Opinions

Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, vandaar dat hij me een klein beetje lichtjes tegenviel (The Big Lebowski vond ik erg goed). Verder is het weer een leuke Coen-film. Leuke plotwendingen, muziek-keuzes en goed acteerwerk. Ook een aantal vage dialogen maar die waren om de een of andere reden ook leuk. Ik vond enkel de rol van John Goodman niet zo leuk hier. Maar het drietal waar de film om draait is prima op dreef. Het einde was ook leuk in beeld gebracht. Al met al zeker een vermakelijke film.

3,5*

Hier had ik iets meer van verwacht. De eerste helft is zowaar best interessant en het is puur genieten van hoe de film visueel goed in elkaar steekt. Naarmate het oninteressante plot echter steeds meer werd uitgediept raakte de film me kwijt. Ik merkte ook dat ik moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden. Goed dat de film een aantal plottwists achter de hand heeft, maar ik voelde dermate weinig binding met de personages dat ze me meestal gestolen konden worden. Met name van Tom Cruise en Morgan Freeman had ik in dat opzicht hogere verwachtingen, want ik vond hun personages tamelijk vlak. Het waren voor mij de twee dames, Olga Kurylenko en Andrea Riseborough, die nog wat kleur aan het geheel wisten te geven. De effecten en actiescènes vallen te prijzen, maar weten niet te voorkomen dat ik dit buiten die momenten tamelijk saai vond.

2,5*

Ocean's Eleven behoort wel tot het rijtje films dat al sinds mijn vroege dagen als filmliefhebber op mijn 'nog zien' lijstje stond. Nadat ik vorig jaar tijdens mijn verblijf in Londen door de vele reclame in de metro telkens herinnerd werd aan Ocean's 8, besloot ik nu toch maar eens de eerste film in deze franchise te bekijken.

En het blijkt inderdaad best een leuke film, maar daar blijft het eigenlijk ook wel bij. Las Vegas is de ultieme locatie voor dit verhaal en op de imposante sterrencast heb ik niks aan te merken, maar écht overtuigen wil het op de een of andere manier niet. Ondanks dat je ziet dat er flinke voorbereidingen voor de berovingen getroffen worden, bekroop me uiteindelijk nog het gevoel dat het allemaal iets te gemakkelijk ging. Ik heb weinig spanning ervaren, evenals weinig komedie, maar echt vervelend wil de film nou ook weer niet worden. Doordat het allemaal nog luchtig gebracht wordt, blijft het wel gemakkelijk wegkijken.

Ik denk uiteindelijk dat het ook vooral een smaakkwestie is. Ik had hetzelfde eerder dit jaar met Now You See Me. Blijkt dat dergelijke heist films er toch niet gauw in slagen mijn aandacht continu vast te blijven houden, terwijl ik er ook niet meteen een hekel aan heb. Ocean's Eleven is daar geen uitzondering op. Prima vermaak, maar het zal me niet lang bijblijven.

3*

Opzicht wel weer een leuke James Bond-film. Roger Moore zoals ik hem graag zie.. een beetje voorspelbaar af en toe vond ik het wel, maar opzicht maakte het niet zo heel veel uit, ik heb me prima vermaakt.

3,0*

Een kerstfilm over een groep werknemers die de kerstborrel iets te groots aanpakken, waardoor deze volledig uit de hand loopt. Het gegeven klinkt erg leuk en het grootste deel van de cast heeft zich inmiddels wel bewezen. Helaas is Office Christmas Party vooral heel erg flauw. Ik kan mij niet voorstellen dat hier niet meer in had gezeten. Het wil om de één of andere reden nooit echt grappig worden. Het had allemaal sowieso nog wat absurder gemogen, maar wat het vooral is: de personages werken niet. De meeste werknemers ben ik nu, slechts enkele dagen na het zien van de film, allemaal volledig vergeten. Enkel het viertal dat ik al kende, kan ik me nog kan herinneren en ook zij kunnen dit zooitje niet redden. Jennifer Aniston speelt dan ook een wel heel koud typetje hier. Een personage a la Rachel Green ligt haar beter en was hier volgens mij ook beter tot zijn recht gekomen. De film was al niet geweldig, maar bereikte een dieptepunt met dat belachelijke subplot tegen het einde waar Miller doordraait. Dat laatste halfuur vond ik tergend langdradig en het mierzoete einde komt niet tot zijn recht. Leuke poging om op het succes van The Hangover mee te liften, maar ik hoef dit niet nog eens te zien.

1,5*

Volgens mijn moeder zou dit een van de beste films ooit gemaakt zijn, dat viel wel reuze mee hoor, aardig vermaak film met een goed acterende Richard Gere in de hoofdrol maar ik heb echt veel en veel beter films gezien, leuk voor op een Zaterdagavond als er niks op TV is.

3,0*

Het duurde ook bij mij ongeveer een half uurtje voordat ik er helemaal inzat, maar vanaf het moment dat de notitie bij The Observer terechtkomt, verandert de film in een tamelijk spannende thriller, die de interesse goed weet vast te houden. Het is met name te danken aan een Britse topcast. Keira Knightley speelt vrij sober, maar weet wel de juiste snaar te raken. Maar ook de bijrollen van Smith, Fiennes, Ifans en Hill zijn eigenlijk allemaal stuk voor stuk van toegevoegde waarde; ik vond allen zeer overtuigend.

Ik was nog niet bekend met het verhaal van Katherine Gun en dat is misschien maar beter ook, want het komt de spanning waarschijnlijk wel wat ten goede. Het is eigenlijk in meerdere opzichten een bizar verhaal, maar alle frappante wendingen zorgen er wel voor dat je als kijker geboeid blijft. Het is in ieder geval dik verdiend dat het verhaal van Katherine verfilmd is geworden en dat dit - naar het schijnt - vrij waarheidsgetrouw gebeurd is. Dit is zo'n film die valt aan te bevelen ondanks dat de omschrijving je misschien niet aanspreekt. Ik had er ook wat bedenkingen bij, maar ben blij dat ik dit heb opgezet. Het wordt allemaal overzichtelijk doch subtiel in beeld gebracht, waardoor er een zekere degelijkheid van de film uitgaat. Ik heb gefascineerd zitten kijken.

4*

Ook ik had dit wel een graadje erger verwacht. Ik hoorde heel wat negatieve reacties over deze film, maar uiteindelijk doet hij niet echt onder voor de standaard live-action Disneyfilm.

Travolta en Williams heb ik wel eens beter gezien, maar beiden speelden hun rol volgens mij met veel plezier. Tenminste, dat weten ze wel uit te stralen. Het is voor mij wel altijd een verrassing of ik om Williams kan lachen in een film, of dat ik me aan hem loop te irriteren. Hier kon ik me gelukkig niet aan hem storen. Matt Dillon heb ik na There's Something about Mary nooit meer in een grappige rol gezien, en ook hier kwam hij behoorlijk overbodig uit de bus.

De humor zou je als flauw kunnen opvatten, maar is volgens mij ook duidelijk gericht op een jonger publiek. Echt grappig kan ik het dus ook vanuit eigen beleving niet noemen. Desondanks weet de film volgens mij ook wel de wat oudere kijker te vermaken. Ik had er in ieder geval geen moeite mee om de film uit te kijken. Wat wel weer storend is, zijn enkele dikke Amerikaanse clichés die voorbij komen, maar daar kun je met zo'n verhaal en genre natuurlijk niet omheen. Hoe zou men het anders moeten doen?

Old Dogs is in vrijwel elk opzicht een aardige familiefilm, maar daar blijft het dan ook bij.

2,5*

Een film die mijns inziens volledig leunt op het acteerwerk van Anthony Quinn. Het mag gezegd worden dat hij zijn rol met verve gespeeld heeft, maar verder is The Old Man and the Sea toch een film niet helemaal de tand des tijds heeft doorstaan. Wellicht valt dat ook niet te verwachten van een televisiefilm, maar toch. Het heeft wat knulligs en dat uit zich nog het beste door het lage tempo en het voortdurend terugschakelen naar dat oninteressante koppel aan land dat zich zogenaamd zorgen om Santiago maakt. Het maakt dat de film tegenwoordig bij vlagen wat onbedoeld komisch is in plaats van dat het indruk maakt. Dat gezegd hebbende, heeft de film zeker zo zijn momenten (met name Santiago's confrontaties met de haaien) en het is een genot om te zien hoe Quinn zich uitleeft.

2,5*

Het was lang geleden dat ik Old School voor het laatst heb gezien. Ik herinnerde me niet al te veel meer en dus was het tijd voor een herziening.

Grappig dat het een heel ander soort film bleek te zijn dan ik dacht. Ik verwachtte zo'n ''back to school'' komedie, maar het drietal duikt niet de schoolbanken in. In plaats daarvan krijgen we feestjes en (logischerwijs) zuipen. Will Ferrell komt nog als beste uit de verf, maar ik vind het niet zijn beste rol. Om bijvoorbeeld Anchorman of Step Brothers heb ik toch een stuk meer moeten lachen. Zijn ''streaking'' momentje was wel echt geweldig. Sowieso zijn het zijn kinderachtige gedrag en domme opmerkingen die me het meest aan lachen kregen. Vince Vaughn en Luke Wilson zetten beiden sympathieke figuren neer, maar hadden qua humor niet al te veel toegevoegde waarde wat mij betreft. Enkele bijrollen waren wel erg leuk overigens.

Verder is dit gewoon een film waar je niet al te veel bij moet nadenken, maar met name van moet genieten. Het waren bij mij niet constante lachsalvo's en de cast heb ik wel eens beter gezien, maar deze prent biedt genoeg vermaak voor een gezellige avond.

3*

Best een geinige Disney film sommige scene's vind ik zelfs grappig, goede animatie en een super leuk verhaal kortom : een zeer vermakelijke film vind ik dit!

3.5*

Niet echt een slechte film, maar soms vond ik hem wat minder. Sommige scenes vond ik wat overbodig en saai.. Terwijl ik andere weer erg leuk of meelevend vond. Aan de acteerprestaties lag het in ieder geval absoluut niet : Richard Dreyfuss en Elijah Wood zaten erg goed in hun rol en waren ook erg vaak de pluspunten van de film.

3,0*

De eerste Oliver Twist versie die ik heb gezien, de versie uit 1997 kijk ook binnenkort. Het was opzicht een geslaagde film, wel waren wat mij betreft een paar stukken wat saai en een beetje langdraadig. Ben Knighsley zette een goede rol neer, en Oliver zelf ook. Ik vond het zeker een geslaagde en vermakelijke familiefilm.

3,0*

Gisteren, niet vrijwillig, On the Waterfront gezien. Ik had al gehoord dat deze film erg sterk zou zijn, en ik meen hem inderdaad al eens hebben zien staan toen ik door de top 250 bladerde..

Het is toch iets minder dan dat ik verwachte. Het is al velen malen voor mij gezegd, maar ik vind het ook: Marlon Brando is een van de hoogtepunten van de film. Hij levert een erg sterke prestatie af en zonder hem was de film zowieso al een stuk minder geweest. Het verhaal wekte namelijk ook niet mijn volle interesse. De muziek was wel in sommige opzichten erg goed. Het einde.. deed me om de een of andere reden ook niet zo heel veel. Het is wel een duidelijk einde, om het zo maar te zeggen (en er blijkt wie de oorlog gewonnen heeft), maar die vecht-scene was eigenlijk hierdoor een beetje overbodig.

Ik heb zelden zo'n oude film gezien, en ik zelf zou hem waarschijnlijk nooit hebben gekocht of gehuurd, maar mijn vader vindt het een van de betere films. Bij het cijfer houdt ik ook rekening met het jaartal. Het ziet er namelijk zonder effecten etc. toch wel goed uit. Niet zoals verwacht.. maar desondanks: een goede film.

3,5*

Eindelijk heb ik deze gisteravond eens kunnen kijken. Ik zocht hem altijd in de periode dat ik nog helemaal gek was van Jim Carrey en al zijn films was aan het kijken, maar ik kon hem nooit vinden. De film is niet geweldig, maar dat durfde ik ook niet te verwachten. Maar vermakelijk vond ik hem zeker wel. Het verhaal is belachelijk natuurlijk, maar de uitwerking is best nog wel leuk. Jim Carrey speelde een leuke rol, en ook een van zijn eerste als ik het goed heb. Nog voor hij bekend werd met de 'grote' komedies in de jaren '90. Hij maakt de film dan ook het leukste. Karen Kopins en Lauren Hutton deden het aardig, maar niet bijzonder goed vond ik. De grappen zijn niet echt veel aanwezig. Er zaten zeker leuke grapjes in, maar die waren niet echt origineel. Het grootste voordeel is dat de film me niet verveelde. Ik kon er dan wel niet zo heel veel om lachen, maar ik heb me niet verveeld. Zeker fragmenten als de dans scene en de maffe gebeurtenissen op het einde zorgen ervoor dat de film leuk blijft. Het is dan wel een beetje Low Budget, maar imo zeker niet minder leuk dan sommige van de hedendaagse komedie's.

3*

Ah, zo'n film die ik probeerde te scoren in de tijd dat ik alle John Candy films in de videotheek was aan het huren. Ondanks dat tot mijn grote vreugde relatief onbekende films als Armed and Dangerous, Going Berserk en Volunteers wel aanwezig waren, ontbrak Once upon a Crime uit het aanbod. Toen ik de dvd een tijdje terug in Londen zag liggen, kon ik het niet laten deze film alsnog mee te nemen.

Dit was echt compleet gestoord, zoals wel vaker het geval is bij films met Candy. Meer dan een absurde 'whodunnit' is het eigenlijk niet, maar ik had ook niet anders verwacht. De film heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar gelukkig gebeurt dit uiteindelijk wel. Hilarisch wordt de film niet gauw (hoewel Candy die zich vast lult en een uit de duim gezogen vluchtroute moet reconstrueren echt prachtig is ), maar er zitten evengoed diverse leuke vondsten in. Het verhaal is leuk om te volgen, je speculeert als kijker mee en de cast heeft het zichtbaar naar hun zin gehad. Naast Candy zijn ook Jim Belushi, Cybill Shepherd, Sean Young en Richard Lewis goed in vorm. Soms is er wel wat overacting in het spel, maar binnen deze context kan ik dat goed verdragen. Het hele verhaal is ontzettend hysterisch, dus het past erbij dat de cast zich daar zo nu en dan naar gedraagt.

Dit is absoluut geen memorabele film, maar ik heb me wel uitstekend vermaakt. Als je de acteurs uit deze film kan waarderen en een ietwat foute whodunnit niet schuwt, kan ik je garanderen dat je je hiermee gaat amuseren. Ik vond het in ieder geval een zeer aangenaam tussendoortje.

3*

Sergio Leone is uiteraard een groot regisseur. Tot dusver enkel Once upon a Time in the West en The Good, The Bad & The Ugly gezien: meteen mijn twee favoriete westerns. Prachtige films, ondanks dat ik verder geen fan van dat genre ben. Once upon a Time in America was ook en film die ik graag wilde zien. Sowieso vanwege de reputatie van de regisseur, maar ook de cast en een (soort van) trailer wekte gauw mijn interesse.

Enkel het speelduur was een reden waarom ik zolang gewacht heb. Daarnaast houd ik ook niet van gangster/maffiafilms. Laat ik als eerste even vaststellen dat ik geen probleem heb gehad met het speelduur. De westerns van deze regisseur waren ook traag, maar dit voelde toch wel een stukje langer aan. Toch vormt het niet zo'n probleem. Boeiend blijft de film namelijk constant. Al was er ook een gedeelte in de film (dat ongeveer begon vanaf het moment dat de auto in het water terechtkomt), waarop ik de film iets minder indrukwekkend vond worden. Het werd niet saai, maar wel wat minder interessant. Ook het feit dat het genre me niet aanspreekt vormde niet zo'n probleem. Deze titel behoort direct tot mijn favorieten (misschien wel dé favoriet) binnen het genre.

Van het acteerwerk had ik hoge verwachtingen en die werden ook wel allemaal waargemaakt. Robert De Niro speelt erg overtuigend, evenals James Woods en de bijrollen, van o.a. Elizabeth McGovern en Burt Young, werden goed vertolkt. De rol van Joe Pesci was erg klein, maar wat hij moest doen deed hij goed. Ik lees hier dat ik het toch goed had toen ik hem meende op te merken bij die lift. Opmerkelijk trouwens dat de jonge cast ook vrij overtuigend was. Niet helemaal perfect, maar wel op een geloofwaardige manier. Dat is tegenwoordig een zeldzaamheid geworden.

Het verhaal is behoorlijk breed qua inhoud. Het is een vereiste om je kop erbij te houden betreffende de grote hoeveelheid aan namen. Ook de tijdsprongen komen onverwacht. Al was dat laatste iets waar ik me niet aan kon storen. Alle drie de periodes vond ik tamelijk interessant. Aan het schrijven van het verhaal, maar met name de uitwerking ervan, is veel aandacht besteed. Ik had op een gegeven moment ook niet meer het gevoel dat ik naar een film zat te kijken. Het feit dat ik dus ik helemaal in de film zat, is een zeer positief teken. De film levert een aantal erg mooie plaatjes op, waarvan hetgeen wat ook op de poster zichtbaar is, me nog lang zal bijblijven. Erg interessant vormgegeven allemaal. Settings, kostuums; allemaal goed verzorgd. Daarnaast ook fijn dat men veel aandacht heeft besteed aan de bijrollen. Zeker omdat de film zo lang duurt, zou het vervelend zijn geweest als die maar weinig toegevoegde waarde zouden hebben. Zoals ik al zei in de tweede alinea, kwam er op een gegeven moment wel een gedeelte dat iets minder indruk maakte. Hier werd er een beetje van de hak op de tak gesprongen, waardoor ik het overzicht even helemaal kwijt was. Gelukkig pakte de film zich even snel weer op. In die laatste helft was de confrontatie tussen Noodles en Max op leeftijd wel erg interessant. Ook dat einde (met die wagen) was een momentje van spanning; iets waar de regisseur vaker in deze film gebruik van maakt, al dan niet onderhuidse spanning. Ook een compliment voor de uitmuntende muziek van Ennio Morricone is op zijn plaats. Die kan ik alleen maar positief noemen en droeg ongelofelijk veel bij aan de sfeer.

Once upon a Time in America vond ik een uitstekende film. De film heeft behoorlijk wat om het lijf. Bij vlagen vond ik de film briljant, maar uiteindelijk ga ik het dat toch niet noemen. Ik weet niet precies waarom, maar ik denk dat het minder imponerende middenstuk mij daarvan weerhoudt. Uiteindelijk blijven de westernfilms van Leone toch mijn favoriet. Die hadden 'iets' dat deze film niet heeft op het gebied van stijl. Ik weet ook niet of de vergelijking terecht is. Ergens voelt het onvergelijkbaar aan, maar ergens is de link tussen deze en de westerns ook als het ware voelbaar. Desalniettemin is dit een prima film en heb ik respect voor de mensen die hier aan gewerkt hebben, voor het maken van een dergelijk groots opgezet project.

Nu nog even 4*. Kan bij een herziening hoger worden.

Grappig om te lezen dat ik niet de enige ben die een haat-liefdeverhouding heeft met Quentin Tarantino, hoewel de term 'haat' misschien wel wat ver gaat. Ik heb geen enkele film van hem een flinke onvoldoende gegeven, maar ik vind wel lang niet alles van hem even briljant. The Hateful Eight, bijvoorbeeld, was niet mijn film. Wel weet hij met zijn eigenzinnige stijl er telkens voor te zorgen dat ik toch best nieuwsgierig ben naar zijn volgende film.

Wellicht dat zijn (voor mij) tegenvallende vorige film er wel voor heeft gezorgd dat ik Once upon a time in Hollywood wat langer heb uitgesteld. Onterecht eigenlijk, want met deze film bleek ik wél te matchen. Om de olifant in de kamer maar gelijk te benoemen: de film duurt behoorlijk lang. En ja, ook ik had hier en daar wel het gevoel dat het wellicht iets té langgerekt was, maar toch heb ik het eigenlijk niet als storend ervaren. De sfeer is goed en je bent in goede handen bij deze acteurs. Zowel Leonardo DiCaprio als Brad Pitt spelen hun personages met verve en ze brengen de dia- en monologen met groot gemak. Het gros daarvan is zo leuk of boeiend dat je het eigenlijk ook gelijk allemaal wil onthouden.

Dat de film een hommage is aan de Hollywoodfilms uit de jaren '60 gaat grotendeels langs me. Althans, de liefde voor de industrie zie ik natuurlijk wel, maar de vele referenties zullen lang niet allemaal geland zijn. Dat is wat mij betreft oké. Ik geloof best dat het de ervaring nog wat leuker maakt, maar het is nu eenmaal niet een tijdperk waar ik mee ben opgegroeid, dus ik kan moeilijk eisen dat ik elke knipoog moet kunnen snappen. Maar ook dit hele 'euvel' hoeft wat mij betreft niet storend te zijn: ik kan de film prima volgen zonder dat ik elke kleine referentie meekrijg en ik denk dat het vooral gaat om hoe je de film ervaart. In het geval van deze Once upon a Time sta ik er vooral van te kijken hoe goed de film mijn aandacht wist vast te houden, terwijl er eigenlijk niet eens zo gek veel gebeurt. Of het nou gaat om DiCpario's filmopnames als cowboy, of Pitts side-quest naar de ranch: het zijn behoorlijk lange scènes, maar zowel qua vormgeving als acteerwerk dusdanig indrukwekkend dat het niet verveelt. Wat dat betreft wel interessant om erachter te komen of dit bij een herziening ook weer het geval zal zijn.

Alles mondt uit in een bloederige climax: een goede opbouw en ontknoping, waarbij er tevens (net als door de film heen) geregeld een beroep op de lachspieren gedaan wordt. De film liet mij met een tevreden gevoel achter. Een perfect epos wil ik het niet noemen, maar petje af voor de manier waarop Tarantino er hier voor zorgt dat ik aan zijn lippen blijf hangen.

4*

Lange tijd geleden dat ik deze klassieker heb gezien. Staat me altijd bij als een van de favoriete films van mijn vader.

Toegegeven, One Flew over the Cuckoo's Nest is een erg goede film. Jack Nicholson speelt zijn rol met veel overtuiging. Hij maakt het personage interessant en het is nog maar de vraag hoe de film het er vanaf had gebracht zonder hem als hoofdrol. Louise Fletcher doet het ook goed als de 'slechte' zuster. Geweldig in beeld gebracht hoe de spanning tussen McMurphy en Ratched oplaait. De hele tijd wacht je op een soort uitbarsting van een van de twee. De climax hiervan is dan ook erg sterk. Naast de psychologische kant van het verhaal, die overigens goed is weergegeven, zit er ook een wat meer humoristische kant in verwerkt. Dit wisselt zich zonder problemen af en levert een aantal leuke scenes op: het vissen, maar ook voor vooral het feestje dat ontstaat. De reacties achteraf zijn zeer intrigered, en op dat moment bereikt de broeierige sfeer een hoogtepunt (meerdere zelfs..). Daarnaast maakt de film gebruik van, naast McMurphy en Ratched, een aantal leuke personages. De mensen in het gesticht hebben allemaal hun eigen trekjes, die blijven terugkeren in de film. Dit vind ik een pluspunt, want doordat deze personages iets verder worden 'uitgewerkt' komen ze ook bij je binnen en zijn ze niet zomaar 'opvulling' van het verhaal, wat ik wel eens eerder bij films heb zien gebeuren. Leuk ook dat sommige van deze bijrollen worden opgevuld door Danny DeVito en Christopher Lloyd.

Desondanks het feit dat de film heel interessant is, is hij me soms net iets aan de langdradige kant. Dan bedoel ik vooral op enkele vlakken in het middenstuk. Gelukkig wordt de film echter nooit vervelend, of verliest volledig mijn aandacht. Het verhaal is goed geschreven de uitvoering sluit daar prima bij aan. Een sterke film, die een fantastische sfeer bevat, humoristisch is en je bij de strot grijpt.

4*

One Hour Photo is een film waar ik al zowat vanaf mijn beginjaren hier op de site een beetje interesse in heb gehad. Al is het alleen de poster. Verder is het nooit in me opgekomen om hem daadwerkelijk te gaan kijken, maar ik heb hem wel altijd in mijn achterhoofd gehouden.

Is er van de week dus toch van gekomen. Robin Williams vind ik niet altijd geslaagd in zijn komedies. Ik kan er af en toe wel om lachen, maar ik irriteer me ook vaker aan zijn performances. Ik heb hem wel erg overtuigend gezien in Dead Poets Society, en zijn prestatie in One Hour Photo valt ook onder diezelfde categorie. Zonder hem zou de film wellicht en behoorlijk stuk minder zijn geweest. Zijn personage ontpopt zich tot een vrij luguber figuur. Alleen al zijn kleding is een positief punt in de zin van afwerking. Goed uitgewerkt personage en gespeeld met grote overtuiging.

Verder is dit gewoon een goed lopende thriller. Het stelt over het algemeen allemaal niet heel erg veel voor. Loopt niet bepaald over van spanning, maar het geheel zorgt er wel voor dat je blijft kijken en benieuwd bent naar de ontknoping. Het is dan ook een interessant gegeven omdat het dicht bij de realiteit ligt. Ook een vreselijke gedachte natuurlijk: een ontwikkelaar die je foto's bekijkt (en bewaart). Overigens vond ik het wel jammer dat we niet te zien krijgen hoe Williams' obesessie daadwerkelijk ontstaat (hij heeft immers al de halve muur bij hem thuis volhangen). Daardoor zou zijn 'twist' misschien nog wat beter naar voren komen. Had het misschien nog wat indrukwekkender gemaakt.

Al met al is dit een zeer degelijke psychologische thriller. Boeiend van begin tot eind. Ik had nergens echt het idee dat het een briljante film was, maar dat vormt verder geen probleem. Williams weet de film naar een opmerkelijk hoger niveau te tillen. Zeer vermakelijk en bij vlagen angstaanjagend.

3,5*

Earth vond ik een prachtige documentaire. De rest van mijn familie dacht daar net zo over, en bedacht zich dat het wel eens mooi zou kunnen zijn om, met een pas aangeschafte Blu-Ray speler op zak, een Blu-Ray uit te zoeken van een zelfde soort film.

Zo kwamen we uit bij One Life. Zoals ik vernomen heb, een samenvatting van de serie Life. Op zich sluit het prima aan bij het prachtige Earth, alleen legt men hier wat meer de nadruk op de overeenkomsten tussen verschillende dieren en hun rollen in de samenleving dan op een verzameling van zoveel mogelijke mooie plaatjes en het aankaarten van de problemen in het milieu. Toch levert One Life ook een aantal adembenemend mooie plaatjes op. Onderwerpen als territoriumgedrag, liefde en rivaliteit komen uitgebreid aan bod.

Wat One Life erg goed doet is van alle verschillende dieren en locaties, één geheel maken. Je krijgt het gevoel, zoals ook naar voren komt, dat we allemaal overeenkomsten vertonen. Daardoor wordt het geen rommeltje en blijft er een samenhang aanwezig. Ook de overgangen van het ene leven naar het andere leven worden op een goede wijze aangepakt. Bij enkele geluidseffecten zette ik mijn vraagtekens of ze uit de natuur of uit de computer afkomstig waren, maar op zich was daar ook nog wel overheen te komen.

Altijd lastig om dit soort documentaires een cijfer te geven. Je kunt geen verhaal of acteerwerk beoordelen. Wat je ziet is de realiteit en die is gewoon ongelofelijk interessant. Elk dier weet je aandacht vast te houden. Of het nou om een jonge olifant of om een mierenkolonie gaat. One Life is een intrigerend schouwspel, dat mij sterk doet overwegen om nog meer van de BBC Earth creaties te bekijken.

4*

Deze film ooit heel goedkoop meegenomen. Ik geloof dat ik hem destijds niet helemaal heb afgekeken. Door enkele positieve reacties die ik heb gelezen besloot ik tot een herziening. Maar ik kan nou niet echt zeggen dat ik dit een leuke film vind.

One Night at McCool's is zo'n typische komedie waarbij ik me achteraf realiseer dat ik eigenlijk niet gelachen heb. Ik lees hier vooral dat iedereen Liv Tyler heel knap vond en bij die mening sluit ik me graag aan, maar dan heb ik zowat het positiefste aan de film genoemd. Ondanks dat hier toch een aantal vrij grote namen waaronder John Goodman, Matt Dillon en Michael Douglas aan meewerken vond ik het acteerwerk toch vrij matig. Eigenlijk had ik het gevoel dat geen van de acteurs echt kon laten zien wat ze in hun mars hebben. Toegegeven; die laatste scenes waren wel leuk. De schietpartij in slow-motion onder begeleiding van het nummer Y.M.C.A. is wel leuk gevonden en ook het definitieve einde zorgde wel voor een glimlach. Maar een à twee scenes kunnen natuurlijk niet een film die anderhalf uur duurt redden. Het overige deel van de film vond ik behoorlijk saai. De film doet bij vlagen denken aan het concept van There's Something about Mary, maar dan wel stukken minder leuk.

Het zal wel aan mij liggen maar ik vond deze toch erg tegenvallen. Normaal hou ik wel van komedies met een beetje flauwe humor en een bekende cast, maar hier leek het niet echt veel uit te maken. Ondanks dat het lijkt alsof de film goed in elkaar steekt (door de verschillende personages die een oogje hebben op Jewel afwisselend in beeld te laten komen) vond ik het totaalplaatje toch erg rommelig overkomen. Het leek alsof men niet goed wist waar men nou precies heen wilde hiermee. Na het einde dacht ik eerst nog aan 2 sterren, maar de grappen vind ik te mager en de andere minpunten overheersen te sterk.

1,5*

Leuke film, John Candy acteert werkelijk formidabel. Ook al vind ik Uncle Buck toch een stuk leuker van hem deze film vond ik zeker geslaagd in het genre komedie. Wel geen topper en sommige dingen zijn erg zoetsappig en voorspelbaar. Maar ja het gaat erom dat je lacht en je vermaakt wat ik gedaan heb.

3,0*

Gisteravond eindelijk nog eens herzien, en ik moet zeggen dat ik de film stukken beter vond dan dat ik hem me herinnerde.

De film bevat een mooi verhaal, en dat wordt goed overgebracht. Het is een grote parade aan bekende Nederlandse acteurs. Huub Stapel, Willeke van Ammelrooy, Renée Soutendijk, Rijk de Gooyer en Kitty Courbois zijn stuk voor stuk namen die sterk acteren. Ook de overige rollen van Ramses Shaffy, Jaap Stobbe en nog vele anderen worden goed vervuld. Danny de Munk speelde hier imo beter dan in Ciske de Rat. Maar het acteerwerk is niet het enige wat het de moeite waard maakt. De film heeft goede settings die erg sfeervol zijn, vooral het vissersdorpje. Ook de kostuums zien er ook goed uit. De film verveelt niet, en heeft een emotionele climax. Overigens viel het me ook op, dat de filmmuziek erg mooi was. Eigenlijk iets wat me nog nooit eerder bij een Nederlandse film is opgevallen.

Al met al vond ik dit een erg mooie Nederlandse film. De film is erg verouderd, maar mij kon dat niet echt storen. Ik vind dat dit zelfs de sfeer ten goede komt.

3,5*

Misschien wel de meest besproken film van 2023 en ik had hem nog niet gezien. Christopher Nolan behoorde in het verleden tot één van mijn favoriete regisseurs, maar heeft me eigenlijk bij de laatste films die ik van hem gezien heb vooral teleurgesteld. Toch met fris optimisme begonnen aan deze Oppenheimer, vanwege de enorm lovende kritieken en het feit dat het verhaal me best aansprak.

Helaas viel de film me toch weer tegen. Het eerste anderhalf uur is mijns inziens tergend moeilijk door te komen, met name omdat de film daar erg rommelig overkomt. Zoals al meermaals is aangehaald is er sprake van onnodig veel gezwets, veel introducties en een gebrek aan duidelijke focus, want de film wil een hele hoop tegelijkertijd laten zien. Daar zou ik graag nog aan willen toevoegen dat het bij vlagen niet te harden druk is. Dialogen en scènes volgen elkaar soms zo snel op dat nauwelijks geregistreerd kan worden wat er nou precies gezegd is. Ondanks dat het al allemaal vrij lang duurt, bekroop me alsnog heel erg het gevoel dat men haast had. De rode draad is zeker te volgen, maar van de vele details (die men kennelijk zo graag wil aanstippen) gaat een hele hoop verloren en dat vind ik een tekortkoming. Ik heb tijdens de eerste helft geregeld mijn best moeten doen om wakker te blijven.

Pas vanaf de boeiende Trinity test scène, ongeveer halverwege, wordt het beter. Eén van mijn favoriete scènes is die waar Oppenheimer de speech geeft, maar tegelijkertijd last krijgt van een knagend geweten. Mooi gedaan! Ook het nog resterende stuk dat daarna komt, wederom hoofdzakelijk bestaande uit een hoop dialogen, vond ik beter te behappen. Er lijkt eindelijk sprake van wat meer urgentie in het proces omtrent Oppenheimer en doordat er enkele ontwikkelingen plaatsvinden hierbinnen kon ik mij wat gemakkelijker laten meevoeren. De cast doet het verder prima. Een beetje onnodig dat er zo veel bekende koppen moeten opduiken, maar ik vond het niet gelijk storend. De enige die ik echt vond stralen is Cillian Murphy en dat is natuurlijk maar goed ook. Hij speelde erg prettig en is er grotendeels voor verantwoordelijk dat ik nog bij de les bleef tijdens de eerste 90 minuten. De film is over het algemeen mooi geschoten, dus in dat opzicht laat Nolan zich wel weer van zijn beste kant zien.

Ik had graag geschreven dat ik dat ik me had aangesloten bij de enthousiaste meute, maar Oppenheimer was het voor mij helaas weer net niet. Sterker nog, als de tweede helft me niet meer had weten te pakken, had ik waarschijnlijk nog een ster lager gezeten in mijn beoordeling. Er zijn best wel wat zaken die ik goed en interessant vond, maar uiteindelijk is 'rommelig' toch het woord dat te zeer bij mij opkomt als ik eraan terugdenk. Fijn om deze hit eindelijk eens gezien te hebben, maar wat mij betreft volstaat één keer ook wel.

3*

Wie weet groeit Colin Hanks ook ooit uit tot een top acteur net als zijn vader, tenslotte begon hij ook met dit soort komedie's. Orange County biedt soms wel wat grappen en die kwamen vooral van Jack Black, Colin acteerde ook goed maar ik heb eigenlijk niet veel om hem kunnen lachen.. het verhaal is soms wat vergezocht maar daardoor juist wel leuk. Ik heb me vermaakt!

3,0*

Ondanks dat ik nooit een echte fan ben geweest van horrorfilms, hebben films als The Exorcist en Insidious er de afgelopen jaren wel voor gezorgd dat ik meer waardering ben gaan krijgen voor het genre. Orphan was een film die al jarenlang op mijn lijstje stond vanwege één heel simpele reden: de poster. Ik zag de dvd altijd in de videotheek staan en, ondanks dat ik hem nooit gehuurd of vastgepakt heb, viel mijn oog er altijd op. Ik wist verder niet wat voor een soort film het was, maar de poster vond ik alleszins intrigerend...

Wat opvalt is dat de film heel rustig begint. Er zit een heel sterke opbouw in. Desondanks begon ik me bij de eerste kennismaking met Esther wel zorgen te maken. Moest deze meid eng worden? Knappe filmmaker die dat voor elkaar krijgt... Maar wat is dit het team achter Orphan goed gelukt. Esther onthult zich stukje bij beetje als het vuile secreet dat ze in werkelijkheid is. De scène in de speeltuin vond ik bloedstollend spannend. Geweldig hoe de suspense daar wordt opgebouwd. Sowieso betrapte ik me er meermaals op dat ik tijdens het kijken mijn hand voor mijn mond hield; iets dat ik nog nooit eerder bij welke film dan ook gedaan heb. Er zaten een aantal momenten in waar ik het Spaans benauwd van kreeg. Te denken valt aan de twee pogingen van Esther om Daniel om het leven te brengen, de moord op de zuster, maar ook wanneer ze de auto van de handrem afzet met alle gevolgen van dien.

Het acteerwerk vond ik van een verrassend goed niveau. Dit geldt voor zowel de volwassen als de jonge cast. Isabelle Fuhrman is akelig overtuigend, maar ook Aryana Engineer, die overigens om op te vreten is, vond ik sterk. De sfeer in de film is tevens een treffend aspect. Met name het lichtgebruik tegen een donkere achtergrond wanneer Esther onverwacht ergens opduikt is effectief: het laat je schrikken zonder dat het een cheesy jumpscare wordt. De plottwist is daarnaast, ondanks dat het misschien wel wat vergezocht is, erg scherp gevonden. Deze opent je ogen en ik slaagde er daarna ook niet meer in Esther nog als een kind te zien. Wat ik alleen jammer vond, was dat de film niet veel later behoorlijk over de top gaat en langdradig wordt. De tweede confrontatie met Esther op en onder het ijs was me te veel van het goede. Een ander minpunt vond ik de onderlinge relatie tussen Kate en John. Die kwam, voornamelijk door het script, niet goed uit de verf.

Orphan is een geslaagde horrorfilm. Het doet bij vlagen denken aan The Good Son, maar dan wel weer net iets anders. Misschien is de film niet eng genoeg voor de echte horrorliefhebber, maar ik vond het iig een zeer spannende rollercoaster. Zeker niet perfect, maar de amusementswaarde is behoorlijk hoog en de film nodigt uit tot herziening. Wellicht dat ik er t.z.t. nog een halve ster meer aan kwijt kan.

3,5*

Zelden een boekverfilming gezien waarbij de regie in handen ligt van de auteur van het boek.

Nu heb ik het boek niet gelezen, maar dit lijkt me wel een voordeel. Wil niet direct zeggen dat de film er beter op geworden is als dat iemand anders de regie had gedaan, maar de liefhebbers van het boek zullen kunnen rekenen op een zo waardig mogelijke verfilming. Wat de film betreft; die is prima verzorgd.

Ik vond het niet allemaal van een bijster hoog niveau, maar op vrijwel elk vlak was het voldoende. De relatie tussen Oscar en 'la Dame Rose' wordt goed in beeld gebracht en er ik sprake van chemie tussen de twee personages. De jonge Amir Ben Abdelmoumen zet zijn rol neer met de nodige sympathie, precies wat het personage nodig heeft. Ook Michèle Laroque en Max von Sydow waren goed in vorm. Het viel me overigens op dat de film zich niet zozeer naar één publiek richtte. Tijdens de - imo irritante - bokswedstrijden lijkt de film heel kinderachtig, terwijl het bij de ontmoeting met God een stuk volwassener wordt en uiteindelijk best wel gewaagd. Dat soort 'risico's' kan ik altijd wel waarderen.

Qua montage en kleurgebruik steekt de film ook goed in elkaar. Af en toe lijkt de film de plank mis te willen slaan (het soapy liefdesverhaaltje is op het randje), maar met enkele kleine vondsten (zoals dat eendagsplantje bijna op het einde) weet de film de sympathie weer terug te winnen. Niet van begin tot eind vlekkeloos, maar op zich een alleraardigste winterfilm die het goed zal doen rond deze dagen.

3*

Degelijk. Dat is het eerste woord dat in me opkomt als ik terugdenk aan deze film. Natuurlijk kijk je naar dialogen die volledig fictief zijn en ook als het aankomt op historische correctheid schijnt er genoeg aan te merken te zijn op de film. Gelukkig zullen (hopelijk) weinig mensen hiernaar kijken met het idee een documentaire voorgeschoteld te krijgen en de rode draad, de verhouding tussen Henry en Anne, blijft natuurlijk gewoon een iconisch gegeven uit de Britse geschiedenis. Dat daaromheen e.e.a. wordt aangedikt vind ik dan niet zo erg.

De film heeft veel te danken aan de uitstraling. Het zestiende-eeuwse tijdsbeeld wordt uitstekend geschetst en de decors en kostuums zijn prachtig. Daarnaast heb je te maken met een sterrencast, waarbij ik eigenlijk iedereen wel op dreef vind. Afgaande op het beeld dat ik van Henry VIII heb (via zijn schilderijen) moest ik even wennen aan Eric Bana, die ik er persoonlijk niet zo op vind lijken. Zijn acteren is echter prima en ook namen als Natalie Portman, Scarlett Johansson, Jim Sturgess en David Morrissey zorgen er met hun overtuigende spel voor dat je met de personages meeleeft en dat het ook vrij gemakkelijk boeiend blijft. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je van politieke intriges moet houden, want de film bestaat uit bijna niks anders. Ondanks dat er veel gepraat wordt (en er dus niet altijd veel gebeurt), weet de film zo nu en dan toch echt indruk te maken. De geboortes zijn daar een goed voorbeeld van, maar ook de beruchte onthoofding, waarvan ik wist dat hij eraan zat te komen, ging me niet in de koude kleren zitten.

3,5*

The Other Guys is best een leuke actiekomedie. Al moet ik zeggen dat ik er iets meer van had verwacht. De film bevat veel momenten die erg leuk zijn, maar ook enkele saaie momenten. Dat is jammer, want bij die leuke scenes zitten wel fragmenten waarbij ik vaak hardop heb moeten lachen (bijv. de barscene waarbij het beeld stil staat). Will Ferrell en Mark Wahlberg vormen een leuk duo in de film. Ook de bijrollen van o.a. Michael Keaton en Eva Mendes zijn best leuk. Maar voor Samuel L. Jackson en Dwayne Johnson hoef je het niet te doen. Niet alleen de humor zit goed maar ook de actiescenes zagen er best leuk uit. Weliswaar wat overdreven, maar dat was juist ook leuk Over het algemeen ben ik positief over de film. Hij was niet altijd even leuk en iets aan de langdradige kant op het laatst maar over het geheel gezien heb ik me prima vermaakt.

3*

Een klassieker de al heel lang op mijn 'nog zien' lijstje stond, maar die mij toch wat afschrikte door het lange speelduur. Genoeg lange films die ik erg goed vind, maar het vergt logischerwijs toch altijd wat meer dan wanneer het een film van anderhalf uur betreft. Uiteindelijk hier dus maar niet teveel bij stilgestaan en me alsnog eens gewaagd aan deze in 1985 bejubelde film.

En dat viel niet bepaald mee. Het speelduur tikt nog niet eens de drie uur aan, maar het voelt alsof de film daar ruimschoots overheen gaat. Ik zeg volgens mij niet gauw dat ik een film gedateerd vind, maar als ik Out of Africa in één woord moet omschrijven, kom ik ongetwijfeld toch bij 'gedateerd' uit. Na een schitterende opening komt het tempo heel laag te liggen en na een half uur begon ik te knikkebollen (iets dat me zelden of nooit overkomt). De film krabbelt dan ook weer even terug met onder meer de introductie van Denys, de jacht scène en de opbloeiende liefde tussen Denys en Karen. Dat zijn stukken die wisten te boeien, maar het duurt niet lang eer de film weer terugvalt in een slepend drama. De film wordt gered door drie factoren, die hierboven ook al worden beschreven. De eerste factor is het goede spel van Robert Redford en Meryl Streep. Daarnaast bevat de film erg mooie opnames en de muziek van John Barry valt ook in positieve zin op.

Out of Africa heeft zo zijn momenten en het is qua productie best groots opgezet, waardoor je eigenlijk nooit het gevoel hebt naar een slechte film te zitten kijken. Het probleem is gewoon dat het allemaal te weinig weet te boeien en daardoor ook totaal niet weet te beklijven. Bij vlagen is de film de moeite waard, maar het grootste deel ben je weer heel gauw vergeten. Leuk om dit eindelijk eens gezien te hebben, maar ik vrees wel dat het bij deze ene keer zal blijven.

2,5*