Opinions

Voor het eerst sinds 2012(!) alweer de Pirates of the Caribbean reeks herzien. Daar moet ik ergens deze week nog deel 5 aan toevoegen, en dat wordt de eerste keer. De Pirates-serie is leuk, maar kenmerkt zich naar mijn mening wel naar een steeds verdere terugloop in kwaliteit per film. The Curse of the Black Pearl blijft een vrijwel perfecte no-nonsense avonturenfilm. Dead Man's Chest maakt de wereld op geslaagde wijze groter, maar is hier en daar wel al wat aan de ambitieuze kant... en dan heb je At World's End nog.

Ik denk dat er een reden is dat ik deze film veel minder vaak gezien heb dan de eerste twee delen. Ik kon me er ook nauwelijks nog wat van herinneren en gek vind ik dat niet. De eerste helft is echt een gigantische wirwar en verloopt ook gewoonweg stroef. Het gedeelte in Signaporte en de aanvang van de reis zijn nog enigszins oké, maar daarna wordt er genadeloos hard op de rem getrapt. Jack Sparrow is, hoewel op zich natuurlijk nog steeds een fantastische creatie van Johnny Depp, steeds meer een karikatuur geworden en dat krijgt echt een beetje de overhand in het segment waar hij vastzit. Dusdanig zelfs dat het wat op de zenuwen begint te werken. Het duurt een eeuwigheid voordat hij gered wordt en wanneer dit eenmaal eindelijk achter de rug is (ondanks de lange aanloop gebeurt het overigens bliksemsnel), beland je als kijker in een saai strategisch spel, waarbij de personages elkaar onderling allemaal voor de gek houden. Af en toe leef je op, zoals bij de scènes met Norrington en Davy Jones, maar er zijn genoeg momenten dat het tempo echt voelbaar laag ligt.

Uiteindelijk komt de film pas echt tot uitbarsting tijdens de climax... en hoe! Dat moet ik de film wel nageven: de laatste strijd is van een gigantisch cool kaliber. Volledig overdreven, maar dat mag. Visueel schitterend, ondersteund door prachtige muziek en bij vlagen leuke humor (met name afkomstig van Geoffrey Rush, maar ook Depp mag zich hier weer uitleven). Petje af voor dit alles en de manier waarop de trilogie hier kundig wordt afgesloten. Het is echter wel met name dit laatste deel dat At World's End de moeite waard maakt.

In de eerste helft zitten enkele momenten waar de film opleeft, maar heel veel beklijft ook niet of nauwelijks. Vandaar dat ik toch een halfje omlaag ga deze keer. Daarmee krijgt deze dezelfde score als On Stranger Tides en dat vind ik ook wel terecht: ondanks dat die film misschien qua spektakel een stuk minder is, slaat die wel niet zo ver door en gaat wat meer 'back to basic'. Iets meer eenvoud had deze derde Pirates wel goed gedaan: het was alsof men te veel wilde laten zien.

3* (was 3,5*)

Ik weet nog goed dat ik erg blij was toen deze uitkwam. Maar er was een reden (volgens mij was ik nog te jong) dat ik hem niet in de bioscoop kon zien. Maar direct daarna natuurlijk aangeschaft en ik vond hem, toen ik hem voor het eerst zag wat tegenvallen. Maar ik heb de film inmiddels al vaker gezien en ik denk dat ik gewoon iets te hoge verwachtingen had. Want ook dit tweede deel uit de Pirates reeks is het kijken waard.

De cast is nog in grote delen hetzelfde. Johnny Depp doet het weer goed als Jack Sparrow. En ook de rollen van Orlando Bloom en Keira Knightley worden goed vervuld. Daarnaast kent de film ook veel nieuwe gezichten waaronder Davy Jones. Een aardig goede villain, alleen iets minder 'eng' als Barbossa en de ontdoden in de vorige film. Ook Will's vader Bootstrap is een nieuwkomer en een apart personage, maar echt geweldig vind ik deze niet zo.

Het verhaal van de film is erg sterk, en net als het vorige deel erg veelzijdig (veel verschillende genre's ook). Er zitten een hoop leuke fragmenten in en dan bedoel ik voornamelijk het gevecht tussen Norrington, Turner en Sparrow. Dat zag er goed uit, maar was daarnaast ook best grappig in beeld gebracht. De film heeft ook een hoop mooie settings waaronder Isla Cruces en het eiland waar de kannibalen wonen. De muziek van Hans Zimmer is ook goed en past perfect bij de gebeurtenissen in de film.

Al met al is het gewoon een goede film, alleen heeft hij bijna alles nét wat minder als zijn voorganger.

4*

Recent heb ik alle Pirates of the Caribbean films voor het eerst in meer dan 10 jaar herzien. Over het algemeen heb ik me daar goed mee vermaakt, maar het blijft wel jammer dat de franchise een constant dalende lijn laat zien: eigenlijk wordt het per vervolg wat minder goed. Nu moet ik wel zeggen dat At World's End me deze ronde dusdanig teleurstelde, dat ik deze eigenlijk nauwelijks nog beter vind dan On Stranger Tides, ondanks dat die film weer zo zijn eigen mankementen heeft. Ik had eigenlijk best goede hoop dat deze Dead Men Tell No Tales de twee voorgangers zou weten te overtreffen.

Helaas bleek dat laatste niet het geval en wordt de trend lekker consequent doorgezet: mijns inziens is dit - met gemak - het minste Pirates-deel. Het komt door een aantal zaken, waarvan ik de meest opvallende vind dat Johnny Depp niet helemaal lekker in zijn rol lijkt te zitten. Nu is zijn personage ook in de vorige sequels al steeds meer een karikaturaal typetje geworden, maar hier vond ik hem geregeld ook best vervelend. Hij is vaak stomdronken, nog maar weinig geraffineerd en het is iets te dik aangezet allemaal: zijn stem lijkt dikwijls een aantal octaven te hoog en hij wandelt letterlijk van de ene onbehaaglijke situatie naar de andere met een plot armour van heb ik jou daar, zonder daar zelf ook maar enigszins van onder de indruk te zijn. Het resultaat is dat mijn reactie als kijker ook steeds onverschilliger werd.

Maar daar blijft het niet bij. Ik kan weinig met de eveneens karikaturale rol van Javier Bardem: een wat flauw Davy Jones-aftreksel waar, ondanks de schade die hij toebrengt, weinig dreiging van uitgaat. Laat dit personage nou net belangrijk zijn voor een deel van het plot, dat wederom vrij rommelig is. De rek wordt er uitgehaald door onnodig lange sequenties waar Jack een bank berooft, Jack komt vast te zitten, Jack gered moet worden, Jack moet gaan trouwen(?), etc., etc. Het zijn allemaal zaken die al eerder aan bod zijn gekomen in deze reeks en destijds beter, geloofwaardiger en grappiger werden uitgevoerd. In dit vijfde deel moet werkelijk alles over the top en je merkt dan ook echt meermaals dat de koek op is.

Ook nog positieve zaken? Geoffrey Rush is altijd een genot om te aanschouwen in deze reeks (hoewel ook zijn personage door dit script wat tekort gedaan wordt) en ook nieuwkomers Brenton Thwaites en Kaya Scodelario vielen me eigenlijk best nog mee. Van Orlando Bloom en Keira Knightley hoef je niet veel te verwachten: leuk om ze weer even te zien, maar het betreffen echt cameo's. In visueel opzicht weten de makers wel waar ze mee bezig zijn en het is natuurlijk leuk wanneer de film nostalgisch uit de hoek komt door bijvoorbeeld het klassieke muziekthema aan te snijden of door de Black Pearl weer terug in de reeks te schrijven. Er gebeurt in ieder geval genoeg om de aandacht niet volledig te laten verslappen.

Onderhoudend blijft het allemaal best wel, maar je ontkomt gewoon niet aan de vergelijking met het origineel uit 2003, dat in elk mogelijk opzicht alles beter deed. Dead Men Tell No Tales is over de gehele linie te weinig stabiel en er is nog maar weinig klasse over. Wat resteert is een aardig Disney-avonturenfilmpje dat als tussendoortje kan fungeren, maar het is wel duidelijk dat het niet alleen de doden zijn die niet veel meer te vertellen hebben...

2,5*

Het laatste deel van deze serie had ik nog niet gezien. Ik had er eigenlijk niet zo'n hoge verwachtingen bij. Deel 1 vond ik een erg goede film, maar de vervolgen toch wat minder. Aan deze film twijfelde ik vooral omdat een groot deel van de cast niet meer meespeelde in deze film.

Desondanks is het me toch nog meegevallen. Johnny Depp zet voor de vierde keer een leuke rol neer als Jack Sparrow. En ook Geoffrey Rush was weer goed op dreef als Hector Barbossa. Penélope Cruz is een nieuwkomer, maar was best een leuke toevoeging. Ian McShane's personage Blackbeard was ook wel redelijk. Kortom; de cast was een pluspunt.

Het verhaal vind ik helaas toch wat minder. En ook de uitvoering vind ik niet altijd even interessant. Er zaten meerdere momenten in die me niet geheel wisten te boeien, of die ik iets te langdradig vond. Gelukkig zitten er ook weer een hoop leuke scenes in, zoals het begin in London. En ook de climax was best goed in beeld gebracht. De filmscore van Hans Zimmer vond ik ook wat minder ten opzichte van de voorgaande delen.

Over het algemeen is dit gewoon een leuke avonturenfilm, die ook humoristisch is op bepaalde momenten. Echt vervelen doet de film me dan ook niet. Maar ik vind hem wel een stuk minder interessant dan de voorgaande delen. En dat komt voornamelijk doordat (zo voelt het althans) een stuk van de cast ontbreekt en het verhaal wat minder is. Nu ik ze allemaal weer eens gezien heb- en deze voor het eerst, moet ik wel zeggen dat ik de serie me toch goed heeft weten te vermaken..

3*

Ik had besloten, na lang wachten, toch nog eens deze serie te gaan herzien. Dan eindig ik met On Stranger Tides; die ik nog niet gezien heb. Natuurlijk te beginnen met dit eerste deel uit 2003.

Ik zag hem voor het eerst een jaar later vermoed ik. En toen vond ik het al een geweldige film. Jack Sparrow vond ik een geweldig personage, en dat vind ik nog steeds. Zijn binnenkomst is al leuk en geeft eigenlijk heel kort weer hoe zijn personage is. Johnny Depp, bekend van talloze Tim Burton films levert hier naar mijn mening dan ook een van zijn beste rollen af (al moet ik daarbij zeggen dat ik nog lang niet alles van hem gezien heb). Ook de rollen van Orlando Bloom en Keira Knightley zijn leuk en goed geacteerd. Geoffrey Rush vind ik ook erg sterk als Barbossa.

Het verhaal is veelzijdig. Het begint erg mysterieus. Er is meteen een goede sfeer aanwezig. Dit word ook prima aangevuld dankzij de prachtige muziek van Klaus Badelt. En die sfeer blijft eigenlijk de hele film aanhouden. Daarnaast heeft de film een hoop genres: actie, humor, romantiek maar vooral veel avontuur. De decors en kleding in de film zien er ook erg goed uit.

Een van de leukere momenten in de film is het gevecht op het einde. Waarbij Jack ontdekt dat hij ook behoort tot de ''ontdoden''. De film eindigd ook op een bijzondere manier Al met al vind ik dit nog steeds een fantastische film, die geen enkel moment verveelt. Alles lijkt te kloppen voor mij: het ziet er goed uit, het acteerwerk en de muziek zijn prima, het verveelt niet en er zit veel spektakel in de film. Vandaar dat ik mijn stem niet verander. Ik blijf dit nog steeds een van de beste avonturenfilms vinden. En sowieso de beste piratenfilm.

5*

Inderdaad een prima film. Als kind heb ik nog wel enkele andere Aardman-producties gezien en ik weet nog dat ik met name Chicken Run erg leuk vond. Deze The Pirates! In an Adventure with Scientists weet zich vooral te onderscheiden van andere animatiefilms door de ietwat satirische toon. Bekende figuren uit de Britse geschiedenis (zoals Queen Victoria en Charles Darwin) worden flink gekarikaturiseerd en dat levert een aantal grappige momenten op. Ook fictieve personages als de Pirate Captain en zijn rechterhand Number Two zijn erg leuk bedacht en uitgewerkt. Wat dat betreft denk ik dat de film op succesvolle wijze zowel het jonge als volwassen publiek heeft weten te bereiken. De bekende stemmencast is erg sterk, de soundtrack fijn en de animatie, hoewel ik waarschijnlijk zelf altijd een grotere fan zal blijven van handgetekende animatie, ontzettend knap gedaan. Bij vlagen weliswaar wat (te) hysterisch, maar met de amusementswaarde zit het helemaal goed.

3*

Daar waar ik ooit met smart zat te wachten op een nieuwe film met Adam Sandler is dat tegenwoordig wel anders. Ze belanden eigenlijk stuk voor stuk in mijn 'nog zien lijstje', maar ik krijg me er na het dramatische Sandy Wexler nog maar moeilijk toe bewogen om een van zijn Netflix-films uit te proberen. Naar zijn meest recente bioscooprelease (buiten zijn animatiefilms), Pixels, was ik nog wel benieuwd. Het plot klonk geestig en regisseur Chris Columbus heeft veel fijne klassiekers voortgebracht, waardoor ik hem hoog in het vaandel heb.

Helaas bleken mijn verwachtingen toch iets te optimistisch. Visueel steekt de film netjes in elkaar. De vergelijking met Wreck-It Ralph kan ik niet maken en ik ben absoluut geen kenner op het gebied van games, maar het is leuk om te zien hoe al die iconische personages hier tot leven komen. Mede doordat er genoeg gebeurt en de film bij vlagen een lekker tempo heeft, weet het in ieder geval vrij moeiteloos te vermaken. Dat gezegd hebbende, waren er wel degelijk enkele stoorfactoren die me af en toe uit de film wisten te halen.

Sandler heeft zichtbaar plezier wanneer hij met Donkey Kong aan de haal mag gaan, maar zijn acteren vond ik hier niet erg sterk. Kan ook aan het script hebben gelegen natuurlijk, maar zo'n scène waar hij aan het woord is bij de vergadering in het Witte Huis is wel, zelfs voor zijn doen, bijzonder flauw. Daarnaast heeft hij absoluut geen chemie met Michelle Monaghan. Momenten tussen beiden zijn zelfs behoorlijk ongemakkelijk; iets dat ik niet gauw eerder bij Sandler en een tegenspeelster gezien heb. Josh Gad is gruwelijk irritant en niet-grappig en ook Peter Dinklage en Sean Bean voegen weinig toe. De enige die af en toe een glimlach op mijn gezicht wist te toveren was Kevin James. Compleet belachelijk natuurlijk dat hij voor president moet doorgaan, maar dat maakte het ook wel leuk.

De grootste stoorfactor was dus dat de humor niet werkte. Als actiefilm is Pixels best aardig, want de drie bombastische actiescènes zien er gelikt uit, maar uiteindelijk is dit toch duidelijk bedoeld als een komedie en dan is het pijnlijk om te zien dat vrijwel alle pogingen tot humor mislukken. Dieptepunt vond ook ik het gala waar Josh Gad (helaas) alle ruimte krijgt om een prachtig nummer van Tears for Fears om zeep te helpen. Gemengde gevoelens overheersen. Dit had heel leuk kunnen zijn, maar de slechte komedie zorgt er uiteindelijk toch nog voor dat het een niemendalletje wordt.

2,5*

Deze film is toch wel een beetje vaste prik geworden tijdens de kerstdagen. Ik zag 'm bewust pas voor het eerst toen ik alle films met John Candy aan het nalopen was (anno 2008 zo te zien). Planes, Trains & Automobiles verdient wel eens een fatsoenlijke mening van mijn kant, want dit is misschien wel de meest hartverwarmende film die ik ken.

Toen ik de film vorige week weer zag was er iets dat ik mij tijdens het kijken realiseerde: het zakt werkelijk nergens in. Of Del en Neal nou noodgedwongen naast elkaar in het vliegtuig zitten, een hotelkamer delen, met de bus reizen of een tumultueus ritje autosnelweg beleven: het zijn allemaal leuke momenten. Het zal wel aan mij liggen, maar het gebeurt me niet meer heel vaak dat ik tijdens een komedie hardop moet lachen. Toch lukt het deze film keer op keer om me aan het lachen te maken. Zoals voor mij al treffend verwoord wordt, maakt Hughes gebruik van verschillende humorsoorten. Slapstick wordt bijgestaan door een erg goed geschreven script, waardoor ook de verbale grappen aanslaan (een goed voorbeeld daarvan is het moment waar Neal de receptioniste van het autoverhuurbedrijf confronteert).

De film biedt, ondanks dat het allemaal bij vlagen behoorlijk over de top is, veel herkenbaars. Buiten het feit dat de lotgevallen tijdens het reizen velen van ons bekend in de oren zullen klinken, is denk ik iedereen wel eens met een Neal Page of Del Griffith in aanraking gekomen. Misschien herken je je zelfs wel, zoals ik, een beetje in beiden. Steve Martin en John Candy zetten hier in ieder geval beiden erg gedenkwaardige rollen neer. Martin speelt een ietwat prikkelbare zakenman en ik kan me herinneren dat ik hem tijdens de eerste kijkbeurt nogal irritant vond. Daar kijk ik tegenwoordig wat anders tegenaan. Kun je het hem immers kwalijk nemen? Zelden zal een reiziger zo veel tegenslagen te verwerken hebben gekregen en als kers op de taart ook nog opgescheept zijn geraakt met een iets te vriendelijke kletskous. Candy's personage ligt wat in het verlengde van dezelfde sympathieke rollen die hij speelt in Home Alone en Uncle Buck, maar het verschil is wel dat bij Del Griffith een verhaal schuilgaat achter de grijns. Die twist op het einde raakt me telkens weer. Het wordt heel subtiel en zonder veel overdreven sentiment gebracht, maar het zorgt wel voor een brok in de keel.

En ook dat vind ik het mooie aan deze film. Er valt veel te lachen, maar daarnaast wordt ook de gevoelige snaar geraakt. De twee uiteenlopende persoonlijkheden komen immers regelmatig lijnrecht tegenover elkaar te staan (waarvan de eerste uitbarsting overigens vrij heftig is), maar het feit dat beiden uiteindelijk leren dat je soms beter wat water bij de wijn kunt doen en meer bereikt met een stukje verdraagzaamheid is wel een mooie ontwikkeling. De relatie tussen beiden wordt geleidelijk opgebouwd, maar met name die laatste scènes in Chicago zijn erg goed. Daar wordt definitief duidelijk dat deze tegenpolen naar elkaar toe gegroeid zijn en dat we mogen spreken van vriendschap. Sowieso bevredigend dat Neal na alle ellende eindelijk bij zijn gezin aankomt en dat Del welkom is voor Thanksgiving. Wat er daarna gebeurt mag je als kijker zelf invullen. Ik kies voor het ultieme happy end: natuurlijk gaan Neal en zijn familie Del verder helpen zijn leven weer op te bouwen.

Planes, Trains & Automobiles is een film met oneindig veel herkijkwaarde. Het is een turbulente reis, maar je wilt hem toch keer op keer beleven. John Hughes pakt flink uit met deze klassieker: het verhaal is goed uitgewerkt en loopt als een trein, de sfeer is fijn en de randfiguren waar de twee hoofdpersonen mee in aanraking komen zijn vaak goed voor een lach. Maar de bloemen gaan toch echt naar Martin en Candy. Ze spelen hun rollen gewoon zo natuurlijk dat ik echt niet meer het gevoel heb naar twee acteurs te kijken (die ik nota bene ook in veel andere films aan het werk gezien). Een absoluut hoogtepunt in de carrières van beide heren. De film is rechttoe rechtaan, maar heeft ook niet meer nodig. Juist door de eenvoud kan dit ook nog gemakkelijk mee anno 2019.

Ik verhoog mijn cijfer met de laatste halve ster die ik er nog aan kwijt kan. De volle score heeft deze ultieme roadmovie inmiddels echt wel verdiend.

5*

Tsja.. Ik had deze film al eens gezien maar ik kon hem me echt heel slecht herinneren. Dus gisteravond toch maar eens opgezet (zeker nu dat Rise of the Planet of the Apes uit is, ook al heeft die niks met deze film te maken maar goed..).

Ik vond het een zeer matige Science Fiction film. Acteerwerk viel me nog mee, maar het verhaal is gewoon te 'dik'. De personages zijn ook niet zo leuk, op enkele uitzonderingen na. De special-effects waren in sommige opzichten wel goed maar andere dingen zagen er erg lomp uit. De apen zelf zagen er ook niet echt goed uit. Vooral Ari (Helena Bonham Carter) was echt te menselijk. Ook snapte ik niet zo goed waarom het personage van Whalberg (Leo) zoveel zag in het personage van Carter (Ari). Het zou toch logischer zijn als hij die Daena interssanter zou vinden. Het eind-gevecht maakt dan wel weer wat goed want dat was best indrukwekkend maar het échte einde vind ik niet passend en erg vreemd. Ik snap ook dat sommigen dit een goed einde vonden maar ik niet.

Al met al een film die zijn hoogtepuntjes heeft maar ook veel slechte of niet leuke dingen kent. Ik zou het matig tot redelijk noemen maar hij komt toch eerder bij dat eerste in de buurt dan de tweede.

2*

Ik had hem nog nooit gezien, maar wat is Platoon een uitstekende film! Ik vind het altijd mooi wanneer je een groep bekende acteurs voor je neus krijgt, maar daar tijdens het kijken van de film helemaal niet meer bij stilstaat en hen gewoon als hun personages ziet. Dat is hier het geval.

En het is ook uitermate belangrijk voor het succes van de film dat dit gebeurt. De film doet namelijk twee dingen tegelijkertijd: het tonen van de complete waanzin van de oorlog én de onderlinge (gespannen) relaties tussen de personages uitdiepen. Binnen het peloton is er namelijk ook een machtsstrijd gaande, waarschijnlijk veelal veroorzaakt door de beklemmende, tropische setting en omstandigheden. Het zorgt ervoor dat je als kijker tijdens de prachtig gereconstrueerde, en daardoor akelige, aanvallen niet alleen let op hoe de Amerikanen zich staande houden tegenover de Vietcong, maar ook aandacht hebt voor wat er onderling gebeurt. Tijdens het treurige moment waarop Elias wordt neergeschoten door Barnes blijkt dit ook de hele tijd terecht geweest.

Een werkelijk schitterende rol is weggelegd voor Willem Dafoe: misschien wel het beste wat ik van hem tot nu toe gezien heb. Maar ook Tom Berenger, Charlie Sheen, John C. McGinley en Kevin Dillon en weten alles eruit te halen wat erin zit. Allen spelen kleurrijke personages die je bijblijven en dat is knap, gezien ze het allemaal met relatief weinig screen time moeten doen. De sympathieke rol van Keith David verdient het om apart genoemd te worden: vrijwel de enige rol waar je als kijker enig optimisme uit kan halen. Daarnaast maken inmiddels gevierde acteurs als Forest Whitaker en Johnny Depp nog kort hun opwachting, voor wie de film bijna als een soort aandenken aan het begin van hun carrière kan fungeren.

De film staat bol van de memorabele shots, is spannend en indringend, en weet de aandacht goed vast te houden. Ook de onvoorspelbaarheid, waar de Vietnamoorlog inderdaad om bekend stond, wordt goed op de kijker overgebracht: men struint door de jungle en opeens is daar de aanval, chaos, de guerilla-tactiek. Oliver Stone levert hiermee een film af die ik niet gauw zal vergeten. De weergaloze climax eindigt met nóg een beeld dat je bijblijft, namelijk dat van de lijken van de honderden jonge soldaten die gewoon als afval weggewerkt worden. Afgrijselijk. Platoon komt binnen.

4,5*

Op aanbevelen deze film bekeken, maar ik vond het toch een beetje een teleurstelling. De film vergt vrij weinig inspanning van de kijker, want het blijft gemakkelijk te volgen. Daar staat wel tegenover dat het bij vlagen behoorlijk gaat slepen, want het tempo ligt erg laag. Vervelend wordt het niet echt, maar soms krijg je wel het gevoel dat het hoofdverhaal onderbroken wordt. Het einde, wat dan voor een indrukwekkende twist had moeten zorgen, vond ik eigenlijk alleen maar flauw en zorgde er wat mij betreft voor dat je als kijker op je honger blijft zitten. De fijne rollen van Nicholson en Wright zijn dan wel weer mooi meegenomen.

2,5*

Niet alles aan Point Break was goed. De film bleek echter precies in huis te hebben waar ik op zat te wachten en is binnen het genre een sterke film.

Ik zal niet de eerste zijn die licht verbaasd is over het feit dat deze film geregisseerd is door een vrouw, want het is immers een actiefilm. Kathryn Bigelow trakteerde me in ieder geval op een aantal van de sterkste actiescènes die ik in tijden gezien heb. Strak gefilmd, snel gemonteerd en flitsend in beeld gebracht. De achtervolging tussen Reeves en Swayze vond ik subliem. Sowieso ontpopt die tweestrijd tussen hen zich in een van de meest interessante die ik tot op heden heb mogen aanschouwen. Niet alleen de reguliere actiemomenten zoals de overval in huis van de verdachten (Reeves die voor de grasmaaier ligt was gruwelijk!) zagen er goed uit, maar ook de surfsport wordt mooi aangehaald. Dit alles wordt ondersteund door een degelijke soundtrack die aansluit bij het verhaal.

Twee dingen waren er die me minder bevielen. Op de eerste plaats was dat eens wat minder goed acteerwerk van Keanu Reeves. In films als The Matrix, The Devil's Advocate en Speed (al is die laatste wel al weer lang geleden) vind ik hem prima, maar hier kwam hij vaak wat te geforceerd over. Hij speelt niet rampzalig, maar wel duidelijk op een minder niveau als eerder genoemde films. De overige cast deed het naar behoren, inclusief een sterke Patrick Swayze en Gary Busey. Het tweede wat ik minder vond is dat de film op een gegeven moment wat teveel doordraaft. Dan heb ik het nog niet over het (imo) briljante, definitieve einde in Australië, maar eerder over het hele gedoe rondom het vliegtuig. Cash die uit het vliegtuig springt, bovenop Bodhi landt en dan ook nog (op de knie na) goed neerkomt is een wonder dat me iets te ver ging. Ergens ook wel leuk dat de film lekker los gaat, maar er zijn grenzen.

Point Break is een op en top vermakelijke film. Deze kent een nodige dosis spanning en verloopt vlot door het hoog liggende tempo. Een niet extreem uitzonderlijke, maar toch interessante cinematografie zorgt ervoor dat ik dit net wat bovengemiddeld vond dan de doorsnee genrefilm.

4*

Ik wist eigenlijk helemaal niet wat ik gisteravond moest opzetten, uiteindelijk heb ik gekozen voor The Polar Express (die ik zelf al op DVD had gekregen een paar jaar geleden), en ik heb me echt heel erg goed gemaakt. Tom Hanks doet zowat de helft van de film inspreken en op de een of andere mannier is hem dat ook nog eens heel goed gelukt, van serieuze conducteur tot de ''creepy'' zwerver. De special-effects en de animatie is echt mijn stijl, heel mooi gemaakt. En het verhaal weet zowel kinderen als volwassenen op touw te houden, natuurlijk is het allemaal erg cliché wat er zich afspeelt bij de kerstman, maar toch was ook dat geen saai stukje. Ik verhoog mijn stem van 3,0* naar 4,0* voor deze tijdloze familie ervaring.

4,0* dik verdiend.

Goochelaars, illusionisten, mentalisten.... Volk dat mij vroeger vaak voor de gek heeft gehouden en vaak onwijs imponeerde. Voeg daar Christopher Nolan aan toe, die mij wist te overtuigen met zijn Dark Knight films en Inception. Én een vrij interessante cast. Ik had dus wel vrij hoge verwachtingen van The Prestige.

En die verwachtingen werden voor het grootste deel wel waargemaakt. De film kent, zoals ik al eerder zei, een tamelijk interessante cast. Namen als Hugh Jackman, Michael Caine, Scarlett Johansson, Andy Serkis en David Bowie doen het dan ook prima. Christian Bale deed het ook naar behoren, maar was niet het meest interessant. Ondanks dat zijn personage Jackman vaak te slim af is, is die laatste veel interessanter om te volgen.

Het verhaal steekt vrij goed in elkaar. Het is niet in een klap duidelijk hoe de vork in de steel zit, en het zorgde tijdens het kijken dan ook meer dan eens voor onverklaarbaarheden. Aan het einde van de rit wordt het steeds duidelijker en het definitieve einde (de conclusie) is zó simpel... Maar ik had hem nooit zien aankomen. Die tweeling vond ik een erg leuke vondst. Ook grappig dat je een paar minuten voor die onthulling nog zit te denken bij die truc met die deur hoe die (bij Alfred) in elkaar steekt, terwijl de oplossing relatief simpel is. De rivaliteit tussen beide heren gaat echter behoorlijk ver en dat is erg leuk, soms schokkend, om te zien. Ook op het gebied van muziek en camerawerk scoort de film pluspunten. Deze dragen ook bij aan de fijne, mysterieuze sfeer die constant aanwezig is.

Conclusie is dat dit een erg vermakelijke thriller is. De film kent genoeg spanning en vervelen heb ik me absoluut niet gedaan. Soms gaat het wel allemaal erg ver (met de hierboven mij genoemde machine vooral), waardoor de film af en toe geloofwaardigheid misloopt. The Prestige is uiteindelijk dan ook niet mijn favoriete film van Nolan. Maar verder steekt alles goed in elkaar en maakt de film een verzorgde indruk.

3,5*

Ik kan goed overweg met de werkjes van John Hughes. Hoogtepunt blijft voor mij Planes, Trains & Automobiles, maar ook voor zijn coming-of-age high school komedies heb ik een zwak.

Ondanks dat Hughes deze keer niet de regie in handen heeft, is zijn stempel duidelijk merkbaar. Wanneer films als Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club en Sixteen Candles op je goedkeuring kunnen rekenen, zal ook Pretty in Pink je waarschijnlijk liggen. Zeker met Sixteen Candles zag ik genoeg overeenkomsten, vanwege de soortgelijke driehoeksverhouding, Molly Ringwold in de hoofdrol en vergelijkbare rollen van Anthony Michael Hall en Jon Cryer in beide films.

Erg hoogstaand is het allemaal niet. Sterker nog, ik zou Pretty in Pink waarschijnlijk gevoelsmatig nog als minste film in het bovengenoemde rijtje aanwijzen. Inhoudelijk is het flinterdun, maar deze film kijk je voor de lekkere 80s sfeer en wat dat betreft wordt je op je wenken bediend: de soundtrack is schitterend en het acteerwerk aandoenlijk. Cryer is misschien hier en daar net iets té, maar tegelijkertijd slaagt hij er wel in om je steeds meer met hem te laten meeleven naarmate de film vordert. Molly Ringwold is natuurlijk een vaste troef, maar ook de bijrol van Harry Dean Stanton is de moeite waard. Het feit dat de relatie tussen vader en dochter aandacht krijgt, is wellicht waar deze film zich het meest mee onderscheidt. Ik vond het een prettige aanvulling. Het is wellicht allemaal verre van hoogstaand, maar ook vrijwel onmogelijk om een hekel aan te hebben.

3*

Pretty Woman is natuurlijk een cultklassieker. Lang geleden dat ik hem ooit zag, dus een herziening voelde voor mij aan alsof ik 'm voor het eerst zag. In eerste instantie vroeg ik me af waar de film deze onderscheiding aan te danken aan heeft. Er bestaat immers niet zo gek veel onderscheid tussen deze en de honderden andere romantische komedies die gemaakt zijn.

Ik denk toch dat het samenspel tussen Richard Gere en Julia Roberts hier voornamelijk verantwoordelijk voor is. Er is oprecht sprake van chemie tussen de twee en dat is vaak een element dat niet genoeg aanwezig is bij films uit dit genre. Gere doet wat er van hem verwacht wordt: de elegante zakenman uithangen. Hij speelt overtuigend, maar het is Roberts die de lachwekkende, en daardoor ook meest memorabele, scènes uit de film weet op te eisen. Het leukste voorbeeld hiervan is die in het restaurant.

Het verhaal is verder wel leuk bedacht, maar de uitwerking vond ik bij vlagen wat minder. Het rolletje van Jason Alexander en diens aandeel in het plot vond ik tegen het einde storend worden. En jawel, dat is de bedoeling; maar dat wil niet zeggen dat het ook aanslaat. Verder had ik het idee dat er misschien nog wat meer gedaan had kunnen worden met het gegeven dat Vivian moet wennen aan het kakkerige leventje van Edward, maar ik was ook wel tevreden met wat ik hier te zien kreeg.

Het zijn slechts kleine puntjes van kritiek. Pretty Woman is gewoon een lekkere wegkijker met een feelgood sfeertje. Ondanks dat de eerste helft wel wat leuker is dan de tweede, gaat de film niet vervelen. Het is niet van een uitzonderlijk hoog niveau, maar ik snap de status van de film zeker wel. En de titelsong blijft natuurlijk ook leuk.

3*

Zo'n film waarbij ik puur op de cast ben afgegaan. De drie hoofdrolspelers hebben meerdere goede films op hun naam staan en ook in Primal Fear doen ze het uitstekend. Gere en Linney zijn op dreef, maar het was met name Norton die indruk wist te maken. De film komt wat langzaam op gang, maar weet zich desondanks binnen niet al te lange tijd te ontwikkelen tot een spannende rechtbankthriller. De plottwist op het einde, waar blijkt dat Roy Martin al die tijd voor de gek gehouden heeft, zag ik absoluut niet aankomen en liet me, hoewel het wat vergezocht is, met stomheid geslagen achter...

3,5*

Deze film had vooral mijn interesse, omdat Disney hier teruggrijpt naar de traditionele animatiestijl waar ik vroeger als kind zo'n groot fan van was. The Princess and the Frog is alweer tien jaar oud, maar voelt voor mij nog altijd redelijk recent. Waarschijnlijk heeft dat ermee te maken dat ik na uitkomst gestopt ben met het nauw in de gaten houden van Disney.

Het is een vlot filmpje geworden. De animatie is, zoals verwacht, prima en New Orleans en de jungle zien er smaakvol uit. De jazzmuziek zorgt er bovendien voor dat de film een unieke sfeer op de kijker overbrengt, haast on-Disney. De diehard fans hoeven zich echter ook niet al te veel zorgen te maken, want de stempel van de tekenfilmgigant is nog steeds in genoeg opzichten merkbaar. De film kent best wat humor, voornamelijk (weer) afkomstig van randpersonages als Louis en Ray, en Dr. Facilier is met zijn voodoo-taferelen bepaald geen alledaagse schurk. Ook over de al eerder genoemde muziek ben ik positief. Maken alle liedjes evenveel indruk? Absoluut niet, maar het merendeel 'swingt' en steekt muzikaal ook leuk in elkaar.

Toch zijn er ook een aantal minpunten. Lottie is misschien wel het meest onuitstaanbare Disney-personage dat ik ooit ben tegengekomen. Ze werkte zowel verbaal als non-verbaal ontzettend op mijn zenuwen. Gelukkig blijft haar aandeel redelijk beperkt, maar het personage had wat mij betreft helemaal geschrapt mogen worden. Daarnaast gaat de film in sommige opzichten iets te snel door het verhaal heen. Zo vond ik dat Facilier wat gemakkelijk uitgeschakeld werd, maar ook de opbloeiende liefde tussen Naveen en Tiana wordt wat snel uitgewerkt. Tiana is aanvankelijk absoluut niet gecharmeerd van hem, maar wanneer de film het tijd vindt om de vonk te laten overspringen is het ook zo gepiept.

The Princess and the Frog is een leuk tussendoortje dat zich vooral weet te onderscheiden door het unieke sfeertje. Persoonlijk kon ik dat sfeertje wel waarderen, maar het zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Ik denk dat ik dit al kind wel degelijk een leuke film gevonden had, al betwijfel ik of ik er echt fan van zou zijn geworden. Het ontbreekt aan een personage waar ik echt een klik mee zou hebben gehad. Desondanks keek dit prima weg en het jonge publiek zal er ongetwijfeld een leuke middag aan overhouden.

3*

Een naar het schijnt iconische sprookjesfilm. The Princess Bride is een titel die ik ooit - lang geleden, in een land hier ver vandaan - uit zo'n 5 DVD's voor 5 euro bak heb gevist, maar die al die jaren eigenlijk maar een beetje in mijn kast heeft gestaan. Ik hoorde deze titel de laatste tijd steeds vaker genoemd worden, ook in kringen waar ik het niet zo gauw verwachtte, waardoor ik toch besloot deze films eens op te zetten.

Sowieso kan ik een goede fantasy-film op zijn tijd waarderen. Zoals eigenlijk uit bovenstaande anekdote al blijkt, is dit in ieder geval geen jeugdsentiment voor mij, dus ik ging er neutraal in. Uiteindelijk vind ik het een amusant filmpje geworden, maar ik zie er niet het meesterwerk in waar sommigen het over hebben. De dialogen zijn slim geschreven, met humor die vooral voor het volwassen publiek bedoeld lijkt. De film bevat daarnaast een hoop leuke personages (ook wel een paar vervelende overigens), die over het algemeen worden neergezet door een cast die uitstraalt er plezier in te hebben. Cary Elwes, Robin Wright en Peter Falk vallen in positieve zin op. Het is echter met name Mandy Patinkin die de show steelt. Opvallend bijrolletje van Billy Crystal ook, voorzien van een imposante dosis schmink.

Het hele sprookjeselement, toch stiekem de reden dat ik ging kijken, viel me echter wat tegen. De wereld waar het zich in afspeelt wil niet helemaal tot leven komen. Sterker nog, ik kreeg eigenlijk nergens de indruk dat de personages zich in een fictief land wanen. Het komt voorts bij vlagen wat houterig over, maar dit past dan weer wel bij de satirische ondertoon en natuurlijk het jaartal waar de film uit stamt. Wat me echter het meest tegenstond was de slechte climax. Daar had wat meer pit in gemogen, want dit kwam echt over alsof men er gauw een eind aan moest breien. Als ik het jochie was geweest die het verhaal zou zijn voorgelezen, zou ik teleurgesteld zijn geweest.

Al met al een film waar ik natuurlijk makkelijk een voldoende aan kan geven, maar ik vond het ook niet meer dan dat. Ergens snap ik de klassiekerstatus die de film heeft verworven ook nog steeds niet helemaal. Dat gezegd hebbende, is dit wel een film die je grotendeels gemakkelijk bijblijft. ''Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die'' is een quote die nog wel even door je hoofd blijft spoken na afloop.

3*

Tsja, wat moet je hier van zeggen? Ik had deze 'traditie' van RTL tot dusver nog niet meegekregen, maar daar kwam dit jaar voor het eerst, per toeval, verandering in.

Het idee van een tv-show als middel om een sprookje op een moderne manier te vertellen, is op zich nog wel leuk bedacht en enigszins origineel, maar de uitvoering laat te wensen over. Het is bij vlagen allemaal behoorlijk hysterisch en chaotisch. Daarnaast kun je binnen vijf minuten vertellen hoe het gaat aflopen. Nu is dat uiteraard bij veel van dit soort films en sprookjes het geval, maar het is wel vervelend dat het er hier zó dik bovenop ligt. Dit wordt ook nog eens bevorderd door die shots waarin Sigrid's personage naar de show kijkt.

De film trekt een groot blik BN'ers en 'soapies' open. Wat dat betreft kon de regie zo in de handen van Johan Nijenhuis hebben gelegen. Het acteerwerk van deze cast is voor het merendeel bedroevend. Teun Luijkx, maar met name ook nieuwkomer Sigrid ten Napel speelden redelijk tot goed, maar de kandidaten van het programma waren vrijwel allemaal ongeloofwaardig. Om nog maar te zwijgen over de tenenkrommende interviews die we steeds voorgeschoteld kregen. Ik snap dat dit een soort 'spoof' moest voorstellen op al die echte realityseries die tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond schieten, maar een parodie op iets dat niet leuk is is zelden of nooit zelf leuk.

Verder is dit een tv-film die je zo weer vergeten bent. De grappen zijn niet leuk genoeg en de personages niet boeiend genoeg. Wanneer twee honden in een film vele malen interessanter zijn dan de mensen, weet je eigenlijk al hoe laat het is.

1,5*

Deze grauwe, sombere thriller wordt overladen met lovende kritieken. Ik kan me daar wel en niet in vinden. Over het algemeen is dit een heel vermakelijke film. Jake Gyllenhaal is goed op dreef in de rol van ogenschijnlijk perfecte rechercheur die op de proef gesteld wordt en Hugh Jackman is overtuigend als de tot wanhoop gedreven vader die besluit het heft in eigen handen te nemen. Zeer fijn acteerwerk dus en ook mooi dat de film erin slaagt je met beiden te laten meeleven. De film weet de aandacht, ondanks het lange speelduur, goed vast te houden en heeft een aantal verrassende wendingen in petto. En toch... bekroop mij nergens het gevoel dat dit een uitzonderlijke film was. Ik ervoer zelf weinig spanning en het oplossen van het mysterie wordt iets te zeer aan het toeval overgelaten om echt indrukwekkend te zijn. Het einde, waar je als kijker het lot van Keller zelf lijkt te mogen bepalen, vond ik een prima zet, maar dat is wel een smaakkwestie. Iemand waar ik de film mee keek vond het een afknapper. Qua sfeer vond ik de film echter zonder meer de moeite waard en de scène waar Loki met een hevige schotwond naar het ziekenhuis rijdt ziet er schitterend uit.

3,5*

Het acteerwerk van Jack Nicholson en Kathleen Turner daar is gewoon als je het mij vraagt helemaal niks op aan te merken maar soms vond ik de film wat saai en flauw waardoor het jammer genoeg soms zijn kracht verloor maar de film was over het algemeen vond ik best wel te doen!

***

Ik weet nog dat ik dit een slechte film vond. Maar ik kon hem me niet meer zo goed herinneren dus ik heb hem toch maar eens opgezet gisteravond. Het viel me in verhouding nog wel mee. Soms heb ik best kunnen lachen op bepaalde stukjes om de streken van het kind. Maar er waren ook veel grappen bij die veel te overdreven waren. Echter het grootste punt is dat bijna iedereen slecht bezig is als het gaat om acteerwerk (inclussief het kind zelf). Het dieptepunt vond ik die ene kerel wat Junior aan de pleegouders geeft. Zijn (harde) stem begon me echt te irriteren op een begeven moment. Dennis Dugan's eerste werkje viel me ergens mee en ook weer ergens tegen. Over het algemeen was het nog wel te doen, maar ik vrees dat de twee vervolgen nog een stukje erger zijn..

2*

Dit is zonder twijfel een van de slechtste films die ik in tijden zag.. Na 70 minuten ongeveer erheen gekeken te hebben zonder ook maar een keer te lachen, glimlachen of iets anders 'goeds' heb ik hem maar uitgezet.. Matthew Broderick zie ik normaal wel graag spelen, en in het begin kon ik een beetje om hem lachen, maar daarna eigenlijk niet meer, Will Ferrell houdt de film nog een beetje recht maar hij kan dit zaakje helaas niet redden. Aan Nathan Lane irriteerde ik me erg veel, Uma Thurman was dan wel nog redelijk.. De humor : zoals ik al eerder zei heb ik eigenlijk nooit echt 'goed' kunnen lachen. Misschien kijk ik de film nog ooit eens af, maar dat zal waarschijnlijk niet gauw het geval zijn. De liedjes zelf waren ook niet spetterend vond ik. 1* voor Will Ferrell en een 0,5* erbij voor Uma Thurman.

Een film waar ik eigenlijk heel neutraal ben ingestapt. Ik wist alleen dat er een connectie was met de 'Alien' franchise, maar meer ook niet. Ik snapte niet hoe die link lag en of hij subtiel zou zijn of niet.

Uiteindelijk kan ik dan ook niet zeggen dat Prometheus een geheel eigen film is geworden. In vele opzichten is immers duidelijk dat we met hetzelfde universum te maken hebben. Tegelijkertijd is ook duidelijk dat het niet om een film uit de Alien reeks gaat. De film mondt daardoor uit in iets dat ik voor mijn gevoel maar het beste kan beschrijven als een quasi-prequel. Desondanks moet wel gezegd worden dat het verhaal van Prometheus me wist te boeien. De zoektocht naar het ontstaan van de mens wordt interessant weergegeven. De Engineers zijn een interessant volk en ik was benieuwd naar hun origine en ondergang.

De bemanning bestaat uit een aantal typische figuren die in vrijwel alle bemanningen in films voorkomen. Figuren die meestal niet getuigen van hoge intelligentie. Die twee personages die dat buitenaards wezen behandelden als het eerste het beste dier in de plaatselijke dierenwinkel spanden de kroon. Ik snapte de beweegredenen van die twee echt niet. De film verloor bijna een stuk geloofwaardigheid dankzij deze onverklaarbare scène. De overige cast was wel in orde. Michael Fassbender zet als David de beste prestatie uit de film neer. Noomi Rapace is duidelijk de Sigourney Weaver van deze film, maar doet het naar behoren. De abortus scène was gruwelijk smerig.

Qua special effects, achtergronden en sfeer zit het sowieso wel goed met deze film. Alles oogt 'echt' en er zitten een aantal strak geschoten scènes in. Vooral het laatste uur was behoorlijk interessant, met name omdat de vaart er dan lekker in zit. De worsteling tussen de Engineer en de 'nakomeling' van Elizabeth is geweldig en de aller-aller laaste scène, met onze welbekende, grote vriend, was misschien nog wel het hoogtepunt. Wat dat alles betreft weet de film eigenlijk geen minuut te vervelen. Het moet wel even op gang komen, maar dat wil niet zeggen dat het eerste uur niet de moeite waard is.

Prometheus vind ik zeker een geslaagde film. Hetgeen ik het minste vond was dat ik sommige handelingen van personages niet begreep. Ik duid hiermee vooral op het eerdergenoemde troetelen van buitenaardse wezens, maar ook op een moment iets eerder in de film waar iemand van de bemanning, ik meen Charlie, met alle risico van dien besluit zijn helm af te doen. Why? Voor hetzelfde geld klopt zijn hypothese niet en is het einde verhaal. En zo waren er soms nog van dat soort kleinigheden. Ik leefde, door de goede uitwerking, wel mee met de personages. Ik begreep ze alleen niet altijd. Verder is dit een zeer vermakelijke en interessante film. Getuige het einde, lijkt me dat die sequel er wel aan zit te komen.

3,5*

Een tijdje geleden uit het Netflix-aanbod gepikt. Ik kon erg genieten van het werk van Dick Maas uit de jaren tachtig (inclusief de twee Flodder vervolgen uit de jaren negentig), maar zijn latere werk, zoals Sint en Quiz, wist bij mij altijd nét niet de juiste snaar te raken. Prooi is daar eigenlijk geen uitzondering op.

Een groot voordeel: de film kijkt lekker weg. Hoe slecht het eigenlijk ook wordt, het is geen moment in me opgekomen om de film af te zetten. Sowieso weet je, afgaande op het plot en het vorige werk van Maas, dat je naar een foute film gaat kijken, dus dat kwam niet als een verrassing. Toch doet het allemaal veel minder met de dan bijvoorbeeld De Lift of Amsterdamned. Of die ietwat knullige combinatie van horror en humor in die tijd gewoon beter tot zijn recht kwam? Ik vind het lastig te zeggen waar het precies aan ligt.

Misschien ligt het aan het acteerwerk. Ik zal niet zeggen dat het acteerwerk in bijvoorbeeld Amsterdamned van het allerhoogste niveau is, maar het is tenminste niet vervelend. Dat is in Prooi wél het geval. Enkele weken na het zien van de film kan ik me de personages niet eens meer voor de geest halen en erg vind ik dat niet, want ik weet dat ik me er tijdens het kijken meermaals aan stoorde. De leeuw zelf ziet er ook niet goed uit, maar dat past dan nog wel enigszins bij de foute stijl die deze film lijkt te willen uitstralen. Er zitten ook wel enkele leuke momenten in. Momenten als die in de metro of met de glijbaan zorgen ervoor dat het de moeite waard blijft. De climax was op zich ook aardig, hoewel wat langdradig en natuurlijk extreem over de top. Grappig dat de film precies eindigt zoals ik mij van tevoren al had voorgesteld.

Ach, ik heb me wel weer vermaakt. Ik vind het verre van een goede film, maar ik heb me niet zitten vervelen. Leuk om eens gezien te hebben, al blijf ik het jammer vinden dat Maas me nooit meer écht weet te pakken met een nieuwe film. Het is allemaal wat minder spannend en ook minder grappig dan zijn klassiekers.

2,5*

Om heel eerlijk te zijn had ik hier nou niet bepaald ontzettend veel van verwacht. Misschien dat ik daaroor juist werd verrast, want het bleek toch een vermakelijke film te worden. Het eerste halfuur ongeveer kent de film een ontzettend laag tempo, maar daarna werd het wel wat beter. Het acteerwerk van Reynolds en Bullock was best wel goed vond ik. Ik miste wel een beetje de (geslaagde) grappen. Ik zeg het bijna bij elke romcom de laatste tijd : het einde zag ik toch al erg lang aankomen (in dit geval ''doen alsof'' verloofd zijn, ruzie krijgen of uit elkaar gaan en op het einde maar weer bij elkaar komen). Eén scene die ik overigens echt zo niet grappig vond was toen Bullock het hondje van de roofvogel redde en vervolgens haar mobiel wou ruilen voor die hond. Ach ja, ik zag ook al aankomen dat dit natuurlijk niet echt een komedie is van héél hoog niveau, maar ik heb me toch wel prima vermaakt en best een leuk avondje ermee gevuld!

3,0*

Psycho voelt voor mij als mijn eerste kennismaking met het werk van Alfred Hitchcock. In een ver verleden (2010 alweer zie ik) heb ik The Birds gezien, maar daar kan ik me inmiddels niet veel meer van herinneren. Als filmliefhebber werd het toch wel eens tijd me te wagen aan een film van een van de meest bekende en geliefde regisseurs aller tijden.

De film heeft even tijd nodig om warm te draaien, maar zodra Marion bij Bates Motel aankomt, wist de film mijn volledige aandacht te grijpen en deze vervolgens ook niet meer los te laten. Norman Bates lijkt in elk opzicht een attente en sympathieke jongeman, maar je voelt als kijker dat er iets niet helemaal in de haak is. Er hangt een constant mystieke sfeer en deze komt zo nu en dan abrupt tot uitbarsting. Natuurlijk is het genieten van een van de meest legendarische filmscènes ooit vastgelegd, maar naar mijn mening maakte de moord op de detective op de trap minstens zo veel indruk. Echt eng is de film niet (meer), maar het mag gezegd worden dat de scène in de kelder, waar ook blijkt hoe de vork in de steel zit, me wel deed choqueren. Ik zat de verklaring wel al in die richting zoeken, maar een indrukwekkende twist is het zeker. Die scène staat toch wel op mijn netvlies gebrand.

De film barst van het sterke acteerwerk. Ondanks dat het wel met name Anthony Perkins die uitblinkt, was er niemand waar ik mij aan stoorde. Tevens houd ik heel erg van de setting. De film heeft niet veel locaties nodig, want Bates Motel is werkelijk fascinerend; waarschijnlijk juist door de eenvoud. Bij de akelig bedoelde fragmenten valt het knappe camerawerk op en ook de score, misschien wel daadwerkelijk het meest angstaanjagende aan deze film, werkt absoluut sfeerverhogend.

Psycho is gewoon een film die van voor tot achter lijkt te kloppen. Een klassieker met een status die ik volledig kan begrijpen. Ik sta eerlijk gezegd niet meteen te springen om een zwart-wit film, maar ik kwam toch al snel tot de conclusie dat het eigenlijk perfect past bij deze film. Blij dat ik deze eindelijk eens gezien heb en het heeft er absoluut voor gezorgd dat mijn interesse in enkele andere films van Hitchcock, zoals Rear Window en Vertigo, is toegenomen.

4*

Punch-Drunk Love is een film die ik voor het laatst gezien heb toen ik alle films van Adam Sandler was aan het kijken. Gisteren weer eens voor het eerst sinds lange tijd gekeken, en ik dacht dat ik deze film eigenlijk veel te hoog had beoordeeld. Maar ik blijk verkeerd gedacht te hebben..

Nog steeds vind ik dit een erg goede en sterke film. Het acteerwerk van Adam Sandler is in deze film echt erg goed. Hij speelt erg ingetogen en zet een bijzonder interessant personage neer. Zijn blauwe pak draagt hier ook aan bij. Ook Emily Watson, een actrice die ik nooit zo bijzonder vind, doet het prima. Ook de bijrollen worden goed opgevuld door de overige cast.

De sfeer in de film is ook een punt dat ik erg goed vind. De trommelmuziek op de achtergrond kan voor velen als 'storend' worden opgevat, maar ik vind juist dat het een spannend effect geeft op de gebeurtenissen, die zonder de muziek waarschijnlijk helemaal niet spannend zouden zijn geweest (bijv. als Barry's zus op hem af komt lopen in de garage). Daarnaast is het plot veelzijdig en heb je, waarschijnlijk vooral als je de film voor het eerst kijkt geen idee waar het heen gaat. Ook ik moest weer even nadenken wat er ging gebeuren maar alles lijkt erg goed in beeld gebracht te worden. Dan heeft de film ook nog een hoop verschillende genres. Hier en daar herkende ik wat zwarte humor, maar de film heeft ook veel romantiek en drama. Zelfs actie lijkt niet te onderbreken als je de geweldige openingsscene als voorbeeld pakt (met de auto die crasht; ik weet dat het gaat gebeuren en toch schrik ik telkens weer, vooral de eerste keer dat ik de film zag ). De film blijft het complete speelduur boeiend, maar het leukste wordt de film als Barry in opstand komt tegen het bedrijf. Er volgen dan een hoop erg boeiende scenes met veel goed acteerwerk. Wat ik trouwens ook mooi vond zijn de kleurovergangen die op bepaalde momenten in beeld kwamen.

Eigenlijk had ik verwacht dat ik de film in cijfer ging verlagen, maar toch doe ik dat niet. Ik blijf dit een erg interessante film vinden. Er gebeurt ontzettend veel (de film lijkt soms een beetje op een trip), de personages zijn boeiend en worden erg goed vertolkt en het geheel ziet er goed uit. Alles lijkt te kloppen voor mij en vandaar dat de vijf sterren blijven staan. Ik sta er toch altijd een beetje van versteld dat ik deze film goed vind. Dit is een erg gewaagd soort film, en waarschijnlijk eentje die ik niet zo snel goed zal vinden. Maar toch is dit een aparte film die me blijft bekoren!

Wat jammer.. Ik had er een leuke komedie van verwacht. Maar ik heb geen één keer kunnen lachen. Sally Field was niet leuk, maar ook Tom Hanks viel me erg mee.. John Goodman heb ik nooit echt in een geweldige film gezien, maar ook hier vond ik hem erg tegenvallen. Hier en daar wel een paar leuke scenes, maar de Stand-Up zelf was ook niet erg goed en het einde.. Volgens mij wilden de makers met iets 'anders' komen, dit pakte echter volledig verkeerd uit.

2,0*

The Purge was zo'n film waarbij ik puur op de plotomschrijving van de film ben afgegaan. Wat ik las over de inhoud sprak me aan en ik raakte nieuwsgierig naar wat de film te bieden zou hebben. Ik had geen trailers gezien of vooraf opgezocht hoe de film scoorde, dus ik ging er volledig blanco in.

Wat een spannende thriller had kunnen worden, is uitgemond in een ietwat futloze film. Eigenlijk begint het nog allemaal best aardig. Er is zeker suspense voelbaar wanneer de kille melding op tv verschijnt, wanneer je een buurman zijn messen ziet slijpen en wanneer het huis gebarricadeerd wordt. Ondanks dat je op het begin al enkele vage beveiligingsbeelden te zien krijgt, ben je toch als kijker benieuwd wat er zich daar allemaal op straat gaat afspelen. Hoe jammer is het dan ook dat we daar gedurende de film helemaal niks van te zien krijgen?! Vanaf het moment dat de criminelen het huis binnendringen, verandert de film binnen no time in een 'spannende' versie van Home Alone.

Het acteerwerk is niet al te bijzonder, maar nu ook weer niet bedroevend slecht. Die kerel die aan de deur staat is zelfs bij vlagen enigszins bedreigend. De film heeft eerder te lijden onder het nogal matige script. De achtervolgingen in het huis missen een zekere spanning. Er wordt onnodig veel gebruik gemaakt van jump scares en het was voorspelbaar of een van de personages het wel of niet zou overleven. Zodra de leider van de groep wordt uitgeschakeld, gaat de film kopje onder met de komst van de boze buren en de daaropvolgende clichématige taferelen. Hierbij gaat elke vorm van geloofwaardigheid verloren.

Al met al is deze film niet eentje die me lang zal bijblijven. De aanloop naar de gebeurtenissen is goed, maar zowel het uiteindelijke verloop als, in nog grotere mate, de climax zijn teleurstellend. Het concept is leuk bedacht, maar de uitwerking laat helaas te wensen over. Vreemd genoeg ben ik wat dat betreft nog wel benieuwd naar wat hiermee gedaan wordt in de vervolgfilms.

2*