Opinions

Na het matige Holmes & Watson en eigenlijk niet veel betere Get Hard begon ik er haast aan te twijfelen of ik ooit nog een leuke film met Will Ferrell zou tegenkomen , terwijl ik de beste man best hoog heb zitten. Een film over het songfestival leek me echter wel echt iets voor hem, dus ik ging hier met positieve verwachtingen heen kijken.

Ik had wel het geluk dat ik al gelezen had dat dit niet 100% overdreven Ferrell ongein zou zijn, zoals je gewend bent van onder andere Step Brothers, Blades of Glory en Anchorman. Als ik met die verwachtingen was gaan kijken, was dit mogelijk wel wat tegengevallen. De film kent bij vlagen een serieuze ondertoon en de focus gaat geregeld volledig uit naar de romantiek. Toch is de film niet volledig vrij van de debiele humor waar ik op hoopte. Het openingsnummer 'Volcano Man' - en bijbehorende videoclip - van Fire Saga zijn daar eigenlijk al een prachtig voorbeeld van Ook simpele grappen zoals de manier waarop het duo mag deelnemen, de uitvoering tijdens de halve finale en de populariteit van het nummer 'Jaja Ding Dong' zijn leuk. Daar staan overigens ook grappen tegenover die volledig mislukken, zoals Ferrell die met zijn spiegelbeeld in de fontein gaat praten.

Dergelijke mislukte grappen zijn altijd een beetje ongemakkelijk. Gelukkig draait de film dat zelf wel grotendeels recht. Het siert de film dat het daadwerkelijke podium, het typische Eurovision deuntje en Graham Norton als commentator gebruikt worden. Daardoor heerst er wel een redelijk authentieke songfestival sfeer. Een perfecte film? Verre van. Half IJsland vindt het kennelijk fijner om Engels te spreken, de romance tussen Rachel McAdams (die het overigens heel leuk doet) en Will Ferrell komt niet helemaal uit de verf en de film duurt ook net iets te lang. Er had in het middenstuk iets gesneden mogen worden, want de finale (inclusief het autoritje) vond ik wel volledig de moeite waard. Ik heb me prima vermaakt hiermee. Misschien niet helemaal typisch Ferrell, maar wel terug op niveau.

3*

Ik heb de laatste tijd maar weinig tijd om films te beoordelen. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik The Exorcist zag, maar de film staat me nog goed bij. Ik ben niet zo van de horrorfilms eerlijk gezegd. Niet zozeer omdat ze me slapeloze nachten bezorgen, maar eerder omdat ik, op The Shining en Hellraiser na dan, niet zo gauw onder de indruk ben van films uit dit genre. The Exorcist mag zich echter zonder enige twijfel bij die twee eerdergenoemde titels aansluiten.

The Exorcist is een fantastische film! Eng? Ja. In die mate dat het me 's nachts wakker houdt? Nee. Die film moet ik sowieso nog tegenkomen. Daar ik als kind eigenlijk voor bijna elke film wel bang was, is het tegenwoordig eerder een uitzondering. Toch kan ik wel zeggen dat ik The Exorcist angstaanjagend vond. De sfeer is geweldig en qua aankleding zit het helemaal goed. Georgetown ziet er behoorlijk somber uit en de film wordt steeds duisterder naarmate de situatie er slechter op wordt. Een dergelijke, sombere setting is wat mij betreft al veel memorabeler dan een standaard schrikmomentje. Je schrikt wellicht heel erg om zo'n moment, maar na vijf minuten ben je het alweer vergeten. De sfeer in deze film is echter dusdanig deprimerend dat ik dit veel 'enger' vind.

In het begin lijkt de film wat langzaam op gang te komen. Het (korte) gedeelte in Irak is leuk en aardig, maar je kijkt natuurlijk voor de alom bekende spiderwalk, de ronddraaiende kop en het kotsen. De bezeten Regan is een waar monster en Linda Blair verdient dan ook alle lof voor deze prestatie. Het wordt op een gegeven moment onmogelijk om er nog het meisje van het begin in terug te herkennen. Het overige acteerwerk was ook in orde, maar Blair viel vanzelfsprekend het meeste op. De sterke uitwerking van de personages is ook een opvallend element. Het gaat bij vlagen wel allemaal behoorlijk over-the-top, maar juist op die momenten is The Exorcist op z'n best.

Een echte klassieker dus. De film bevat alle ingrediënten die ik persoonlijk in een horrorfilm wil zien, en daarbij let ik vooral op de ambiance. Die is in The Exorcist overduidelijk aanwezig. Het ziet er naar uit dat de film met veel zorg is gemaakt. Het resultaat is een film uit '73 die ik nauwelijks gedateerd vind aanvoelen, maar juist nog steeds doeltreffend.

4*

Extreme Measures

Dit was toch wel een film waar ik vreselijk naar uitkeek. Hugh Grant zie ik normaal best graag spelen, en een serieuze rol leek me wel een uitdaging voor hem. Hij deed het érg goed, evenals Gene Hackman en Sarah Jessica Parker. De film kent veel spannende scenes die zich vaak in een hoog tempo opvolgen. Naarmate het einde nadert werd ik steeds benieuwder.. Misschien moet Grant toch maar wat vaker voor dit soort rollen gaan (al geniet ik ook gewoon van zijn kluns-rollen). Ik vond dit zeker een van de betere films die ik in tijden gezien heb, wat mij betreft verdient hij zeker een hoog cijfer :

4,0*

Extremely Loud & Incredibly Close.. Mijn interesse was al sinds de release van de film gewekt, maar het is niet echt in me opgekomen om hem ook daadwerkelijk te gaan kijken. Uiteindelijk is het er toch van gekomen en laat de film mij met gemengde gevoelens achter.

Het hoofdpersonage is meteen de directe aanleiding voor deze twijfel. De jongeman is dusdanig interessant dat je hem moeiteloos wil volgen, maar hem begrijpen doe ik niet helemaal. Het ene moment leefde ik met hem mee, raakte hij me. Het andere moment irriteerde ik me aan hem. Heel vreemd om mee te maken, omdat ik bij een filmpersonage meestal óf het een (positief) óf het ander (negatief) voel maar bij deze was het een afwisseling. Ik weet verder niet of het personage in kwestie autistisch was of iets dergelijks. Daar heb ik tijdens het kijken iig niet zo bij stilgestaan. Hoe het ook zij; Thomas Horn slaagt erin ieder geval goed in om een excentriekeling neer te zetten en zijn prestatie moet ik, wegens de sterke momenten die zo nu en dan naar boven kwamen, absoluut goed noemen. Toch waren het vooral de twee volwassen acteurs (met een hoofdrol) die mij nieuwsgierig maakten naar deze film. Tom Hanks deed het prima als sympathieke vader en Sandra Bullock is eveneens sterk als de moeder. Max von Sydow was ook een leuke toevoeging.

Het verhaal is volgens mij het sterkste punt uit de hele film. Films omtrent 9/11 wekken altijd vrij gemakkelijk mijn aandacht, en ook hier hakt het weer op me in. De film kent best wel een aantal heftige momenten. Die met Hanks zijn stem op het antwoordapparaat zijn veruit het ergste. Ik heb eens een reportage gezien over de aanslagen waarbij constant berichten van antwoordapparaten werden afgedraaid; daar moest ik constant aan denken toen Oskar die berichten achtereenvolgens af liet spelen. Ook zet de film je best wel aan het denken over wat jij zou doen in de situaties waar Oskar zich in bevindt. Zijn zoektocht is interessant, maar mysterieus. Ik had geen idee waar het toe zou leiden. Daarnaast bleef de voorspelbaarheidsfactor sowieso redelijk gedempt, want het feit dat Bullock het kereltje overal was nagereisd had ik nooit zien aankomen.

Als ik nu terugdenk aan de film, (het is alweer een tijdje geleden) bestempel ik hem vooral als het welbekende fenomeen 'mooie film'. Dat is denk ik voor mij de beste manier om deze te beschrijven. Het is niet geniaal of uitzonderlijk, maar de film kent een bijzonder verhaal, levert een aantal mooie plaatjes op en wijkt toch wel af van de standaard Hollywood-formule. Het speelduur had misschien iets korter gekund, maar de film valt desondanks toch prima uit te zitten. Goed uitgewerkte en bij vlagen aangrijpende dramafilm.

3,5*

Nadat ik het laatste gedeelte van een documentaire over Ted Bundy meepikte op televisie, ging ik zoeken of op Netflix niets te vinden was over deze slinkse seriemoordenaar. Zodoende kwam ik bij deze film uit. Zeker als je net de echte Bundy in beeld hebt gezien, is het tamelijk schokkend hoe zeer Zac Efron hier op hem lijkt. Hij doet het ook dan zeer goed; met name het charmante gedeelte weet Efron treffend over te brengen. Ook Lily Collins wist me met gemak te overtuigen en deze twee werden prima aangevuld door onder meer Haley Joel Osment, Jim Parsons en John Malkovich in de bijrollen.

Aan goed acteerwerk dus geen gebrek, maar waar ik wel, zoals wel meerderen hier zo te lezen, enigszins last van had was dat we vrijwel niks te zien krijgen van Ted Bundy als misdadiger. Enerzijds snap ik dat wel, want zijn charme is net wat hem onderscheidde en het is goed dat je dat beeld, waar zijn slachtoffers ook intrapten, als kijker wordt voorgeschoteld. Anderzijds dreigt hij in deze film wel een beetje naar voren te treden als ''de held''. Zeker zijn ontsnapping uit het raam wordt, mede door de muzikale ondersteuning tijdens die scène, haast komisch bedoeld gebracht. Althans, zo komt het op mij nu over. Qua toon vond ik het in ieder geval soms wat dubieus.

Verder is dit wel een prima film. Absoluut niet langdradig en het gedeelte in de rechtbank zorgt er juist voor dat je er nog eens goed voor gaat zitten. Het wordt fascinerend, intens en geloofwaardig naar het scherm vertaald. Ook leuk om tijdens de aftiteling te zien hoe bepaalde scènes letterlijk gereconstrueerd waren. Dat soort zaken zorgen er wel voor dat de film een zeer positieve indruk achterlaat. Ondanks dat ik soms wat twijfels had over de gekozen insteek, mag je concluderen dat ik dit een goede film vond.

3,5*