Opinions

Het begon nog best goed met de film (of: de eerste twee afleveringen), maar naarmate de serie vorderde, vond ik het eigenlijk steeds minder interessant worden. Het verhaal neemt naar mijn mening onnodig veel zijsporen en wordt in de laatste aflevering gauw en vooral onbevredigend afgeraffeld.

Torenstra als De Cock viel me nog mee eerlijk gezegd. Ik herkende zeker wel enkele typische trekjes in hem, al mag gezegd worden dat hij hier vooral neergezet lijkt te moeten worden als een halve James Bond. Echt verkennen hoe hij nou uiteindelijk zo'n goede speurneus is geworden, doet de serie niet echt. Sowieso wordt er opvallend weinig met het bronmateriaal gedaan en het lijkt vooral een product op zich te willen zijn. Je kunt je daarom afvragen waarom hier de namen van Baantjer en De Cock zo nodig aan gekoppeld moeten worden. Yannick Jozefzoon als de partner van Jurre is niet vervelend. De rest van het bureau is dat wél. Dieptepunt zijn komisch bedoelde figuren als Horace Cohen, Ruben van der Meer en Bas Keijzer, die soms echt op de zenuwen werken. Zelden zo'n stelletje vervelende personages bij elkaar gezien en het helpt ook niet dat twee van de drie zulke bekende koppen zijn. Ook met de rollen van Peter Bolhuis en Ryanne van Dorst kon ik weinig.

Hoe knap deze serie er ook uitziet, natuurlijk veel strakker dan de oude serie, toch zet ik liever een aflevering van die betreffende oude serie op. Natuurlijk kan je dit bijna nauwelijks met elkaar vergelijken, maar het gebeurt automatisch (het is nochtans een bewuste keuze geweest om dit de naam 'Baantjer' te geven). Ik mis (geslaagde) humor, spanning en een gevoel van interesse in de zaak. Ik zal niet zeggen dat iedere aflevering van de oude Baantjer aan die drie voorwaarden voldeed, maar deze prequel kan er wat mij betreft toch nog een voorbeeld aan nemen.

2,5*

Band of Brothers had al lange tijd mijn interesse. Lang geleden dat ik Saving Private Ryan gezien heb, maar dat vond ik wel een sterke film, dus de samenwerking tussen Steven Spielberg en Tom Hanks beloofde wat. Daarnaast heb ik uiteraard heel wat goede verhalen gehoord hierover.

En ik ben het volkomen eens met de lovende reacties. Deze serie greep eigenlijk vrijwel meteen mijn aandacht en heeft deze vervolgens ook niet meer losgelaten. We volgen tien afleveringen lang de Easy Company. In de eerste aflevering wordt een beeld geschetst van de keiharde training die de mannen hebben moeten doorstaan en vanaf aflevering 2 begint voor hen de oorlog. Je leert in de loop van de serie een hoop lieden kennen en het is niet moeilijk om met hen mee te leven. De barre omstandigheden worden ontzettend realistisch in beeld gebracht en je krijgt door het fantastische camerawerk als kijker meermaals het idee dat je er zelf bij bent. De rillingen liepen me dan ook meermaals over mijn rug bij bijvoorbeeld de afleveringen in Normandië en de Ardennen.

Ik vond het mooi dat iedere aflevering een ander facet van de oorlog belicht. Met name aflevering 9 spant de kroon wat betreft emoties. Deze aflevering begint vrij luchtig, maar vanaf het moment dat de soldaten het kamp ontdekken, kan je alleen maar vol ontzetting naar het scherm staren. Het is haast onwerkelijk dat iets dergelijks echt bestaan heeft. De verbouwereerde blikken van de Amerikanen zeggen eigenlijk alles, hetgeen me brengt bij het bijzonder sterke acteerwerk. Ik zou zo niemand kunnen noemen die ik ongeloofwaardig vond of op een andere manier afbraak vond doen aan het geheel. Damian Lewis en Ron Livingston voeren de cast enigszins aan en beiden doen dit uitstekend, maar dat kan ik eigenlijk van iedere acteur zeggen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de schitterende muziek van Michael Kamen.

Deze serie komt binnen. Ik heb met veel bewondering gekeken en ik weet gewoon dat dit er eentje is die je over een aantal jaren weer uit de kast wil halen, dus ik ben blij dat ik deze nu in een mooie uitvoering in mijn collectie heb. Band of Brothers is met name heel oprecht en daardoor erg indrukwekkend. Het is duidelijk zichtbaar dat er goed over nagedacht is en dat alles met respect gebracht wordt. De meest aangrijpende serie die ik tot dusver gezien heb.

5*

Leuk om dit nog eens te hebben teruggekeken. De Diamant overtreft naar mijn mening niet De Plaaggeest, maar weet wel Het Geheim van de Sleutel te evenaren. Dit vond ik als kind al en het blijkt dat mijn mening over de verschillende Bassie en Adriaan series nauwelijks veranderd is.

Deze serie heeft trouwens best een aantal nare momenten. Het uitbranden van de iconische caravan en het feit dat het tweetal door iedereen, inclusief hun collega's en het publiek in het circus, als de bad guys gezien wordt, zijn absoluut geen luchtige momenten. Daar staat echter, zoals gewoonlijk bij Bassie en Adriaan, een gezonde dosis humor tegenover. De scènes in Valkenburg zijn erg leuk en ook de voor die tijd spectaculaire climax mag er best wezen. Het is weliswaar wat knullig allemaal, maar vermakelijk is het zeker.

De Diamant was zeker niet mijn favoriete B&A-serie, maar toch wel eentje die ik meermaals met plezier bekeken heb. Ik weet nog dat ik de eerste twee opvolgers, De Huilende Professor en Het Geheim van de Schatkaart, altijd een stuk minder leuk vond. Overigens grappig om Paul van Gorcum, die later de Baron zou gaan spelen, hier een bijrolletje te zien spelen als diamantair.

3,5*

Na de twee reisseries (Europa en Amerika) was dit ook altijd mijn favoriet. Het is de meest amateuristische serie die ze gemaakt hebben volgens mij, maar qua sfeer zit het helemaal goed. Bas en Aad stralen plezier uit in hun spel en de liedjes en humor slaan aan. Ik kan me goed voorstellen dat RTL8 dit nog niet zo lang geleden weer bij Telekids opnieuw heeft uitgezonden. Waarschijnlijk is het een kwestie van tijd voor de volgende zender het weer uitzendt. Deze serie blijft voor kinderen gewoon tijdloos.

Ik kan overigens niet de enige zijn geweest die een tijd lang doodsbang was voor die Plaaggeest...

4*

Samen met Europa was dit altijd mijn favoriet. Een ronduit prachtige reis! Daarnaast moet dit ook wel mijn eerste kennismaking met de VS zijn geweest. Bas en Aad tonen, zoals gebruikelijk, behoorlijk wat aanstekelijk enthousiasme. Ook de boeven zijn met hun constant terugkerende oneliners ontzettend goed. Sowieso vond en vind ik persoonlijk B100 en Handige Harry een stuk leuker dan Vlugge Japie en B2 (al weet ik dat niet veel mensen dat met me eens zijn). Het is wellicht, net als de Europa serie, allemaal wat minder avontuurlijk en wat meer een vakantiereis dan de voorgaande series, maar op de een of andere manier werkt het heel goed. Dit is echt jeugdsentiment ten top voor mij; ik heb hier zó veel goede herinneringen aan. Er zit veel humor in en het is een reis waarvan ik altijd gedroomd heb om hem ooit zelf eens te maken.

4,5*

Inderdaad een geval apart. Ik kan me nog herinneren dat ik dit een keer met mijn oma gekeken heb, hetgeen natuurlijk wel een leuke herinnering is, maar verder heb ik de dvd daarna niet of nauwelijks nog aangeraakt. Nu ik de serie heb teruggekeken, vind ik dat niet vreemd. Het probleem is, zoals de titel al waarschijnlijk doet vermoeden, dat Bassie en Adriaan hier alleen maar non-stop liedjes zingen. Als kind was ik sowieso altijd veel meer geïnteresseerd in het plot met de boeven dan de liedjes, hoewel sommige daarvan natuurlijk wel erg leuk en educatief waren. Ik vind het ergens wel charmant dat Bas en Aad al deze liedjes verzameld en vastgelegd hebben en het is verstandig dat ze voor een andere insteek hebben gekozen voor deze serie, maar dit was voor mij wel altijd veruit het minste wat het duo op de mark gebracht heeft.

2,5*

Vorige week dan maar eens een begin gemaakt aan deze bejubelde anthologieserie. Mijn interesse was al lange tijd gewekt, maar het gegeven dat iedere aflevering (vrijwel) compleet losstaat van de andere, sprak mij niet meteen aan. Nu ik het eerste seizoen gezien heb, vind ik het ook moeilijk om er één cijfer aan te verbinden, dus ik ga voor een gemiddelde.

The National Anthem

Mijn eerste kennismaking met de serie. Meteen een aflevering die wel even wist te choqueren. De tijddruk was voelbaar en ik wist niet wat ik zag toen bleek dat de premier geen andere uitweg zag en daadwerkelijk de daad ging uitvoeren. Ondanks dat het natuurlijk niet geheel onvoorspelbaar was, vond ik het toch een bizarre en heel ongemakkelijke gewaarwording. Sterk acteerwerk en een grauwe, onaangename sfeer maakten het in ieder geval zeker de moeite waard.

3,5*

15 Million Merits

Mijn favoriete aflevering van dit seizoen. Dergelijke toekomstvisies, hoe ambitieus en onwaarschijnlijk ze soms ook zijn, vind ik interessant. Al is het alleen al omdat bepaalde aspecten uit een dergelijke samenleving steeds dichterbij lijken te komen in het huidige 'smartphonetijdperk'. Wederom komt een onbehaaglijke sfeer bovendrijven, eigenlijk nagenoeg de enige overeenkomst met de eerste aflevering. Je gunt de personages als Abi en Bing het beste, maar je weet dat hun kans van slagen minimaal is. De aflevering deed me in meerdere opzichten denken aan An Orison of Sonmi-451, één van de zes verhalen uit Cloud Atlas.

4*

The Entire History of You

Volgens bijna iedereen wel de beste aflevering van het seizoen, maar ik geef de voorkeur aan aflevering 2. Ik vond dit zeker niet onaardig en het concept is ook zeer interessant, maar ik vond het op de één of andere manier niet spannend. Het 'kleinschalige' van de aflevering is enerzijds een pluspunt (de personages komen goed uit de verf) en anderzijds een minpunt (het maakt me nieuwsgierig naar wat er nog meer uitgehaald had kunnen worden). Het wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden, maar ik ben niet helemaal onder de indruk.

3,5*

Enigszins gemengde gevoelens dus, maar ik vond iedere aflevering wel bovengemiddeld goed. Het acteerwerk in de drie afleveringen is goed en ook het gebruik van camera en effecten is tot dusver in orde. Het uitgangspunt van de serie, de invloed van moderne technologie op de samenleving, is in ieder geval interessant en divers genoeg om meteen door te gaan met seizoen 2.

Algemeen cijfer: 3,5*

Het eerste seizoen van Black Mirror smaakte naar meer. Een anthologieserie als deze loopt weliswaar het risico dat de kwaliteit niet altijd constant is, maar seizoen 2 slaagt er zowaar in om de voorganger te overtreffen.

Be Right Back

Een interessant concept en geloofwaardig uitgevoerd. Naarmate de aflevering vordert voel je dat dit vroeg of laat fout gaat en de spanning loopt dan ook gestaag op. Wist mijn interesse moeiteloos vast te houden. 4*

White Bear

Wederom een sterke aflevering. Ik vroeg me eigenlijk de hele tijd af waar dit Purge-achtige verhaal naartoe ging. De 'twist' is vindingrijk en zorgde ervoor dat ik het behoorlijk benauwd kreeg. Enige minpuntje vond ik dat de hoofdrolspeelster constant een snikkend geluid maakte. Ik zou daar als filmmaker bepaalde momenten voor hebben uitgekozen, want nu werd het op den duur een beetje storend. Desondanks 4*

The Waldo Moment

Deze staat bekend als één van de minst sterke Black Mirror afleveringen, waardoor het ook een tijdje geduurd heeft eer ik eraan begon. Ik moet me aansluiten bij de meerderheid: dit weet de twee voorgaande afleveringen niet te evenaren. Ik heb me niet verveeld, maar op de één of andere manier werd het nooit echt geloofwaardig, waardoor het ook meteen een stuk minder boeiend is. 3*

White Christmas

Mijn favoriete aflevering tot nu toe. Geniaal hoe de drie verhaaltjes individueel weten te boeien, maar vervolgens ook samenkomen in een beklemmend geheel. Deze special bevat al het goede van de vorige zes afleveringen en doet er nog een schepje bovenop. Geweldig acteerwerk van zowel Jon Hamm als Rafe Spall. Het kerstnummer van Wizzard zal nooit meer hetzelfde zijn… 4,5*

Al met al weer een sterk seizoen van Black Mirror. Ondanks dat ik het een goede serie vind, is vrijwel iedere aflevering een ongemakkelijke zit. Ik vind het een aparte gewaarwording dat ‘ongemakkelijk’ in dit geval gelijk staat aan ‘goed’. Benieuwd wat me in seizoen 3 nog allemaal te wachten staat.

Algemeen cijfer: 4*

Ik was enigszins huiverig wat betreft dit derde seizoen van Black Mirror. Dit was immers waar Netflix de serie overnam, waardoor ik ervan uit ging dat de serie toch wel in één of meerdere opzichten zou veranderen. Uiteindelijk is het enige echt opvallende verschil ten opzichte van de vorige twee seizoenen dat het allemaal iets grootschaliger is geworden. Dat blijkt de serie soms ten goede te komen en soms niet...

Nosedive:

Een sterk begin van het nieuwe seizoen. Het concept sprak me aan; het uitdelen van beoordelingen is zeker iets dat ik de huidige maatschappij in de toekomst zie doen. Ondanks dat de aflevering, zoals we inmiddels gewend zijn, best naar is, blijkt er ook ruimte voor een beetje humor. De balans tussen beide wordt goed gevonden en Bryce Dallas Howard leeft zich prima uit in haar rol. 4*

Playtest:

Begint best leuk, maar naar verloop van tijd zakt het wat in. Met name de scènes in het spookhuis wisten te weinig spanning op te wekken. Wyatt Russell zet zijn personage soms net iets te joviaal neer, waardoor hij eerder irritant wordt dan dat hij sympathie opwekt. Het einde steekt goed in elkaar, maar het wist me niet volledig te overtuigen allemaal. 3*

Shut Up and Dance:

Behoorlijk zwartgallige aflevering. Wist eveneens niet van begin tot eind overal te overtuigen (ik had mijn twijfels bij Kenny die toch de bank besluit te overvallen en op het einde het gevecht wint), maar hier overheersen toch vooral positieve gevoelens. Ik vind het knap hoe ze het thema hebben uitgewerkt en de aflevering is oprecht spannend, beklemmend en eng. Liet me behoorlijk somber achter... 4*

San Junipero:

Schitterende aflevering. Alles lijkt te kloppen: de chemie tussen Mackenzie Davis en Gugu Mbatha-Raw is perfect en ik kon niet anders dan ontzettend met hun personages meeleven. Het hoopvolle einde was een risico, maar ik had het niet anders gewenst. Ik ben fan van hoe er gestalte is gegeven aan de verschillende decennia en ook het achterliggende concept spreekt tot de verbeelding. De fantastische soundtrack is de kers op de taart. 5*

Men Against Fire:

De aflevering die de ondankbare taak had om San Junipero op te volgen. Nergens weet deze aflevering zo te imponeren als de voorganger, maar het viel me alleszins mee. De aflevering verveelt niet en het idee dat het leger geperfectioneerd wordt door hun doelwitten erger te laten voorstellen dan ze in werkelijkheid zijn, weet indruk te maken. Ik vond 'm bij vlagen spannend alsook angstaanjagend. 3,5*

Hated in the Nation:

Absoluut geen oneven concept en ook niet verkeerd uitgevoerd, maar deze aflevering vond ik onnodig lang duren. Slaagde er niet in om constant mijn aandacht vast te houden. Met name de trage start hangt daarmee samen, want wanneer eenmaal duidelijk wordt dat de bijen verband houden met de moorden, komt het op gang en wordt het boeiender. 3*

Wederom zes compleet verschillende afleveringen. De ene is beter dan de andere, maar ik vond zelfs de minder sterke afleveringen niet onvoldoende. Het overkoepelende thema van de (gevaren van de) moderne technologie wordt nergens over het hoofd gezien en ik blijf het knap vinden dat Charlie Brooker en zijn team met zo veel originele ideeën blijven komen. Ik rond mijn gemiddelde van 3,75* naar boven af.

4*

Ik moet me helaas aansluiten bij de meerderheid hier: ook ik vond seizoen 4 wat tegenvallen in vergelijking met de vorige seizoenen. Dat wil niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb, want er zitten ook weer aantal erg fijne afleveringen tussen.

USS Callister:

Lekkere opener van het seizoen. Weliswaar wat aan de lange kant, maar het concept vind ik (hoewel het me wel bekend in de oren klonk) leuk bedacht en de uitwerking is ook zeer netjes. Zowel het acteerwerk als de special effects vielen in positieve zin op. 4*

Arkangel:

Prima aflevering die, zeker qua stijl, weer wat meer doet denken aan enkele afleveringen uit het tweede seizoen. Ik moet wel zeggen dat ook ik verwacht had dat de aflevering een andere richting zou uitgaan. Het had mij logischer geleken als ze hadden laten zien wat voor een schade het kan hebben op een kind als het al die jaren niet met angst in aanraking komt. Sara blijkt er echter helemaal niks aan over te houden, hetgeen ik wel enigszins merkwaardig vind. De aflevering weet desondanks goed om te gaan met de gekozen insteek en blijft wel interessant en grimmig tot en met het einde. 3,5*

Crocodile:

De eerste aflevering van deze serie die ik geen voldoende kan geven. Het technologie-aspect lijkt slechts bijzaak in een verhaaltje dat verder nogal standaard is en nergens echt interessant wil worden. Ik zal niet zeggen dat Andrea Riseborough het echt slecht deed, maar Mia wordt nooit een geloofwaardige killer en de plottwist met de cavia maakte ook niet echt indruk. De mooie filmlocaties waren het voornaamste pluspunt dat ik kan bedenken. 2*

Hang the DJ:

Zeer vermakelijke en sympathieke aflevering. Het uitgangspunt is leuk en sluit redelijk geloofwaardig aan op de huidige 'datingmaatschappij'. Er is absoluut sprake van chemie tussen Georgina Campbell en Joe Cole, waardoor je gemakkelijk met hen meeleeft. Het shockelement blijft uit, maar het is wel goed uitgevoerd. 3,5*

Metalhead:

Tegenvallend kat-en-muisspelletje waarbij wederom het idee achter de hele serie niet de hoofdzaak lijkt te zijn. De zwart-wit montage geeft het geheel een apart sfeertje en Maxine Peake slaagt er goed in de aflevering in haar uppie te dragen, maar alles is weinig origineel en de aflevering voelde langdradig aan. 2,5*

Black Museum:

Samen met USS Callister het hoogtepunt van dit seizoen. De aflevering vertoont de nodige overeenkomsten in opbouw met White Christmas, maar het is gelukkig geen exacte kopie. De verschillende experimenten die worden aangehaald zijn boeiend en de plottwist zag ik niet meteen aankomen. Douglas Hodge en Letitia Wright doen het uitstekend en ook de vele referenties naar de voorgaande afleveringen zijn leuk gevonden. 4*

Een seizoen dat geen constant niveau weet vast te houden en varieert van goed tot matig. Nu moet ik wel zeggen dat ik nog bij geen enkel seizoen van Black Mirror heb meegemaakt dat ik alle afleveringen even sterk vond. Het is dus niet zo dat ik geen vertrouwen meer heb in het vijfde seizoen, maar ik vind het wel belangrijk dat de makers niet met eenvoudige (en saaie) thrillers als Crocodile of Metalhead blijven komen. Mijn gemiddelde van 3,25* rond ik naar boven af.

3,5*

Ondanks de veelal negatieve geluiden had ik hier toch wel weer zin in. Van de voorgaande Black Mirror seizoenen heb ik genoten, hoewel seizoen 4 wel enkele van de minste afleveringen tot dan toe ertussen had. De film Bandersnatch heb ik nog niet gezien, omdat mijn tv schijnbaar te oud is om die af te spelen...

Striking Vipers:

De aflevering is een samenraapsel van concepten die we in eerdere Black Mirror afleveringen gezien hebben. USS Callister, San Junipero (van dezelfde regisseur) en Hang the DJ kwamen in me op, maar alle drie die afleveringen vond ik beter. String Vipers is op zich nog best amusant doordat het ergens vrij komisch is, al kan ik me haast niet voorstellen dat dat helemaal de bedoeling is geweest. De aflevering duurde wat te lang, is nauwelijks geloofwaardig en kent een melig einde. Eerlijk gezegd vond ik het acteerwerk nog wel meevallen. De ongeloofwaardigheid was naar mijn mening niet aan hen te danken, maar aan het scenario.

3*

Smithereens:

Mijn favoriete aflevering van dit seizoen. Ik vond het acteerwerk vooral erg sterk. Andrew Scott is goed als de wanhopige gijzelaar en ook Damson Idris vond ik geloofwaardig als het slachtoffer. Topher Grace, a.k.a. Eric Forman, herkende ik pas toen de aftiteling in beeld kwam, maar ik vond hem ook fijn spelen. Het voelt als een 'kleine' aflevering als je kijkt naar de uiteindelijke clou van de aflevering. Geen vooruitstrevende high-tech, maar een vrij rechttoe rechtaan scenario dat vandaag de dag maar al te goed mogelijk is (en waarschijnlijk helaas ook wel regelmatig gebeurt).

3,5*

Rachel, Jack and Ashely Too:

Een aflevering die eigenlijk zo ridicuul is dat het daardoor wel weer leuk wordt. Gedurende de eerste helft van de aflevering vroeg ik me constant af waarom we dat gedoe met de echte Ashley en haar tante te zien kregen, maar dat werd na verloop van tijd duidelijk. Ik vond Miley Cyrus's acteerwerk niet slecht, maar het valt wel op dat de aflevering in vrijwel elk opzicht nogal kinderlijk is. Ook het joviale 'feel good' einde is nogal atypisch voor deze serie.

3*

Het seizoen is aardig. Ik ben het met de meerderheid eens dat het niveau van seizoen 2 of 3 niet gehaald wordt, maar dat hangt naar mijn mening ook samen met het feit dat dit seizoen slechts drie afleveringen kent, want ook de sterke seizoenen hadden een mindere aflevering ertussen zitten. Seizoen 4 had zelfs enkele afleveringen die ik minder sterk vond dan het drietal uit dit seizoen. Een zesde seizoen zie ik nog wel zitten, maar ik hoop dan wel op wat meer originaliteit. Ik heb nu namelijk wel iets te vaak het gevoel dat ik naar iets kijk dat verdacht veel lijkt op iets dat ik al eens eerder gezien heb.

Lichte tegenvaller, dit eerste seizoen van Blackadder. De absurde humor sloeg soms aan, maar lang niet altijd. Met name aflevering 2, 4 en 5 bevatten de nodige leuke momenten. Om de andere afleveringen heb ik niet of nauwelijks kunnen lachen. Rowan Atkinson vind ik geweldig in Mr. Bean en The Thin Blue Line, maar hier balanceerde hij, net als een groot deel van de rest van de cast, bij vlagen op het randje van irritatie. Het samenspel tussen Edmund, Percy en Baldrick is daarentegen wel een groot pluspunt.

Nu heb ik vernomen dat dit eerste seizoen niet bepaald representatief is voor de hele serie (d.w.z. het is mogelijk dat de andere seizoenen een stuk beter bevallen dan deze). Wat dat betreft ben ik erg nieuwsgierig naar het vervolg. Ik vond dit absoluut geen vervelende zit, maar ik had er stiekem wel wat meer van verwacht.

3*

Veelbelovend begin van deze serie. Ik had vooraf zo mijn bedenkingen, omdat ik weinig tot niks met het onderwerp drugs heb, maar Breaking Bad heeft zó'n gigantische status weten te verwerven dat ik er toch wel benieuwd naar was geworden. Ik ben niet omver geblazen door dit eerste seizoen, maar ik ben zeker positief gestemd.

Het eerste seizoen staat er schijnbaar om bekend dat het nogal traag is en zo te lezen heeft het er ook voor gezorgd dat meerdere teleurgestelde kijkers het daarom hier maar bij gelaten hebben. Het klopt dat het tempo niet ontzettend hoog ligt, maar toch heb ik me niet verveeld. Walter White is een interessant figuur, die goed wordt neergezet door Bryan Cranston. Ik ontwijk zo veel mogelijk spoilers en ben dus zeer benieuwd hoe dit personage zich verder gaat ontwikkelen. Gezien de titel van de serie belooft het in ieder geval niet veel goeds. Ondanks dat ik waarschijnlijk pas het topje van de ijsberg van de relatie tussen Walter en Jesse gezien heb, moet ik zeggen dat ik ze als duo wel vind werken. Enkel die toestanden met Hank en Marie vond ik niet zo interessant. Dat is het enige minpuntje dat ik eruit vond springen.

Ik ben na afloop van dit seizoen vooral heel erg benieuwd naar hoe het verder gaat en dat is natuurlijk precies het gevoel dat je wilt hebben aan het einde van een seizoen. De serie bevat hier en daar wat zwarte humor, waardoor het actie-, misdaad- en dramagedeelte nog niet meteen te zwaar beladen wordt. Snel door!

3,5*

Inmiddels seizoen 2 ook afgerond. Breaking Bad was een serie waar ik wel nieuwsgierig naar was, puur vanwege de lovende kritieken, maar die ik desondanks lang heb uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Bovendien wordt vaak gezegd dat je je als kijker door de eerste twee seizoenen heen moet worstelen alvorens het pas écht goed begint te worden.

Gelukkig valt dat moeilijk doorkomen van de eerste twee seizoenen bij mij heel erg mee, maar het klopt dat je je zo nu en dan af begint te vragen hoeveel er nou eigenlijk gebeurd is in de aflevering die je zojuist bekeken hebt. Breaking Bad neemt uitgebreid de tijd om de personages uit te werken en ik heb zo'n voorgevoel dat dit de serie in de latere seizoenen van pas gaat komen. Hoe vaak komt het voor dat een personage in een film (of serie als ik kijk naar het laatste seizoen van Game of Thrones) te snel een verandering doormaakt? Bij Walter White beginnen er langzaam maar zeker barstjes te ontstaan, hetgeen diens metamorfose wel een stuk geloofwaardiger maakt.

Het niveau van de eerste twee seizoenen gaat tamelijk gelijk op. Het wil nooit echt saai worden, maar ik kan ook niet zeggen dat het altijd even boeiend is. Waar dit seizoen in ieder geval van profiteert zijn die onheilspellende flashforwards. Die zorgen ervoor dat je met smart uitkijkt naar de seizoensfinale, omdat je je constant afvraagt hoe die situatie tot stand gaat komen. Qua personages vond ik dit seizoen overigens wel beduidend beter dan diens voorganger. Hank's personage werd een stuk leuker en ook nieuwkomers als Saul en Gus zorgen ervoor dat je benieuwd raakt naar hun verdere rol. Marie en Skyler blijven wel soms nogal vervelend imo.

Afijn, ik ben nog niet helemaal overdonderd door Breaking Bad, maar wat deze eerste twee seizoenen in ieder geval heel goed doen is hoge verwachtingen scheppen. Wordt Walter krankzinnig? Krijgt hij het voor elkaar zijn gezin weer te herenigen? En hoe gaat het verder met Jesse? Ik ben reuze benieuwd waar dit naartoe gaat...

3,5*

Dit seizoen zou volgens velen het keerpunt van de serie zijn, dus ik was hier wel extra benieuwd naar. Het begint inderdaad veelbelovend met Walt die weigert zijn huis te verlaten en Hank die een aantal keren akelig dichtbij de onthulling komt. Ook de laatste twee afleveringen duiden erop dat er ander weer op komst is.

Zo zitten er meerdere momenten in het seizoen die ik sterk vond, maar ik moet zeggen dat ik nog steeds niet helemaal fan ben. De serie is bij tijd en wijle tamelijk langdradig naar mijn mening. Ik heb ook al een paar keer gehad dat er nét op tijd, net wanneer ik dreig af te haken, een interessante plotwending komt die er opnieuw voor zorgt dat ik mijn aandacht er weer helemaal bij heb. Mooi dat de serie zulke sterke wendingen kent, maar de momenten laten vaak lang op zich wachten. Het zou idealer zijn als ik tussendoor ook wat vaker onderhuidse spanning zou ervaren, maar dat is vooralsnog niet het geval.

Van de alsmaar stijgende lijn die de serie zou doormaken merk ik nog niet zo veel, maar ik vind het wel vermakelijk kijkvoer. Het scheelt dat de serie klasse blijft uitstralen in het acteerwerk, waardoor het, ook als het even wat minder boeiend is, wel allemaal degelijk blijft. De serie is overduidelijk op haar best wanneer Walter en Jesse samen zijn. Overigens vond ik ook Jesse's monoloog in aflevering 7 een van de hoogtepunten van dit seizoen. Schitterende scène

3,5*

Breaking Bad staat er dan wel om bekend een langzame start te hebben, ik begon me toch een beetje zorgen te maken of het nog wel ooit écht zou gaan klikken tussen mij en deze serie. De eerste drie seizoenen scoorden allemaal een ruime voldoende bij mij, maar het was ook echt niet meer dan dat. Er zaten in ieder seizoen wel afleveringen die ik vrij saai vond. De eerste helft van dit seizoen leek het weer die kant op te gaan en ik dacht zelfs even dat het nog best een kluif zou gaan worden om de serie uit te kijken.

Maar zo rond aflevering 8, wanneer Hank Gus in het vizier begint te krijgen, gaat het eindelijk de goede kant op. Hank komt nu wel verdomd dichtbij en Walter moet zich in allerlei eigenaardige bochten wringen om zichzelf niet verdacht te maken. Die dialogen tussen hen in de auto zijn bij vlagen zenuwslopend en het is vrijwel de eerste keer dat ik spanning ervaar bij deze serie. De laatste vier afleveringen zijn mijns inziens het hoogtepunt. Wat een fantastische climax! Je kiest nog voor de kant van Walter in zijn strijd met Gus, maar het laatste shot van aflevering 13 zorgt er wel definitief voor dat je ook een hekel aan hem krijgt, want het blijkt dat hij veel te ver gegaan is. Interessante plottwist overigens. Wanneer hij aan Jesse verkondigt dat hij niks met de vergiftiging te maken heeft, geloofde ik hem namelijk op zijn woord.

Ook wederom heel sterk acteerwerk. Bryan Cranston doet het geweldig, maar Aaron Paul vind ik minstens even goed. Dean Norris, Giancarlo Esposito, Jonathan Banks, Bob Odenkirk en RJ Mitte leveren ook prima werk. Anna Gunn en Betsy Brandt zijn ook overtuigend, al vind ik zowel Skyler als Marie nog geregeld irritante personages. De karakters voelen authentiek: je hebt bij niemand het gevoel naar een acteur of actrice te kijken. Tevens blijf ik het waarderen dat de serie een vleugje zwarte humor bevat. Misdaaddrama heeft de overhand, maar toch komt er geregeld een 'gniffelmoment' voorbij. Tot slot nog even petje af voor de make-up afdeling: 'verminkte' Gus zag er (in positieve zin) verschrikkelijk uit.

Wat mij betreft het sterkste seizoen tot nu toe. Het tempo mag van mij nog steeds wat meer omhoog, maar de tweede helft van dit seizoen maakt een hoop goed. De schrijvers laten zien een spannende climax te kunnen realiseren, dus dat, in combinatie met de laatste scène, maakt mij toch wel erg benieuwd naar het slotseizoen. De kaarten liggen gunstig en het is tamelijk onvoorspelbaar, dus ik laat me graag verrassen.

4*

''You are a time bomb, tick-tick-ticking. And I have no intention of being around for the boom.''

Wat een top slotseizoen! De eerste drie seizoenen van Breaking Bad kregen het voordeel van de twijfel van me, seizoen 4 was een behoorlijke vooruitgang, maar naar mijn mening steekt dit seizoen er wel met kop en schouders bovenuit. De eerste afleveringen kennen wederom een aantal trage momenten, maar met het einde van aflevering 8 raakt de serie in een stroomversnelling van interessante plotwendingen.

Het is geweldig om te zien hoe diep Walter in de penarie raakt als langzaam maar zeker zijn geheim door steeds meer naasten ontdekt wordt. De confrontatie tussen Hank en Walter in de garage mag wat mij betreft in het rijtje van de hoogtepunten van de serie. Wat een genadeloos acteerwerk laten Dean Norris en Bryan Cranston daar zien. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor die scène. Het lijkt wel alsof iedereen van de cast nog een schepje erbovenop doet. Cranston is geweldig, maar ook Aaron Paul krijgt genoeg ruimte om te laten zien wat hij in zijn mars heeft doordat de relatie tussen Walter en Jesse onder flinke spanning komt te staan. Ik vond hem ook in de laatste aflevering opvallend sterk, wanneer Jesse iedereen (op Brock na) is kwijtgeraakt en volledig gebroken is. Lang geleden dat ik zo met een personage heb meegeleefd als met Jesse in de tweede helft van dit seizoen. Extra bevredigend is dus het einde waar hij afrekent met Todd en met behulp van Walter als enige weet te ontsnappen.

Dat het met Hank niet goed gaat aflopen wordt na de arrestatie van Walter eigenlijk wel duidelijk (zeker na zijn telefoontje met Marie), maar toch was dat in zekere zin onvoorspelbaar. Ik had verwacht dat de eindstrijd zou gaan tussen Hank en Walter, maar uiteindelijk blijkt de oom van Todd dan de andere partij. Op zich heb ik daar wel vrede mee, omdat ik niet weet hoe spannend de tweestrijd tussen Hank en Walter had kunnen worden. Uiteindelijk werd er voor de (logische) insteek gekozen dat familie voor altijd de zwakke plek zou blijven voor Walter, en Hank hoorde daar ook bij. Mooi, want dat geeft het personage van Walter toch wat meer diepgang. Het zorgt er tevens voor dat je als kijker, hoe zeer je afkeer voor het personage ook gegroeid is, tijdens de climax toch nog een keer voor zijn kant kiest.

Zonder enige twijfel een van de beste slotseizoenen van een serie die ik ooit gezien heb. Je krijgt eigenlijk alles waar je als kijker tijdens de vorige seizoen op gehoopt hebt. De serie wordt bloedstollend spannend en weet te verrassen door de vele pijnlijke wendingen. Het acteerwerk is uitmuntend en ook de cinematografie valt keer op keer op (bijvoorbeeld bij die prachtige 'time lapses' maar ook individuele lange shots zoals het telefoongesprek tussen Skyler en Marie in de laatste aflevering). Breaking Bad heeft een waardig slot gekregen, waardoor ook ik een zeer positief gevoel aan de serie zal overhouden.

4,5*

Ik vond het eerste seizoen uitermate spannend. Het tweede seizoen van Broadchurch bevat nog steeds veel van het goede uit het eerste seizoen: uitstekend acteerwerk van de gehele cast (met name de dynamiek tussen Tennant en Colman blijft leuk), mooie opnames en wederom slaagt men erin om de kijker in het duister te laten tasten over de zaak die speelt. Desondanks is er ook een belangrijk gemis: de eerdergenoemde spanning. De nieuwe zaak is dusdanig vaag dat hij eigenlijk tot de laatste twee afleveringen ook niet zo interessant is. Daarnaast wordt het gekibbel omtrent de rechtszaak na verloop van tijd ook wat vermoeiend. Het zijn echt de acteurs die de boel redden hier. De emoties die bij de families loskomen, zijn oprecht en worden met veel zorgvuldigheid gebracht. Desondanks bekroop me af en toe het gevoel dat de serie zich in allerhande bochten moest wringen om het interessant te houden.

3*

Ondanks dat het niveau van seizoen 1 niet meer gehaald wordt, is dit ook naar mijn mening een verbetering ten opzichte van seizoen 2. Laatstgenoemde had te lijden onder een veel minder interessante zaak en een iets te laag tempo omtrent de rechtszaak. Dit derde seizoen is daarentegen weer een stuk spannender en dat scheelt een hoop. Iedereen heeft een motief, iedereen is verdacht. Daar staat wel tegenover dat er ook een aantal zaken in negatieve zin opvallen. Zoals hierboven al genoemd wordt, lijken er enkele plotgaten in te zitten. Daarnaast wordt er ook het een en ander iets te snel afgerond (ik vond met name dat het mysterie op een gegeven moment heel gauw wordt opgelost, inclusief het verband met de andere twee verkrachtingen) en bovendien komen enkele zaken niet volledig uit de verf. Dan duid ik met name op de moeilijkheden waar de familie Latimer nog steeds mee worstelt. Het zijn natuurlijk essentiële personages in de eerste twee seizoenen, maar hier deden ze een beetje overbodig aan.

Al met al vond ik Broadchurch een erg genietbare, overwegend sterke serie. Jammer dat dit alweer het laatste seizoen is, maar anderzijds denk ik ook dat de koek in bepaalde opzichten wel op is (wederom verwijs ik naar de familie Latimer). De samenwerking tussen Hardy en Miller blijft echter tot en met de laatste minuut leuk. David Tennant en Olivia Colman brengen de serie tot leven en verdienen alle lof voor hun sterke acteerwerk. En uiteraard heb ik ook weer genoten van de schitterende beelden die deze serie regelmatig te bieden heeft.

3,5*