Opinions

Ook ik heb het origineel nooit gezien, dus die vergelijking kan ik niet maken. Ik begon dit te kijken toen Veronica in de zomervakantie besloot deze serie op de vrijdagavond uit te gaan zenden. Na vier weken trokken ze echter al de stekker eruit, waardoor ik de rest online heb moeten kijken.

Ik heb me iig prima vermaakt met het eerste seizoen van deze sitcom, maar de serie moet wel overduidelijk even op gang komen. Ironisch genoeg werd het namelijk pas echt leuker op het moment dat Veronica stopte met uitzenden (vanaf de aflevering 'The Wedding Deception'). Matthew Perry is geweldig in Friends en ook hier wist hij een aantal momenten op mijn lachspieren te werken. Ik ben het wel eens met bovenstaande dat hij soms wat vermoeid overkomt, maar aangezien Oscar een lamzak is, komt hij er wel mee weg. Het wordt echter nooit volledig duidelijk of hij dit nou intentioneel doet of niet. Thomas Lennons personage, Felix, vond ik de eerste paar afleveringen helemaal niet zo leuk, maar deze maakt wel echt een groei door in de loop van het seizoen. Hij zorgt voor een aantal erg leuke situaties en zijn chemie met Lindsay Sloane (Emily) mag ook zeker benoemd worden.

Ook Dani en Teddy komen tegen het einde van het seizoen beter uit de verf dan in het begin, al moet ik daar wel bij zeggen dat ik om Dani (en ook wel het sporadisch terugkerende personage Murph) niet of nauwelijks gelachen heb. Wat dat betreft ben ik benieuwd of haar rol in de volgende seizoenen wat meer meerwaarde krijgt. Al met al moet ik zeggen dat ik dit een aangenaam begin van de serie vond. Ik krijg ook de indruk dat dit een stuk leuker is dan een hoop van de andere hedendaagse komedies die je op bijvoorbeeld Comedy Central voorbij ziet komen. Minder hysterisch; en daardoor grappiger.

3,5*

Leuker dan ik had verwacht! Ik weet nog dat NET5 de serie enkele jaren geleden heeft uitgezonden. De spotjes spraken me toen wel aan, maar ik heb uiteindelijk nooit ook maar één aflevering gezien. Toen ik zag dat de serie op Netflix stond, besloot ik het alsnog een (late) kans te geven.

De verteltechniek spreekt mij erg aan. Ik vind het gaaf als men erin slaagt om meerdere verhalen (in dit geval sprookjes) met elkaar te verweven zonder dat de continuïteit daar in opvallende mate onder te lijden heeft. Als er iets is wat Once Upon a Time écht goed doet, is het dat wat bij betreft. Het steekt goed in elkaar en maakt je iedere aflevering nieuwsgierig naar wat er nog volgen gaat. Ook het acteerwerk en de aankleding vallen in positieve zin op. De sprookjeswereld is bijzonder mooi vormgegeven.

Enige jammere is dat de CGI zo nu en dan te wensen overlaat. Dan duid ik met name op de wezens uit de sprookjeswereld (de wolf, de draak) die regelrecht uit een oud computerspel lijken te komen. Uiteindelijk is dit een te klein aspect om de serie echt teniet te doen, maar ik hoop stiekem wel dat dit nog wat beter wordt in de vervolgseizoenen. Verder stel ik mezelf de vraag die ook hierboven al gesteld wordt: 'gaat de serie erin slagen om de huidige interesse vast te blijven houden?'. Daar zal ik snel genoeg achter komen, want dit seizoen nodigt in ieder geval wel uit om de rest ook te gaan bekijken.

Favoriete personage is overigens Rumpelstiltskin. Interessant achtergrondverhaal en je hebt geen idee aan welke kant hij staat. Goed neergezet door Robert Carlyle.

4*

Seizoen 1 was erg boeiend. Seizoen 2 was ook goed, maar wel minder. Er zaten zeker sterke afleveringen bij, maar over de gehele linie kreeg ik de indruk dat het veelal een herhaling van zetten was. Dit derde seizoen voelde vooral vernieuwend en hierdoor werd opnieuw het niveau van het eerste seizoen gehaald.

Hetgeen waar dit seizoen veel aan te danken heeft, zijn de twee nieuwe antagonisten. Peter Pan vond ik een riskante keuze. Zeker in het Disney universum is hij immers toch één van de meest vooraanstaande helden met Hook als één van de meest vooraanstaande slechteriken. Het feit dat die rollen worden omgedraaid in Once Upon a Time is even onwennig, maar naarmate het seizoen vorderde, kreeg ik er steeds meer respect voor hoe ze dit hebben aangepakt en hoe de verhalen van de personages die we al kennen erin verweven worden. Met het hele Oz gebeuren ben ik verder nauwelijks bekend, maar het werd sterk uitgewerkt. Zelena is een gemeende en overtuigend neergezette rivale. Deze twee vijanden zijn naar mijn mening een stuk interessanter dan Cora, die te veel op Regina leek.

Ik blijf het knap vinden hoe men erin slaagt om deze werelden met elkaar te laten overlappen en hoe alles van tevoren precies lijkt te zijn uitgedacht. Ondanks dat de spanning af en toe teniet wordt gedaan doordat de personages zelf net iets te vaak terugvallen op het 'het goede wint toch altijd', blijft het interessant om te zien met welke problemen de personages te maken krijgen en hoe ze zich eruit moeten redden. Het scheelt dat het allemaal tamelijk onvoorspelbaar blijft.

Benieuwd wat het vierde seizoen gaat brengen. Hopelijk blijft dit niveau aanhouden.

4*

Zelden een seizoen van een serie gezien waar ik zo veel gemengde gevoelens bij heb als dit. Na het fantastische vierde seizoen (de manier waarop Frozen in het verhaal verwerkt werd en er in feite een vervolg op die film gemaakt werd, was prachtig gedaan), lag de lat natuurlijk wel hoog. Seizoen 5 weet de verwachtingen deels waar te maken, maar schiet bij vlagen ook uit de bocht.

Zowel Camelot als The Underworld zijn interessante locaties, maar beide gedeeltes worden naar het einde toe te langdradig; iets waar de vorige twee seizoenen geen last van hadden. Daarnaast heeft het seizoen te lijden onder een gebrek aan geloofwaardigheid (met als dieptepunt dat Hook tóch nog uit de onderwereld weet te ontsnappen; dat kwam totaal niet over). Ik zag sowieso meermaals door de bomen het bos niet meer. Er worden ontzettend veel regeltjes uitgelegd, die zich onderling soms lijken tegen te spreken. Ook met betrekking tot Rumplestiltskin, die al vijf seizoenen met het grootste gemak mijn favoriete personage is, worden een aantal vreemde keuzes gemaakt. Hij bewijst zich in de eerste helft als een ware held, maar na slechts enkele afleveringen blijkt hij wéér iedereen erin geluisd te hebben. Dan begin je je toch af te vragen hoe hij er in slaagde het zwaard van Excalibur uit de steen trekken. Ook vroeg ik me af waarom hij Belle niet wakker kon kussen. We weten allemaal wel dat Rumplestiltskin genoeg op zijn kerfstok heeft, maar volgens mij werd toch meermaals duidelijk in de afgelopen seizoenen dat zijn liefde voor Belle oprecht is.

Het seizoen doet echter ook genoeg zaken wél goed. De terugkeer van een hoop oude bekenden is daar inderdaad een voorbeeld van, maar er is meer. Zo vond ik Hades een erg gaaf personage. Een geduchte tegenstander voor de helden en met veel overtuiging gespeeld door Greg Germann. De dood van Robin Hood is jammer, maar komt wel geloofwaardig over. Interessant om te zien hoe dit weer invloed heeft op Regina. Ook de worsteling die Emma met haar duistere kant aangaat in de eerste helft komt goed uit de verf. Alleen jammer dus dat dit wat te lang gerekt wordt uiteindelijk. De toevoeging van The Land of Untold Stories en diens personages tegen het einde van het seizoen is leuk, en ik ben benieuwd hoe men dit in het zesde seizoen verder gaat uitwerken.

Kortom, wisselvallig seizoen in de Once Upon a Time reeks. Ik heb me zeker niet verveeld. Er valt genoeg te genieten en alle sterke punten uit de voorgaande seizoenen (acteerwerk, vormgeving, sfeer) zijn ook hier weer aanwezig. Desondanks is het ook de eerste keer dat ik bij deze serie ervoer dat ik het bij vlagen niet eens was met de keuzes die de schrijvers maakten en dat ik meermaals met een gefronst gezicht zat te kijken. De serie zou ik zeker aanbevelen, maar dan niet meteen op basis van dit seizoen. Hopelijk is de opvolger in verhaaltechnisch opzicht weer wat sterker.

3,5*

Zo dan! Erg enthousiast over dit zesde seizoen van Once Upon a Time. Na een behoorlijk wisselvallig vijfde seizoen, waar ik het ook meermaals oprecht niet eens was met de keuzes die gemaakt werden, is seizoen 6 ruimschoots terug op niveau. Ik durf het zelfs voorzichtig mijn favoriet te noemen.

Dat laatste hangt met name samen met de emoties waar de personages mee kampen. Deze worden hier overtuigender uitgewerkt dan ooit tevoren. Of het nou gaat om Hook en zijn stiefbroer, Jasmine en haar zoektocht naar Agrabah, Regina die met een Robin Hood uit de alternatieve werkelijkheid hetzelfde bestaan hoopt op te bouwen als voorheen, David die erachter wil komen wat er met zijn vader gebeurd is of Gold en Belle die wanhopig proberen hun zoon Gideon te redden: alles komt goed uit de verf. Voornamelijk de aflevering Ill-Boding Patterns, waar Rumplestiltskin voorkomt dat Baelfire slecht wordt, kwam echt binnen. Volgens mij was dat de eerste keer dat ik met een brok in mijn keel naar deze serie zat te kijken. De eerste helft van dit seizoen is gewoon goed als vanouds, maar vanaf de tweede helft wordt het zelfs behoorlijk spannend. Ook dat heb ik niet eerder in deze mate ervaren bij de serie (vaak ook omdat de helden zelf iets te vaak zeiden dat het kwaad nooit kan winnen). Hier is de situatie echter dusdanig uitzichtloos dat ik toch wel oprecht benieuwd bleef hoe ze zich hieruit gingen redden en of iedereen de eindstreep zou halen. De climax is verrassend, maar wel heel sterk en mooi gedaan.

Verder blijft de aankleding van de serie een lust voor het oog. De werelden zijn mooi ontwerpen en daarnaast verdient ook de kostuum- en grime-afdeling een compliment. De kwaliteit van de CGI heeft naar mijn idee ook een verbetering doorgemaakt sinds het eerste seizoen. Waar de serie echter het meest aan te danken heeft, is de sterke casting. Lana Parrilla slaagt er echt wonderbaarlijk goed in om zowel de tot inkeer gekomen Regina als de Evil Queen naast elkaar neer te zetten als twee compleet verschillende personen. Ze lijkt ook oprecht plezier te hebben in het spelen van beiden. Verder is het tevens genieten van alle andere acteurs. Of we het nou hebben over Jennifer Morrison, Jared Gilmore, Ginnifer Goodwin, Josh Dallas, Rebecca Mader, Colin O'Donoghue of Emilie de Ravin; allen zetten een gedenkwaardige performance neer. Robert Carlyle wil ik even apart benoemen. Met zijn vertolking van Mr. Gold/Rumplestiltskin zette hij voor mij het meest interessante personage uit de reeks neer; gekweld door een ongelukkig verleden en constant in conflict met de keuze tussen goed en kwaad. Aan het einde van dit seizoen moet hij een definitief besluit nemen, waarbij ik ook echt met hem meeleefde.

Dit had het perfecte einde van de serie kunnen zijn, maar tot mijn ontzetting hebben Edward Kitsis en Adam Horowitz besloten door te gaan, nota bene met (deels) een nieuwe cast. Mijns inziens is het ontzettend zonde dat ze die kans laten lopen, want ik denk niet dat ze er nogmaals in zullen slagen om het zo volmaakt te laten eindigen. Sterker nog, ik lees dat veel liefhebbers van de serie het zevende seizoen momenteel niet eens een kans willen geven. Mocht dit daadwerkelijk het geval blijken, dan zal het uiteindelijk wel gecanceld worden vermoed ik. Zelf loop ik er ook niet bepaald warm voor, maar ik ben wel bereid het nog een kans te geven zodra het seizoen hier op Netflix komt.

Mocht het tegenvallen, dan doe ik graag alsof het niet gebeurd is en alsof deze geweldige reeks afleveringen het definitieve einde is van een serie waar ik ontzettend van genoten heb de afgelopen maanden. Het seizoen voldeed aan de hoge verwachtingen en is voor nu een waardige afsluiting.

4,5*

Ik vind Once Upon a Time een heerlijke serie. Als je een beetje affiniteit hebt met Disney en sprookjes is de kans zeer groot dat je je hiermee gaat vermaken. Ik heb dan ook ontzettend genoten van de eerste vijf seizoenen en het zesde seizoen was voor mij zelfs de overtreffende trap. Het nieuws dat er een zevende seizoen zat aan te komen met een grotendeels nieuwe cast vond ik geen al te best vooruitzicht...

En het valt inderdaad niet mee. De eerste helft van seizoen 7 lijkt nog het meest op een spin-off van de 'originele serie' en heeft echt last van opstartproblemen. Er moeten een hoop nieuwe personages geïntroduceerd worden en daar wordt (gelukkig) uitgebreid de tijd voor genomen, maar het wordt steeds duidelijker dat het seizoen compleet afhankelijk is van de drie oude bekenden. Van de nieuwe personages zijn eigenlijk alleen Alice en Robin Hood leuk. De rest is nauwelijks memorabel (Jacinda, Drizella, Gothel), compleet nutteloos (Tina, Drew) of zelfs redelijk irritant (Victoria Belfrey, Lucy). Daarnaast komt het de vaste kijker ook allemaal nét iets te bekend voor. De gelijkenissen met seizoen 1 zijn immers talrijk: een vloek waarbij de sprookjesfiguren hun geheugen kwijt zijn, iemand van buitenaf die moet gaan geloven, het kind dat wél gelooft belandt in een coma...

De tweede helft is aanzienlijk beter, maar ook hier valt genoeg op aan te merken. De grootste teleurstelling is nog wel hoe moeiteloos de almachtige Gothel opeens wordt uitgeschakeld. Daar had echt wat meer spektakel in mogen zitten. De twee laatste afleveringen zijn dan wel weer op het oude niveau. Eens temeer blijkt dat Rumplestiltskin het meest imposante personage is. Zijn plotse verschijning wordt echter nooit helemaal goed uitgelegd en het lijkt voelbaar dat de schrijvers aan het begin van dit seizoen niet wisten dat het tevens het laatste seizoen zou gaan worden.

Dus de serie eindigt met een domper? Niet helemaal. Het einde, waarbij Rumplestiltskin herenigd wordt met Belle, Regina van alle werelden één wereld weet te maken en gekroond wordt tot koningin en de kijker nog één keer een korte rondleiding krijgt door Storybrooke, is namelijk wel bevredigend. Het liet me absoluut met een tevreden gevoel achter. Een hoge score kan ik het seizoen echter niet geven; daarvoor blijft het allemaal iets te lang sudderen. Van de zeven seizoenen is dit veruit het minste wat de reeks te bieden heeft, maar door de finale is het gelukkig wel alsnog de moeite waard.

3*

''This series will celebrate the natural wonders that remain, and reveal what we must preserve to ensure people and nature thrive."

Volgens mij de eerste Netflix-serie die ik bekijk na het zien van die automatisch afspelende trailer als je Netflix op de tv afspeelt. De prachtige beelden die ik al voorbij zag komen maakten mij uitermate nieuwsgierig en de hoge verwachtingen werden absoluut ingelost: Our Planet is een lust voor het oog. Het blijft fascinerend dat het mogelijk is om alles zo nauwkeurig en helder vast te leggen. Ik geloof graag dat er achter de schermen een hoop bloed, zweet en tranen gaat zitten in een documentaireserie als deze.

Wat Our Planet onderscheidt van de zoveelste aflevering op National Geographic, buiten de diversiteit in de afleveringen, is dat de serie een thema bevat dat David Attenborough zelf perfect verwoordt in de intro (zie de geciteerde zin bovenaan). Het klopt dat de documentaire ons vaak met de neus op de feiten drukt, maar ik heb mij daar niet aan gestoord. Sterker nog, naar mijn mening is het volkomen terecht, want kennelijk heeft men nog steeds een wake-up call nodig. Gelukkig doet de serie niet alleen maar preken dat we fout bezig zijn, maar laat het ook zien hoe de problemen opgelost kunnen worden en waar successen geboekt zijn. Daardoor is er een fijne balans in de toon van de serie: niet alleen triest, maar ook optimistisch.

Ik heb ontzettend genoten. Ik heb organismen en locaties gezien die ik nog nooit eerder gezien had, de beelden worden ondersteund door goede muziek en David Attenborough is met zijn heldere, aangename stem simpelweg een perfecte voice-over. Als je je interesseert voor het onderwerp kun je je aan deze prachtige serie geen buil vallen.

4,5*