Opinions

E.T. Phone Home

Gisteravond sinds lange tijd deze klassieker van Steven Spielberg herzien. Vroeger vond ik het een erg mooie film. Ik huilde niet vaak bij films, maar dit was er zo een. Vandaar dat ik hem niet zo héél vaak gezien heb. Maar toch wel enkele keren. Ik was benieuwd of ik hem nog steeds leuk zou vinden.

En dat vond ik dus. Wat een ontzettend mooie film! Begint enigszins grappig. Ik heb best enkele keren moeten lachen gedurende de film. En dan bedoel ik alleen de dingen om het wezentje zelf. Bijv. als hij Yoda ziet bij halloween en dan op hem afloopt: 'home'. En nog enkele dingen die zich in huis zelf afspelen. E.T. vind ik echt een geweldig filmpersonage. Dus van het eerste stuk kan ik zeggen dat het vooral erg vermakelijk was. Vanaf de tweede helft, als E.T. ziek wordt wordt de film een stuk serieuzer en wordt het een ware dramafilm. Erg zielig in beeld gebracht, en het deed zelfs wat met me. De relatie tussen de kleine alien en Elliot wordt dan ook perfect in beeld gebracht. Ook goed geacteerd door de jonge cast. Leuk om een kleine Drew Barrymore te zien, maar vooral Henry Thomas zette zijn rol erg geloofwaardig neer.

De film heeft een aantal prachtige scenes, waaronder die wat hier op de poster is afgebeeld. Ook de vlucht op de fietsen en het uiteindelijke afscheid ziet er erg mooi uit. Dit wordt ondersteund door de fenomenale muziek van John Williams. Wat is die man toch een legende! Bezorgt in ontzettend veel films een sfeer die perfect past bij de film. De effecten vielen me ook absoluut niet tegen. Uiteraard zien de technieken op vandaag de dag er nog beter uit, maar het is typisch zo'n gevalletje van een film waar dit gewoon bij past.

E.T. the Extra-Terrestrial is een film die vermaakt, ontroert en gewoon prachtig gemaakt is. Het staat als een huis. Ik weet niet hoe ik nog verder moet beschrijven dat ik deze film gewoon echt een pareltje vind. De sfeer is werkelijk fantastisch! Ik geef 'm nu 4,5*, maar het zou zomaar kunnen dat ik er nog ooit een halfje bij doe.

4,5*`

Vandaag voor het eerst sinds 2008 deze documentaire weer gezien. Ik ben geen trouwe kijker van alle natuurdocumentaire's die constant te zien zijn op Discovery of Animal Planet, dus voor mij blijft Earth na al die jaren nog steeds een indrukwekkende ervaring. Het fijne aan deze docu zijn gewoonweg de adembenemende beelden. Elk fragment is het kijken waard. Soms vroeg ik me af hoe de crew er in geslaagd is om de dieren zó goed in beeld te krijgen. Wat ik persoonlijk misschien wel het mooist vond wat dat betreft zijn de watervallen. Vaak werden die zo in beeld gebracht, dat je bijna het gevoel kreeg dat je er zelf bij was. Dat zijn momenten waarop je beseft hoe mooi deze wereld eigenlijk is.

Het enige puntje van kritiek wat ik heb, is de snelheid van de docu. Op sommige momenten hoopte ik dat de film een beetje langer zou stilstaan bij een bepaalde diersoort. Dit had ik vooral in het begin bij de ijsbeertjes. Wel was het mooi om te zien dat men dit toch niet continu bleef doen. Soms kwam de film terug op een aantal dieren, zoals de mama olifant en haar kalf en later ook nog op de volwassen ijsbeer. Ik heb begrepen dat een aantal mensen zich erg konden storen aan de boodschap op het einde, maar dat was bij mij niet het geval. Het sloot wat mij betreft vrij goed aan bij het voorafgaande wat ik gezien heb. Ik kan me er wel in vinden dat sommige mensen het zien als een reclamespot. Wat mij betreft is het dan wel een reclamespot voor de natuur. En, in tegenstelling tot menig reclame op de commerciële televisie, verdient de natuur die aandacht wél.

Earth is wat mij betreft echt een prachtige film. De beelden worden op een geweldige wijze naar voren gebracht en er is duidelijk zichtbaar met veel vakmanschap aan gewerkt. De voice-over van Patrick Stewart is overtuigend en ook de bombastische muziek vind ik in dit geval helemaal niet erg. Een indrukwekkend en overtuigend stukje film!

4,5*

Een leuke, overdreven combinatie tussen musical en komedie. De film moet het tegenwoordig vooral hebben van de bekende cast. Maar in die tijd (1988) viel de bekendheid van de sterren hier wel mee. Jeff Goldblum, Damon Wayans en Geena Davis doen het leuk. Weliswaar wat over-the-top maar dat is de hele film al, dus dat maakt niet zo veel uit. De reden waarom ik de film zo graag wilde zien en waarom ik hem ook uiteindelijk gekocht heb, is Jim Carrey. Hij had niet de hoofdrol hier, maar zijn personage was wel een van de leukste van de film. De onwetendheid van de aliens is het grappigste. Verder hou je een soort typisch jaren '80 filmpje over met erg simpele special-effects en veel muziek. Maar hoe fout de film ook is, het is wel vermakelijk om te kijken. De film bevat enkele leuke scenes waaronder de avond stappen, maar ook vooral de autorit met Carrey en Wayans en de daaropvolgende scenes in het ziekenhuis . Het einde is dan weer wel een beetje cliché, maar eigenlijk maakt het niet zo veel uit. Gewoon een leuke, vermakelijke film. En ik ben blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb, want ik wilde hem al sinds enkele jaren zien.

3*

Easy Rider.. Opzicht vond ik het een erg mooie film met erg sterke acteerprestaties van Fonda, Hopper en (de nog zeer jonge) Nicholson. Het verhaal blijft opzicht aardig boeien en er zat ook genoeg variatie in. Hier en daar een scene die ik wat minder vond, maar opzicht heb ik me prima vermaakt!

3,5*

Deze heb ik al eens vaker gezien. Zeker geen slechte film met weer goed werk van Hopkins, evenals de rest van de cast. De actie zag er zeker goed uit, en de scenes waren soms nog wel spannend. Toch wel een film die me destijds ik hem gezien had zeker heeft weten te vermaken.

3,0*

Een erg sterke film. Ik was er altijd al benieuwd naar en heb wel eens een stukje op TV gezien maar dan was het ergens midden in de film en kon je het niet zo goed volgen. Nu heb ik hem op DVD gekocht en vanmiddag gezien.

De film heeft een erg leuk sfeer die vooral wordt veroorzaakt door de prachtige beelden en de erg sterke score van Danny Elfman. De woonplaats van Edward is een erg duistere setting in tegenstelling tot de Buurtwijk. Het verhaal is leuk, vergezocht natuurlijk maar daarvoor is het een Fantasyfilm. Het acteerwerk vond ik erg overtuigend. Met name Johnny Depp zet een erg goede rol neer (en geen gemakkelijke lijkt me zo..). Hij maakt van Edward een erg interessant persnage. Ook Winona Ryder en de overige acteurs zijn goed op dreef. De film verveelt geen moment en de genres komedie en drama wisselen zich goed af.

Ik ben blij dat ik hem heb gekocht en ik zal hem dan ook vaker gaan zien. Waarschijnlijk als we weer richting December gaan want ik heb gemerkt dat de sfeer van deze prachtfilm dan nog beter tot uiting komt. Ik vond het dus een erg mooie film van Tim Burton.

4*

Een erg goede film, eigenlijk verwachte ik er een typisch Disney filmpje van, aan de poster te zien. Maar de goede reviews nodigden toch uit om de film eens te kijken. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan..

Het verhaal is erg mooi. Het wordt goed overgebracht op de kijker vind ik. De film bevat een aantal ontzettend mooie locaties. Het acteerwerk van Paul Walker en Jason Biggs was wel aardig, maar helemaal niet interessant in vergelijking met de acht honden. Deze waren dan ook erg goed getraind, want het kwam heel natuurlijk over. De film is af en toe best ontroerend. Maar er deden zich ook genoeg spannende situaties voor (zoals bijv. bij het zeeluipaard), die elk publiek wel doet vermaken. Daarnaast bevat de film ook een mooi einde en verveelt hij geen moment.

Een erg mooie Disney film. De film brengt een hoop emotie met zich mee, en weet deze goed over te brengen. Dit is een interessante film. Vandaar dat hij ook een hoog cijfer verdient.

4*

Deze film nog eens herbekeken voor de kerstdagen. Adam Sandler is sowieso lange tijd, en nog steeds, een van mijn favoriete komieken geweest. Het verhaal is simpel, maar de animatie is hetgeen wat opvalt bij deze film. Wel is Davey gewoon Sandler, maar dan nagetekend waardoor het inderdaad de vraag oproept of het wel nodig is geweest. Aan de andere kant doet Sandler tevens de stem van Whitey en Eleanore. Hoe het ook zij, de film is erg vermakelijk. De humor is niet altijd even leuk, maar de film heeft absoluut zo zijn momenten en de liedjes zijn ook niet vervelend (mede doordat ze grappig zijn). De animatie is niet bijzonder mooi, maar het stoort niet en ziet er niet houterig uit. Verder valt er niet zo veel op aan te merken, het is een leuke film om te kijken rond de kerstdagen. Het serieuze sub-plotje (met Davey's ouders) wordt ook op een goede manier in beeld gebracht. 3 sterren blijven staan.

Afgelopen zomervakantie heb ik intens genoten van de eerste twee seizoenen van Twin Peaks. De surreële wereld die daar door David Lynch geschapen werd, was er eentje die ik nog nooit eerder ervaren had, maar die mij wel erg goed bevallen is. Het zorgde er gelijk voor dat ik interesse kreeg in wat deze regisseur nog meer op zijn cv heeft staan. Aangezien The Elephant Man sowieso al enige tijd op mijn lijstje stond, leek me dit een mooie gelegenheid om deze eens te bekijken.

Ik was me, op basis van de plotomschrijving op de dvd, er al van tevoren van bewust dat ik hier niet al te veel Twin Peaks-achtige taferelen hoefde te verwachten en dat Lynch hier toegankelijker te werk zou gaan. Eigenlijk deden louter de openingsscène en het einde me wat denken aan zijn eerder genoemde serie. Maar het moet gezegd worden: Lynch weet er een waardig portret van te maken. Ik had er tijdens het kijken geen idee van dat Joseph (hier John) Merrick daadwerkelijk bestaan heeft, maar zijn verhaal wordt hier, als ik het zo lees, toch vrij accuraat verteld.

John Hurt krijgt een staande ovatie. Wat een geweldige performance laat hij hier zien! Hij brengt het personage tot leven en zorgt ervoor dat je niet anders kan dan met hem meeleven. Hij zorgt er tevens voor dat je enorm veel respect krijgt voor Merrick zelf. Het is haast niet voor te stellen dat je dit als mens allemaal moet doorstaan. Mijn complimenten gaan ook uit naar de make-upafdeling die het voor elkaar gespeeld heeft om Hurt op zeer nauwkeurige wijze te laten lijken op het titelpersonage. Hurt wordt perfect aangevuld door Anthony Hopkins, die eveneens zeer overtuigend werk laat zien. De vriendschap tussen John en Frederick komt geloofwaardig over. Daarnaast kent de film enkele mooie beelden (Londen in de negentiende eeuw ziet er sfeervol uit) en is de zwartwitmontage zeer passend.

The Elephant Man is een meeslepend drama dat weet te binnen te komen. Dat laatste gebeurt overigens zowel tijdens het kijken als daarna. In de dagen nadat ik de film gezien had, bleef ik immers geregeld terugdenken aan bepaalde scènes. Al met al dus een fijne eerste kennismaking met de films van David Lynch. Ik weet dat zijn films niet allemaal in hetzelfde hokje geplaatst kunnen worden, maar deze sterk gefilmde biografie maakt mij desondanks nog nieuwsgieriger naar een film als Mulholland Drive dan ik al was.

4*

Zeer degelijk Brits kostuumdrama over de markante Queen Elizabeth I. De voorwaarde is natuurlijk wel dat je als kijker enigszins geïnteresseerd moet zijn in de (koninklijke) geschiedenis van Engeland, hoewel het niet zo is dat er twee uur lang niks gebeurt. De film is soms zelfs snoeihard en regisseur Shekhar Kapur windt er wat dat betreft geen doekjes om. De cast is indrukwekkend: Geoffrey Rush is weergaloos, maar ook onder meer Richard Attenborough, Kelly Macdonald, Daniel Craig en Joseph Fiennes komen goed uit de verf. De bloemen gaan echter naar Cate Blanchett, die het titelpersonage fantastisch neerzet. De film moet even warmdraaien, maar wist mij uiteindelijk moeiteloos te boeien. Naast het acteerwerk en het script is het ook genieten van de kostuums en decors, die maken dat de sfeer zeer authentiek voelt. Het vervolg van bijna 10 jaar later heeft ook zeker mijn interesse gewekt.

3,5*

Leuke film. Beetje afwisselend tussen Drama, Romantiek en Comedy. Beide acteurs kende ik nog niet echt heel geweldig. Orlando Bloom alleen van Pirates, LOTR en Troy en Kirsten Dunst alleen van Spider-Man en Jumanji. Beiden deden het in ieder geval leuk en er zat een goede chemie tussen hen. Dit was meteen een van de pluspunten van de film. Het eerste gedeelte van de film is namelijk niet zo interessant maar het laatste is dan wel weer erg leuk. Het stuk vanaf de herdenking tot het einde vooral. Ook het verhaal stelde niet heel veel voor, maar nam wel leuke wendingen. Over het algemeen vond ik het een leuk tussendoortje.

3*

Redelijke film. In het begin vond ik dat het allemaal een beetje té kinderachtig was, maar gelukkig werd het al snel minder. Het acteerwerk is zeker een pluspunt, leuke rollen van o.a. Cary Elwes maar ook Anne Hathaway en Hugh Dancy waren goed bezig hier. De stiefzussen vond ik twee behoorlijk vervelende personage's, misschien was de 'gave' die Ella had al even vervelend maar het leverde toch een paar leuke scenes op. Zeker een leuke jeugdfilm om eens gezien te hebben, echter geen hoogvlieger.

3,0*

Ik moet eerlijk zeggen dat de film me wat tegenviel. Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog. Steven Spielberg en de Tweede Wereldoorlog is een combinatie die in het verleden uitzonderlijk goed bleek te werken. Ik denk meteen aan Schindler's List, Saving Private Ryan en Band of Brothers; allemaal van uitzonderlijke klasse.

Nu is het niet helemaal eerlijk om Empire of the Sun met die titels te vergelijken. Naast het feit dat het om een boekverfilming gaat, heeft deze film natuurlijk een heel ander uitgangspunt: de oorlog wordt geschetst door de ogen van een kind, waardoor vreselijke plekken en situaties toch op een andere manier ('luchtiger' is wellicht de beste omschrijving) geschetst worden. Spielberg doet dat overigens wel goed, maar daardoor maakt het wat minder impact op me. Sterker nog, op een gegeven moment komt het tempo dusdanig laag te liggen in het kamp en voel je zo weinig dreiging dat het af en toe wat saai wordt. De film herpakt zich telkens wel weer, maar ik kan niet zeggen dat ik mijn blik niet van het scherm kon afhalen. Uiteindelijk moet ik concluderen dat het stuk tot aan het kamp me waarschijnlijk het meest zal bijblijven.

Qua acteerwerk is het ook een beetje een mixed bag. Natuurlijk leuk om Christian Bale in zijn eerste rol te zien, maar hij speelt wisselend. Soms is zijn personage innemend, op andere momenten vrij irritant. John Malkovich en Miranda Richardson zijn namen die zich allang bewezen hebben en beiden doen het ook hier zeker niet slecht, maar hun personages hangen er soms wat bij. Met name de relatie tussen Bale en Malkovich (waarvan ik dacht dat het nog heel belangrijk zou gaan worden) stelt uiteindelijk voor mijn gevoel verdomd weinig voor. De personages zijn interessant genoeg om ze te blijven volgen, maar dat ze nou echt tot de verbeelding spreken kan ik ook niet zeggen. Overigens raakte de 'vriendschap' tussen Jamie en het Japanse jongetje met dezelfde vliegfascinatie me wél. En dat terwijl er nauwelijks een woord uitgewisseld wordt tussen beiden.

Wat overblijft is vooral genieten van de fantastische manier waarop de film geschoten is. Er komen diverse scènes voorbij die niet zouden misstaan als schilderij en ook qua effecten en muziek is deze productie weer op en top. Spielbergs gekozen invalshoek (vermoedelijk mede bepaald door het boek) ligt mij persoonlijk wat minder, maar uiteindelijk is het wel zeker een film die het bekijken waard is.

3*

Leek me een leuke film te zijn. In het begin dacht ik, dat ik me wat te veel had verwacht. Als de film op gang komt, gaat het gelukkig wat beter. Het acteerwerk wordt beter tot zelfs goed opna die Vince, wat ik een erg irritant personage vond. Wel mag ik zeggen dat de supermarkt zelf een leuke setting was. Echter vind ik de humor best een probleem hier, ik heb nou niet bepaald veel kunnen lachen en da's natuurlijk een minpunt bij een komedie, het kwam soms ook wat kinderachtig over. Al met al een vermakelijke film om eens gezien te hebben, maar het is niets meer dan dat eigenlijk..

2,5*

Film die al heel lang op de plank lag, maar die ik nog nooit gezien had. Oorlogsfilms zijn door het zware thema meestal niet iets waar ik me regelmatig aan waag, hoewel er de nodige klassiekers tussen zitten. Enemy at the Gates, zo blijkt, is daar geen uitzondering op.

Wat ik sterk vind is dat de film nergens mijn aandacht verloor. Je krijgt van alles te zien: heftige veldslagen, politiek en een opbloeiende romance. Ik vond al die aspecten geslaagd uit de verf komen: de gevechten zien er overtuigend uit, het is interessant om te zien hoe Vasily als propaganda gebruikt wordt en de driehoeksverhouding werkte niet afleidend. Sterker nog, ik vond de rol van Rachel Weisz een erg fijne toevoeging.

Verder draait de film namelijk uiteindelijk vooral om de tweestrijd tussen Jude Law en Ed Harris. Deze is overigens spannend, want de twee scherpschutters zijn behoorlijk aan elkaar gewaagd. Het levert bij vlagen bloedstollende momenten op, waarvan de uitkomst niet altijd zeker is. De film schroomt zich ook niet om bij tijd en wijle ronduit luguber te zijn. Uiteraard refereer ik naar de beelden van vele gewonde soldaten, de dood van Danilov, maar ook zeer zeker naar de opgehangen Sasha. Momenten waarbij letterlijk de rillingen over mijn rug liepen.

Enemy at the Gates is absoluut een film die indruk op me gemaakt heeft. Naast prachtige decors, muziek en (actie)scènes is ook het acteerwerk erg sterk. Een subtiele film is het allerminst: de film ademt wel degelijk Hollywood uit. Dat blijkt nadrukkelijk uit het feit dat ervoor gekozen is Russen en Duitsers Engels te laten praten; misschien wel het enige overduidelijke smetje op een film die verder eigenlijk nergens overduidelijk steken laat vallen. Eenieder die geïnteresseerd is in films over de Tweede Wereldoorlog kan ik deze film zeker aanbevelen, niet in de laatste plaats omdat de situatie in Stalingrad voor mijn gevoel minder snel aan bod komt.

4*

Met een speelduur van een kleine drie uur mag gerust gezegd worden dat The English Patient een behoorlijke zit is. Ik maakte me daar vlak voor aanvang ook wel wat zorgen om, al had ik het ontvangst op internet vooraf niet bekeken. Ik was ervan op de hoogte dat de film de nodige Oscars gewonnen had en dit in combinatie met de sterrencast was genoeg om mij nieuwsgierig te maken.

Ik kan niet zeggen dat ik me verveeld heb, omdat de film zo veel te bieden heeft. Ten eerste is de opzet van het verhaal interessant. Ik was benieuwd naar Laszlo's verhaal en zijn personage en de talrijke gebeurtenissen zorgden ervoor dat ik niet of nauwelijks afdwaalde. Hij wordt bovendien uitstekend neergezet door Ralph Fiennes en ook Kristin Scott Thomas en Juliette Binoche wisten mij moeiteloos te overtuigen. Met de chemie tussen Fiennes en beide dames zat het wel snor. Toch vond ook ik dat de film iets te lang duurde en dat kwam door een aantal onnodige zijsprongen. Ik vond de opbloeiende romance tussen Hana en Kip een overbodig element en ook Willem Dafoe's bijrol was mij te nietszeggend. Als die twee elementen geschrapt waren had de film in tijd, en daardoor ook in kwaliteit, wat gewonnen.

Verder kan ik eigenlijk niets negatiefs over de film noemen. Dat de film zo nu en dan wat sentimenteel wordt had ik wel verwacht, maar door de grootse opzet komt Minghella daarmee weg. Met het boek ben ik niet bekend, maar ik vind wel dat het verhaal op een waardige manier verteld wordt. De prachtige beelden werden ondersteund door een sterke score van Gabriel Yared en ik bleef tot en met het einde geboeid. Er had wellicht nog wat winst behaald kunnen worden door iets kritischer te kijken naar het materiaal dat uiteindelijk de film zou halen, maar al met al vond ik dit absoluut de moeite waard.

3,5*

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain.. De titel maakte me eigenlijk al gelijk nieuwsgierig. Over de acteerprestaties is eigenlijk niks aan te merken, Hugh Grant was perfect in zijn rol (en ik moet zeggen dat hij een ''appart'' kapsel had ). Ook viel me op dat Ian Hart in de film speelde (''Prof. Krinkel'' uit Harry Potter) ik had hem nog nooit eerder in een andere film gezien als in Harry Potter, maar hij deed het ook wel leuk. Het verhaal is opzicht wel grappig ingedacht, en ook de uitvoering was zeker niet slecht. Ik heb me prima vermaakt dus..

3,5*

Toegegeven, mijn verwachtingen waren laag. Dat kwam eigenlijk alleen al door het concept dat de wereldberoemde speurder een zusje zou hebben met dezelfde gaven. Mijn waardering voor enkele Sherlock Holmes series en de boeken van Arthur Conan Doyle zelf zorgde ervoor dat ik toch nieuwsgierig raakte en de film een kans gegeven heb.

Millie Bobby Brown had zich al bewezen met Stranger Things, maar ook als Enola Holmes, toch wel een personage dat een heel andere aanpak vereist dan Eleven (van wereldvreemd naar wereldwijs), houdt ze zich goed staande. Sterker nog, ze draagt de film. Ik heb me wel mateloos geïrriteerd aan het in de camera praten en het wat hippe imago dat de film wil uitstralen. Het ziet er allemaal best gelikt uit, maar tegelijkertijd voelt het niet helemaal als een film die zich in de Victoriaanse tijd afspeelt. Qua toon schommelt het ook vaak heen en weer. Soms lijk je naar een kinderfilm te kijken, terwijl het op andere momenten daar weer wat te duister voor is. Ik lees dat veel mensen op een spin-off zitten te wachten met Henry Cavill als Sherlock Holmes, maar daar sluit ik me niet bij aan. Ik vind Cavill geen onaardig acteur, maar zijn interpretatie van dit personage maakte niet zo veel indruk op me.

Aangenaam kijkvoer, maar ook echt weer een film die ik binnen no time bijna volledig vergeten ben. Voor mij is het meer een bevestiging dat Brown er wel gaat komen als ze op deze manier doorgaat dan wat anders. Als losstaande film goed te doen, maar van mij hoeft dit zeker geen nieuwe reeks te worden.

2,5*

Laat ik vooraf even stellen dat ik geen fan van het genre ben en me er dus ook nooit echt in verdiept heb. Maar omdat dit één van mijn vader's favoriete films is heb ik hem ook nog eens gezien. En ik moet zeggen dat ik het, ondanks het jaartal waar de film uit stamt het best een vermakelijke film vond. Bruce Lee is gewoon het hoogtepunt van de film, en hij acteert (of beter gezegd: vecht) best goed in deze film. De andere acteurs deden het niet slecht of irritant, maar ik kon hen ook niet echt 'goed' noemen. Het verhaal van de film is best aardig, maar valt eigenlijk in het niet in vergelijk met de actie/vechtscenes. Deze zien er dan ook goed uit (het merendeel - en dan bedoel ik voornamelijk die met Lee zelf), met als hoogtepunt toch de eindscene bij de spiegels. Die zag er erg goed uit, en werd ook spannend in beeld gebracht. Ook de muziek komt de film ten goede. Over het algemeen is het dus best een vermakelijk filmpje geworden, maar niet iets wat ik heel hoog zou waarderen of waar ik heel erg gefascineerd door zou raken. Ook vermaakte ik me vaak tijdens de film omdat sommige dingen een beetje 'lomp' overkwamen op mij of wegens de kreten die Lee maakt tijdens zijn gevecht en de keiharde 'klappen' die je hoort als iemand geslagen werd. Toch ziet het er voor die tijd best wel aardig uit, en kan ik de fans van het genre de film zeker aanraden.

3*

'Envy' leek me desondanks de lage score hier, toch een erg leuke film. Hij was misschien niet helemaal geweldig, maar mijn verwachtingen zijn toch uitgekomen. Jack Black doet het fantastisch, altijd al een leuke komiek geweest. Ben Stiller : eigenlijk nooit eens in een andere rol gezien dan het 'sulletje dat altijd in elkaar gemept of ontslagen wordt' en ook hier speelde hij (uiteraard) weer een sukkel, maar ook hij deed het erg leuk, deze soort-rol van hem wordt vaak in sommige films behoorlijk vervelend, maar hier was het toch nog wel genietbaar. De grappen waren bij vlagen erg leuk, de scenes waren erg vermakelijk en ook de rol van Christopher Walken is zeker geen min-punt voor de film.

3,0*

Zo'n film waar ik al meermaals flarden van voorbij heb zien komen, maar die ik nog nooit volledig gezien had. De film is ontzettend simpel qua opzet. Stel er vooral niet al te veel vragen bij hoe het kan dat McCall nauwelijks onderdoet voor de stereotype superheld, want de film is er niet in geïnteresseerd om een hele backstory te verkennen. Het is een echte wraakfilm, waarbij iemand (in dit geval een jonge prostituee gespeeld door Chloë Grace Moretz) onrecht is aangedaan er nu moeten er koppen rollen.

Nu ben ik niet de filmkijker die dergelijke films aan de lopende band kijkt of ze altijd even goed vindt, maar The Equalizer vind ik altijd wel - het voelt alsof ik de film vaker gezien heb - vermakelijk. Voor een groot deel is dat te danken aan Denzel Washington. Hele fijne acteur, die misschien juist doordat ik hem vooral ken van het wat meer ingetogen werk (m.u.v. Man on Fire), hier goed uit de verf komt. Ik vind hem geloofwaardig als de onopvallende held die hij eigenlijk moet voorstellen. Leuk om te zien hoe hij de (weliswaar eendimensionale) bad-guys telkens te slim af is. Ook de rest van de cast, waaronder Marton Csokas, Moretz, David Harbour en Johnny Skourtis, ondersteunt Washington prima. De dialogen zijn gelukkig goed geschreven en mede daardoor weet de film ook tussen alle actie door de aandacht vrij goed vast te houden. De climax in de bouwmarkt vond ik de moeite waard. Ondanks dat je natuurlijk wel al aanvoelt dat McCall zal zegevieren, zat ik toch op het puntje van mijn stoel.

Al met al zou ik The Equalizer, zeker voor fans van vergelijkbare actiefilms als Man on Fire, Taken en Léon, kunnen aanbevelen. The Equalizer voelt dan zelfs, hoewel men nog steeds zeker een schrijnend onderwerp aanhaalt, iets minder zwaarbeladen dan die films, waardoor het misschien nog wat laagdrempeliger is. Al zal dat laatste mogelijk per persoon verschillen. Qua amusementswaarde zit het wat mij betreft in ieder geval helemaal goed bij deze film.

3,5*

Een film die op me overkomt als een soort mix van vanalles wat ik al eerder heb gezien. Harry Potter, Lord of the Rings, The Chronicles of Narnia, Star Wars bijna alles kwam wel een keer terug. Het acteerwerk is nou niet echt heel geweldig maar er zaten wel enkele leuke rollen in zoals die van Irons en Malkovich. Het voornaamste aan de film was dat hij vermakelijk was. Ik heb me het hele speelduur niet verveeld en dus krijgt hij wel een voldoende. Echter had hij 3 sterren kunnen krijgen als de film wat meer originaliteit kende, want ik zag echt te veel dingen die ik al eerder had gezien. Ik vond het personage van de draak van Eragon wel heel erg leuk.

2,5*

Toen ik tijdens mijn vakantie in Londen zag dat Eraserhead vertoond zou worden in de Prince Charles Cinema, heb ik mijn kans gegrepen. Ondanks dat Twin Peaks, The Elephant Man, Blue Velvet, Mulholland Drive, Wild at Heart en vrij recent nog The Straight Story allemaal (zeer) goed bevallen zijn, had ik het debuut van David Lynch nog niet gezien. Overigens niet de eerste Lynch die ik in de bioscoop gezien heb; die eer ging naar Blue Velvet.

Lynch heeft een stijl waarvan ik me goed kan voorstellen dat hij je moet liggen. Bij mij is het ook zeker niet altijd 'hoe alternatiever, hoe beter', maar Lynch ligt me dan weer wel. Sterker nog, ik zie hem door zijn imposante cv inmiddels als een van mijn favoriete regisseurs. Dat gezegd hebbende, vond ik dit wel met enige afstand de meest vreemde film die ik tot nu toe van hem gezien heb. Het surreële sfeertje is er weer en komt al helemaal tot uiting tijdens de droomsequenties. Daarbij slaat Lynch in zijn debuut af en toe wel ook wat door naar mijn mening. Soms kon ik de traagheid goed hebben en werkte het sfeerverhogend, maar op andere momenten duurde het me ook net iets te lang.

Wat me vooral bij zal blijven is dat ik Eraserhead een tamelijk enge film vond. Wat voelde ik me bij vlagen ongemakkelijk zeg. The Woman in the Radiator, het fragment waar Henry zijn hoofd verliest en natuurlijk het kind... Brr... Wat een verschijning en wat werkte dat gehuil op den duur op mijn zenuwen. Nee, er zaten flink wat elementen in de film die me soms een onbehaaglijk gevoel gaven. Tegelijkertijd kun je soms moeilijk je lach bedwingen bij diezelfde momenten. Het is allemaal zo lekker absurd. Daarnaast hangt er ook een uitstekende sfeer. Het piept en kraakt aan alle kanten en doet allemaal heel naargeestig aan. Het audiovisuele aspect viel me echt heel erg op tijdens het kijken.

Zeker niet mijn favoriete Lynch, maar ik ben blij dat ik hem gezien heb. Ik krijg de indruk dat deze film heel duidelijk de basis gelegd heeft voor zijn latere werk, maar tegelijkertijd voelt het wel wat meer 'sketchy'. Dat heeft ook wel zijn charme, maar is niet te vergelijken met hoe ik Twin Peaks of Blue Velvet ervaren heb. Desondanks: ik heb genoten. Mooi begin van een mooie carrière.

3,5*

Deze films heb ik gezien omdat het een van de favoriete films van mijn oma waren, anders zou ik ze waarschijnlijk nooit gezien hebben. Het eerste deel vond ik vermakelijk, maar verder niet echt mijn ding. Ditzelfde kan ik zeggen over deze film. Alleen dat ik alles nog net wat minder vond als zijn voorganger. De film brengt alles zeer snel in beeld, en staat nauwelijk stil bij enkele (belangrijke) gebeurtenissen. De sfeer en de mooie locaties in Noorwegen maken een hoop goed, want het verhaal opzicht doet mij niet zo veel. Aardig filmpje uit de oude tijd, maar nergens echt spannend of indrukwekkend.

2,5*

Erin Brockovich was een filmtitel die ik al wel vaker heb horen vallen. Zelf ben ik er nooit naar op zoek gegaan, maar een poosje geleden heb ik 'm toevallig gezien. Het leek me altijd zo'n typische RTL-film eigenlijk.

En eigenlijk is dat ook wel zo. Dit drama kijkt prima weg, maar het is ook niet zo dat het allemaal lang blijft hangen. Ik ben niet bekend met het verhaal van de echte Brockovich en weet dus ook niet of het allemaal goed verfilmd is. Het was in ieder geval interessant genoeg om me van begin tot eind te blijven boeien. Julia Roberts eist alle aandacht op zich in de hoofdrol en speelt deze uitstekend. Ook Albert Finney en Aaron Eckhart doen het naar behoren in de bijrollen.

De film is gelukkig niet al te zwaar. Er zitten ook wat luchtigere/komischere momenten in verwerkt. Van mij had het wel een stukje korter gemogen, maar dat is moeilijk omdat de film zowel het privéleven van Erin als de zaak aan bod wil laten komen. Gelukkig wordt het nooit echt saai, maar ik merkte wel dat het middenstuk op bepaalde momenten een beetje traag verliep.

Eigenlijk doet de film goed wat men wil bereiken: een verhaal vertellen. De degelijkheid waarmee dit gebeurt is vooral te danken aan het overtuigende acteerwerk. Het is geen film die me lang zal bijblijven, maar het is zeker vermakelijk om eens gezien te hebben.

3*

Prettige thriller omtrent een ontsnappingspoging uit misschien wel de meest iconische gevangenis die ooit bestaan heeft. De film kabbelt soms een beetje voort, maar dat is eigenlijk niet zo erg. Je weet dat het moment suprême namelijk zich tegen het einde zal voordoen en daarvoor blijft je aandacht erbij. Clint Eastwood is ideaal als de coole gedetineerde die vastbesloten is niet zijn tijd uit te zitten. Mijn aandacht ging echter minstens evenzeer uit naar Roberts Blossem en Larry Hankin: beiden ken ik eigenlijk hoofdzakelijk van (dikwijls kleine) cameo's, maar ik vond hen hier wel schitteren. Ik was niet bekend met het verhaal waar de film op gebaseerd is, dus voor mij bleef onderhuidse spanning voelbaar tot het einde. De film weet dat best verdienstelijk voor elkaar te krijgen. Het is geen film die me omver blies, maar in vrijwel elk opzicht vond ik het degelijk.

3,5*

Fijne thriller. Er zijn natuurlijk al tig films en series over gevangenisuitbraken, dus het is nou niet bepaald zo dat de originaliteit van deze film afdruipt, maar men weet wel de juiste sfeer te kweken, waardoor het bij vlagen behoorlijk spannend wordt. Daarnaast is het natuurlijk zo dat dit verhaal (deze uitbraak) daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, hetgeen het wel extra boeiend maakt. Webber en Radcliffe spelen hun rollen prima en het is ook leuk om Radcliffe na zoveel jaren weer met Ian Hart het scherm te zien delen. Nergens is het baanbrekend, maar de film laat tegelijkertijd eigenlijk ook opvallend weinig steekjes vallen. De vuiligheid van de gevangenis, de hoge temperaturen: de aankleding is echt 'af' wat mij betreft. Bovendien gaat het nergens echt slepen. Absoluut een aangenaam tussendoortje.

3*

Jim Carrey is altijd al een van mijn favoriete acteurs geweest. Dankzij hem ben ik in aanraking met films gekomen. Ik zag hem dan vroeger ook graag in zijn komediefilms uit de jaren '90. Toen was ik een jaar of 9/10 en toen heb ik deze ook eens gezien. Natuurlijk niet aan te beginnen, want ik snapte er niks van destijds.

Nu, eindelijk eens herzien, in de hoop dat ik hem nu beter zou begrijpen. Gelukkig was dat het geval. Het begint een beetje vreemd omdat je niet zo goed weet waar je naar kijkt. Ook bij de stukjes in het midden (tijdens het proces) is het soms een beetje moeilijk te zeggen wat het nou is. Maar het geheel snapte ik. En de conclusie is in mijn ogen prachtig. Een zeer goed en mooi einde.

Het acteerwerk is erg goed, zowel de hoofdrollen als bijrollen worden goed gespeeld. Jim Carrey zet een goede, serieuze rol neer. Maar ook Kate Winslet is erg overtuigend. Het verhaal is interessant, maar het is maar de vraag hoe het zou uitpakken. Gelukkig kwam het goed over. Het ziet er spectaculair uit en de film gaat niet vervelen. De score was ook goed, en stemde goed af bij de sfeer van de film.

Ik stond na afloop wel even te kijken. Het was indrukwekkend wat ik gezien had, maar ook erg apart. Zo'n film zie je niet vaak. Wel moet ik zeggen dat ik er toch iets hogere verwachtingen van had. Waarschijnlijk omdat deze film zo'n goede kritieken krijgt. Maar dat maakt niks uit, want ik vond het alsnog een goede film. Gelukkig kan ik hem nu stukken beter waarderen. Hij verdient in mijn ogen dan ook een hoog punt, want deze film is op veel vlakken bijzonder.

4*

Na het matige Holmes & Watson en eigenlijk niet veel betere Get Hard begon ik er haast aan te twijfelen of ik ooit nog een leuke film met Will Ferrell zou tegenkomen , terwijl ik de beste man best hoog heb zitten. Een film over het songfestival leek me echter wel echt iets voor hem, dus ik ging hier met positieve verwachtingen heen kijken.

Ik had wel het geluk dat ik al gelezen had dat dit niet 100% overdreven Ferrell ongein zou zijn, zoals je gewend bent van onder andere Step Brothers, Blades of Glory en Anchorman. Als ik met die verwachtingen was gaan kijken, was dit mogelijk wel wat tegengevallen. De film kent bij vlagen een serieuze ondertoon en de focus gaat geregeld volledig uit naar de romantiek. Toch is de film niet volledig vrij van de debiele humor waar ik op hoopte. Het openingsnummer 'Volcano Man' - en bijbehorende videoclip - van Fire Saga zijn daar eigenlijk al een prachtig voorbeeld van Ook simpele grappen zoals de manier waarop het duo mag deelnemen, de uitvoering tijdens de halve finale en de populariteit van het nummer 'Jaja Ding Dong' zijn leuk. Daar staan overigens ook grappen tegenover die volledig mislukken, zoals Ferrell die met zijn spiegelbeeld in de fontein gaat praten.

Dergelijke mislukte grappen zijn altijd een beetje ongemakkelijk. Gelukkig draait de film dat zelf wel grotendeels recht. Het siert de film dat het daadwerkelijke podium, het typische Eurovision deuntje en Graham Norton als commentator gebruikt worden. Daardoor heerst er wel een redelijk authentieke songfestival sfeer. Een perfecte film? Verre van. Half IJsland vindt het kennelijk fijner om Engels te spreken, de romance tussen Rachel McAdams (die het overigens heel leuk doet) en Will Ferrell komt niet helemaal uit de verf en de film duurt ook net iets te lang. Er had in het middenstuk iets gesneden mogen worden, want de finale (inclusief het autoritje) vond ik wel volledig de moeite waard. Ik heb me prima vermaakt hiermee. Misschien niet helemaal typisch Ferrell, maar wel terug op niveau.

3*

Ik heb de laatste tijd maar weinig tijd om films te beoordelen. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik The Exorcist zag, maar de film staat me nog goed bij. Ik ben niet zo van de horrorfilms eerlijk gezegd. Niet zozeer omdat ze me slapeloze nachten bezorgen, maar eerder omdat ik, op The Shining en Hellraiser na dan, niet zo gauw onder de indruk ben van films uit dit genre. The Exorcist mag zich echter zonder enige twijfel bij die twee eerdergenoemde titels aansluiten.

The Exorcist is een fantastische film! Eng? Ja. In die mate dat het me 's nachts wakker houdt? Nee. Die film moet ik sowieso nog tegenkomen. Daar ik als kind eigenlijk voor bijna elke film wel bang was, is het tegenwoordig eerder een uitzondering. Toch kan ik wel zeggen dat ik The Exorcist angstaanjagend vond. De sfeer is geweldig en qua aankleding zit het helemaal goed. Georgetown ziet er behoorlijk somber uit en de film wordt steeds duisterder naarmate de situatie er slechter op wordt. Een dergelijke, sombere setting is wat mij betreft al veel memorabeler dan een standaard schrikmomentje. Je schrikt wellicht heel erg om zo'n moment, maar na vijf minuten ben je het alweer vergeten. De sfeer in deze film is echter dusdanig deprimerend dat ik dit veel 'enger' vind.

In het begin lijkt de film wat langzaam op gang te komen. Het (korte) gedeelte in Irak is leuk en aardig, maar je kijkt natuurlijk voor de alom bekende spiderwalk, de ronddraaiende kop en het kotsen. De bezeten Regan is een waar monster en Linda Blair verdient dan ook alle lof voor deze prestatie. Het wordt op een gegeven moment onmogelijk om er nog het meisje van het begin in terug te herkennen. Het overige acteerwerk was ook in orde, maar Blair viel vanzelfsprekend het meeste op. De sterke uitwerking van de personages is ook een opvallend element. Het gaat bij vlagen wel allemaal behoorlijk over-the-top, maar juist op die momenten is The Exorcist op z'n best.

Een echte klassieker dus. De film bevat alle ingrediënten die ik persoonlijk in een horrorfilm wil zien, en daarbij let ik vooral op de ambiance. Die is in The Exorcist overduidelijk aanwezig. Het ziet er naar uit dat de film met veel zorg is gemaakt. Het resultaat is een film uit '73 die ik nauwelijks gedateerd vind aanvoelen, maar juist nog steeds doeltreffend.

4*

Extreme Measures

Dit was toch wel een film waar ik vreselijk naar uitkeek. Hugh Grant zie ik normaal best graag spelen, en een serieuze rol leek me wel een uitdaging voor hem. Hij deed het érg goed, evenals Gene Hackman en Sarah Jessica Parker. De film kent veel spannende scenes die zich vaak in een hoog tempo opvolgen. Naarmate het einde nadert werd ik steeds benieuwder.. Misschien moet Grant toch maar wat vaker voor dit soort rollen gaan (al geniet ik ook gewoon van zijn kluns-rollen). Ik vond dit zeker een van de betere films die ik in tijden gezien heb, wat mij betreft verdient hij zeker een hoog cijfer :

4,0*

Extremely Loud & Incredibly Close.. Mijn interesse was al sinds de release van de film gewekt, maar het is niet echt in me opgekomen om hem ook daadwerkelijk te gaan kijken. Uiteindelijk is het er toch van gekomen en laat de film mij met gemengde gevoelens achter.

Het hoofdpersonage is meteen de directe aanleiding voor deze twijfel. De jongeman is dusdanig interessant dat je hem moeiteloos wil volgen, maar hem begrijpen doe ik niet helemaal. Het ene moment leefde ik met hem mee, raakte hij me. Het andere moment irriteerde ik me aan hem. Heel vreemd om mee te maken, omdat ik bij een filmpersonage meestal óf het een (positief) óf het ander (negatief) voel maar bij deze was het een afwisseling. Ik weet verder niet of het personage in kwestie autistisch was of iets dergelijks. Daar heb ik tijdens het kijken iig niet zo bij stilgestaan. Hoe het ook zij; Thomas Horn slaagt erin ieder geval goed in om een excentriekeling neer te zetten en zijn prestatie moet ik, wegens de sterke momenten die zo nu en dan naar boven kwamen, absoluut goed noemen. Toch waren het vooral de twee volwassen acteurs (met een hoofdrol) die mij nieuwsgierig maakten naar deze film. Tom Hanks deed het prima als sympathieke vader en Sandra Bullock is eveneens sterk als de moeder. Max von Sydow was ook een leuke toevoeging.

Het verhaal is volgens mij het sterkste punt uit de hele film. Films omtrent 9/11 wekken altijd vrij gemakkelijk mijn aandacht, en ook hier hakt het weer op me in. De film kent best wel een aantal heftige momenten. Die met Hanks zijn stem op het antwoordapparaat zijn veruit het ergste. Ik heb eens een reportage gezien over de aanslagen waarbij constant berichten van antwoordapparaten werden afgedraaid; daar moest ik constant aan denken toen Oskar die berichten achtereenvolgens af liet spelen. Ook zet de film je best wel aan het denken over wat jij zou doen in de situaties waar Oskar zich in bevindt. Zijn zoektocht is interessant, maar mysterieus. Ik had geen idee waar het toe zou leiden. Daarnaast bleef de voorspelbaarheidsfactor sowieso redelijk gedempt, want het feit dat Bullock het kereltje overal was nagereisd had ik nooit zien aankomen.

Als ik nu terugdenk aan de film, (het is alweer een tijdje geleden) bestempel ik hem vooral als het welbekende fenomeen 'mooie film'. Dat is denk ik voor mij de beste manier om deze te beschrijven. Het is niet geniaal of uitzonderlijk, maar de film kent een bijzonder verhaal, levert een aantal mooie plaatjes op en wijkt toch wel af van de standaard Hollywood-formule. Het speelduur had misschien iets korter gekund, maar de film valt desondanks toch prima uit te zitten. Goed uitgewerkte en bij vlagen aangrijpende dramafilm.

3,5*

Nadat ik het laatste gedeelte van een documentaire over Ted Bundy meepikte op televisie, ging ik zoeken of op Netflix niets te vinden was over deze slinkse seriemoordenaar. Zodoende kwam ik bij deze film uit. Zeker als je net de echte Bundy in beeld hebt gezien, is het tamelijk schokkend hoe zeer Zac Efron hier op hem lijkt. Hij doet het ook dan zeer goed; met name het charmante gedeelte weet Efron treffend over te brengen. Ook Lily Collins wist me met gemak te overtuigen en deze twee werden prima aangevuld door onder meer Haley Joel Osment, Jim Parsons en John Malkovich in de bijrollen.

Aan goed acteerwerk dus geen gebrek, maar waar ik wel, zoals wel meerderen hier zo te lezen, enigszins last van had was dat we vrijwel niks te zien krijgen van Ted Bundy als misdadiger. Enerzijds snap ik dat wel, want zijn charme is net wat hem onderscheidde en het is goed dat je dat beeld, waar zijn slachtoffers ook intrapten, als kijker wordt voorgeschoteld. Anderzijds dreigt hij in deze film wel een beetje naar voren te treden als ''de held''. Zeker zijn ontsnapping uit het raam wordt, mede door de muzikale ondersteuning tijdens die scène, haast komisch bedoeld gebracht. Althans, zo komt het op mij nu over. Qua toon vond ik het in ieder geval soms wat dubieus.

Verder is dit wel een prima film. Absoluut niet langdradig en het gedeelte in de rechtbank zorgt er juist voor dat je er nog eens goed voor gaat zitten. Het wordt fascinerend, intens en geloofwaardig naar het scherm vertaald. Ook leuk om tijdens de aftiteling te zien hoe bepaalde scènes letterlijk gereconstrueerd waren. Dat soort zaken zorgen er wel voor dat de film een zeer positieve indruk achterlaat. Ondanks dat ik soms wat twijfels had over de gekozen insteek, mag je concluderen dat ik dit een goede film vond.

3,5*