Opinions

Beide seizoenen van Scream achter elkaar gekeken. Ik was al bekend met de films van Wes Craven. Ondanks dat ik hier nooit een echte fan van ben geworden, heb ik het wel altijd leuk kijkvoer gevonden. Reden genoeg om deze serie van MTV dan ook maar eens een kans te geven.

Ik vond seizoen 1 wat beter dan dit tweede, maar het scheelt niet veel en hangt eigenlijk puur samen met de ontknoping van beide seizoenen. Piper vond ik verrassend, Kieran had ik op den duur door en vond ik ook niet erg overtuigend als moordenaar. Voor beide seizoenen geldt in ieder geval wel dat de meeste afleveringen vermakelijk blijven door het concept. Je ziet meestal wel aankomen wanneer Ghostface in actie komt, maar het levert wel enkele gruwelijke en spannende scènes op. De groep tieners is over het algemeen wel leuk om te volgen en de onderlinge chemie is er ook wel. Met name Willa Fitzgerald is leuk in haar rol als Emma; iets dat deze serie absoluut ten goede komt, omdat de focus toch meestal op haar ligt. Daarnaast vond ik Noah een fijn personage en vond ik Jake eigenlijk het minst interessante figuur uit de groep, maar die heeft dan ook niet veel meer te doen in dit seizoen...

Gewoon prima mee vermaakt. Het kijkt gemakkelijk weg en ik was meermaals oprecht benieuwd naar de volgende aflevering. Net als bij de films heb ik nergens het gevoel dat het allemaal erg hoogstaand is, maar de serie doet (misschien zelfs wel wat meer dan) wat ik van ik ervan verwacht had. Ik ben benieuwd of seizoen 3 dit niveau kan vasthouden met een compleet nieuwe cast.

3*

Gave serie. Uiteraard heb ik nog een seizoen te gaan, maar ik moet echt zeggen dat ik aangenaam verrast ben door Sherlock. Ik was voorheen eigenlijk voornamelijk bekend met Jeremy Brett als vertolker van het titelpersonage (Downey Jr. vind ik weinig memorabel) en die blijft natuurlijk nog steeds onevenaarbaar, maar Benedict Cumberbatch zet het personage ook op meesterlijke wijze neer. Daarnaast speelt Martin Freeman zijn rol als Dr. Watson erg aangenaam. De wijze waarop men ervoor kiest het denkproces van Holmes in beeld te brengen vind ik bovendien erg sterk, want hierdoor wordt je in feite gedwongen met hem mee te denken... En uiteraard heb je het dan nog steeds bij het verkeerde eind. Het geheel wordt verder ondersteund door een mooie score, strak camerawerk en het is knap om te zien hoe de klassieke verhalen van Conan Doyle naar de moderne tijd worden vertaald en hoe hedendaagse thema's worden aangesneden. Dit is geheid een favoriet van me geworden.

4*

Geweldig om die plotomschrijvingen te lezen en vrijwel elke aflevering te herkennen Dit werd natuurlijk ook aan de lopende band uitgezonden op Nickelodeon, dus ik heb volgens mij, wat de eerste twee seizoenen betreft, alles wel gezien. Het was niet zo dat ik een groot fan van SpongeBob was; de ene aflevering beviel me beter dan de andere. Toch keek ik deze serie in de regel altijd met plezier. Met name de interactie tussen Octo en SpongeBob/Patrick zorgde vaak voor leuke momenten.

3,5* kan ik er zeker aan kwijt.

Ik was nieuwsgierig naar Stranger Things, maar wist tegelijkertijd niet helemaal wat ik moest verwachten. Ik heb de hype meegekregen, maar had me er tot op heden niet in verdiept. Dit eerste seizoen maakt de hooggespannen verwachtingen slechts deels waar. Ik heb erg genoten van de aankleding, sfeer en soundtrack. De serie ademt in alles de jaren 80 uit en doet dit op zeer stijlvolle wijze. Ook het acteerwerk viel me niet tegen. Ik zeg niet dat de kids nergens een steekje laten vallen, maar ze doen het desondanks toch zeer verdienstelijk. Winona Ryder overdrijft inderdaad bij vlagen een beetje in haar acteren, maar haar samenspel met David Harbour en Charlie Heaton vond ik dan wel weer in orde. Het grootste probleem was dat het nergens écht spannend wilde worden, omdat de Demogorgan ook niet echt indruk wist te maken. Het feit dat redelijk wat genres succesvol door elkaar lopen hier (sciencefiction, horror, drama, een vleugje komedie) kan ik dan echter weer wel waarderen. Het zorgt er in ieder geval allemaal wel voor dat ik meteen doorga met seizoen 2.

3,5*

Zeer sterk seizoen, waar ik ook oprecht wat meer van genoten heb dan seizoen 1. Het deed me meermaals denken aan Aliens en dat is eigenlijk alleen maar positief.

Het acteerwerk is top. Winona Ryder liet haar overacting achterwege, David Harbour blijft stoer en nieuwkomer Sean Astin is een zeer prettige toevoeging. De kinderen zitten nu allemaal lekker in hun rol en met name Dustin blijft een ontzettend sympathiek personage. Bovendien blijkt de interactie tussen hem en Steve Harrington verbazingwekkend goed te werken. Steve vond ik een vervelend mannetje in het vorige seizoen, maar hij steelt hier echt meermaals de show. Uiteindelijk moet ik zelfs concluderen dat hij nu mijn favoriete personage is. Nieuwe personages als Billy en Max blijken ook prima te werken en ik ben benieuwd hoe het hen zal vergaan in het volgende seizoen.

De spanning zit er halverwege goed in en het is knap hoe men dit de laatste twee afleveringen van begin tot eind weet vast te houden. De Demogorgons zagen er geloofwaardiger uit, waardoor er ook wat meer dreiging van hen uit ging. Mijn complimenten ook voor de aankleding en soundtrack: de jaren 80 sfeer is weer prominent aanwezig en is een onmisbaar element in deze serie. Die sfeer ontbreekt in aflevering 7, waardoor het ook meteen lijkt alsof je even naar een compleet andere serie zit te kijken. De serie weet zich vervolgens wel te herpakken met een finale waar eigenlijk alles in zit waar je op hoopt. Het definitieve einde is zeer aandoenlijk.

Eerst zette ik een beetje mijn vraagtekens bij de hype, maar dit gaat toch zeker de goede kant op. Ik kijk inmiddels met smart uit naar seizoen 3 en ben zelfs begonnen aan Beyond Stranger Things.

4*

Vorig jaar de eerste twee seizoenen op een klein laptopschermpje gekeken tijdens mijn verblijf in Londen. Seizoen 1 vond ik leuk, maar de hype was me nog niet meteen duidelijk. Bij seizoen 2 was dat wel het geval. Na afloop van dat seizoen ging ik meteen opzoeken of seizoen 3 al in de maak was en heb ik zelfs Beyond Stranger Things gekeken.

Het spreekt dus voor zich dat ik hier naar uitkeek en met hoge verwachtingen ging kijken. Best gevaarlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Ik sta dan ook ietwat perplex dat dat laatste geenszins het geval is. Ik zou zelfs zeggen dat dit voorlopig mijn favoriete seizoen is. Deze reeks heeft nogal wat kritiek gekregen op de soap-achtige taferelen in de eerste afleveringen, maar zelf heb ik dat niet als negatief ervaren. Oké, de meiden gedragen zich misschien niet helemaal naar hun leeftijd, maar storend vond ik dat niet. Het wordt door het felle kleurgebruik en de heerlijk passende 80's soundtrack gelukkig niet al te serieus gebracht. Ik vind het bovendien logisch om de draad bij de koppeltjes op te pakken, omdat die prachtige slotscène uit het vorige seizoen ons daar achterliet. Het zorgt zelfs voor enkele mooie 'coming of age' momenten, waarbij enkele groepsleden de eerste stappen richting volwassenheid zetten, terwijl anderen (Will), die daar nog niet aan toe zijn, moeten toezien hoe dat de onderlinge verhoudingen beïnvloedt en hun kindertijd langzaam ten einde komt.

De ontwikkelingen die de personages doormaken vind ik erg goed, maar er is meer. The Mind Flayer maakt hier eindelijk zijn opwachting en ook deze stelt niet teleur. Het is een goor en indrukwekkend monster geworden dat garant staat voor bloedstollende momenten en een climax waar je u tegen zegt. Tevens wordt Billy's rol aanzienlijk uitvergroot ten opzichte van het voorgaande seizoen en dat gebeurt met verve. Daar waar hij in het vorige seizoen nog een stereotype aso was, krijgt hij hier meer betekenis. De scène waar Eleven achter zijn verleden komt ziet er schitterend uit en is aangrijpend. Ook nieuwe personages als de gladde burgemeester, de Russische Terminator, maar vooral Robin zijn leuke toevoegingen. De chemie tussen Robin en Steve is goud waard en het is mooi dat de interactie tussen Steve en Dustin gekoesterd wordt. Het levert wederom erg leuke momenten op. De vaste cast verdient sowieso weer alle lof. Zowel de kinderen als de volwassenen zijn allen geloofwaardig en ik heb zelden een serie gezien waar ik evenredig meeleef met zo veel verschillende personages. Ik denk dat enkel Twin Peaks die eer mag delen.

Kent seizoen 3 ook minpunten? Nauwelijks. De irritante superieuren van Nancy en Jonathan (al was dat natuurlijk de bedoeling, maar laat ik het erop houden dat dat goed gelukt is) en Billy die op het einde iets te snel tot inkeer komt zijn de enige zaken die me opvielen. Het zijn kleine smetjes die niet kunnen opwegen tegen het plezier waarmee ik hiernaar heb gekeken. De 80's referenties liggen er hier wat dikker bovenop dan voorheen, maar eerlijk gezegd juich ik dat alleen maar toe. Stranger Things kan het wat mij betreft hebben. Het typische winkelcentrum, het bezoeken van Back to the Future, het zingen van The NeverEnding Story... ik vond het fantastisch. Sommige aspecten, zoals de Russische basis onder het winkelcentrum, zou je kunnen beschouwen als ongeloofwaardig of vergezocht (wat het natuurlijk ook wel is), maar persoonlijk heb ik er niet bij stilgestaan. In de serie komen dusdanig veel eigenaardigheden aan bod dat dit niet misplaatst voelde.

Ik heb hier een erg voldaan gevoel aan overgehouden. Het seizoen ziet er visueel prachtig uit, kent voldoende humor, spanning, mysterie en weet in de laatste aflevering tot twee keer toe te ontroeren. Ik zou geen minder goede aflevering kunnen aanwijzen; het seizoen voelt naar mijn mening als een mooi totaalplaatje. Ik heb even getwijfeld over mijn score, want ik deel hem niet vaak uit, maar de serie heeft het dubbel en dwars verdiend.

Laat seizoen 4 maar komen!

5*

Wow...

Wat keek ik hiernaar uit. Dit gaat misschien vreemd klinken, maar het eerste waar ik aan dacht toen Hollywood twee jaar geleden op slot ging was deze serie. Het probleem van een serie als deze is natuurlijk hetzelfde probleem waar Harry Potter mee te maken had: de kinderen zitten in een fase waarin ze heel snel aan het groeien zijn en het mag zich allemaal maar in een beperkt aantal jaren afspelen. Nou goed... zorgen om niks uiteindelijk. Het vierde seizoen is er en gelukkig zitten we nog steeds in de jaren 80.

Wat ik me nog meer afvroeg: zou dit seizoen het vorige kunnen evenaren? Ik weet dat veel mensen dit met me oneens zijn, maar ik vond seizoen 3 het sterkste tot nu toe. Die conclusie trek ik overigens nog steeds, ook nadat ik de eerste drie seizoenen in de aanloop naar het vierde heb herzien. Het ligt allemaal dicht bij elkaar, maar alle genres komen in het derde seizoen samen, de personages zijn op hun best, men lijkt alles uit de kast te trekken en de zomerse sfeer is gewoon top. Ik gaf dat seizoen destijds - en nog steeds - de volle mep. Is het seizoen perfect? Nee, maar de schrale minpunten konden wat mij betreft niet opwegen tegen wat dat seizoen allemaal wél goed deed.

Afijn, seizoen 4. Ik zal heel eerlijk zijn: nadat ik aflevering 1 gezien had, vreesde ik even het ergste. Ik was nog niet onder de indruk. De eerste aflevering introduceert een hoop nieuwe personages en locaties, maar het 'Stranger Things gevoel' ontbrak een beetje. Dat gevoel blijft ook na de eerste aflevering nog even aanwezig en het heeft er, naast alle nieuwkomers, waarschijnlijk vooral mee te maken dat dit het seizoen is waarbij de groep volledig uit elkaar getrokken is en iedereen zich elders begeeft. Later in het seizoen blijkt dat er een duidelijke gedachtegang achter zit en de Duffer Brothers komen er uiteindelijk nog goed mee weg, maar ze weten niet te voorkomen dat niet alle verhaallijnen even interessant zijn. Met name die omtrent Mike, Will en Jonathan valt tegen. Ze hebben altijd belangrijke rollen gespeeld, maar voelen in dit seizoen helaas een beetje als beeldvulling. Bovendien duurt het seizoen eigenlijk iets te lang. Goed dat er aandacht wordt geschonken aan een goede opbouw en 'world-building', maar eigenlijk wordt het pas écht interessant vanaf aflevering 4. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik de nieuwe personages nou niet allemaal even sterke toevoegingen vind. Ik heb heus geen hekel aan personages als Eddie en Argyle, maar ik kan ook niet zeggen dat ze veel indruk achterlaten. Dat Eddie in korte tijd zó enorm geliefd is geraakt onder de fanbase verrast me zelfs een beetje.

Maar goed, ik begon deze review met 'wow' Ik klink tot dusver misschien wat negatief, maar dat is omdat ik alles wat ik minder vond in één adem genoemd heb. Verder ben ik namelijk echt wel heel erg onder de indruk van deze nieuwe reeks. Ik zei dat het seizoen eigenlijk pas vanaf aflevering 4 echt interessant wordt, maar de serie gaat vanaf dat moment ook wel écht volledig los. De confrontatie tussen Max en Vecna in aflevering 4 is werkelijk schitterend: Stranger Things onderscheidt zich qua visuals eigenlijk niet meer van de de reguliere blockbuster in de bioscoop. Dat niveau weet men vervolgens gelukkig grotendeels tot en met het einde van het seizoen vast te houden. Complimenten zijn op zijn plaats voor de uitwerking van Vecna, die eigenlijk alles uit de voorgaande seizoenen in een nieuw daglicht plaatst. Grappig dat ik al die tijd gedacht heb dat de Mind Flayer de grote 'baddie' was en Dustin dit idee nog eens versterkt door te zeggen dat Vecna in dienst van hem opereert. Als ik het goed begrijp is het omgekeerde het geval en zit Vecna juist achter alles wat we gezien hebben. Gave twist! En daarnaast is het personage zelf ook goed uitgewerkt. Ik zie wel wat gelijkenissen tussen zijn origins en die van Voldemort, maar daar kijk ik graag doorheen. Alle lof ook voor Jamie Campbell Bower, die hem overtuigend weet neer te zetten en onherkenbaar is in zijn uiteindelijke vorm.

De personages die direct met Vecna te maken hebben en hem proberen te verslaan hebben ook gelijk de meest interessante verhaallijn te pakken. Ik vond Sadie Sink behoorlijk sterk in dit seizoen, maar ook Joe Keery weet er echt wat leuks van te maken, want er is sprake van chemie tussen hem en vrijwel iedereen waar hij het scherm mee deelt. En ja... David Harbour is gewoon fantastisch natuurlijk. De verhaallijn van Hopper had faliekant kunnen mislukken, omdat deze lange tijd compleet losstaat van wat zich in Amerika afspeelt, maar Harbour haalt zó veel uit zijn rol hier dat het moeiteloos interessant blijft en de climax in Rusland is uitermate spannend. Eigenlijk doet de hele cast het uitstekend. Ook Noah Schnapp wil ik nog even apart benoemen. Ondanks dat zijn personage tot het groepje behoort dat er wat verloren bij loopt dit seizoen, weet hij wel heel mooi neer te zetten dat Will met zijn gevoelens voor Mike worstelt. Die ene scène in het busje waarbij hij zijn tranen probeert te verbergen is erg sterk.

Verder kent het seizoen nog talloze andere memorabele momenten. Het bezoek aan Victor Creel en de flashback, Vecna die de vorm aanneemt van Billy, de onthulling van Henry, het groepje dat de Upside Down binnendringt, de hereniging tussen Eleven en Hopper... Het is te veel om op te noemen eigenlijk. Zoals gezegd: vanaf aflevering 4 kom je in een achtbaanrit terecht die zijn weerga niet kent. De climax is op en top spectaculair en is (voor de vierde keer op rij!) bevredigend. Mooi dat de Duffer Brothers zo weten uit te pakken en dat ze er telkens in slagen om hooggespannen verwachtingen waar te maken. Verder keert al het andere goede uit de voorgaande seizoenen weer terug: de soundtrack, aankleding en de mix van genres komen absoluut uit de verf. De visuele effecten zijn bij vlagen adembenemend.

Kortom: ik ben zondermeer erg tevreden met dit seizoen. De ietwat (te) trage start daargelaten heb ik me hier weer ontzettend goed mee vermaakt en ik kijk alvast uit naar een toekomstige herziening. Ook ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar seizoen 5 en ik waardeer de keuze dat de schrijvers het daar vooralsnog bij willen laten. Laat Stranger Things nou alsjeblieft gewoon een serie zijn met een duidelijke start, middenstuk en slot, en niet vijftig spin-offs krijgen of nog allemaal late vervolgseizoenen. Dat verdient deze prachtserie niet.

4,5*

Ik vind Stranger Things een geweldige serie. Ik kon goed overweg met de mysterieuze, soms duistere eerste twee seizoenen, maar persoonlijk vond ik het bombastische, zomerse derde seizoen altijd het leukst. Van wat ik zo lees is dit voor vrijwel iedereen het minst sterke seizoen, maar ik klikte er heel erg mee. De 80s sfeer werd daar echt optimaal benut naar mijn mening. Het vierde seizoen vond ik, ondanks enkele tekortkomingen (langdradigheden en het opsplitsen van de groep), ook fantastisch. Ik keek dus met smart uit naar dit slotseizoen.

Ik heb een aantal dagen geleden al beschreven hoe ik over de eerste twee 'volumes' dacht: veel potentie, mooie momenten, maar ook een aantal missers. Veel zou nog afhangen van de seriefinale. De laatste aflevering mag er zeker wezen: wederom toont Stranger Things echt niet meer onder te doen voor de gemiddelde blockbuster in de bioscoop. Actiescènes zien er gelikt en spectaculair uit en ik kan het waarderen, hoewel ik het een beetje zag aankomen, dat de Mind Flayer toch de uiteindelijke grote slechterik blijkt te zijn. Akkoord, de afrekening verloopt zonder al te veel tegenslagen, maar de aanpak en vormgeving zijn schitterend.

Waar de laatste aflevering en eigenlijk dit hele seizoen wel een beetje last van heeft, is dat het soms een beetje stuurloos lijkt. Alsof men zelf ook niet altijd even goed weet waar het naartoe gaat. Na Jonathan en Nancy krijgt ook Steve nu zijn 'dit is het einde-momentje', om vervolgens gewoon weer gered te worden. Ik heb het al eerder gezegd: ik vind deze personages dusdanig leuk dat ik uiteraard hoop dat zoveel mogelijk van hen het er levend vanaf brengen, maar het veelvuldig gebruiken van de anticlimax werkt op een gegeven moment gewoon funest voor de spanning. Zelfs voor Eleven lijken de Duffer Brothers de knoop niet te durven doorhakken, want helemaal op het einde moet nog even geïmpliceerd worden dat ze het overleefd heeft. Het voegt naar mijn mening weinig toe of ze mogelijk ergens in haar eentje ver weg van iedereen een nieuw leven opbouwt. Eerlijk gezegd vind ik het ook maar moeilijk te geloven dat ze zich daar zo gemakkelijk kan losmaken van Mike, Hopper en alle anderen die haar in moeilijke tijden hebben opgevangen.

Nog één 'minpunt', eerder iets opvallends, is dat de serie nog best lang doorgaat na het verslaan van de slechterik. Enerzijds is dat positief, want het zorgt ervoor dat ieder personage wel een fatsoenlijk slot krijgt en dat de serie ook echt wel mooi afgerond voelt. Anderzijds zorgt het er ook voor dat de laatste confrontatie met de Mind Flayer/Vecna hierdoor juist nog gemakkelijker lijkt, aangezien daar gewoon minder tijd naar uitgaat. Een klein smetje, want, zoals al eerder aangegeven: ik ben inmiddels zo vertrouwd geraakt met deze personages dat langgerekte scènes er daardoor ook wel mee wegkomen. De hereniging tussen Steve, Nancy, Jonathan en Robin duurt bijvoorbeeld net iets te lang, maar toch kijkt dat heerlijk weg. Het definitieve einde, waarbij je de groep nogmaals D&D ziet spelen en er een nieuwe generatie in de kelder plaatsneemt, is wel heel mooi, bijna ontroerend.

Met dit laatste seizoen stonden de Duffer Brothers misschien wel voor een haast onmogelijke taak. Zo veel anticipatie zorgt er natuurlijk voor dat de lat erg hoog ligt om het voor iedereen goed te doen. Maken ze daarbij overal de juiste beslissing? Nee, mijns inziens zeker niet. Maar ik denk niet dat ik dat zelf wél gedaan zou hebben en kan me ook niet voorstellen dat menig ander groot filmmaker het feilloos zou hebben aangevlogen. Qua spanning viel er winst te behalen, maar ik geef ook gewoon eerlijk toe dat dit vijfde seizoen mij als trouwe kijker echt wel grotendeels op mijn wenken bediend heeft. Vrijwel al het goede uit de vorige seizoenen is nog steeds aanwezig: een super cast, prachtige visuals, een lekkere soundtrack en een goede sfeer. Volume 1 is sterker dan volume 2 en de voorlaatste aflevering vond ik niet veelbelovend, maar de conclusie is sterk en liet mij tevreden achter.

Zeker niet perfect, maar Stranger Things heeft een waardig einde gekregen en ik ga de serie zeker missen.

4*

Nederlanders hebben het wat mij betreft tot een ware kunst verheven om best aardige series te maken, maar er vervolgens een teleurstellend einde aan te breien (zie Divorce, Zwarte Tulp). Lijkt vaak te komen doordat de makers denken er nog wel een nieuw seizoen of een film uit te kunne halen, hetgeen dan vervolgens niet doorgaat. Het gevolg is dat je een aantal seizoenen met personages hebt meegeleefd en vervolgens met een lullige cliffhanger blijft zitten.

Ik had zo'n vermoeden dat Swanenburg precies hetzelfde stond te wachten. Toen ik me realiseerde dat tijdens de afleveringen over Jack & Caroline de verhaallijnen van de kinderen (Benno, Iris, Dirk en Eva) ook nog grotendeels afgerond moesten worden, hield ik mijn hart vast. Toch moet ik zeggen dat de serie dat vrij bevredigend heeft weten te doen. Benno's conflict met Victor leek mij niet iets dat dit seizoen nog volledig zou worden opgelost, maar ik vind het goed dat dit wel gebeurd is.

Sowieso kan ik vrij complimenteus zijn over de serie. Het acteerwerk vond ik tamelijk sterk. Er zitten nogal wat excentrieke figuren in, maar het wordt nergens een karikatuur. Ik zou ook niemand kunnen aanwijzen die het niet goed doet. Ik lees dat Frederik Brom nog wel eens wordt aangewezen als iemand die minder in de smaak valt, maar ik vond zijn manier van doen wel passen bij zijn personage. Ook erg fijn om Ella-June Henrard weer eens aan het werk te zien. Het feit dat de serie telkens als het ware opnieuw begint vanuit het perspectief van een ander personage is origineel en daardoor eigenlijk een mooie vondst, maar tegelijkertijd zorgt het er soms voor dat je wat te veel herhaling voor je kiezen krijgt. Ik kreeg wel de indruk dat bepaalde scènes in de latere afleveringen wat sneller herhaald werden, maar dit kan gevoelsmatig zo zijn. Uiteindelijk zie ik deze opzet iig zéker eerder als een pluspunt dan een minpunt, omdat er goed over nagedacht lijkt te zijn.

Het zou best kunnen dat ze hier een vervolgseizoen uitpersen (of meerdere vervolgseizoenen). Je zou de focus immers - zoals hierboven al terecht wordt aangehaald - kunnen verleggen naar de kleinkinderen, maar ook bij de andere personages kan je vrij gauw een mogelijk vervolg indenken. Van mij hoeft het echter niet, ondanks dat ik dit wel oprecht met plezier gevolgd heb. De melkkoe ligt op de loer, terwijl het nu nog een vrij unieke serie is.

Het is in ieder geval een serie die toch geregeld - en zeker naar het einde toe - vrij spannend werd. Ook af en toe wat soapachtig drama, maar dat is waarschijnlijk onvermijdelijk bij dusdanig veel verhaallijnen en onderlinge verhoudingen. Leuk om te volgen, omdat het degelijk in elkaar steekt en er enkele leuke wendingen in zitten.

4*