Opinions

Het eerste seizoen van deze 'hype' heb ik niet helemaal meegekregen, maar dit tweede seizoen wel. Frank en Rogier zijn een sympathiek duo en de gezinnen die geholpen worden hebben een hoge gunfactor. De uitkomst (de metamorfose) van iedere aflevering is daarnaast toch wel indrukwekkend. Het is knap om te zien wat de twee heren met het beperkte budget weten klaar te spelen. De opzet is telkens exact hetzelfde, dus ik vind het niet erg dat het bij zes afleveringen per seizoen blijft, maar het programma kijkt lekker weg.

3*

Toen eind oktober Once Upon a Time voor mij voorlopig ten einde kwam, vond ik dat dusdanig jammer dat ik niet meteen iets compleet anders wilde als volgende serie. Penny Dreadful was een logische keuze. Beide series verschillen als dag en nacht en hebben verschillende doelgroepen, maar ze hebben ook een aantal zaken gemeen. In beide series worden personages uit bekende verhalen in een nieuwe context geplaatst. Victor Frankenstein loopt nota bene in beide series rond.

Seizoen 2 pakt de draad op waar seizoen 1 stopt. De sfeer is nog wat grimmiger en de uitdaging waar de groep mee te maken krijgt, lijkt zo mogelijk nog moeilijker dan het voorgaande dat ze doorstaan hebben. Eva Green zet wederom een fantastische performance neer als Vanessa Ives, en met name zij is er verantwoordelijk voor dat ik blijf kijken. Aflevering 3, die helemaal om Vanessa draait, behoort inderdaad tot de beste afleveringen die ik gezien heb van deze serie, maar ook de twee laatste afleveringen van dit seizoen mogen er zijn. De climax is er eentje waar je naar uitkijkt en één die bovendien de hooggespannen verwachtingen grotendeels weet waar te maken. Qua aankleding doet deze serie sowieso echt niks fout: grime, decors, kostuums; alles is tot in de puntjes verzorgd.

En toch zijn er ook een aantal zaken die me minder goed bevallen. Vanessa is een interessant en goed uitgewerkt personage, maar alle andere personages hangen er soms maar wat bij. Met name het sub-plot omtrent Dorian Gray, Frankenstein, Lily en John Clare voelde enigszins overbodig aan. Hierdoor vond ik het tempo soms aan de trage kant, met als gevolg dat het niveau tussen de afleveringen verschilt. De afsluitende aflevering is, zoals ik hierboven al vermeld, de moeite waard, maar toch stond ik er enigszins van te kijken hoe snel Vanessa met de duivel afrekent. De uitwerking is prima, maar het had best wat spectaculairder of uitgebreider gemogen.

Al met al kan ik zeggen dat ik overwegend onder de indruk ben van een aantal aspecten van Penny Dreadful. Ondanks dat niet elke aflevering even goed bevalt, blijf ik toch altijd nieuwsgierig naar hoe het verhaal daarna verder gaat. Nu ieder personage zijn eigen weg gaat, ben ik benieuwd hoe seizoen 3 eruit komt te zien. Dit seizoen krijgt van mijn dezelfde beoordeling als het eerste.

3,5*

Ik kan me heel erg vinden in bovenstaand bericht van gv180. Voorzichtig noem ik dit derde en laatste seizoen van Penny Dreadful het beste van de serie.

De eerste twee seizoenen waren een visueel feest, maar het niveau tussen de afleveringen vond ik niet constant. Enkele personages kwamen niet goed uit de verf en de serie was bij vlagen zelfs wat traag. Toch bestond er nooit twijfel of ik zou doorgaan met kijken, daarvoor zag ik immers weer te veel goede dingen. Het grote voordeel van dit derde seizoen is dat de personages meer als individuen naar voren komen, en niet louter als een paar figuren die Vanessa beschermen en tevens enkele persoonlijke issues hebben.

Het enige personage dat nooit helemaal tot leven wil komen is nieuwkomer Henry Jekyll, maar verder moet ik zeggen dat ik me een stuk meer bekommerde om Victor Frankenstein, John Clare en Ethan Chandler dan in de vorige twee seizoenen. Met name John Clare's aanwezigheid vond ik eigenlijk voor het eerst echt aangenaam. Hij is minder 'zweverig' en krijgt eindelijk een gezicht, zodat je als kijker ook met hem kan meeleven. Ook Dorian Gray wist me te verrassen. Na compleet overbodig te zijn geweest in seizoen 2, zorgt zijn verhouding met Lily ervoor dat zijn personage toch weer interessanter wordt. De gewaagde aanpak van het uit elkaar drijven van de hoofdpersonages leidt dus zowaar tot een gewenst effect. Deze opsplitsing zorgt er overigens niet voor dat Vanessa Ives niet aan haar trekken komt. Haar verhaallijn steekt nog steeds met kop en schouders boven de rest uit en wordt naarmate het seizoen vordert ook steeds spannender.

Verder is het opnieuw genieten van alles wat de voorgaande seizoenen ook al de moeite waard maakten: de decors, kostuums, grime, visuele effecten en muziek zijn als vanouds dik in orde. Deze aspecten samen zorgen voor een overtuigend grimmige sfeer. Ook over het acteerwerk ben ik tevreden. Eva Green lijkt alles te demonstreren dat ze in haar mars heeft, want ze laat nergens ook maar een steekje vallen. Ze laat een uitmuntende prestatie zien, waarmee ze zichzelf voorgoed op de kaart zet. Verder vallen dit seizoen ook Rory Kinnear en Billie Piper op, die beiden een aantal heftige scènes overtuigend weten te brengen. De uiteindelijke finale van de serie is spectaculair en bijna perfect te noemen, ware het niet dat Dracula uit beeld loopt en we nooit meer iets van hem te zien krijgen. Dat vond ik tamelijk frustrerend.

Penny Dreadful is een serie waar ik met plezier naar gekeken heb. Dit laatste seizoen zorgt ervoor dat ik de serie nu nog hoger heb zitten dan voorheen. Desondanks geloof ik niet dat het een slechte beslissing is om hier te stoppen, juist omdat in dit seizoen alle personages naar mijn mening genoeg aandacht krijgen. Bovendien voorkomt men nu dat het een herhalingsoefening wordt, waardoor dit oprecht een originele serie genoemd mag worden.

4*

Me toch eindelijk maar eens gewaagd aan het eerste seizoen van deze veelbesproken (en mij herhaaldelijk aanbevolen) serie. Het begint ijzersterk: binnen een mum van tijd voelde ik me betrokken bij de personages en de spanning is meteen goed voelbaar. Aflevering 6 en 7 waren zelfs dusdanig goed dat het leek alsof ik met een seizoensfinale te maken had. Het (logische) nadeel daarvan is dat het lijkt alsof de serie daarna een beetje in de tweede versnelling blijft hangen. Het seizoen wordt nergens vervelend, maar soms kabbelt het wel een beetje voort; en dan doel ik met name op alles wat zich buiten de gevangenis afspeelt. Wentworth Miller doet het op zich prima in de hoofdrol, maar het klopt dat hij niet al te veel gezichtsuitdrukkingen tot zijn beschikking heeft. Ik was vaak meer onder de indruk van zijn medegevangenen en de staf van de gevangenis. Enkele storende onwaarschijnlijkheden en toevalligheden haalden me af en toe uit de serie en met name daardoor kan ik er geen hogere score voor geven. De amusementswaarde is echter ontzettend hoog en de ontknoping van dit seizoen steekt vernuftig in elkaar. Toch wel lang geleden dat ik bijna een hand voor mijn ogen moest houden omdat iets zó spannend was, maar Prison Break wist dat tijdens de zinderende climax meermaals te flikken.

4*

Seizoen 1 van Prison Break smaakte naar meer. Dit tweede seizoen pakt de draad op waar we gebleven waren en kiest voor een andere insteek, namelijk een kat-en-muisspel. Wat seizoen 2 heel goed doet, is het uitdiepen van de personages. Zeker voor de twee helden Michael en Lincoln is dat erg voordelig, aangezien zowel Wentworth Miller als Dominic Purcell naar mijn mening redelijk gauw overschaduwd worden door hun collega's. Naarmate het seizoen vordert, begin je hun karakters echter steeds meer te kennen en begin je daardoor ook meer met hen mee te leven.

De show wordt bijna volledig gestolen door William Fichtner als Alexander Mahone. Wat een gaaf nieuw personage is dat! Zeer blij dat hij meegaat naar seizoen 3. Ook Paul Adelstein is erg goed, ook diens personage is hier een stuk minder oppervlakkig, en natuurlijk mag Robert Knepper als T-Bag niet ongenoemd blijven. Het seizoen is bij vlagen, vooral tijdens de eerste afleveringen, behoorlijk spannend, maar daar staat wel tegenover dat het allemaal steeds voorspelbaarder wordt. Mahone werkt zich op een gegeven zo diep in de nesten dat het wel duidelijk is dat hij in de gevangenis eindigt en de arrestatie halverwege het seizoen is totaal ongeloofwaardig. Ook merkte ik dat niet alle verhaallijntjes even goed stand wisten te houden (de voornaamste voorbeelden daarvan waren T-Bag die zijn 'gezin' gijzelt en dat gedoe rondom C-Note en zijn dochtertje).

Zeker niet perfect dus, maar wederom is de amusementswaarde ontzettend hoog. Prison Break is zo'n serie waarvan ik meerdere afleveringen achter elkaar kan kijken en waarvan ook veel afleveringen eindigen met een spannende cliffhanger. Het einde van dit seizoen is in ieder geval behoorlijk onheilspellend, dus ik ga meteen door met seizoen 3.

De score is aan de krappe kant, maar ik vind 3,5* net te karig als ik kijk naar hoe goed ik me vermaakt heb.

4*

Prison Break ben ik gaan kijken doordat de serie me onwijs vaak werd aanbevolen. De eerste twee seizoenen vond ik goed, maar ik was wel een beetje huiverig voor dit seizoen. Ik zoek expres nooit veel op over een serie voordat ik eraan begin, maar ik had wel al opgevangen dat na seizoen 2 de groep fans ietwat verdeeld raakt.

Het valt op dat de serie per seizoen iets minder wordt. Seizoen 3 is weer net iets minder dan diens voorganger, al moet ik zeggen dat ik dit nog best de moeite waard vond. Jawel, je merkt dat de schrijvers hier trucjes gebruiken die ze eerder gebruikt hebben, maar doordat Sona een compleet andere setting is dan Fox River voelt het gelukkig niet als een een-op-een-kopie. Sona is sowieso eigenlijk wel in vele opzichten de overtreffende trap. De gevangenis is uitermate smerig, het beleid ontzettend gevaarlijk en de leiding behoorlijk intimiderend. Ook vond ik het een leuk gegeven dat de rollen hier zijn omgedraaid en dat het dus Lincoln is die Michael moet helpen te ontsnappen. Sowieso lijken zowel Purcell als Miller wat gegroeid als acteurs, maar dat kan er ook aan liggen dat ik gewend ben geraakt aan hun maniertjes.

Er zijn ook wel wat minpunten. Sucre dreigt in de eerste helft een vervelend personage te worden, omdat hij het constant alleen maar over Maricruz heeft en er eigenlijk maar een beetje bijhangt. Gelukkig wordt dat tegen het einde enigszins goed gemaakt. Het grootste minpunt is echter dat de spanning toch wel grotendeels uitblijft. Een ogenschijnlijk grote plottwist, die pas in seizoen 4 wordt ontkracht, valt hier eigenlijk al meteen door de mand. Zo zitten er meer zaken in die vrij voorspelbaar waren (het is eerder de vraag hoe Michael zal ontsnappen dan of hij zal ontsnappen), al kan ik beamen dat dit in seizoen 4 nog veel erger gaat worden.

Prima kijkvoer. Qua originaliteit is het aanzienlijk een stuk minder dan de twee voorgaande seizoenen, maar vermaken doet het nog steeds wel. Het blijft leuk om te zien hoe deze personages zich uit de nesten moeten zien te werken. Het scheelt ook dat dit een kort seizoen is, waardoor het tempo niet te laag komt te liggen.

3,5*

Ik gaf al bij seizoen 3 aan dat de serie per seizoen kwalitatief telkens een stukje minder lijkt te worden en seizoen 4 is daar geen uitzondering op. Tegen het einde van dit seizoen is er zelfs nog maar bar weinig over van het niveau waar de serie mee van start ging.

De eerste twaalf afleveringen zijn nog best leuk. Het was een goede zet om helden als Lincoln, Michael en Sucre te laten samenwerken met voormalige vijanden als Bellick en Mahone. Je voelt echter dat de serie een fout begaat met de plottwist waar Self een dubbelrol blijkt te spelen. Wat volgt is een tamelijk oninteressant en zelfs bij vlagen lachwekkend schouwspel, waar de makers werkelijk alles uit de kast halen om de boel te rekken. Het gedoe rondom Scylla gaat overduidelijk veel te lang door en wanneer ook nog eens Michaels moeder zich ermee gaat bemoeien, hetgeen wederom een reeks flauwe plottwists met zich meebrengt, is het dieptepunt wel bereikt. De tweede helft van het seizoen is een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden en Scofield wordt geregeld gepresenteerd als een halve superheld.

Hoewel bovenstaand verhaal negatief klinkt, is het niet zo dat ik geen positieve punten gezien heb. Zo ben ik enthousiast over de prestaties van de cast. Terwijl de serie steeds minder wordt, laten Wentworth Miller en Dominic Purcell waarschijnlijk hun beste performance tot nu toe zien. Dat hangt overigens mogelijk met elkaar samen, aangezien die twee (door de vele plottwists) nu worden uitgedaagd wat meer verschillende emoties te tonen. Ook William Fichtner, Robert Knepper, Sarah Wayne Callies, Amaury Nolasco en Wade Williams leveren opnieuw goed werk af. Het seizoen verdient ook een pluim voor de laatste aflevering. Het is mij een raadsel hoe ze het klaar hebben gespeeld, maar het einde is zowaar bevredigend. Ondanks dat je nog wel het gevoel hebt dat alles te lang geduurd heeft, is de afsluiting erg fijn.

Wat mij betreft hadden ze het hier gewoon bij moeten laten, maar we weten inmiddels wel beter. Zowel The Final Break als seizoen 5 moet ik nog zien. De verwachtingen zijn na dit seizoen wel getemperd, maar ik ga ze wel uit nieuwsgierigheid nog een kans geven. Dit vierde seizoen vind ik lastig te beoordelen, aangezien het qua niveau alle kanten opgaat. De eerste helft zou ik 3,5* geven; de tweede helft hoogstens 2,5*. Dan kies ik maar voor de middenweg als totaalcijfer:

3*

Het enige seizoen van Prison Break dat ik nog te gaan had. De eerste twee seizoenen waren sterk, het derde seizoen amusant en het vierde seizoen was op zich wel vermakelijk, maar wel behoorlijk onnozel en veel te langdradig. The Final Break voelde overbodig en hetzelfde geldt eigenlijk voor dit vijfde seizoen…

Misschien is dit anders als je een kijker van het eerste uur bent en dus zeven jaar hierop gewacht hebt, maar als je, zoals ik nu gedaan heb, de complete serie achter elkaar kijkt, voelt dit vijfde seizoen eigenlijk constant volstrekt belachelijk. Waarom moet Michael Scofield nog in leven zijn? Een van de weinige complimenten die ik kwijt kon aan het vierde seizoen was de manier waarop ze de serie ten einde brachten, maar dat wordt eigenlijk met de komst van dit seizoen compleet teniet gedaan. Het onvermijdelijke gevoel dat deze serie gewoon klaar had moeten zijn, bleef me het hele seizoen lang plagen, waardoor het lang duurde voordat ik er een beetje inkwam. De verklaring die uiteindelijk wordt gegeven, de chantage van Poseidon, weet niet te overtuigen. Hét compliment voor dit seizoen wordt dat ze besloten hebben het bij negen afleveringen te houden. Als dit, net als het vorige seizoen, rond de 20 afleveringen had gehad, was ik namelijk waarschijnlijk afgehaakt.

Ik ben in ieder geval blij dat ze de cast grotendeels weer bij elkaar hebben weten te krijgen. De grote afwezige is mijn favoriete personage, Alexander Mahone, maar misschien is het ook maar beter dat ze hem hier niet (onnodig) bij betrokken hebben. Het is leuk om zoveel bekende gezichten weer terug te zien, maar personages als Kellerman, Sucre en T-Bag worden jammer genoeg nauwelijks benut. C-Note, die ik halverwege seizoen 2 vervelend begon te vinden, vond ik hier juist weer een welkome verrassing. Het drietal Michael, Lincoln en Sarah maakt ook een hoop goed. Iedereen lijkt zijn rol moeiteloos weer op te pakken. De nieuwe cast vond ik dan weer wat minder. De lotgenoten van Michael zijn stuk voor stuk lopende karikaturen en van Poseidon gaat niet voldoende dreiging uit. Wellicht lag zijn ware identiteit er ook iets te dik bovenop.

Van spanning is helaas ook nauwelijks sprake meer. Je weet dat Michael gaat ontsnappen uit de gevangenis, want dat doet hij tegenwoordig met twee vingers in zijn neus, en je weet dat hij zich uit de meest benarde situaties weet te redden (zelfs wanneer hij in de woestijn met een messteek in zijn buik rondloopt). De opmerking die ik bij het vorige seizoen plaatste over dat Scofield steeds meer op een superheld begint te lijken, is ook hier weer van toepassing.

Ik kan dus niet bepaald zeggen dat het allemaal wel meeviel. Er is nog maar weinig van de eerdere kwaliteit over. Als het je lukt om de gedachte dat het allemaal behoorlijk ridicuul is even aan de kant te zetten, valt er nog wel wat vermaak te vinden. De climax is best leuk bedacht en het helpt dat je vertrouwd bent geraakt met de personages. Over het nieuws dat er een zesde seizoen aankomt, heb ik gemengde gevoelens. Enerzijds blijf ik vinden dat ze dit gewoon beter met rust hadden kunnen laten, maar de serie verdient beter dan dit vijfde seizoen. Hopelijk weten de makers zich te herpakken.

2,5*