te zien dat ze deze ook benut hebben.

Toegegeven, de ene aflevering is leuker dan de andere, maar ze zijn wel allemaal de moeite waard. Vrijwel iedere aflevering kent wel een lachmoment, iets dat tot dusver alleen deze serie en Friends klaargespeeld krijgen bij mij. Met name 'No Chicken, No Check', 'Take My Wife, Please' (een compliment richting de Village People voor hun zelfspot), 'Dances with Weezy', 'Change for a Buck', 'Honey, I Blew Up Myself', 'Valentine's Day Massacre', 'Ride Scare' en 'Assault and Batteries' zijn ronduit schitterend.

4,5*

Married with Children is een legendarische sitcom. Seizoen 9 zet de steeds absurder wordende verhaallijnen uit het vorige seizoen rustig voort en doet er zelfs nog een paar schepjes bovenop.

Dit negende seizoen van de serie bevat enkele van de meest hilarische afleveringen tot nu toe. De 'Business Sucks' en 'Psycho Dad' dubbelafleveringen zijn schitterend, maar met name om de twee 'Ship Happens' afleveringen heb ik in een deuk gelegen. Ook losstaande afleveringen als 'Dial B for Virgin', 'Sleepless in Chicago', 'The Naked and the Dead, but Mostly the Naked', 'Kelly Takes a Shot', 'Get the Dodge Outta Hell', 'Something Larry This Way Comes' en 'Pump Fiction' bevatten eigenlijk alles wat Married with Children zo leuk maakt. De keiharde, beledigende grappen zijn daar één aspect van, maar ik blijf ook genieten van de chemie die het gezin onderling heeft. Ondanks dat ze elkaar het leven behoorlijk zuur kunnen maken, laten ze ook zien waarom ze als familie nog steeds bij elkaar zijn. Wanneer het erop aankomt, komen ze voor elkaar op.

Het acteerwerk van de zes hoofdrolspelers is ook na negen seizoenen nog steeds erg goed. Ed O'Neill natuurlijk voorop, maar ook zijn vrouw, de kinderen en de buren zijn als vanouds op dreef. Iedereen die de interactie opzoekt met Al, of het nou Jefferson, zijn dochter of de 'next door McNugget' is: het levert iedere aflevering wel leuke situaties op. Tevens een 'honourable mention' voor David Garrison, die een aantal keren een leuke comeback maakt.

Laten we deze serie vooral koesteren. Anno 2018 zal een dergelijke serie namelijk niet meer gemaakt kunnen worden. Dan zou de avond van de uitzending nog de hel losbreken op Facebook, Twitter en andere sociale media. Ik merk het zelfs al in een gewoon gesprek vandaag de dag. Friends en Modern Family vinden de meesten wel leuk (hoewel zelfs de eerste van die twee tegenwoordig op kritiek kan rekenen), maar Married with Children wordt dan toch als 'te vrouwonvriendelijk' of 'te grof' gezien. Persoonlijk vind ik dat een beetje overdreven. De serie zoekt zeker de grens op, maar mag tegelijkertijd best wat meer met een korreltje zout genomen worden. Bovendien komt Al bijna elke aflevering wel op de koffie. Hoe het ook zij, zijn onverwachte, creatieve uitspraken brengen mij telkens weer aan het lachen:

- Peggy: Al, why can't we go on a cruise together? It'll be really romantic.

- Al: Peg, I don't want to go on any cruise. You know me. All that rocking up and down, side to side, backwards and forwards... I'll be throwing up all night. And then, there's the motion of the boat.

4,5*

Nog op de valreep voor de aanvang van mijn buitenlandstage het laatste seizoen van Married with Children afgekeken. Ik heb het rustig aan gedaan en heb er uiteindelijk, op een drietal maanden na, twee jaar over gedaan om alle seizoenen te bekijken. Dat vind ik op zich niet erg, want daardoor heb ik er wel over een lange periode van kunnen genieten.

Seizoen 11 is inderdaad, zoals ik me ook al meende te herinneren van enkele afleveringen die ik ooit op Comedy Central voorbij heb zien komen, niet meer zo goed als de voorgaande seizoenen. Bij seizoen 10 werd het al zichtbaar dat er steeds meer grappen gerecycled werden (iets waar veel van dit soort series bij seizoen 2 al last van hebben) en dit wordt hier voortgezet. Het blijft allemaal vermakelijk en ik heb weer genoeg kunnen lachen (afleveringen als 'Crimes Against Obesity', 'Live Nude Peg' en 'Damn Bundys' zijn absoluut de moeite waard), maar je merkt wel dat de serie hier 'op' is. Ik vind het vooral jammer dat laatste aflevering, 'Chicago Shoe Exchange', niet veel om het lijf heeft. De serie had echt wel een afsluitende aflevering als finale verdiend. Dat had wat mij betreft al gekund door aflevering 23 bijvoorbeeld in tweeën te splitsen.

Dat dit seizoen net wat minder is, neemt niet weg dat ik Married with Children een fantastische serie vind. Na Friends is het met stip mijn favoriete sitcom. Ed O'Neill zet een legendarisch personage neer dat naar mijn mening ook nooit meer geëvenaard is in een komedieserie. Al Bundy is en blijft een schitterend figuur. Of het nou zijn beledigingen, zijn 'levenslessen' of zijn eeuwigdurende pech betreft: ik moet er erg om lachen. Hij wordt perfect aangevuld door de andere gezinsleden. De serie zou het waarschijnlijk nooit zo lang hebben volgehouden zonder de leuke onderlinge chemie tussen Ed, Katey Sagal, Christina Applegate en David Faustino. Ook de buren verdienen het om genoemd te worden. Door de jaren heen heeft Al een leuke interactie met Steve (David Garrison) en Jefferson (Ted McGinley), maar de meest hilarische momenten van de serie treden toch op als hij aan de haal gaat met Marcy (Amanda Bearse). Van die tweestrijd kan ik geen genoeg krijgen.

Ik heb oprecht genoten van deze serie en vind het ergens ook wel jammer dat ik er nu doorheen ben. De serie moest de eerste twee seizoenen even op gang komen, maar het werd zelfs toen al vrij snel duidelijk dat dit een erg sterke komedie is. Deze serie mag nooit vergeten worden en ik weet gewoon zeker dat, nu ik de complete box in mijn bezit heb, ik er zo nu en dan heen terug zal grijpen.

3,5*

Can I get a Whoa Bundy?

Whoooooooa Bundy!

Ik heb hier wel eens een aflevering van voorbij zien komen op Comedy Central, maar ik voel er nooit zo veel voor om bij aflevering x van seizoen 4 een serie te gaan volgen. Uit nieuwsgierigheid hoe het allemaal begon en wegens de vele positieve geluiden omtrent deze serie, heb ik me maar eens aan het eerste seizoen gewaagd.

Ik vind Modern Family best een aardige sitcom. Mijn interesse werd vooral gewekt doordat de hoofdrol gespeeld wordt door Ed O'Neill, die ik geweldig vind in Married with Children. Leuk om te zien dat hij nog zo'n succesrol heeft weten te bemachtigen en hij doet het ook gewoon prima hier. Ty Burrell springt er inderdaad qua humor wel een beetje uit, maar ik moet zeggen dat de gehele cast goed op dreef is.

Het probleem is alleen dat ik veel komisch bedoelde momenten niet zozeer écht grappig vond. Het kijkt allemaal prima weg, maar je kijkt een komedie toch meestal om te lachen. Het mag wel gezegd worden dat ik de tweede helft van dit seizoen aanzienlijk sterker vond dan de eerste helft. Zo rond aflevering 10 begon ik me af te vragen of het überhaupt de moeite waard was om nog verder te kijken, maar de aflevering waarin Phil vast komt te zitten in het toilet vond ik dusdanig leuk dat het mij overtuigde om nog niet te stoppen. De daaropvolgende afleveringen bevielen stukken beter en naar het einde van het seizoen toe stapelen zich toch wel steeds meer grappige momenten op.

Vanmorgen ook al begonnen aan seizoen 2 en het lijkt er vooralsnog op dat de stijgende lijn wordt vastgehouden. Ik ben benieuwd! Dit eerste seizoen is een leuk begin, maar hopelijk nog niet het hoogtepunt.

3*

Ik vond dit het leukste seizoen tot nu toe. Lekker tegendraads, want iedereen zegt dat de serie kwalitatief steeds minder wordt Modern Family vind ik een vermakelijke sitcom, maar de eerste vier seizoenen vond ik toch eigenlijk niet veel meer dan 'gewoon leuk'. In dit seizoen komen alle personages, ook de kids van Phil en Claire, volledig tot hun recht en de voorbereidingen voor de bruiloft van Mitch en Cam zorgt voor wat meer samenhang tussen de afleveringen; iets dat ik miste in de vorige seizoenen. Verder blijft Phil Dunphy wel gewoon de held van de serie, maar ook de anderen hebben zeker zo hun momenten. De leuke interactie tussen Luke en Manny mag zeker nog wat meer screentime krijgen in het vervolg van de serie.

4*

Alles gezien van Modern Family wat tot dusver op Netflix beschikbaar is. Al bij het eerste seizoen valt te lezen dat ik niet meteen laaiend enthousiast was over deze sitcom, maar uiteindelijk vond ik het wel steeds leuker worden. Zo rond seizoen 4, 5 en 6 lag voor mij het hoogtepunt. Seizoen 5 is mijn favoriet, omdat daar meer sprake was van een overkoepelende verhaallijn.

Inmiddels vind ik het niveau wel weer wat afgenomen. Op zich kijkt het nog steeds prima weg, maar er zijn wel echt enkele zaken die me zijn gaan tegenstaan. Ik krijg bij de afgelopen seizoenen meermaals de indruk dat ik naar iets zit te kijken wat ik eerder gezien heb. De onderlinge conflicten waar de personages mee worstelen keren telkens opnieuw terug: Cam voelt zich niet gesteund door Mitchell (vrijwel iedere aflevering!), Claire is bang voor de mening van haar vader, Claire en Gloria zijn afgunstig op elkaar, Alex voelt zich niet begrepen, Manny voelt zich niet begrepen, Jay heeft moeite met Phil, Jay heeft moeite met de homoseksualiteit van Mitchell... Dit zijn gewoon zaken die meermaals per seizoen terugkeren. Aan het einde van een aflevering maken ze het goed en beloven ze dat ze voortaan meer begrip voor elkaar zullen tonen en even later gaat het weer mis. En wat hebben ze in godsnaam met Luke gedaan? Als kind was hij overduidelijk de zoon van Phil, maar dat is tegenwoordig nauwelijks zichtbaar. Begint een onsympathiek figuur te worden naar mijn mening.

Dat gezegd hebbende, snap ik dat Modern Family nog steeds een lopende serie is. De cast maakt veel goed; er is absoluut geen gebrek aan energie van hun kant en het is overduidelijk dat zij hun personages door en door kennen. Ik kan ook nog geregeld lachen om hun capriolen, met name om die van Phil, maar ik zou het wel fijn vinden als de constante herhaling wat meer gemeden zouden worden. Ik zal de resterende vervolgseizoenen zeker een kans geven als ze op mijn pad komen. Luchtig popcornvermaak is het immers nog steeds wel.

3*

Mr. Bean: je hebt er een hekel aan of je vindt hem geweldig. Reken mij maar tot die laatste categorie. Ik heb de complete serie al ettelijke jaren in mijn bezit en heb alle afleveringen wel meermaals gezien. Rowan Atkinson zette een eenvoudig, maar inmiddels iconisch geworden typetje neer. Andere creaties van hem, zoals Inspector Fowler of Johnny English, zijn ook leuk, maar Mr. Bean blijkt een geval apart. Ook de films met Bean, uit 1997 en 2007, zijn nooit zo leuk geworden als de tv-serie. Of hij nu een bezoekje brengt aan de tandarts, het zwembad of gewoon in slaap probeert te komen: alles wordt tien maal zo interessant als het ondernomen wordt door Mr. Bean. Ik vind de humor uitermate effectief en sterk, en ik kan hier tot op de dag van vandaag nog steeds ontzettend van genieten.

4,5*