Opinions

Bekeken uit nieuwsgierigheid en vanwege de kleine hoeveelheid afleveringen. De animatieserie, en als ik het me goed herinner dan vooral het eerste seizoen, was voor mij als kind best een guilty pleasure. Ik was wel benieuwd wat Netflix ermee zou doen door die serie als uitgangspunt te nemen er een meer volwassen sausje overheen te gieten.

Het resultaat is een wat wisselvallig product. De toon schommelt een beetje alle kanten op, want het ene moment is het vrij bloederig en 'hard', terwijl het op andere momenten aandoet als een matige tienersoap. De overeenkomsten met Harry Potter zijn talrijk, maar had dan gelijk een voorbeeld aan die films genomen, want voor de opbouw van de wereld wordt veel te weinig tijd vrijgemaakt. Het is allemaal iets te vanzelfsprekend en nonchalant. Zo vroeg ik me oprecht af wat die feeën nou daadwerkelijk leren daar. Je ziet ze eigenlijk enkel hun kunstjes demonstreren in een klaslokaal, maar van onderwijs lijkt vrij weinig sprake. De grootste ergernis is echter dat Netflix op een Woke-missie lijkt met deze serie. Te pas en te onpas zitten er politiek-georiënteerde verwijzingen in het script. Volledig misplaatst in een fantasyserie als deze die zich met zó veel andere dingen zou kunnen bezighouden.

Veel hangt af van het vervolgseizoen, want het mag wel gezegd worden dat dit eerste seizoen een aardige basis legt. Met name tijdens de laatste aflevering weet de serie zo nu en dan verrassend uit de hoek te komen, waardoor de cliffhanger er wel mag wezen. Met de chemie tussen de meiden onderling zit het ook wel snor, dus daar mag het vervolgseizoen meer op inzetten; evenals de specialists. Zo'n personage als Riven zou bijvoorbeeld een mooie arc kunnen krijgen.

Valt nog een hoop uit te halen, maar de potentie is er wel.

3*

Mijn eerste kennismaking met deze ontzettend bekende en geliefde sitcom is ook positief. Eerlijk is eerlijk, het is niet zo dat ik elke minuut van Friends dubbel lig. Desalniettemin zijn er genoeg grappen per aflevering die effectief zijn, waardoor ik vaak probleemloos drie afleveringen achter elkaar kan kijken. De serie heeft veel te danken aan het goed geschreven script en het leuke sfeertje dat constant aanwezig is, maar het hoogtepunt is ongetwijfeld de vriendengroep op zich. De cast doet het super en het is geweldig om te zien hoe de personages in de loop van het seizoen echt tot leven komen. Daar ik tijdens de eerste aflevering naar Jennifer Aniston en Courteney Cox zat te kijken, keek ik tijdens de laatste aflevering naar Rachel en Monica. Het waren echter voor mij met name het sarcasme van Chandler en de, helaas herkenbare, onhandigheid van Ross die mij het meest aan het lachen wisten te brengen.

4*

Friends is inmiddels met het grootste gemak uitgegroeid tot mijn favoriete serie, maar ik moet wel zeggen dat ik dit het minst sterke seizoen vond sinds het eerste. Dat heeft eerder te maken met enkele keuzes die gemaakt worden in het verhaal en niet zozeer met de humor, want die vind ik nog steeds fantastisch. Ik maak niet gauw mee bij een serie dat ik meermaals per aflevering hardop moet lachen, maar Friends weet dit gewoon telkens opnieuw klaar te spelen.

In seizoen 8 kon de Joey-Rachel verhouding er nog wel mee door. Dat kwam met name doordat Matt LeBlanc de plotselinge gevoelens die Joey overvielen geloofwaardig wist te brengen. Dat Rachel hier opeens ook gevoelens krijgt voor Joey n.a.v. een droom, lijkt echter een beetje uit de lucht gegrepen. Ook de hele rol van Charlie ligt niet helemaal lekker in dit verband. De chemie tussen haar en Joey is er nooit, dus waarom Charlie pas zo laat besluit dat dit niks gaat worden, is niet helemaal duidelijk. Het brengt alleen maar de vriendschap tussen Joey en Ross in gevaar en ik snap niet goed waarom dit het geval moet zijn. Wat ik persoonlijk ook een minpunt vond, was dat David tot twee keer toe opnieuw opduikt in dit seizoen; een personage dat ik al in het eerste seizoen om de één of andere reden niet leuk vond. Godzijdank dat de schrijvers er op het einde voor kiezen om verder te gaan met de relatie tussen Phoebe en Mike.

Het komt er dus op neer dat dit seizoen verhaaltechnisch zo nu en dan een beetje rommelig aanvoelt; iets dat ik bij de eerdere seizoenen nergens ervaren heb. Hopelijk krijgen ze dit in het tiende seizoen weer terug op het oude niveau. Gelukkig zorgen de humor en de fijne onderlinge chemie van het zestal er in ieder geval voor dat geen enkele aflevering niet leuk is. Hierdoor hoef ik ook geen cijfer onder de vier sterren te geven, want daarvoor heb ik me simpelweg te zeer vermaakt. Ik vind het jammer dat het er bijna opzit...

4*

Afgelopen februari maakte ik voor het eerst kennis met misschien wel de meest legendarische sitcom ooit: Friends. Het eerste seizoen vond ik uitermate vermakelijk en vervolgens werd het eigenlijk alleen maar leuker. Het hoogtepunt van de serie bleek seizoen 4, maar het niveau bleef ook daarna nog uitzonderlijk hoog. Seizoen 9 was naar mijn mening enigszins wispelturig in bepaalde opzichten en daardoor hoopte ik dat dit seizoen weer het niveau van het voorgaande kon behalen.

En dat is gelukt! De 'rommel' die gemaakt werd in het voorgaande seizoen (Joey/Rachel en Charlie) wordt hier netjes opgeruimd en de focus komt weer te liggen op de onderlinge relaties zoals ze horen te zijn. De humor is weer top: Ross met zijn kleurtje, Joey die een affaire heeft gehad met iemand van het adoptiebureau, Chandler die wéér herenigd wordt met levende nachtmerrie Janice, de compleet in het honderd gelopen Thanksgiving... de lijst is lang, en stuk voor stuk zijn het momenten waar ik me als vanouds kostelijk mee vermaakt heb. Waar dit seizoen echter met name opvalt, is bij de twee slotafleveringen. Alle lof voor hoe deze finale in elkaar steekt. Hoe perfect wil je een serie eindigen? De typerende humor wordt uitstekend gemixt met de gepaste emoties die horen bij zo'n significant einde. De laatste scène is zowel ontzettend grappig als aangrijpend.

Het acteerwerk van het zestal kan ik alleen maar uitmuntend noemen. Nog nooit eerder heb ik een ensemble cast gezien die zo goed op elkaar is ingespeeld en zo veel chemie uitstraalt. Uiteraard hadden er nog wel meer verhalen uit deze zes personages geperst kunnen worden, maar het is goed zo. Er wordt in dit seizoen op zorgvuldige wijze naar een einde toegewerkt en de uiteindelijke afsluiting is absoluut waardig. Een reünie is natuurlijk waar velen op hopen, maar ik moet me aansluiten bij wat Matthew Perry al meermaals heeft aangegeven: waarom zou je hier nog aan willen komen? Naar mijn mening ga je dit niet meer overtreffen.

Ik ga dit seizoen dezelfde score geven als het vierde seizoen. Alles is zo goed gedaan dat ik er gewoon niet omheen kan. Chapeau!

5*

Friends beschouw ik niet alleen als mijn favoriete sitcom, maar ook als mijn favoriete serie. Ik heb de serie al meermaals gezien en het is absurd eigenlijk hoe zeer ik het leuk blijf vinden. Met recht de term 'tijdloos' waard. Toen het nieuws van deze reünie naar buiten kwam, spookten de gemengde gevoelens door mijn hoofd. Enerzijds leuk dat iedereen nog eens bij elkaar zou komen, maar wat is het nut? Dan wordt het toch meer een documentaire? En dergelijke docu-specials zijn al gemaakt toen de serie stopte in 2004. Die kun je gewoon terugkijken op de extra's van de DVD-box. Tegelijkertijd lijken nieuwe afleveringen ook niet de bedoeling. Waarom zou je aan het destijds zorgvuldig gecreëerde en bevredigende einde willen komen?

De uiteindelijke special, hier gemarkeerd als een los seizoen, heeft ups en downs. Een aantal zaken vind ik erg goed aangepakt. Zo vond ik het fantastisch om de cast bepaalde scènes opnieuw te zien spelen aan een ronde tafel. Geweldig hoe moeiteloos iedereen zijn personage weer oppakt. Je zou haast alsnog vertrouwen krijgen in nieuwe afleveringen, ware het niet dat dat om meerdere redenen nog steeds niet verstandig zou zijn. Super opgelost op deze manier, want nu krijg je toch dat ze weer even hun personages spelen zonder dat ze daarmee afbreuk doen aan de originele serie. Daarnaast is de opening van de special erg tof. Het stuk waar de acteurs over de oude sets lopen en ze elkaar weer voor het eerst sinds jaren ontmoeten is bijna ontroerend.

Dat ze onderling herinneringen ophalen in Monica's appartement en in Central Perk is erg leuk. De hoogtepunten van deze special. Helaas was ook ik een stuk minder te spreken over het stuk met James Corden bij de fontein. Ik heb geen hekel aan de beste man, maar hij is wellicht een iets te uitbundig figuur voor deze taak, want het voelt wat rommelig. Diverse belangrijke gastacteurs komen langs, maar ze zijn ook weer weg zodra je met je ogen knippert, terwijl anderen volledig ontbreken. Het minst geslaagde deel vond ik echter de fans die aan bod kwamen. Ik snap dat je de fan base hierbij wilt betrekken, maar dat had je ook kunnen doen door ze bijvoorbeeld vragen te laten inzenden. En die celebrities die er niks mee te maken hadden, hadden gewoon weg moeten blijven. Maakt het onnodig goedkoop.

Perfect is de reünie zeker niet, maar het is wel erg leuk om deze zes vrienden weer eens samen te zien. Qua uiterlijk en welbevinden heeft, op een enkeling na, de tijd niet stilgestaan voor ze. De chemie is daarentegen nog precies hetzelfde. Zoals ze zelf zeggen: het is binnen een mum van tijd precies zoals het destijds was. Eens temeer een bevestiging dat de combinatie van deze zes acteurs een gouden vondst bleek. Ze slagen erin om je een kort beeld te schetsen van de rollercoaster die het geweest moet zijn om hier een onderdeel van te zijn. Op het einde, toen - onder begeleiding van een trage versie van het themanummer - toch even benadrukt werd dat dit mogelijk wel 'ns de laatste keer is dat ze op deze manier bij elkaar komen, kreeg ik wel even een brok in mijn keel.

Hoe het ook zij, hun nalatenschap is ongekend. Mooi dat deze serie nog steeds zo goed scoort en dat de liefhebbers, waaronder ik, er nog steeds geen genoeg van kunnen krijgen. Zoals ik al zei: tijdloos.

3,5*