Opinions

Men in Black is voor mij dusdanig lang geleden dat die vergelijking niet eens gelijk in mij opkwam. Maar zelfs als dat niet een stukje plezier wegneemt, is R.I.P.D. best moeilijk door te komen. De film slaagde er maar moeilijk in om mijn aandacht vast te houden en dat is opvallend voor een film met zo'n laagdrempelig uitgangspunt. De cast stelt teleur, terwijl ik de drie hoofdrolspelers nota bene normaliter allesbehalve slecht vind. Ik miste chemie tussen Ryan Reynolds en Jeff Bridges, en Kevin Bacon speelt op de automatische piloot. In visueel opzicht stelt het ook niet veel voor, want de monsters zien er niet uit. Wat resteert zijn een aantal sporadisch leuke momenten, waarbij er geschakeld wordt tussen Roy en Nick en hun avatars: vrijwel de enige leuke gimmick die de film rijk is.

2*

Deze familiefilm, die in bepaalde opzichten verdacht veel lijkt op Babe, is een vermakelijke film. Leuke cast- en stemrollen van een aantal grote Hollywood-sterren waaronder Dustin Hoffman, Whoopie Goldberg e.a.. Het verhaal is leuk bedacht, weliswaar niet heel erg origineel, opna de toevoeging van de Zebra maar het mag de pret niet drukken. De film kent veel leuke fragmenten en ook die twee vliegen die ik in het begin nogal vervelend vond werden later best grappig. Al met al is Racing Stripes zeker een vermakelijke familiefilm met leuke personages en een die nergens verveelt.

3,5*

Ik ben net terug van de bioscoop waar ik Radeloos heb gezien, en ik had er veel minder van verwacht, de acteerprestaties waren erg goed voor een NL-film, normaal vind ik (niet dat ik iets tegen mijn land heb ofzo ) Amerikaanse films beter. Hier werd mij echter flink het tegendeel bewezen, Afblijven vond ik een beetje gemiddeld, en deze film was nou ook niet echt dat je zegt : . Maar dat geeft niet want ik heb me prima vermaakt en dat vind ik minstens zo belangrijk. Mooie scenes ook, gewoon een hele leuke film. Bioscoop-aanrader op dit moment.

3,5* (hangt zelfs een beetje tegen de 4,0* aan).

De Indiana Jones reeks is eentje die ik nog wel eens compleet wilde herzien. Vandaar dat ik een week geleden rustig een begin heb gemaakt met Raiders of the Lost Ark. Wegens enkele omstandigheden schrijf ik de review wat aan de late kant. Ik moet wel zeggen dat ik best enthousiast ben over deze film.

Raiders of the Lost Ark is gewoon een erg leuke avonturenfilm. Het bevat humor en mooie actiescenes. Op het begin oogt het allemaal wat 'druk', maar aan de andere kant is dit positief want je zit direct middenin de actie. Harrison Ford is gewoon Indiana Jones, hij speelt het personage zoals het hoort. Ik kan het me niet anders voorstellen. Maar ook de rest van de cast waaronder Karen Allen en Paul Freeman doen het prima. Het verhaal is goed bedacht en de uitwerking ook. De film blijft ook, mede door de meer dan aardige special effects die zorgen voor een vlot geheel, gedurende het gehele speelduur interessant. Ik moet er wel bij zeggen dat de film in meerdere gevallen, losstaand van het verhaal (dus bijv. als Jones onder de auto gaat hangen) ontzettend onrealistisch was. Zelfs op zo'n manier dat ik erom moest lachen. Aan de andere kant lijkt me dit ook de bedoeling te zijn geweest. Vervelend was het absoluut niet, maar het viel me gewoon op.

Dit eerste deel uit de nog steeds bekende filmreeks is toch wel erg leuk moet ik zeggen. Het verhaal is lekker fantasierijk, de film bevat prachtige beelden, leuke personages, is grappig en alles ziet er voor die tijd nog gewoon goed uit. En niet te vergeten: de fenomenale muziek van John Williams. Ik vraag me af of de man ook ooit slechte filmmuziek heeft gemaakt. Het sluit perfect aan bij het thema en de gebeurtenissen van de film. Van begin tot eind gewoon zeer vermakelijk en deze heeft me absoluut nieuwsgierig gemaakt naar het volgende deel. Ik zie wel dat ik mijn stem iets te hoog heb staan dus die verlaag ik. Het kan echter zomaar zo zijn dat hij weer uiteindelijk stijgt, want deze film is voor herhaling vatbaar.

3,5*

Er zijn enkele films die ik in mijn beginjaren op MovieMeter met 4,5* beoordeeld heb, en die ik daarna nooit meer heb teruggezien. Rain Man is één van die films.

Ik heb eigenlijk altijd opengestaan om de film terug te zien, maar het is er nooit meer van gekomen. De conclusie na de herziening is dat ik dat veel eerder had moeten doen. Rain Man is namelijk oprecht een klassieker. Al is vrijwel de gehele kwaliteit van de film te danken aan één factor: Dustin Hoffman. Misschien wel een van de meest overtuigende vertolkingen die ik tot op heden heb mogen aanschouwen. Ontzettend realistisch en behoorlijk overtuigend spel van hem. Het is mooi om te zien dat een acteur helemaal opgaat in zijn rol. In zulke mate dat je er helemaal niet meer bij stil staat naar Dustin Hoffman te kijken. Hij ís gewoon Raymond. Raymond is met zowel zijn humoristische als aangrijpende momentjes ook direct een interessant figuur. Tom Cruise is ook goed in zijn rol. Wat me opviel is dat zijn personage ook goed is uitgewerkt. Ik heb meermaals gezien dat een personage opeens van het ene op het andere moment omslaat in gedrag. Hier is eerder sprake van een ontwikkeling (al gaat het vanaf de ontdekking dat Raymond de 'rain man' is wel een stuk sneller, maar ook daarna zijn er nog onwenbaarheden zichtbaar). Valeria Golino lijkt als opvulling te dienen, maar doet goed wat ze moet doen.

De sterke rol van Hoffman is zowel positief als negatief. Positief in de zin dat het Rain Man tot een onvergetelijke film maakt. Negatief in de zin dat hierdoor enigszins opvalt dat alles buiten zijn personage niet zo bijzonder is. Uiteraard concentreert de film zich vooral op zijn personage, dus het vorm geen groot probleem, maar ik merkte wel dat het tegen het einde aan af en toe wat langdradiger werd. Dat heeft niets te maken met Hoffman, want diens prestatie bleef gewoon op dezelfde (haast perfecte) lijn, maar ik merkte wel dat er wat te weinig afwisseling inzat voor het speelduur. Het wordt gelukkig niet saai, maar wel wat meer van hetzelfde.

Verder is het een film die de jaren '80 uitademt. De sfeer spreekt mij dan ook erg aan. De auto's, kleding en muziek; het heeft iets. Neem dit en een prachtig verhaal met interessante personages en je hebt een dramafilm die eigenlijk gewoon klopt, zij het net wat te langdradig. Rain Man weet binnen te komen en te imponeren. Het is een film die je raakt, maar het is niet alleen maar sentimenteel. Door de grappige situaties, die overigens bij vlagen behoorlijk op de lachspieren werken, zit er een luchtig laagje overheen.

4*

In het begin wist ik niet helemaal wat ik moest verwachten, maar vanaf het moment dat Rudy Baylor eenmaal aan de zaak begint, was mijn interesse gewekt. Wat volgt is een vrij boeiend rechtbankdrama, waarbij het met name leuk is dat Rudy zo'n ontzettend groentje is en dus geregeld tegen de lamp loopt. Vanzelfsprekend hoop je als kijker van harte dat hij het wint van de de meer ervaren, onbetrouwbare tegenstanders. Het sub-plotje omtrent Kelly en haar echtgenoot met losse handjes had van mij niet gehoeven. Voelde overbodig, maar het was daarnaast ook het speelduur ten goede gekomen. Verder heb ik eigenlijk niks hierop aan te merken. Claire Danes, Danny DeVito en Jon Voight doen het allen prima, maar met name Matt Damon vond ik uitstekend. Erg fijne uitstraling en de rol zit hem als gegoten. De film keek bijzonder prettig weg.

3,5*

Leuke muziekfilm. Het idee dat Terri blijft volhouden omdat Paul overleden is, is echt heel mooi in beeld gebracht. Er zitten ook een paar grappigere stukjes tussen. Een van de mooiste scenes vond ik toch wel die wedstrijd op het einde, daar zaten erg leuke acts tussen. Ik heb me zeker vermaakt met dit filmpje.

3,5*

Gezien ik V for Vendetta een erg sterke film vind, was ik wel benieuwd naar een andere film van James McTeigue. Zo kwam het dat ik interesse kreeg in The Raven. Ik was voor deze film niet bekend met Edgar Allen Poe of andere versies van de titel.

Voor mij was dus alles vrij nieuw en ik had geen vergelijkingsmateriaal. Ik moet zeggen dat ik dit een erg sterke thriller vond. De film draagt een constante sfeer met zich mee die mij erg aanspreekt. Erg 'ouderwets', maar het komt de film absoluut ten goede. Hierdoor vond ik de film erg spannend. De met aandacht verzorgde settings en decors zien er ook erg knap uit, en in combinatie met de geslaagde kostuums draagt ook dit bij aan die betreffende sfeer. Cusack is een prima acteur, en dat laat hij ook hier wederom zien. Ook de rest van de cast is aardig op dreef. De film wist me dusdanig te boeien, dat ik op een gegeven moment een stuk of vijf suggesties had van mogelijke daders, waarvan er op het einde geen een de goede bleek te zijn Voorspelbaar kan ik de film dus absoluut niet noemen. Ik snap wel dat sommige mensen niet tevreden zijn met het einde en de onthulling van de dader, maar ik vond het wel fijn dat er gekozen werd voor iets wat niet zo voor de hand lag.

De film heeft een aantal erg gewaagde scenes, o.a. de bloederige moord op de vijand van Poe in het begin. Door dit soort 'rauwe' scenes weet de film je aandacht meteen vrij snel vast te houden. Het verhaal is inderdaad erg eenvoudig, maar de aanwijzingen zijn vindingrijk. Het verdere verloop van de film wordt er ook niet oninteressanter op. Doordat ik benieuwd raakte naar waar de moordenaar weer zou opduiken en wat zijn handelingen en plannen zouden zijn, heb ik me nooit verveeld. Het einde voelde wel een beetje afgeraffeld aan.

Wellicht een simpele thriller, maar de uitvoering vond ik meer dan prima gedaan. Visueel ziet het er goed uit, en het is duidelijk zichtbaar dat men veel aandacht heeft besteed aan de uiterlijke verzorging van de film. Geen geniale film, maar wel vrij sterk en boeiend van begin tot eind.

3,5*

Ik had hem voor mijn vader gekocht voor vaderdag (hij is een groot muziekliefhebber). Gisteravond hadden we hem dan eindelijk bekeken.

Ik moet zeggen, het was een goede film. Een mooi eerbetoon aan Ray Charles is het zeker. Ik heb me nooit zo verdiept in de man, en kende ook niet veel muziek van hem (logisch, want dat was een andere generatie voor mij). Jamie Foxx acteert erg goed en zet een sterke rol neer. De muziek in de film is natuurlijk een van de pluspunten. Maar ook het verhaal, het leven van Charles wordt goed weergegeven. De flash-backs waren ook erg mooi in beeld gebracht. In het geheel vond ik het een sterke film. De film verliest wel héél af en toe mijn aandacht, maar niet voor lang en het kwam ook niet vaak voor. Zeker een mooie drama-muziekfilm.

3,5*

The Reader was een film waar ik aan begon zonder me vooraf te hebben ingelezen. Ik had werkelijk geen idee waar dit over zou gaan, maar als je Kate Winslet en Ralph Fiennes op je affiche hebt pronken dan is mijn interesse toch wel gewekt.

Uiteindelijk vond ik dit best een degelijke film, maar wel met enkele kanttekeningen. Wat ik met name goed vond was de eerste helft van de film. De opbloeiende relatie tussen Michael en de veel oudere Hanna wordt zowaar geloofwaardig gebracht en het spel van Kate Winslet en David Kross is erg goed, want de personages voelen authentiek. Ook ik vond het storend dat heel Duitsland hier Engels spreekt, maar daar kunnen de acteurs natuurlijk weinig aan doen. Winslet zorgde er met haar mysterieuze performance in de eerste helft voor dat ik erg benieuwd raakte naar welk geheim uit haar verleden Hanna verborgen hield. Zodra dit geheim aan het licht komt is dit best interessant, maar het kondigt meteen een punt aan waar de film te kampen krijgt met enkele ongeloofwaardigheden die niet gemakkelijk door de vingers vallen te zien.

De meest opvallende is, zoals voor mij al reeds is aangegeven, het feit dat Hanna klaarblijkelijk liever de nor in gaat als oorlogscrimineel dan opbiecht analfabeet te zijn. Daar raakte de film me even kwijt. Ook het hele gedeelte waar de film haar titel aan te danken heeft (Michael die alle boeken voorleest en opneemt) is moeilijk écht serieus te nemen, hoewel het wel leuk is om naar te kijken. Ook Ralph Fiennes doet het overigens uitstekend: hij bracht heel goed de gekwelde en tegenstrijdige gevoelens over die Michael heeft overgehouden aan zijn kortstondige maar intense relatie met Hanna. Bij de laatste scènes is het, gezien de vluchtigheid waarmee het in beeld gebracht wordt, goed voelbaar dat je met een boekverfilming te maken hebt, maar op zich kon ik er wel mee leven.

Best tevreden over deze film. Qua verhaal absoluut niet altijd even logisch, maar het acteerwerk is van een hoog niveau en de film ziet er qua aankleding (kostuums, decors) vrij imponerend uit (daarom is het ook zo jammer dat de taal niet voor de kers op de taart kan zorgen). De film wist me het gehele speelduur te boeien en blijft me beter bij dan ik in eerste instantie gedacht had.

3,5*

Deze film had wel even mijn interesse toen hij net uitkwam, maar is vrij vlug daarna van mijn radar verdwenen. Nu dan toch gezien en het is best een onderhoudende film. Humor en horror gaan met elkaar aan de haal hier: het is allemaal behoorlijk over de top en valt natuurlijk geen moment serieus te nemen. Groot voordeel is dat Samara Weaving heel sterk en fijn is in de hoofdrol, waardoor het kijken een stuk gemakkelijker wordt. De film slaagde er namelijk niet constant in mijn aandacht vast te houden: de bijrollen vond ik flauw en halverwege, tijdens het gedoe met de auto, had ik even een moment dat ik er wel klaar mee was. Gelukkig maakt de bizarre climax dan weer het een en ander goed. Voor mij is het niet het meesterwerk dat sommigen erin zien, maar wel alleszins acceptabel. Overigens grappig dat het landhuis precies dezelfde set is die gebruikt werd in Billy Madison. Dat herkende ik gelijk terug.

3*

Ready Player One sprak me alleen door de poster al aan. Verder had ik her en der iets gelezen over veel (80s) referenties en natuurlijk Steven Spielberg aan het roer: wat kan er misgaan? In visueel opzicht niet zo veel, zo blijkt. De film ziet er bij vlagen waanzinnig uit en verdient wat mij betreft ook alle lof daarvoor. OASIS ziet er gelikt uit en alles wordt ondersteund door een fijne soundtrack. Veel van de referenties en odes zijn leuk, met natuurlijk als ultiem hoogtepunt de sequentie in het Overlook Hotel uit The Shining. Heel gaaf gedaan!

Qua verhaal en personages is Ready Player One echter weinig memorabel. Het concept is leuk, maar het verhaal dat zich daarna ontvouwt is tamelijk standaard. Nu hoeft dat op zich niet zo'n probleem te zijn wanneer de personages leuk zijn, maar ook dat kon ik niet zeggen. Ik was meer bezig met het grote geheel te waarderen dan met hen mee te leven. Of het te wijten is aan het schrijfwerk of aan de acteurs (wellicht een combi) vind ik lastig te zeggen, maar de personages deden me nauwelijks wat. Dit geldt overigens voor zowel de helden als de bad guy. Jammer, want dit had deze film wel echt een boost kunnen geven. Nu komt ik toch niet verder dan 'leuk om eens een keer gezien te hebben'.

3*

Aardige romcom. Het verhaal loopt zoals je het mag verwachten. De film bevat zeker een aantal leuke scenes. Catherine Zeta-Jones en Justin Bartha deden het beiden wel aardig en ook de kinderen waren niet vervelend. En opzicht heeft de film een leuk sfeertje. Desondanks vond ik hem niet altijd even leuk. Soms werd de film een beetje saai en op het laatste ook wel wat langdradig. Naar het einde toe wordt de film eigenlijk minder, ten opzichte van het begin en het middenstuk. Opzicht is het een leuke film om eens gezien te hebben, maar niet veel meer dan dat. Op het randje:

3*

Mijn eerste kennismaking met het personage Hannibal Lecter. Al heel vaak van dit icoon gehoord, maar ik zag hem nooit eerder in een film. The Silence of the Lambs is een film die ik binnenkort graag nog wil gaan zien, maar deze kwam eerder op mijn pad.

Red Dragon is natuurlijk vooral een film met een fantasische cast. Anthony Hopkins is altijd een acteur die ik hoog heb zitten, en hij zet Lecter als een interessant figuur neer. Edward Norton heb ik wel eens beter gezien, maar hij deed het toch vrij degelijk. Ralph Fiennes vond ik misschien nog wel het interessantste. Ook bijrolletjes van Philip Seymour Hoffman en Emily Watson worden goed ingevuld. Qua acteerwerk zat het dus erg goed met Red Dragon. Toch vind ik het opmerkelijk dat ik het uiteindelijk, ondanks de cast, niet veel meer vind dan een standaard thriller.

Waarschijnlijk is zowat het grootste probleem dat een thriller kan hebben, dat er geen spanning in zit. Bij Red Dragon was dat best wel het geval. Het keek allemaal lekker weg, maar ik had nergens het gevoel dat het overliep van spanning. Fiennes kwam al vrij snel uit als slechterik en dat Hopkins, Norton eerder in moeilijkheden zou brengen dan hem helpen kwam ook niet bepaald als een verrassing. Het enige momentje dat ik niet voorspelbaar vond was dat Fiennes zich in het brandende huis niet doodschiet. Al viel dat moment ook weer door de mand, op het moment dat Norton's zoon marshmallow's gaat halen.

Als geheel is het vrijwel nergens saai of vervelend, maar ook nergens echt indrukwekkend. De film heeft zeker zo zijn momenten, maar op het gebied van spanning bleef het allemaal een beetje uit. De prestaties zijn overtuigend en de film is gelukkig wel erg vermakelijk gedurende het gehele speelduur.

3*

Who's Dirty Harry? Leuk actiefilmpje uit de eind '80's. Schwarzenegger en Belushi zijn opzicht een leuk duo, maar beide vond ik niet altijd even goed. De film bevat gelukkig veel leuke actiescenes. Vooral op het einde zie je een aantal goede filmbeelden, zeker voor die tijd. Het verhaal is in dit geval ook niet zo belangrijk. Het is gewoon leuke, vermakelijke film voor tussendoor eens te zien.

3*

Gisteravond deze weer eens gezien. Ik moet deze film, aangezien hij al iets van drie of vier jaar bij mij op nummer 1 in de top 10 staat, minstens één keer per jaar gezien hebben. Al die tijd er gewoon van genoten, zonder eigenlijk echt een fatsoendelijke review te geven.

Laat ik vooraf even stellen dat ik het moeilijk vind om te zeggen wat mijn absoluut favoriete film is. Deze had me in der tijd, toen ik alle films van Adam Sandler was aan het opzoeken zo onder de indruk gebracht dat hij op de eerste plaats is gekomen, en daar eigenlijk ook nooit meer weg is gegaan. Ik vermoed dat hij nog wel even op de plaats zal blijven, maar je weet natuurlijk nooit wanneer dat verandert. Sowieso wil ik nog heel wat films herzien die ik vijf sterren heb gegeven, om te kijken of ze nog wel die stem waardig zijn voor mij of dat ze misschien zelfs een plaats krijgen - of stijgen in de top 10. Maar dat doe ik heel rustig en zal heel gelijdelijk gaan.

Even terug naar de film. Waarom heeft deze dan al die tijd, en nu nog steeds bij mij op de eerste plaats gestaan? Kort samengevat zou ik zeggen: omdat ik het een prachtige film vind die me raakt. Het acteerwerk is echt super. Don Cheadle zet met gemak een erg sterke rol neer, als degene die zijn oude studievriend uit de put probeert te helpen. Die studievriend wordt gespeeld door Adam Sandler. En hoewel velen vinden dat Sandler zijn sterkste rol neerzet in Punch-Drunk Love, ben ik het daar in dit geval niet mee eens (zijn rol daar was ook erg sterk, maar dat terzijde). Hij zet een prachtige, ingetogen prestatie neer in deze dramafilm. Het is een interessant personage, met ontzettend veel emoties. Hij isoleert zich af van de rest van de samenleving en komt daarmee in de problemen als hij opnieuw vrienden wordt met Johnson. Je blijft de hele film benieuwd of het goed met hem komt, en op welke manier dat eventueel zou gebeuren. Sandler weet duidelijk vorm te geven aan het personage dat de aanslagen waarbij zijn familie is omgekomen als een flinke tegenslag heeft ervaren. De overige personages worden ook goed gespeeld. Donald Sutherland, Liv Tyler, Jada Pinkett Smith en Saffron Burrows waren goed in vorm.

En dan het verhaal.. Ja, de films die met de rampen van 11 september te maken hebben maken altijd wel indruk op me. Tenminste, ik heb er nog niet een gezien die dat niet deed, maar daar moet ik dan weer aan toevoegen dat ik er ook nog niet zo gek veel heb gezien (voornamelijk docu's). Deze wist ook indruk op me te maken. Maar natuurlijk kwam dat ook, zoals ik al eerder zei door de indrukwekkende vormgeving van Charlie die er kapot aan gaat. De scene waarin hij zijn verhaal doet tegen Johnson over zijn familie en de scene in de rechtbank zijn zowat de meest indrukwekkende van de film. De film werd ook ondersteund door een meer dan aardige soundtrack. En ondanks dat de film vooral als genre 'drama' heeft zitten er ook wel enkele lichte humor in verstopt, die ook nog voor het merendeel werkten. De vriendschap tussen beide heren wordt erg sterk naar voren gebracht met een uiteindelijk erg mooie conclusie.

Al met al kan ik gewoon zeggen dat dit een prachtige film die mij van begin tot eind boeit. Ik heb het al vaker gezegd, maar het is zonde dat Sandler maar zelden kiest voor de serieuze films. Want hij kan het prima af! Ik vind zijn komedies ook leuk, maar als ik zie hoe hij zo'n rol kan neerzetten, waarmee hij eigenlijk de hele film naar een hoger niveau draagt. Dit was ook al eerder te zien in Spanglish en eerder genoemd Punch-Drunk Love. De invulling van Don Cheadle is ook perfect en ik zal er geen enkele moeite mee hebben om deze film nog vaak te gaan zien. Nog altijd een van mijn favoriete films. Misschien is het juist de simpelheid ook die de film een charme weet te geven. In ieder geval maakt het zeker wel indruk op me en dat zal hij waarschijnlijk ook altijd blijven doen!

5 sterren blijven staan.

Mijn 1300e stem!

Ik koos voor The Remains of the Day en dit bleek beslist geen slechte keuze. Hét hoogtepunt vind ik het sublieme acteerwerk. Het is al velen malen voor mij gezegd maar het acteewerk is hier heel goed. Anthony Hopkins en Emma Thompson overtreffen zichzelf in deze film. Maar ook Hugh Grant en Christopher Reeve bijvoorbeeld deden het erg goed. Het verhaal is ook goed maar was me soms wat te langdradig en dreigde af en toe bijna mijn aandacht te verliezen. Gelukkig zaten er genoeg scenes in die me toch lieten blijven kijken. Het einde komt voor mij ook een beetje... Ik noem het maar even 'lullig' over, maar het neemt niet weg dat het wel goed in beeld is gebracht. De beelden zijn ook erg mooi, vooral het landgoed zelf.

Misschien had ik er toch nog net wat meer van verwacht, maar ik ben absoluut niet teleurgesteld. Ik vond het een sterke en mooie film in zijn algemeen.

3,5*

Prima film, die met een heftige beginscène meteen de toon zet. De opbloeiende relatie tussen Tyler en Ally is leuk, maar ook de moeizame band die Tyler met zijn vader heeft weet de boel interessant te houden. De laatste 20 minuten vond ik de film wat stuurloos overkomen en vroeg ik me af waar deze soaptoestanden heen zouden gaan, maar dan... wordt dat op pijnlijke wijze duidelijk. Een gewaagde keuze waar weliswaar over te twisten valt, maar uiteindelijk ben ik overwegend positief. Met Robert Pattinson was ik niet heel erg bekend, maar ik vond hem goed spelen. Voor Emilie de Ravin heb ik sowieso een beetje een zwak na haar gezien te hebben in diverse televisieseries en deze rol past perfect bij haar. De rest van de cast is ook op dreef, al vond ik de lollige Tate Ellington wat flauw. Ik zal niet zeggen dat alle verhaallijntjes even sterk worden afgerond, maar het merendeel gelukkig wel. De film wist me te verrassen en ik heb er een tevreden gevoel aan overgehouden.

3,5*

Toch wel een film waar ik iets meer van had verwacht. Een fragment dat ik ooit op tv zag deed een leuke komedie vermoeden, maar de humor is matig en de film lijkt meer te willen zijn, want horror, actie en romantiek krijgen minstens evenveel aandacht. Uiteindelijk eindig je met iets dat een beetje vlees noch vis is. De start is redelijk vals, want na 10 minuten twijfelde ik of ik verder wilde kijken, maar het daarna kiezen voor een standaard, clichématige formule komt deze film vreemd genoeg (redelijk) ten goede en zorgt ervoor dat het wel uit te zitten valt. Nicolas Cage schmiert er behoorlijk op los in zijn rol als Dracula en dat is best amusant, maar de rest van de cast ontstijgt niet of nauwelijks de middelmaat. Als de effecten dan ook nog wat goedkoop ogen, heeft Renfield uiteindelijk weinig te bieden dat het mijns inziens de moeite waard zou maken.

2*

Zo'n film waarvan je weet dat hij bovenaan in veel toplijsten pronkt, waardoor het vaak alleen maar kan tegenvallen. Bovendien las ik her en der dat het wel een extreem depressieve film zou zijn; iets waar je wel even voor moet gaan zitten. Tegelijkertijd wilde ik graag wat meer van Darren Aronofsky zien. The Fountain vind ik een mooie film en Black Swan zelfs weergaloos. Zonder er verder al te veel bij na te denken dus deze Requiem for a Dream maar eens een kans gegeven.

En dan blijkt het toch wel om een heel sterke film te gaan. De eerste paar minuten wist ik het nog niet zo, maar zodra ik me realiseerde dat het voor deze personages eigenlijk alleen maar van kwaad naar erger kon gaan, werd ik er volledig in meegezogen. Het acteerwerk is sterk. Ik heb genoten van de rollen van Jared Leto, Jennifer Connelly en een verrassende Marlon Wayans, maar de bloemen gaan mijns inziens naar Ellen Burstyn. Ze brengt haar personage vol overgave en ik had wel heel erg met haar te doen. Zeer puike prestatie! De film wordt eigenlijk steeds interessanter. Zeker richting en tijdens de climax wordt de sfeer steeds grimmiger en claustrofobischer. Je wordt er als kijker ongemakkelijk van, maar je kan je ogen niet van het scherm houden.

Een film die je na afloop even beduusd achterlaat. Het zal niet voor iedereen zijn: de flitsende montage moet je immers liggen. Ook voor mij is dit zeker niet altijd iets dat me aanspreekt, maar bij deze film vind ik het zeer passend en iets toevoegen aan de sfeer. Ook de soundtrack doet dat trouwens, met een zeer herkenbaar titelnummer. Het is een film die me in ieder geval moeiteloos wist te boeien en indruk heeft gemaakt. We zijn reeds enkele dagen verder en de film spookt nog steeds geregeld door mijn hoofd.

4*

Erg leuke én goede Disneyfilm. De spanning zit er goed in en vooral kleinere kinderen van 6 of zelfs 10 zullen dit een hele leuke en mooie film kunnen vinden, ook geen afrader voor volwassenen dat zeker niet, niet extreem vreselijk kinderachtige tafrelen maar ook grappen en drama momenten die volwassenen aantrekken. Jake de hagedis was erg grappig, net als John ''Wilbur'' Candy : Down Under!!!! , heerlijke Disneyfilm naar mijn mening zeker een van de betere, bij mij schiet deze boven het al erg vermakelijke deel 1 uit.

3,5* (komt in de buurt van 4,0*)

Restoration.. Ik had het verhaal gelezen, en het sprak me enigszins aan. Ook de cast zag er erg goed uit en daarom heb ik hem (net als velen hierboven) vrij goedkoop aangeschaft. Gisteren toch maar eens bekeken, maar het bleek al vrij snel dat doordat ik geen trailer had gezien, ik een compleet andere film voorgeschotelt kreeg dan dat ik verwacht had.

Uit de DVD hoes maakte ik op dat Hugh Grant samen met Meg Ryan de hoofdrol speelde. Maar beiden spelen geen echte hoofdrol, en ze spelen ook niet samen. Hugh Grant speelt een interessant personage als schilder, zonde dus dat de film hem maar enkele minuten in beeld laat komen. Meg Ryan speelde een vrij hysterisch personage, dat ik niet altijd kon waarderen. Maar naarmate de film vordert wordt de rol wel een beetje beter. De échte hoofdrol was hier Robert Downey Jr. en die speelde gelukkig goed. De overige cast was ook aardig waaronder Sam Neill, Ian McKellen en Ian McDiarmid. Het verhaal is ook goed, maar té veelzijdig. Het is een gigantische sprong van het eerste gedeelte van de film (op 't hof) naar het laatste gedeelte waarin Robert te maken krijgt met erg barre leefomstandigheden. De film boeit wel het hele speelduur, en de special-effects en kostuums zien er echt erg goed uit maar op een gegeven moment gebeurt er echt wat teveel. Hierdoor komt het erg hectisch over. De muziek van James Newton Howard vond ik dan weer een goed punt.

Een beetje gemengde gevoelens dus. De kostuums, de acteurs, de settings en de muziek van de film zijn allemaal prima in orde. Het verhaal opzicht ook wel, maar niet op alle punten. En er waren dus enkele teleurstellingen zoals de verwerking van de cast (al kun je daar moeilijk de film zelf op afrekenen) en dat de film soms te druk en langdradig was. Over het algemeen is het toch nog een mooie film, die een goed beeld geeft van de tijd waarin het zich afspeelt. Zeker aardig om eens te zien. Nergens echt een hoogvlieger, maar ook nergens echt slecht.

Overigens vind ik Cavalier King Charles Spaniëls erg mooie honden. Dus ik vond het leuk dat die hier ook een rol hadden.

3*

Wow... The Revenant is een film waar ik veel over gehoord heb, maar die mij niet aansprak. Ik verwachtte een Cast Away 2 in de sneeuw. Dat bleek een te voorbarige conclusie, al zit er natuurlijk wel degelijk dat survival-element in dat ervoor kan zorgen dat liefhebbers van de film van Robert Zemeckis dit ook zal smaken.

Toch jammer dat ik zo lang gewacht heb met kijken, want ik vond dit echt een fijne filmervaring. Ik zal maar meteen met wat minpunten beginnen (want dat zijn er niet veel). Je zal er als kijker rekening mee moeten houden dat DiCaprio's personage in situaties terechtkomt waarvan het heel knap is dat hij die overleeft. Sterker nog, ik acht de kans in een aantal gevallen bijna onmogelijk. Als je puur gaat letten op hoe realistisch alles is, dan zou het zomaar kunnen dat je je behoorlijk gaat storen. Uiteindelijk vormde dat voor mij - in dit geval - eigenlijk niet zo'n probleem, maar het valt wel af en toe op. Het tweede punt is dat de film niet alleen een survivalfilm is, maar deels ook een wraakfilm. Net dat gedeelte sprak mij eigenlijk het minst aan, dus maar goed dat het een onderdeel binnen het geheel is en niet zozeer de hoofdfocus. Het gevecht tussen DiCaprio en Hardy op het einde was voor mij eigenlijk het enige storende moment. Duurde me te lang en was me te... jawel... onrealistisch.

Maar The Revenant wist gisteren vooral indruk op me te maken. Wat de film voor mij zo goed maakt, is dat het voelde alsof ik samen met DiCpario die beproeving was aan het doorstaan. Het zijn met name enkele subtiele foefjes (condens en bloed op de lens van de camera) en de ronduit schitterende cinematografie die ervoor zorgen dat het allemaal heel authentiek op mij overkwam. Het was een aparte gewaarwording dat ik dusdanig werd meegezogen in wat zich op het scherm afspeelde, want dat maak ik niet zo vaak mee. Het begint al met die opening. Er is nog vrij weinig context, maar van die grote actiescène ging zó veel paniek uit dat het al gelijk voelde alsof ik erbij was. Niet veel later wacht de beruchte beeraanval en ik vind het terecht dat die scène zo'n status heeft gekregen, want ik hield er een onbehaaglijk gevoel aan over. De pijn is van Glass's gezicht af te lezen. Indrukwekkend!

Vervolgens focust de film zich vooral op een langzaam herstellende Glass die moet zien te overleven, maar wel telkens met nieuwe tegenslagen moet zien om te gaan. Wat dat betreft is de opzet eigenlijk heel simpel, maar meer heeft de film in feite niet nodig. De barre omstandigheden worden zonder blikken of blozen aan de kijker voorgeschoteld, waardoor het karakter van de film nogal rauw is. Het zorgt er ook voor dat het een meeslepende reis is die me moeiteloos geboeid heeft. Overigens vond ik het een erg treffende scène wanneer Glass en de indiaan waar hij even mee samen reist hun tong uitsteken om sneeuw op te vangen. Zoiets simpels en onbenulligs, maar ook zó realistisch dat je onder deze omstandigheden uit zoiets plezier kan halen.

Naast de schitterende cinematografie draagt ook de score bij aan de sfeer. En dan heb ik het eigenlijk nog niet over het acteerwerk gehad. Leonardo DiCaprio vond ik erg sterk. Hij heeft weinig tekst en brengt de film vooral steunend en kreunend door, maar ik geloofde wel zijn pijn en dat was zijn voornaamste taak hier. Ook het overige acteerwerk van o.a. Tom Hardy, Domhnall Gleeson en Will Poulter was naar behoren. Hoewel hun bijdragen aanzienlijk kleiner zijn, wisten ze wel te overtuigen. Hardy was geknipt voor zijn rol.

Het moge duidelijk zijn: ik ben enthousiast. Het overgrote deel van de film had me echt in zijn greep. Enkel tijdens het laatste stuk, het 'wraakgedeelte', raakte Iñárritu me een beetje kwijt. Daar werd het iets te langdradig en overdreven naar mijn mening. Maar goed, dan heb je wel al ruim 3/4 achter de rug natuurlijk. The Revenant is misschien niet perfect, maar het doet wel heel veel goed. Ondanks dat het niet meteen een prettige film is, is het wel zeker eentje die ik in de toekomst nog eens opnieuw wil zien. Of beter gezegd: opnieuw wil beleven.

4*

Ik had er meer van verwacht. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet speelden natuurlijk elf jaar voor de release van deze film een iconisch koppel in een prachtige film, dus het was logisch om ze opnieuw bij elkaar te brengen. Dat het beiden goede acteurs zijn of dat ze onderling chemie hebben hoefden ze dan ook niet meer te bewijzen.

Toch levert het wat mij betreft niet opnieuw dezelfde succesformule op. Zelfs niet als Sam Mendes - toch zeker niet de minste - aan het roer komt te staan kennelijk. Revolutionary Road barst van de langdradige scheldpartijen en ruzies, die mij op den duur echt begonnen tegen te staan. Ik snap dat het onderdeel is van het verhaal, maar zó extreem had van mij niet gehoeven. Er zaten ook enkele stille scènes (bijvoorbeeld die op het strand) in die de afbrokkelende relatie weergaven en die maakten meer indruk. Gelukkig slaagt de film er wel in om het tijdsbeeld over te brengen, doet de cast het over het algemeen goed en zitten er enkele wendingen in waardoor het over het nog wel boeiend blijft. Dat het een film is die lang weet te beklijven kan ik echter niet zeggen.

3*

Hmm... Ik heb Hugh Grant wél hoog zitten. Hij wordt vaak afgeschreven als de acteur die dezelfde rol tig keer gespeeld heeft, maar ondertussen heeft hij met rollen in onder meer Cloud Atlas, Florence Foster Jenkins en Paddington 2 toch wel degelijk bewezen meer in zijn mars te hebben dan alleen maar de rol van stuntelende (of in enkele gevallen - zie Bridget Jones en Two Weeks Notice - overmoedige) romanticus. Persoonlijk moet ik zeggen dat ik zelfs die typetjes goed kan hebben. Grant is geen komiek, maar heeft een zeker talent om zijn zinnen droogkomisch uit te kramen en dat doet het bij mij altijd goed.

Dat talent komt ook in deze The Rewrite naar voren. Het meest positieve aspect is zonder enige twijfel het bij vlagen spitsvondige script. Met name de referenties naar de literatuur zijn slim geschreven en Grant weet wel raad met zulk materiaal. Ik heb me dan ook zeker niet verveeld, maar het is jammer dat The Rewrite verder heel standaard is. Het duurde niet lang voordat ik de gehele film kon uitstippelen (wie zag niet aankomen dat de relatie met zijn jongere leerling hem in de problemen zou gaan brengen?). Ook de stappen die daarna volgen liggen heel erg voor de hand (Grant die op zijn knietjes gaat voor het sectiehoofd + verklaring voor haar botte gedrag, hij krijgt zijn baan terug etc.). Ergens wil je dat de film zo eindigt, maar het is natuurlijk wel uitgekauwd en juist daardoor zo jammer dat het al zo vroeg in de film duidelijk wordt waar we heen gaan. Ook de romantische klik met Marisa Tomei wil er niet helemaal zijn. Het voelt wat geforceerd.

Wat resteert is een leuke bijrol van J.K. Simmons en het feit dat deze film totaal geen poging doet om zwaarbeladen te zijn. Het blijft luchtig vermaak, waardoor het gemakkelijk wegkijkt en je je hier als liefhebber van Grant niet gauw een buil aan zult vallen. Hij heeft echter betere films gemaakt; zelfs films met dezelfde regisseur aan het roer. Ik zag vrij veel gelijkenissen met Music and Lyrics, maar die film sprankelt wel wat meer. The Rewrite is niet slecht, en ik kan er nog een kleine voldoende aan kwijt, maar het is ook verre van memorabel.

2,5*

Niet echt een geweldige film. Macaulay Culkin vind ik altijd wel leuk spelen, en ook hier was hij opzicht best goed op dreef.. Al vind ik zijn ''Home Alone'' films en zijn rol in ''Uncle Buck'' toch echt een stuk beter. Het kent weer de nodige 'boeven trappen in de streken van kinderen' humor, en soms is dat leuk, maar het viel me soms toch wat tegen. Die butler vond ik nou ook niet echt bepaald erg leuk.. Maar de McDonalds in het huis en de achtbaan buiten zijn wél weer grappig bedacht. De film kent dus vele + en - punten. Omdat ik de film denk ik vroeger toch wel erg leuk zou hebben gevonden houd ik het maar op :

3,0*

Adam Sandlers hoogtijdagen op het gebied van komedie liggen achter hem. Ook in 2015 was dit wat mij betreft al het geval. Na 2008 werd het allemaal een stuk minder, ondanks een enkele leuke titel die er sporadisch nog eens tussen zit, zoals het eerste deel van Grown Ups of Blended. Toch zal ik altijd een zwak blijven hebben voor de beste man. In mijn (late) kindertijd/puberteit heb ik ontzettend kunnen genieten van de meeste Happy Madison films. The Ridiculous Six heb ik lange tijd links laten liggen, omdat ik dacht dat het hier om een misser zou gaan.

Die aanname blijkt niet helemaal te kloppen. De film hoort wat mij betreft niet tot Sandlers beste films, maar ook zeker niet tot zijn slechtste. Groot voordeel is dat hij bijna zijn hele crew heeft weten op te trommelen, waaronder vaste kompanen zoals Rob Schneider, David Spade, Norm MacDonald, Steve Buscemi, Nick Swardson (nooit leuk gevonden), Terry Crews en John Turturro. Met name Schneider, Buscemi en Turturro staan meestal garant voor enkele leuke scènes en dat is hier niet anders. Ook 'nieuwkomer' Taylor Lautner verdient het om apart benoemd te worden: de man die misschien wel het leukste typetje op zijn naam weet te zetten. Sandler zelf vond ik overigens ook niet storend. Hier ging hij gelukkig niet gebukt onder een vreselijk irritant stemmetje of voortdurend belachelijke gezichtsuitdrukking.

Zijn alle grappen leuk? Nee, er zitten behoorlijk wat missers in. Ik blijf van mening dat er minder van dat soort missers in de 'oude' Sandler-films zaten, al kan het ook een stukje jeugdsentiment zijn dat meeweegt. Daar staat tegenover dat deze film me ook echt wel een aantal momenten aan het lachen heeft gekregen en het vermaakt eigenlijk behoorlijk goed. Het western-genre wordt leuk op de hak genomen. Het gebeurt, zoals je van deze groep gewend bent, weliswaar met de nodige portie droge, overdreven en puberale humor, dus daar moet je als kijker wel van houden. Mocht dat het geval zijn, dan denk ik dat The Ridiculous Six voor een leuke avond vertier kan zorgen.

3*

Ik heb mijn stem van 4 sterren hier toch even moeten wijzigen na herziening. In mijn kindertijd (zo rond de leeftijd van 10 jaar) werd dit door mij en klasgenootjes gezien als het engste wat er bestond. Ik heb de film toen ook echt als ontzettend spannend ervaren, maar daar blijft nu eigenlijk weinig van over. Ik ben vooral fan van de eerste helft waar alles nog erg mysterieus is. De sfeer is behoorlijk grauw en somber en daardoor erg effectief. Naarmate de film vordert en steeds meer zaken duidelijk worden, wordt het allemaal te ongeloofwaardig en vergezocht om nog echt angstaanjagend te zijn. Het einde schreeuwt om een sequel en is nogal onbevredigend. Watts doet het aardig, het concept met de videoband is leuk en er zitten een aantal goede scènes in (met name die nachtmerrie waar Watts een haar(?) uit haar mond tovert). Verder laat The Ring na afloop weinig indruk achter en is het niet veel meer dan een wegkijker.

3*

Ondanks dat de paashaas een prominente plek inneemt in deze film en ik de film eigenlijk - als je naar de inhoud kijkt - op het juiste moment gezien heb (rond Pasen, want daar speelt de film zich ook af), is dit toch eigenlijk wel een kerstfilm Gelukkig mag dat de pret niet bederven. Misschien zelfs wel leuk om even weer wat winterse gezelligheid te ervaren zo in het voorjaar.

Rise of the Guardians kent een zeer leuk concept: neem vier welbekende, feestdag-gerelateerde figuren en laat ze samenwerken met een buitenbeentje om het grote kwaad uit te schakelen. De interactie tussen die personages is goud waard, met name North en Bunny zijn leuk uitgewerkt, maar ze mogen er allemaal wel wezen. Zo ook Jack Frost, die toch wel een beetje de hoofdrol opeist. De enige die ik een beetje buiten de boot vond vallen is Pitch: leuk bedacht als tegenpool van deze karakters, maar het is toch een wat saaie villain, die ook vrij gemakkelijk uitgeschakeld wordt. Hetzelfde euvel keert ook in andere opzichten terug: tegenslagen in de film worden namelijk überhaupt vrij abrupt opgelost. Dit wordt bijvoorbeeld ook duidelijk bij de opoffering van Jack Frost, die weer binnen no time wordt rechtgezet. Jammer, want dit zorgt er wel voor dat de climax van de film toch relatief wat zwakjes voelt.

Complimenten zijn op zijn plek voor zowel de overtuigende stemmencast als de mooie visuals. Ik ben doorgaans meer van handgetekende animatie en wat minder van computerwerk, maar het mag gezegd worden: de gecreëerde werelden zien er dikwijls verbluffend uit en ook het kleurgebruik valt in positieve zin op. Er is sprake van humor (overigens wel vooral afkomstig van Bunny) en de film kent ook enkele hartverwarmende momenten, waardoor het een ideale familiefilm is voor tijdens de koude winterperiode.

Zeker niet perfect, hier en daar net wat te vluchtig (of misschien zelfs afgeraffeld), maar toch is dit wel een film die ik de moeite waarde zou noemen. Het is één ding om een leuk concept te hebben, maar een verdienstelijke uitvoering is een tweede. Rise of the Guardians doet dat misschien niet overal even vlekkeloos, maar komt wel een heel eind. In ieder geval een film waarvan ik verwacht dat zowel jong als oud zich er goed mee kan vermaken.

3,5*

De enige reden dat het zo lang heeft geduurd voordat ik Rise of the Planet of the Apes heb gezien, is dat ik niet bepaald enthousiast was over de film Planet of the Apes van Tim Burton. Ik had wel gehoord dat hij losstaat van dat verhaal, maar toch trok het me niet zo. Als ik ze nu achteraf gezien een beetje met elkaar vergelijk hoef ik dat niet lang te doen om erachter te komen welke van de twee de sterkste film is..

Dat is deze namelijk. De film weet je direct vanaf het begin te boeien en dat blijft de film het hele speelduur doen. In het begin is het vooral een beetje onschuldig toekijken naar hoe Cesar een gelukkig leventje leidt. Echter, als hij voor de eerste keer aanvalt krijgt de film een heel andere sfeer waardoor het zelfs af en toe een emotionele kant op lijkt te gaan. Als hij en de andere apen uitbreken ontstaat er wéér een andere sfeer. Eentje met veel mooie effecten en vette actiescenes. Behoorlijk indrukwekkend in beeld gebracht. Op dat gebied zit het helemaal goed met deze film. Ook het acteerwerk is erg goed. James Franco die ik eigenlijk alleen kende uit de Spider-Man-reeks deed het prima. Tom Felton, nog bekend uit de Harry Potter-reeks, doet het wederom als vervelend ventje ook goed. De overige cast was prima in vorm. Andy Serkis lijkt gewoon geboren te zijn voor dit soort rollen.

Al met al is dit gewoon een zeer vermakelijke film. Interessant om te zien hoe het gegeven wordt uigewerkt en dit gebeurd ook gewoon op een goede manier (bijv. met een goed einde, iets waar ik voor vreesde dat het slecht zou zijn). Desondanks dat is de film wel nét iets te langdradig op sommige punten. De film bevat verschillende soorten 'genres' (sferen), maar dat vormt verder geen probleem. Ik denk dat het ook goed is dat je eigenlijk de hele film benieuwd bent naar hoe de apen in 'actie' komen. Des te leuker is het om jezelf erop te betrappen dat je min of meer partij kiest voor een groep apen die een hele stad verwoesten.

3,5*