Opinions

Wat begint deze film verschrikkelijk irritant zeg. De openingsscène met de kibbelende Gerry en Holly zorgde er bijna voor dat ik de film direct weer uitzette; iets dat ik toch niet gauw doe. Even later, tijdens de herdenking van Gerry, komt P.S. I Love You eindelijk een beetje op gang. Het tempo blijft desondanks wat aan de lage kant en daardoor is het lang niet altijd even interessant. De momenten in het schitterende Ierland (zowel het bezoekje van de dames als de flashbacks) staken naar mijn mening in alle opzichten met kop en schouders boven de rest uit. De film heeft veel te danken aan de grappige Lisa Kudrow, een sterke prestatie van Kathy Bates en een soundtrack die bij vlagen de juiste sfeer weet te scheppen. Hoofdrolspeelster Hilary Swank heeft wel eens meer indruk achtergelaten en ook met Gerard Butlers personage krijg je als kijker nooit echt een band. Uiteindelijk dient de film prima als romantisch kijkvoer, maar ik vond het nergens bovengemiddeld goed.

3*

Een schattige Film om te zien en zeker een van de beste van Sinterklaas lijkt me, Een mooi verhaal over een Meisje die op zoek is naar haar grote droom erg leuk zijn de acteerprestaties en het Verhaal dus : Ik ben hier tevreden mee.

****

Na het zien van Christopher Robin was ik toch wel benieuwd geworden naar deze films. Ondanks dat Paddington geen jeugdsentiment voor me is, is hij er wel altijd geweest. Hij stond afgebeeld op de koffiemok van mijn oma en diezelfde oma heeft me ook ooit een boekje over deze beer cadeau gedaan. De koffiemok heb ik zelfs nog geërfd en wordt tot op de dag van vandaag gebruikt

Heerlijk! Dit voldoet aan de eisen van een ultieme familiefilm, omdat hij leuk voor kinderen is en geen van de eigenschappen bevat die er doorgaans voor zorgen dat volwassenen een hekel hebben aan dat soort films. Geen hysterisch gedoe, maar gewoon sympathieke, kleurrijke personages en een geduchte antagonist. Deze personages worden dan ook perfect neergezet door een geweldige cast. Sally Hawkins en Hugh Bonneville zijn erg leuk als de Browns en zij worden goed aangevuld door Jim Broadbent, Julie Walters en Peter Capaldi. Het was alweer een tijdje geleden dat ik Nicole Kidman in een film gezien heb, maar de rol van de gemene Millicent Clyde is haar op het lijf geschreven. De bloemen gaan echter naar Ben Whishaw, die Paddington van een essentiële warme stem voorziet.

Wat eventueel als een nadeel gezien zou kunnen worden is dat de film niet bepaald overloopt van originaliteit. Ik denk dat iedereen het verloop van dit verhaal wel eens eerder gezien heeft in een andere familiefilm. Het maakt dat het bij vlagen een behoorlijk voorspelbare rit is. En toch heeft de film daar uiteindelijk maar weinig onder te lijden. Doordat de film effectief humoristisch en in visueel opzicht een lust voor het oog is, zijn de clichés minder transparant en zijn ze ook niet storend. De film wordt voorzien van een typisch Britse sfeer, hetgeen de boel erg luchtig houdt. Het zou gerust gezien kunnen worden als een ode aan Londen.

Ondanks dat ik, op dat ene boek na, niet bekend ben met het originele werk van Michael Bond, durf ik wel te zeggen dat met deze verfilming eer wordt aangedaan aan de oude verhalen. De film is zeer toegankelijk en bovendien vooral erg warm en gezellig. Zeker iets om later nog eens terug te kijken!

Dikke 3,5*

Na een erg geslaagd eerste deel heb ik niet lang gewacht met het bekijken van het vervolg. Veelal komt een dergelijk vervolg niet in de buurt van het origineel en is het vooral een herhaling van zetten, maar ik had al gelezen dat Paddington 2 over het algemeen goed ontvangen werd.

Enigszins tot mijn verbazing weet dit gewoon deel 1 nog net te overtreffen. Het feit dat Paddington nu is opgenomen in het gezin van de familie Brown zorgt ervoor dat het ietwat voorspelbare en herkenbare verhaal uit de voorganger niet nog eens opnieuw hoeft te worden overgedaan, waardoor de makers voor een nieuwe insteek hebben kunnen kiezen. Het is een heel ander avontuur geworden met een aantal nieuwe personages die ook daadwerkelijk toegevoegde waarde hebben. Paddington zelf blijft een aandoenlijk personage. Zijn queeste om het ideale cadeau voor zijn tante, een pop-up boek, te bemachtigen is een leuke vondst en je leeft als kijker voortdurend met hem mee. Het personage is wederom uitstekend geanimeerd en hij wordt voorzien van voortreffelijk stemwerk van Ben Whishaw.

De twee nieuwkomers, Hugh Grant en Brendan Gleeson, krijgen alle ruimte om zich uit te leven. Grant is ontzettend grappig als de ijdele slechterik Phoenix Buchanan. Met zijn rol toont hij de nodige zelfspot en hij lijkt er zelf ook echt van te genieten. Het was een genot om hem hier aan het werk te zien. Voor Gleeson geldt eigenlijk hetzelfde. Hij weet zijn personage op geslaagde wijze twee 'gezichten' te geven: die van de norse kok en die van vriend van Paddington. Overigens is het moment voordat Nuckles de kleine beer onder water te hulp schiet oprecht sneu. Je weet natuurlijk wel dat de film niet voor een dergelijk triest einde zou kiezen, maar het was wel even slikken. De oude bekenden zijn weer als vanouds op dreef. Fijn om te zien dat ze iedereen weer hebben weten te strikken voor dit vervolg. De jonge cast verdient tevens een compliment. Wat is het een verademing om kinderen te zien acteren die daadwerkelijk overkomen als kinderen en niet als volwassenen.

Paddington 2 bevat al het goede van de vorige Paddington-film en doet er nog een schepje bovenop. De humor is erg leuk (Paddington als kapper is briljant) en visueel ziet het er schitterend uit. De film maakt optimaal gebruik van het speelduur en weet geregeld de juiste snaar te raken, want het einde is prachtig. Dit is familieamusement op het hoogste niveau.

4*

Fijne thriller, die vooral fier overeind blijft staan dankzij het overtuigende acteerwerk. Bill Nighy vind ik in de regel altijd erg prettig, of hij nu excentrieke personages vertolkt zoals in Love Actually of Pirates of the Caribbean of meer ingetogen te werk gaat zoals in The Limehouse Golem of deze film: ik vind hem erg veelzijdig. De chemie tussen hem en Rachel Weisz werkt ook goed, maar ook Ralph Fiennes, Michael Gambon en Felicity Jones zorgen, ondanks dat sommigen slechts een klein aandeel hebben, ieder voor aangename bijdragen.

Verwacht bij Page Eight geen overdreven achtervolgingsscènes, explosies of slachtpartijen: dat is namelijk niet wat deze film wil zijn. Desondanks weet de film de aandacht vrij goed vast te houden en zowaar enige onderhuidse spanning te creëren. Ik zal niet zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten, maar de film keek erg prettig weg. Degene die een onderhoudende spionagethriller zoekt zonder al te veel toeters en bellen heeft hier een goede keuze aan.

3*

Tja.. Nogal lastig om te zeggen wat ik hier van vindt. Ik heb hem gewoon opgenomen van TV, en eigenlijk alleen omdat Macaulay Culkin erin zat en het verhaal er wel aardig uit zag. Ik wist wel dat er animatie gecombineerd werd met real-life maar dit had ik ook niet verwacht. Het was eigenlijk bijna alleen maar animatie behalve het begin- en einde. De animatie is wel oké, maar ik had net twee Disney films achter de rug de afgelopen dagen en dan zie je toch dat daar veel meer klasse zit in de tekenstijl. Het was zeker niet slecht, maar ook niet echt heel erg goed. Het verhaal is dus wel leuk, maar de film is niet altijd even vermakelijk. Het gedeelte met de Piraten bijvoorbeeld vond ik best wel saai. Het eindstuk was eigenlijk het leukste. Culkin hoeft ook niet echt veel te doen. 50 procent van zijn tekst bestaat uit schreeuwen.. En ook Christopher Lloyd kan zich niet echt helemaal uitleven. Desondanks dit is de film dus wel op sommige momenten vermakelijk. En de sfeer is ook wel passend bij het thema. Daarnaast zorgt James Horner voor een sterke score bij de film! Veel wisselende gevoelens bij de film dus. Over het algemeen was hij wel leuk, maar dan vooral voor het kleinere publiek denk ik. Wel aardig om eens gezien te hebben. Ik was er ook al langere tijd naar op zoek. Misschien dat hij daarom een klein beetje tegenviel. Vooral voor fans van Culkin en/of Lloyd valt er wel wat te genieten denk ik.

2,5*

Niet slecht, maar ook niet helemaal mijn ding. The Pale Blue Eye kijkt gemakkelijk weg en mijns inziens is met name de prettige, sfeervolle setting daar verantwoordelijk voor. De hele aankleding van de film is fantastisch. Inhoudelijk vond ik het helaas iets minder sterk. Bij vlagen is de film onnodig traag en de twist kwam eigenlijk niet als een grote verrassing. Er werd al meermaals tijdens de film naar gehint dat Landor zelf niet helemaal koosjer was. Acteerwerk vond ik ook wat wisselvallig. Eigenlijk alleen maar goede namen, maar toch zullen de rollen van Bale, Anderson, Boynton en Duvall me niet lang bijblijven. Harry Melling valt daarentegen wél op. Op de eerste plaats is hij natuurlijk onherkenbaar als je hem vergelijkt met zijn rol in Harry Potter, maar hij zet Poe ook wel daadwerkelijk sterk neer. Ook is een compliment op zijn plaats voor de opvallend mooie score van Howard Shore. Al met al een prima film voor tussendoor, maar tegelijkertijd weinig bijzonder.

3*

Als kind was ik een vrij groot Peter Pan fan. Misschien wel mijn meest favoriete Disney-personage destijds. Ik had zelfs een (carnavals)kostuum van hem, want ik deed er alles aan om op hem te lijken. Die liefde is nooit helemaal verdwenen. Ik heb een aantal jaren geleden nog het originele boek van J.M. Barrie gekocht in Engeland en ook de ‘volwassen’ films – Hook en de film uit 2003 – zijn mij vrij goed bevallen. Deze Pan had aanvankelijk wat minder mijn interesse, omdat een prequel mij onnodig leek. Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het, mede door de staat van dienst van regisseur Joe Wright.

Ik moet uiteindelijk vooral concluderen dat dit een vreemde film is. Dat wordt met name bevestigd wanneer Pan in een bijzonder lelijke variant van Neverland aankomt: mijnen, Nirvana en een schmierende Hugh Jackman… Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest, maar het Peter Pan gevoel is ver te zoeken. Dat gevoel wil ook nooit helemaal komen. Waarom Captain Hook hier vervangen moet worden door Blackbeard is me een raadsel, want ze zijn bijna exact hetzelfde personage. Het heeft waarschijnlijk te maken met een nogal geforceerde vriendschap die er moet ontstaan tussen een jonge Hook en Peter Pan. Nergens in de film wordt er ook maar een hint gegeven dat deze twee uiteindelijk aartsrivalen zullen worden (en dan laat ik die sarcastische oneliner op het einde buiten beschouwing), waardoor de link met het originele verhaal opnieuw beperkt blijft. Over de zogenaamde romance tussen Hook en Tiger Lilly zullen we maar zwijgen…

Op papier klinkt het allemaal zo slecht nog niet. Zelfs de vriendschap tussen Hook en Pan niet, maar het is jammer dat de uitwerking zo enorm oppervlakkig blijft. Natuurlijk hebben we te maken met een jeugdfilm, maar als je een prequel op zo'n geliefd verhaal maakt, dan weet je van tevoren wel dat het moet stroken met het origineel. En dat miste ik hier heel erg. Wat overblijft zijn enkele fraaie shots (met name tijdens de bombastische climax) en een cast die zichtbaar zijn best doet met het materiaal voorhanden. Levi Miller vond ik nog wel oké in de hoofdrol. Jackman heeft er plezier in, maar heeft gewoon een duf personage. Garrett Hedlund en Rooney Mara doen het aardig, zolang je niet te veel nadenkt bij de personages die ze moeten voorstellen. Neverland zelf vond ik persoonlijk ook echt een domper. Het eiland voelt relatief klein en had een stuk fantasierijker gemogen.

Uiteindelijk voelt de film nogal overbodig. Puur als jeugdfilm kan het er wellicht nog mee door, maar daar zijn wat mij betreft véél betere alternatieven voor te vinden, ook binnen hetzelfde Peter Pan-universum. Ik ben nog wel benieuwd wat Disney gaat doen met de live-action remake van hun film, maar verder denk ik dat de koek ook wel op is. Deze Pan mogen we wat mij betreft in ieder geval snel vergeten.

2*

Ik heb gisteravond Papillon gezien en ik moet zeggen dat ik het een interessante film vond. De 'gevangenis-films' (The Green Mile, The Shawshank Redemption) scoren toch meestal vrij hoog bij me, ook al geef het onderwerp daar geen garantie op. Deze film, Papillon, is toch weer net wat anders. Dustin Hoffman en Steve McQueen geven beiden zeker een goede prestatie af evanls de rest van de cast. Bij elke poging bleek ik me afvragen of het zou lukken of niet, en als je dan het ene dacht, gebeurde het andere weer. Het stuk waarbij McQueen bij die soort van stam/indianen belandt vond ik iets minder. Maar verder zaten er geen vervelende scenes in en ik vond juist die laatste scenes op het eiland erg goed. Het échte einde gaf me een tevreden gevoel. De film heeft ook de setting en de muziek met zich mee. Ik vond het zeker een spannende en boeiende film die ik vast en zeker nog wel eens vaker zal zien.

4*

Na bijna twintig jaar herzien en daar heb ik geen spijt van. Patriot Games is dan wellicht geen uitzonderlijke film, maar wel een die precies doet wat ik ervan verwacht: spanning bieden. Het is een kundige actiethriller, die ervoor zorgt dat je geboeid blijft kijken naar de verdere ontwikkelingen en ontknoping. De film heeft je aandacht vrij gauw te pakken door de aanslag aan het begin te tonen, maar kent ook daarna niet of nauwelijks momenten waarop die aandacht wegebt. Harrison Ford is ideaal in deze hoofdrol, maar ook de bijrollen worden sterk vertolkt. Anne Archer, Sean Bean, James Earl Jones, Richard Harris... stuk voor stuk degelijk. Dat de uiteindelijke climax zich zal afspelen in en rondom Jacks huis ligt er wellicht wat dik bovenop, maar het schaadt de amusementswaarde niet. Ik heb me uitstekend vermaakt.

3,5*

Ooit wel eens eerder gezien, maar (te) lang geleden. The Patriot is een groots opgezet en episch oorlogsdrama dat zich afspeelt tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog. Complete essays zijn er te vinden over in hoeverre er sprake is van historische precisie bij deze film. Ik ben zelf geen kenner, maar met Roland Emmerich aan het roer en Mel Gibson in de hoofdrol sta ik er niet van te kijken dat de film soms wat aan de overdreven kant is en dus inderdaad niet overal even accuraat is. Erg storend vond ik het niet. The Patriot wíl volgens mij vooral een wat aangezette wraakfilm zijn, waarin Gibson de kans krijgt om de held te spelen, en dat komt goed uit de verf. Minstens zo imposant is het door en door slechte karakter dat Jason Isaacs neerzet. Wederom een voorbeeld van iets wat hoogstwaarschijnlijk behoorlijk over the top is, maar hij is natuurlijk wel de ideale tegenpool voor Gibson. Naast het sterke acteerwerk vallen ook de schitterende kostuums en decors op, evenals de sterk in beeld gebrachte actiescènes. Ondanks de lange speelduur blijft de film ook vrij gemakkelijk boeien, waardoor ik er een prima avondje mee heb gevuld. Ik vond het nergens briljant, maar popcornvermaak op niveau is het zeker.

3,5*

Zo'n film die ik jarenlang links heb laten liggen, maar waarvan ik het me wel nog kan herinneren toen die uitkwam. Ik hield destijds nauwlettend alles in de gaten waar Adam Sandler bij betrokken was, maar deze Paul Blart sprak me niet genoeg aan om er daadwerkelijk achteraan te gaan. Sowieso was dit een beetje een 'hit or miss', want vanaf de tijd dat deze film uitkwam (zo rond 2010) ben ik die Happy Madison films wel een stuk minder leuk gaan vinden.

Gelukkig is dit nog best goed te pruimen. Het is een voorwaarde dat je je verstand op nul moet zetten, maar ik heb een aantal keren hardop kunnen lachen. Kevin James zet zijn personage uitermate lomp neer en dat zorgt wel voor een aantal leuke situaties. Overigens draagt hij wel de film, want de andere personages stellen niet zo veel voor. Die geforceerde romance lijkt bij dit soort films te horen, maar voegt, zoals meestal, eigenlijk maar weinig toe. Clichés stapelen zich natuurlijk ook op naarmate Steve Carr er een einde aan begint te breien, maar ik had ook niet anders verwacht. Je kijkt de film voor scènes als die waar James dronken wordt, waar hij de man in de scootmobiel probeert aan te houden en zijn confrontaties met de bad guys. Leuke momenten waren dat.

Toevallig laatst ook nog Zookeeper opnieuw gezien en die vond ik toch wel wat minder dan dit. Van wat ik mij herinner vond ik Here Comes the Boom nog iets leuker, maar Paul Blart: Mall Cop is evengoed een van de leukere films met Kevin James die ik gezien heb (waar hij de directe hoofdrol heeft). Memorabel is de film nou ook weer niet en hier en daar is het wat flauw (met name wat betreft de onnodige romance), maar ik heb hier zeker een vermakelijke avond aan over gehouden.

3*

Paulie..

Ik werd aangenaam verast met deze film, ik had gedacht dat dit een beetje flauw zou worden maar aangezien de achterkant er wel grappig uitzag wou ik hem toch eens zien.

Het verhaal laat behalve een paar erg grappige scenes ook een hele zielige kant zien, een kant die ik nooit verwacht had als je zo de cover bekijkt. Ik leefde vaak mee met Paulie en dan vooral als het hem voor de zoveelste keer niet lukt naar zijn baasje terug te keren.

De acteerprestaties waren opzicht ook wel goed, van zowel alle spelers en ik heb me weinig gestoord aan hen in de film. En de stem van Paulie zelf werd ook wel leuk ingesproken..

Het is misschien niet allemaal extreem top gemaakt ofzo, maar het is erg leuk gedaan en vooral de wat zielige scenes geven de film veel kracht. Ik heb me enorm vermaakt, en vindt het zelfs een erg goede film.

4,0*

Ik vond dit wel een mooie oorlogsfilm! Ik vind de gebeurtenissen rondom de Tweede Wereldoorlog altijd wel interessant. Vreselijk natuurlijk, maar wel interessant. Pearl Harbor is een van die onderwerpen waar ik wel het een en ander van heb geleerd maar waar ik ook niet echt bij heb stilgestaan. Deze film liet de aanval echter heel goed zien. Wat was dat goed in beeld gebracht! Dan bedoel ik vooral de special effects. De ontploffingen en scenes die worden gefilmd in de lucht zagen er erg goed uit. Ik hoorde vooral dat de film kritiek kreeg wegens de vele romantiek scenes in de film. Ik vond die helemaal niet zo storen eigenlijk. Misschien had de film wat meer in beeld mogen brengen van de voorbereidingen die Japan trof. Misschien is de film dan ook af en toe een beetje té 'soap-achitg' maar ik had er ook niet echt problemen mee. De film bevatte goed acteerwerk van o.a. Ben Affleck, Kate Beckinsale en Josh Hartnett. Maar ook de rest van de cast was goed bezig. En de film had een erg mooie soundtrack van Hans Zimmer!

Eigenlijk wist ik ook helemaal niet dat de film zo lang zou duren. Ik rekende op zo'n standaard speelduur (± 100 min.) toen ik erachter kwam dat hij toch iets langer was.. Maar de tijd vloog voorbij, en ik heb me dan ook niet verveeld. De film bevat genoeg gebeurtenissen die ervoor zorgden dat de hele film mij bleef boeien van begin tot eind. Ik vind hem dan ook goed genoeg voor:

4*

Percy Jackson.. Je zou bijna zeggen dat het een achter-neef is van Harry Potter. Want ik zag echt heel veel overeenkomsten tussen de twee, en niet alleen maar om het persoon.

Het begon allemaal toen Percy's moeder ontvoerd werd door een beest op de mannier hoe Percy dit dier dood stak leek sprekend op het einde van de gevecht-scene tussen Harry Potter en de 'Basilisk' uit Harry Potter and The Chamber of Secrets. Vooral de mannier hoe hij dood gaat.. De rol van Pierce Brosnan deed me denken aan Robbie Coltrane's rol Hagrid. De vrienden van Percy zijn de vervangers van Ron en Hermelien, Jake Abel's rol (Luke) deed me denken aan Tom Riddle. Verder leek die draak in het museum veel op de drie koppige hond 'Fluffy'. En de onthulling van het hoofd van Uma Thurman deed me denken aan het moment dat Krinkel toonde dat Voldemort achter op zijn gezicht zat in het eerste deel van de Potter-reeks. Nogmaals samengevat: Het voelde een beetje aan alsof ik naar iets zat te kijken dat ik al eerder heb gezien en vaker.. Het leek er zelfs op dat deze film had moeten komen tussen The Chamber of Secrets en The Prisoner of Azkaban in.

Nou, gelukkig na dit geklaag over hoeveel Percy me aan de Harry films deed denken zijn er gelukkig ook nog positieve dingen die de film de moeite waard maken: Er hangt toch een beetje het Columbus-sfeertje in de film en dat is goed. Het acteerwerk was ook prima met acteurs als Pierce Brosnan en Uma Thurman en de special-effects waren soms verbluffend. De muziek was ook mooi en kwam op de juiste momenten. Het eind-gevecht tussen Luke en Percy vond ik ook sterk in elkaar gezet. Al met al was dit toch wel een vermakelijke film. Wel eentje die me soms érg veel deed denken aan de eerste twee Potter films maar gelukkig valt er ook meer te zien dan dat en dat is een redelijk fijne Fantasyfilm.

Met hakken over de sloot: 3,5*.

Ps: Mijn antwoord op de vraag of deze beter is dan de eerste 2 films van Harry Potter is toch absoluut: nee.

Zielloze film. Ik kan volgens mij vrij goed overweg met romantische komedies, zolang ze maar een zekere charme hebben; en laat dat nou net zijn wat The Perfect Match totaal niet heeft. Noah Centineo doet nog wel zijn best om er wat van te maken, maar zijn personage is van bordkarton en de chemie tussen hem en Laura Marano spat nou niet bepaald van het scherm. Het helpt ook niet dat Marano's personage in het begin gruwelijk irritant is, hoewel dit wel wat beter wordt naarmate de film op gang komt. Ook de randpersonages, toch vaak de gangmakers in dit soort films, zijn uitermate flauw en overbodig. Ik geloof dat enkel de vaders van de twee hoofdpersonages me ieder één keer hebben kunnen laten glimlachen.

De film voelde langer aan dan anderhalf uur. Ik waardeer het dat The Killers in de soundtrack zijn opgenomen, maar verder is het moeilijk om iets te bedenken dat ervoor zou kunnen zorgen dat ik ooit nog aan deze film zou terugdenken.

1,5*

Verrassende gok.

Met de originele Hitchcock klassieker ben ik nog niet bekend, maar hierbij ben ik er gewoon op afgegaan dat het me een vermakelijke film leek met drie goede hoofdrolspelers. Ik kreeg net wat meer dan waar ik oorspronkelijk op hoopte. Dit is dan ook meteen hetgeen dat ervoor zorgt dat ik dit een interessante film vind: de onvoorspelbaarheden. Daar maakte regisseur Andrew Davis in het iets spannendere The Fugitive ook al gebruik van als ik het me goed herinner. Ten eerste dacht ik dat de moord gewoon volgens plan zou verlopen, en er vervolgens een tweestrijd tussen David en Steven zou ontstaan. Ook duid ik bijvoorbeeld op het moment dat David niet de overvaller blijkt te zijn of dat die tape toch nog op de een of andere manier opduikt. Niets is wat het lijkt. Er zijn veel dingen die niet verliepen zoals ik verwacht had.

Goed om te zien dat de focus ligt op de relaties tussen de drie personages onderling. Michael Douglas, Gwyneth Paltrow en Viggo Mortensen spelen hun rollen dan ook met overtuiging. Wat dat betreft was dus alles was op zich in orde. Desondanks is dit niet zo'n film die nog lang zal blijven hangen als ik hem niet nog eens terug zou zien. Het vermaakt allemaal wel, maar een aantal dagen nadat ik de film gezien heb, blijkt er al een hoop vergeten. Ik had bepaalde dingen niet verwacht; iets dat altijd positief is voor een thriller, maar toch heb ik ook niet echt iets van (onderhuidse) spanning ervaren. Zeker leuk om eens gezien te hebben en door de plotwendingen steekt het als geheel leuk in elkaar, maar het is verder geen hoogvlieger.

3*

Weinig boeiende thriller, deze Perfect Stranger. Er schijnen nogal wat mensen Halle Berry een matige actrice te vinden, maar dat heb ik altijd wel vinden meevallen. Ik vond het acteerwerk sowieso nog wel tot de wat betere aspecten van de film behoren, al speelt voor mijn gevoel wel bijna iedereen een beetje op de automatische piloot. Bruce Willis doet het bijvoorbeeld ook prima, maar op de één of andere manier had ik wat meer van zijn personage verwacht; zoals ik eigenlijk van de hele film wel wat meer had verwacht. Het begint aardig, maar verloopt al snel allemaal zonder al te veel spanning, de personages weten nauwelijks te boeien en op het einde wordt er nog een beetje gepeeld met enkele plot-twisten. Het verrassingselement was er wel even, maar het weet het toch wat saaie middenstuk daarmee niet recht te trekken.

2*

Eerlijk gezegd, vond ik bijzonder weinig aan deze film. De acteerprestaties zijn niet slecht.. Maar op de een of andere mannier doet het verhaal me niks aan en is vaak voorspelbaar. Ook bijna nooit moeten lachen, erg jammer..

2,0*

Perfume: The Story of a Murderer gekeken wegens regisseur Tom Tykwer. Een film waar hij co-regisseur van was, Cloud Atlas, behoort tot een van mijn favoriete films en ook Lola Rennt vond ik een bijzondere film. Daarnaast nodigde de sterke cast ook wel uit tot kijken.

En dit is ook weer een erg mooie film geworden. Het verhaal kende ik nog niet, maar het wordt op een zeer indrukwekkende manier in beeld gebracht. Al moet ik zeggen dat ik dat op het begin nog niet verwachtte: de geboorte van Grenouille ziet er slecht uit. Een eerste indruk is belangrijk maar niet bindend, zo blijkt wel weer. De decors in de film zijn prachtig gemaakt en zorgen samen met de muziek, die perfect aansluit bij het verhaal, voor een bijzondere sfeer. Het is imo duidelijk te zien dat er veel aandacht is besteed aan de uitwerking van de film. De casting zag er al veelbelovend uit, en iedereen was dan ook goed in vorm: de bijrollen van Rachel Hurd-Wood, Alan Rickman en Dustin Hoffman worden allemaal overtuigend gespeeld. Ben Whishaw zette het personage op een mysterieze, schockende maar daardoor wel intrigerende wijze neer.

Het verhaal boeit je meteen en blijft dat ook het hele speelduur doen. Mede doordat je benieuwd bent naar de ontwikkelingen van het personage Grenouille en wat hij van plan is. Aan de ene kant heb je de eerste helft waarin Grenouille zich verdiept in de geuren, en de andere helft waar hij veranderd in een medogenloze moordenaar om zijn doel te bereiken. Ook bleef ik benieuwd hoe de proloog tot stand was gekomen en of daar nog verandering in zou komen. Het anwoord op dat laatste moge duidelijk zijn. De film bevat een heel gewaagd einde (hoe hij ervoor zorgt dat hij niet terechtgesteld wordt, de onthulling van Antoine Richis en de daaropvolgende scenes wanneer hij terugkeert naar zijn geboorteplaats en verdwijnt alsof hij er nooit geweest is). Er zal een percentage mensen zijn die dit niks vinden, en er zal een percentage mensen zijn die dit geniaal vinden. Normaal gesproken ben ik er geen groot fan van wanneer een film een énorme plotwending neemt zo vlak voor het einde, maar bij deze moet ik toch zeggen dat ik het zeer goed gedaan vond. Een beter einde kan ik me niet bedenken. Het wijkt wellicht een beetje af van de standaard eindes die we kennen, maar dat deed de hele film toch al wat mij betreft.

Wederom een behoorlijke aparte film. Maar ik moet zeggen dat hij daardoor wel blijft hangen. De personages worden goed uitgewerkt en het verhaal is zeer goed verteld. Ik heb eigenlijk niet echt veel negatiefs genoemd. Dit is dan ook een film die makkelijk in de loop der tijd op een hoger cijfer kan uitkomen. Toch hou ik mijn punt even iets lager omdat ik denk dat dit een film is die je nog meer gaat waarderen des te vaker je hem bekijkt. Wellicht een beetje een gevoelskwestie. Ik kan echter niet ontkennen dat ik Perfume een sterke film vond.

3,5*

Fijne horrorfilm!

De film doet een hoop fout, maar ook een hoop goed. Het acteerwerk is aan de matige kant; met name hoofdrolspeler Dale Midkiff is helaas erg houterig en kleurloos. Daarnaast is de toon soms wat zoek. Sterker nog, bij vlagen lijkt het alsof je naar een parodie zit te kijken. De personages zijn bovendien meermaals ergerlijk dom, waardoor enige vorm van logica ontbreekt. De dood van Gage... wat een lompe bedoening was dat, zeg. Dat gezegd hebbende, zijn de effecten en grime dan weer meestal zeer aardig. Zo'n personage als Zelda... Heerlijk! Ook Victor ziet er fantastisch uit, hoewel dat personage an sich dan weer de plank misslaat. De spannende en bijzonder sfeervolle climax maakt daarentegen weer een hoop goed.

Eigenlijk kun je tegenover ieder pluspunt wel weer een minpunt plaatsen. De film heeft wat tijd nodig om op te starten, wordt dan interessant, zwakt weer wat af, wordt weer interessant, etc. Wat dat betreft is het echt een middelmatige film pur sang, maar wel een die het toch verdient om aanbevolen te worden. De amusementswaarde is namelijk hoog genoeg. Zonde dat er waarschijnlijk nog wat meer in gezeten had, maar desalniettemin erg vermakelijk.

3*

Voor het eerst sinds lange tijd deze film herzien. Ik kan me nog goed herinneren dat ik hem als kind gehuurd had en dat ik hem zeker niet verkeerd vond, maar ook niet gelijk getriggerd werd de film aan te schaffen, Daardoor ben ik 'm eigenlijk sindsdien nooit meer tegengekomen. Ik was groot fan van de Disney-film en ik denk dat ik die destijds dusdanig hoog had zitten dat deze film eigenlijk geen schijn van kans maakte.

Wellicht dat ik er ook gewoon nog wat te jong voor was. Ondanks dat deze verfilming van het bekende verhaal van J.M. Barrie qua verloop in grote lijnen overeenkomt met de animatiefilm van Disney (en daardoor de Disney live-action adaptatie die later dit jaar uitkomt imo overbodig maakt), is dit wel een stuk duisterder. Dat begint er al bij dat de personages een stuk complexer zijn. De rol van Mr. Darling krijgt iets meer betekenis, Pan zelf is een stuk egoïstischer en Wendy worstelt hier overduidelijk met gevoelens voor hem (en vice versa). De confrontaties tussen Hook en Pan zijn ook een stuk intenser, want het titelpersonage krijgt het hier een stuk zwaarder te verduren. Beide gevechten moet hij bijna met zijn leven bekopen, hetgeen de spanning wel ten goede komt. Overigens is het daardoor jammer dat Hook na Pans kus alsnóg bijna kinderlijk gemakkelijk verslagen wordt. Een klein smetje op de film.

Voor een jeugdfilm is het bij vlagen tamelijk rauw. Ook met Wendy en Tinker Bell ligt Peter namelijk een aantal keren behoorlijk overhoop. Er spelen meer emoties, waardoor de film geschikter is voor de iets oudere kinderen en volwassenen. Die emoties worden overigens goed gebracht; het acteerwerk is prima. Rachel-Hurd Wood is erg prettig en met de chemie tussen haar en Jeremy Sumpter zit het wel goed. Sumpter weet met zijn vertolking sowieso vrij dicht bij het personage te komen zoals deze ook in het boek beschreven wordt. Jason Isaacs heeft volgens mij een hoop plezier gehad in zijn rol als Captain Hook. Ik vond dat hij het uitstekend deed. Hook heeft bijna altijd wel iets 'lomps', maar er gaat hier toch ook best wel wat dreiging van hem uit. De film is overigens om meerdere redenen prijzenswaardig. De complete vormgeving van Neverland is ronduit schitterend. Er komen prachtige shots voorbij, waardoor het ook echt sprookjesachtig wordt. Ook zijn er een aantal naargeestige locaties, waaronder The Black Castle en het zeemeerminnenmeer. Hier en daar bekroop me een Harry Potter-gevoel wat dat betreft. De schitterende score van James Newton Howard wil ik daarnaast niet onbenoemd laten. Weet de beelden heel mooi te ondersteunen!

Het moge duidelijk zijn dat ik de film nu een stuk meer kan waarderen dan - voor zover ik me kan herinneren - eerder het geval was. Ik heb het boek een aantal jaren geleden ook gelezen en daar blijft deze verfilming op succesvolle wijze behoorlijk trouw aan. Zowel qua cast, inhoud als vormgeving steekt dit goed in elkaar. Er zijn hier en daar kleine minpunten te bespeuren, maar een positief gevoel overheerst. Ik had de film hier op drie sterren staan, maar daar komt nu toch ruim een halve ster bij. Wellicht dat ik ooit nog verder kan opschalen, want ruim twintig jaar nadat de film uitkwam voelt deze nog lang niet gedateerd.

3,5*

Best een grappige film. De film is simpel, maar heeft een geheel eigen stijl en die is wel leuk. Opzicht nooit ervaring gehad met een Franse komedie, maar ik kon er af en toe best wel om lachen. Bijv. als de kinderen de auto laten rijden of dat Nicolas uiteindelijk een zusje krijgt ipv. een broertje. Het acteerwerk is goed, ook van de kinderen. Zeker leuk om eens gezien te hebben. Ook een film die het hele speelduur vermakelijk blijft. Een kleine:

3,5*

Opzicht ben ik geen fan van films in dit genre. Vaak kan de muziek in een film wel mooi zijn maar begin ik het na verloop van tijd irritant te vinden dat er steeds gezongen wordt, zeker als lang niet alle muziek goed is. Wat dat betreft kan ik The Phantom of the Opera gelukkig wél waarderen.

De muziek is namelijk absoluut niet slecht. Het is niet mijn smaak, maar het bleef me wel boeien. En tja, uiteraard zaten er toch van die stukjes in die ik als 'onnodig' beschouw (van doodnormale gesprekken die op zingerige toon worden gebracht word ik nooit zo blij). Anderen zullen dit echter weer geniaal vinden. Desondanks vond ik de film gelukkig niet vervelend worden. Bovendien moet ik zeggen dat de tekst van de liedjes en het zingen zelf erg goed is. Als we kijken naar de acteurs, vind ik dat ze het allen zeer aardig doen. Niet allen qua zang, maar ook qua acteerwerk zit het wel goed met deze musical. Gerard Butler vertolkt het personage uit de titel op een sterke wijze. Interessant en gelijktijdig mysterieus. Ook Emmy Rossum, Patrick Wilson en de overige cast doet het goed.

Daarnaast bevat de film ook prachtige decors en settings. Prachtig om te zien hoe Joel Schumacher veel aandacht besteed aan kleine details. Ik bedoel vooral de uitwerking van het theater, maar ook de schuilplaats van The Phantom. Alles wordt op een goede wijze in beeld gebracht. Wat dat betreft kan ik zeggen dat het hem goed gelukt is om dit verhaal over te zetten naar film. Misschien is het niet op elk vlak of op elk moment mijn ding, maar toch is dit een bijzondere film.

3,5*

Tsja, die Paul Thomas Anderson. Dat hij een kundig regisseur is zal je me niet horen ontkennen. Punch-Drunk Love vind ik nog altijd een sublieme film en ook de muziekvideo's die hij voor HAIM regisseert zijn prachtig. Magnolia heb ik (te) lang geleden gezien en Boogie Nights zelfs nog helemaal niet, maar verder moet ik (vooralsnog) toch concluderen dat zijn films lang niet altijd mijn ding zijn. There Will Be Blood viel wat tegen en The Master vond ik zelfs vrij saai.

Phantom Thread bleek gelukkig een aangename verrassing en viel beter in de smaak dan de twee laatst genoemde titels. De film is in essentie een portret van een kunstenaar, Reynolds Woodstock: een wat eigenzinnig personage dat autistische trekken vertoont. De relatie tussen hem en Alma Elson is er niet eentje die je zal laten zwijmelen. Enkele sympathieke momenten daargelaten zit je je vooral af te vragen wanneer de bom gaat barsten. Zijn alle ontwikkelingen binnen die disfunctionele relatie even interessant? Nee, de film is bij vlagen zelfs ronduit langdradig. Er zijn echter een aantal pluspunten die helpen de interesse vast te houden. Zo zijn de personages vaak nogal onvoorspelbaar, waardoor ik benieuwd bleef naar verdere ontwikkelingen. Ze worden ook fantastisch neergezet door zowel Daniel Day-Lewis en Vicky Krieps. Er zitten enkele scènes tussen waar de vonken vanaf vliegen en het beste voorbeeld daarvan is Alma's teleurstelling n.a.v. Reynolds' reactie op het romantisch diner. Pijnlijk moment, maar schitterend geacteerd! Ook de aankleding van de film mag er wezen. De locaties, kostuums en het kleurgebruik vallen meermaals op.

Soms zakte mijn aandacht even weg, maar deze kwam ook altijd weer terug. Het lome tempo is ergens ook wel passend. Overigens helpt het ook wel dat er geregeld sprake is van onderhuidse spanning, zoals ik al aangaf: wanneer barst de bom? Anderson wist me dus al met al positief te verrassen met deze film. Ik houd er wat gemengde gevoelens aan over, maar de film heeft genoeg in huis om het de moeite waard te noemen.

3,5*

Phenomenon.. Gezien er iets compleet anders stond aangekondigd, had ik geen enkel idee waar dit over ging. Tijdens het kijken was de film dus een beetje een verrassing.

Op zich wel geen vervelende verrassing. John Travolta is een prima acteur, en dat laat hij ook hier weer eens zien. De rest van de cast doet het ook redelijk, maar is vrij onopvallend gezien Travolta's personage centraal staat. Het begint allemaal vrij interessant. Iemand die totaal geen idee heeft waar deze film over gaat, zal vermoeden dat dit een sciencefiction zal worden met aliens, UFO's en de hele mikmak. Maar ondanks dat ik wel benieuwd was naar de oorzaak van de onverklaarbare gaven, werd de film op den duur best langdradig. Dit komt doordat er halverwege nog hélemaal niks duidelijk is geworden. Je ziet Travolta een aantal leuke trucjes uithalen, maar boeiender wordt het er niet echt op. Op zich is het gegeven erg leuk bedacht, maar van de uitwerking ben ik geen liefhebber. Ik ben blijven kijken omdat ik wilde weten wat er nou aan de hand was, maar niet omdat ik zo geïteresseerd was door alle aandacht die hij ermee krijgt.

De uiteindelijke conclusie is een goede vondst, maar valt wel een beetje zwaar op de maag als je deze vergelijkt met mijn veronderstelling. En ook hier vind ik de uitwerking erg mager. Het is leuk om te zien hoe George de laatste tijd van zijn leven bij Lace en de kinderen wil doorbrengen, maar zijn manier van sterven vond ik ronduit belachelijk. Hij kondigt nog geen minuut van tevoren aan dat 'het is aan het gebeuren' en komt vervolgens abrupt tot een einde. Een beetje een vreemde manier om zo een bijzonder personage uit de film te halen. Dit is eigenlijk ook hoe ik een beetje tegen de hele film aankijk: het verhaal is best sterk, alleen de uitvoering vind ik op bepaalde vlakken een beetje min.

Uiteindelijk denk ik dat dit best een sterke film had kunnen worden, maar het werd allemaal net iets te lang gerekt naar mijn mening. Op de cast, muziek en het verhaal is niks aan te merken, maar op de een of andere manier wilde het toch niet helemaal lekker lopen. Ondanks alles kent de film toch wel zijn leuke momenten, waardoor het geheel toch nog als vermakelijk valt te ervaren.

2,5*

Was erg lang geleden dat ik deze gezien had. Laatste keer was in 2007, toen ik nog maar 11 jaar oud was. Ik zal er waarschijnlijk niet veel van begrepen hebben. Dat is al af te lezen uit mijn berichtje hier waarin ik schrijf dat ''Tom Hanks niet zo'n geweldige rol speelde''. Onervarenheid zullen we maar zeggen..

Philadelphia is wat mij betreft een prima film. Als ik het goed begrepen heb is dit zowat de eerste 'grote' film die Aids aan de kaak stelde. Dat doet regisseur Jonathan Demme op een goede, en vrij rauwe wijze. De film bevat een aantal erg overtuigende scenes, die veelal te danken zijn aan de sterke rollen van zowel Tom Hanks als Denzel Washington. De rechtbankscenes zijn erg interessant. Ondanks dat ik toch wel verwacht had dat Washington de zaak zou winnen, stoorde ik me er niet aan. Misschien was een van de beste scenes nog wel waar Hanks helemaal opgaat in die aria. Overigens ook opmerkelijk dat hij ontzettend veel is afgevallen om zijn rol geloofwaardig over te brengen.

De film bevat een aantal momenten die je best wel weten te raken. De vaart zit er ook goed in. Moeiteloos weet het geheel je twee uur te boeien. De film heeft me dan ook totaal niet verveeld. Ik kan ook niet zeggen dat ik het minder interessant of geloofwaardig vond, omdat er nu hiv-remmers bestaan. De vertolking van de personages wordt op zo'n manier naar voren gebracht dat je gewoon medeleven krijgt. Ik vond de film dan ook totaal niet verouderd overkomen.

Wellicht dat er hier en daar misschien wel wat clichés en voorspelbaarheden zichtbaar zijn, maar die vond ik dan maar zeer gering. Overigens vormt dat verder ook geen probleem, omdat het geheel gewoon overtuigt. De cast, uitvoering en muziek zijn allen punten waar zichtbaar aandacht aan is besteed. Genoeg redenen om er een halve ster bij te doen.

4*

The Pianist. Het is alweer een aantal weken geleden dat ik hem gezien heb, maar door omstandigheden kan ik nu pas mijn oordeel delen. Opzich maakt dat niet uit, want de indruk die de film achterliet is nog steeds zeer positief..

Ik heb een beetje een zwak voor WO II films. Schindler's List staat al jaren als mijn favoriet aangeschreven. The Pianist lijkt echter een definitieve tweede plaats. De film heeft je interesse vrij makkelijk vast door meteen vanaf de eerste scene bij je binnen te komen. Hetgeen vooral opvalt is de wijze waarop de nazi's naar voren worden gebracht. De film bevat zulke schokkende scenes dat hardop commentaar geven tegen een televisiescherm bijna onmogelijk is. Je weet van jezelf al dat deze vreselijke organisatie mensen bij het minste al neerschoot, maar als je dat voor je ogen ziet gebeuren raakt het je pas écht goed. Momenten als die man in de rolstoel alsook de mensen die gewoon op straat worden neergeschoten komen best hard aan. De film slaagt er dan ook in om een realistisch beeld te schetsen van hoe het er aan toe ging in Polen.

Adrien Brody ken ik enkel van zijn rolletje in King Kong, dus ik was nog niet erg bekend met hem. Door zijn rol hier zal ik hem iig niet snel meer vergeten. Wat een sterk acteerwerk! Niet alleen Brody overigens. Ook de mede gedupeerden en eerder genoemde Duitse bezetters zetten hun rollen erg geloofwaardig neer. Het duurt dan ook niet lang of je bent je er niet langer meer bewust van dat je naar een film zit te kijken: je bent gewoon getuige van de gebeurtenissen. Meeleven kost uiteraard bijna geen enkele moeite met vrijwel iedereen die slachtoffer is geworden van de vreselijke periode, maar Brody's personage is er een van een kaliber dat ik nooit eerder heb meegemaakt. Een bijzonder kaliber, dat wel. De man wordt voorgesteld als een succesvol pianist en je ziet hem steeds meer tegenslagen krijgen en ook steeds meer aftakelen. Alleen al momenten waarop hij elke kamer in een ziekenhuis doorloopt, op zoek naar een beetje voedsel, raken je gewoon. Zowel met als zonder woorden weet de film moeiteloos te overtuigen.

De film is ook qua aankleding goed verzorgd. De decors en settings zijn prachtig en voeren je mee terug in de tijd. Daarnaast kent de film ook prachtige muziek en worden verhaal en personages op een zeer aangename wijze uitgewerkt. Het vrij lange speelduur vormt geen enkel probleem. De film mocht wat mij betreft nog langer duren dan 'ie al deed.

Of het nou gaat om de vriendschap tussen een Duitser en joodse pianist in de Tweede Wereldoorlog, om een man die zijn gehele familie en vrienden kwijtraakt en op eigen houtje probeert te overleven of het aanschouwen van de vreselijk slechte omstandigheden waar de mensen in geleefd hebben: The Pianst kent vele inhoudelijke elementen en is op elk vlak boeiend. Roman Polanski ken ik tot dusver enkel van Bitter Moon, maar hier laat hij toch nog wel wat meer van zijn kunnen zien. Een fantastisch oorlogsdrama dat je aandacht direct vastgrijpt, om vervolgens niet meer los te laten.

4,5*

Ik meen dat ik 'm al wel eens eerder gezien had. Ik herinnerde me er echter helemaal niets meer van. In de tijd dat ik naar alle Jim Carrey films op zoek was kon ik hem nergens vinden. Nu, reeds enkele jaren na die 'missie', kwam ik de film alsnog tegen.

Hoge verwachtingen had ik niet. Ik hield er rekening mee dat we met een Eastwood komedie te maken hebben en die schijnen niet zo'n beste reputatie te hebben (al heb ik zelf nog geen van de 'apen films' gezien). Clint vind ik een sterk regisseur en acteur. Hier vond ik hem eerlijk gezegd wat onwennig soms. Je ziet dat hij zo nu en dan probeert grappig te zijn, maar dat werkt slechts bij vlagen. Het enige dat daadwerkelijk meermaals op de lachspieren werkte, was hoe fout deze film eigenlijk is. De 80's sfeer wordt 120 minuten lang uitgeademd en daar heb ik eerlijk gezegd een zwak voor. Het zijn vaak gezellige films. Hetzelfde geldt overigens voor de muziek uit die tijd. De soundtrack kon mij dus wat dat betreft ook wel bekoren.

Uiteraard valt er het nodige aan te merken. Bernadette Peters is matig. De schurken zijn lachwekkend slecht en ongeloofwaardig. Eastwood zelf hebben we op zijn zachtst gezegd ook wel eens beter gezien. Het speelduur is net iets te lang. Het verhaal heeft weinig om het lijf. Maar.. aan dit alles heb ik me niet heel erg gestoord. De popcornfactor is namelijk best hoog. Het kijkt zonder meer lekker weg.

Voor Jim Carrey hoef je het niet te doen. Zijn cameo is enkel leuk omdat hij zo'n grote invloed op mijn filmliefde heeft gehad (beter gezegd: ik was groot fan van hem). Voor zowel een betere Clint Eastwood als een betere Carrey als een beter werkje van regisseur Buddy van Horn stem je beter af op The Dead Pool. Pink Cadillac vind ik persoonlijk verder geen slechte film, maar ik snap wel waarom hij zo beschouwd wordt. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor, maar qua sfeer en vermaak bood het precies waar ik behoefte aan had.

3*

Inmiddels alweer 2 jaar geleden getypt, en ik ben vergeten te stemmen.

Blijft een leuke film, waar ik als kind lang en veel van genoten heb. Leuke familiefilm.